- Witajcie! - Dziękuję.
Nareszcie!
- Częstujcie się. - Dobry wieczór.
- Dajcie znać, gdyby czegoś było trzeba. - Wszystko jest.
- Smacznego. - Dzięki.
Witajcie.
- Mogę tu usiąść? - Proszę.
Gdzie jest tata?
Nie wiem.
Pewnie gdzieś się kręci.
Sprawdzę.
Zacznijcie, gdy będziecie gotowi. Najpierw grajcie wolniejsze piosenki.
- Potem podkręćcie tempo. - Dobrze.
Wal się, Hare!
- Postawcie tam. - Tak, proszę pani.
Teraz nie ma odwrotu, panie Davut.
Już tu jesteśmy.
Spójrz, jak tu ładnie.
Tylko trochę się uśmiechnij.
Rany!
Mam skurcze.
Co się stało? Zaczęłaś rodzić?
Jasne! Czy jestem suką, żeby rodzić w drugim miesiącu?
W czym problem?
Róża urosła w dwa dni, więc ty też możesz…
Masz fioła na punkcie tej róży.
Byłam już w ciąży, gdy szef ją sadził. Nie ma z tym nic wspólnego. Chodź.
Witajcie. Usiądźcie tutaj.
Po co osobny stół? Możemy usiąść z nimi.
Odwiedzacie nas pierwszy raz.
Przygotowałam dla was taki piękny stół.
Proszę, usiądźcie tutaj.
- Dziękujemy. - Nie ma za co.
Idź.
- Rozgośćcie się. - Dziękujemy.
Zawołajcie, jeśli czegoś będzie wam trzeba.
- Bawcie się dobrze. - Dzięki.
Może będą współpracować.
Nie sądzę. Chodź.
Jesteś cały?
Maran.
Wydzwaniała do nas. Teraz go zobaczyła, więc przestanie.
Nie wybaczę mu ani jednego błędu.
Nie wiem, co mnie naszło tamtej nocy. Wystraszyłem cię. Bardzo przepraszam.
Nie wygłupiaj się. Cieszę się, że przyszedłeś.
Chodź, czas na zabawę.
Bardzo dziękujemy.
Tu mamy stolik. To mój znajomy, Cihan.
- Cześć. - Dobry wieczór, Cihan.
Dobry wieczór.
Do jutra.
- Czego się napijesz? - Wina.
- Świetnie pan wygląda. - Dziękuję.
Życzę smacznego.
W razie czego wołajcie mnie. Usłyszę, gdziekolwiek będę.
Dziękujemy.
A jeśli ja nie usłyszę, na pewno usłyszy Maran.
Dobrze.
O co chodzi z tą ucztą? Przez lata trzymali się od nas z daleka.
Po prostu są gościnni, skarbie.
Daj spokój.
Co tam? Znowu?
Nieważne. Jedz, co masz jeść.
Co jest?
Zatańczmy.
Chciałaś się bawić.
Nie umiesz tańczyć?
Mylisz się. Znam kilka sztuczek.
- Chodźmy. - Chodźmy.
Miraç.
Przychodź, bracie.
Chodźmy potańczyć.
Mogą zaatakować. Nie zawiedź mnie.
Muszę się kimś zająć.
- Kim? - Profesor Tutku.
Patrzcie, kto przyszedł.
Pani profesor, jesteśmy zaszczyceni.
Ja również.
Chciałbym o coś spytać.
Myślę o współpracy między psychiatrią szpitala a pani wydziałem.
- Co pani na to? - Ciekawy pomysł.
Moglibyśmy to omówić.
Teraz?
To nie potrwa długo. Chodźmy w spokojniejsze miejsce.
Tędy.
Proszę.
- Po co odchodzimy tak daleko? - Żeby muzyka nam nie przeszkadzała.
Porozmawiamy w ciszy i spokoju. Proszę.
Tędy.
Tędy, proszę.
Proszę.
Puśćcie mnie!
Oszaleliście?
Puśćcie mnie! Puśćcie!
Postanowiłam ci zaufać.
Jak to się stało?
Mam dość powstrzymywania się
i kontrolowania swoich uczuć.
Wszystko ma nieskończoną liczbę ewentualności.
I w jednej z tych ewentualności…
kocham cię.
Ja cię kocham we wszystkich ewentualnościach.
Puśćcie mnie!
Diba, jestem twoją nauczycielką!
Czego ode mnie chcecie?
Puśćcie mnie!
SHAHMARAN
Shahsu.
Maran.
To jest prawda.
Co?
To.
Zapamiętaj to.
Zapamiętam.
Shahsu.
Co?
Muszę wracać.
Ja też.
Czuję się trochę dziwnie.
W dobry czy zły sposób?
Nie wiem. Czuję się, jakbym była kimś innym.
Kobietą, której nie znam.
Ale chyba ją polubię.
Ja już ją lubię.
Czy to się stanie?
Bądź ze mną szczery.
Tym razem przepowiednia się spełni?
Ty mi powiedz. To ty znasz Shahsu.
Miałeś przejąć tę sprawę.
- Rozmawiałeś z Arunem. - Opanuj się.
Ural ma swoją wyrocznię. Jest silniejszy.
Mam wzbudzić podejrzenia?
Znów ujdzie im to na sucho.
Te bzdury o pokoju między ludźmi i wężami…
Znowu się poświęcimy.
Będziemy udawać, że nie istniejemy.
Przynajmniej się zemścijmy.
Co cię tak naprawdę gryzie?
To on będzie tym, który spełnił przepowiednię!
Ten drań będzie jeszcze świętszy! Wszystko będzie należało do Marana.
Nie martw się.
Jeśli przepowiednia się spełni,
Maran ucierpi na tym najbardziej.
- To humus? - Chyba tak.
- Próbowałaś? I jak? - W porządku.
- Potrzebuje szef czegoś? - Usiądź. Zjedz kolację.
Dokąd on idzie?
Nie wiem. Może znowu coś wymyślił.
Gdzie byłeś? Wszędzie cię szukałam.
Musisz natychmiast przyjść do stajni.
Ugryź. Spokojnie, nie zaczniesz rodzić.
- Salih, zaczynasz mnie wkurzać. - Dobra, rozumiem.
Nie urodzisz jak suka.
Nie suki rodzą po dwóch miesiącach, tylko węże.
- Węże składają jaja. - Niektóre rodzą.
I tak nie zrozumiesz. Nie każ mi wszystkiego tłumaczyć.
Co ty wygadujesz?
Gdzie Davut?
Właśnie odszedł.
Tak, poszedł tędy.
Tędy?
Dziwne.
Co będziemy teraz robić?
Widzę, że nic.
Życzę ci szczęścia.
Naprawdę?
Oczywiście.
Chcę twojego szczęścia.
Sprawdzę, co u dziadka. Do zobaczenia za chwilę.
Puśćcie ją.
Zmiana planów.
- Przyjechałem taki kawał. Nie wracam. - Uspokój się.
Nie chcesz się zemścić?
- Każesz mi zrezygnować. - Nie, bracie. Nie każę.
Ale mamy nowy cel.
Kto?
Szykuj się.
Nikt nie chce pomścić Shahmaran.
My tego dokonamy.
Przysięgam, tym razem naprawdę bolało.
Co jest grane?
Medine?
Przestań mnie straszyć.
Panie Ural!
Medine, uspokój się.
Pójdę po lekarza, dobrze, Medine?
Spokojnie.
Zaraz wrócę. Spokojnie, kochanie!
Panie Ural!
Coś się dzieje.
Czuję to.
Coś się dzieje!
Na zewnątrz, w ogrodzie.
Ostatni omen.
Kobieta urodzi węża.
Kto?
Dziadku!
Słyszysz mnie?
Dziadku! Co się stało?
Słyszysz mnie?
Maran!
Czy ktoś widział pana Urala?
- Gdzie pan doktor? - Co się stało?
Coś się dzieje z Medine.
- Co? - Krwawi.
Maran!
Dziadku! Powiedz, co się stało.
Medine! Pan doktor już jest!
Co się stało? Gdzie jest krwawienie?
Medine…
Jestem w ciąży.
- Zabierzmy ją do domu. - Tak.
Dobrze, chodźmy.
Ostrożnie.
Dziadku.
Dziadku!
Musimy wezwać lekarza.
Musimy wezwać lekarza! Gdzie twój ojciec?
Nie może przyjść.
Jak to?
Więc trzeba wezwać karetkę.
Spokojnie, Medine. Gdzie mam iść?
- Połóż ją na kanapie. - Już dobrze, Medine.
- Spójrz na mnie. Będzie dobrze, Medine! - Tędy.
- Połóż ją. - Połóżcie ją tam.
Zemdlała? Medine, spójrz na mnie.
Włóż jej to pod głowę.
Przynieś apteczkę.
Medine, spójrz na mnie. Słyszysz mnie?
- Czekaj na dworze. - Nie wyjdę.
Salih, tylko pogarszasz jej stan.
Mój tata się nią zajmie. Dajmy im miejsce. Chodź ze mną.
Halo?
Potrzebujemy karetki.
Mój dziadek nie oddycha.
Pośpieszcie się.
Adres? Nie znam adresu.
Maran, jaki jest adres?
Maran, adres!
Oddychaj.
- Coś jej się stanie. Boję się. - Idziemy, Salih.
- Jestem tu, Medine! - Salih!
Shahsu!
Dłoń.
To opóźni poród.
- Zabierzmy ją do basenu! Szybko! - Dobrze. Tato!
Zostań tam.
Ty…
Tam…
Jak?
Co zrobiłeś dziadkowi? Twoje zęby…
Co wiesz o Shahmaran?
Była Królową Węży.
Mieszkała z dala od ludzi w swoim podziemnym raju.
Z demonami, wężami i Marami – pół wężami, pół ludźmi.
Wieki temu Shahmaran zakochała się w człowieku.
Nazywał się…
Camsap.
O czym ty mówisz?
- Davut… - Nic mu nie jest.
Nie mamy czasu, Shahsu. Posłuchaj, proszę.
Camsap i Shahmaran się zakochali.
Pewnego dnia Camsap zapragnął wrócić.
Tęsknił za domem i rodziną.
Shahmaran powiedziała: „Nie mów ludziom, gdzie jestem”.
Camsap obiecał.
Shahmaran mu uwierzyła.
Ale ona nie.
Jaka ona?
Siostra Shahmaran, Lilith.
Lilith powiedziała starszej siostrze: „Ludzie z natury są zdrajcami.
Wyda naszą kryjówkę i nas zdradzi. To będzie nasz koniec”.
Czemu mi to opowiadasz?
Zaraz zrozumiesz.
Camsap wrócił do świata.
Dowiedział się, że sułtan jest chory. Lekiem był ogon Shahmaran.
Camsap chciał pomóc.
A może zaślepiło go, że wie coś, czego inni nie wiedzą.
Złożył obietnicę wezyrowi.
„Powiem, gdzie ona jest, ale nie skrzywdzicie jej”.
Wydał kryjówkę ukochanej.
To była rzeź.
Wezyr złamał obietnicę.
Ludzie weszli do raju i pojmali Shahmaran.
Lilith była wściekła.
Chciała zabić Camsapa.
Ale Shahmaran nie pozwoliła.
Zamknęła rozjuszoną siostrę na dnie studni w zamku.
Przeklęła ją. Potem zwróciła się do Camsapa.
Powiedziała: „Gdy mnie zabijecie, porąbcie moje ciało na trzy części.
Głowę ugotujcie i dajcie sułtanowi do picia. Tam jest lek.
Tors ugotujcie i dajcie wezyrowi. Tam jest trucizna.
A ty, mój ukochany,
ugotujesz mój ogon i go wypijesz. Tam jest moja mądrość”.
Czyli nieśmiertelność.
Przestań! O czym ty mówisz?
Zabili Shahmaran.
Został tylko Camsap.
Ze swoimi wyrzutami i poczuciem winy.
Wiedząc, że nigdy nie umrze.
Została też Lilith. Zamknięta w studni, pałająca żądzą zemsty.
Z nienawiści przysięgła,
że pewnego dnia wróci i zemści się na ludziach.
Co ty wygadujesz, Maran? To tylko mit, opowiastka!
Też tak myślałem, ale to prawda.
To ty sprawiłaś, że uwierzyłem.
- Tracę rozum. - Nic ci nie jest.
- Nie chcę cię słuchać. - Musisz.
Delikatnie.
Co się dzieje?
- Będzie dobrze. - Ciągle krwawi.
Zastrzyk nie zadziałał.
Co jest?
Co mi robicie? Puśćcie mnie! Za kogo wy się macie?
- Uspokój się. - Proszę.
Spokojnie.
Już dobrze.
- Puśćcie. Salih! - Spokojnie.
Już dobrze.
Nic nie poradzimy. Zaczęła rodzić.
Ty…
Kim jesteś?
Lilith była nieugięta.
Chciała się wydostać na wolność i zgładzić ludzkość.
Tylko jedno mogło ją powstrzymać.
Tylko jedno.
Przepowiednia.
Naznaczony Mar i wybrana kobieta pokochają się na śmierć.
Ale tym razem to człowiek będzie musiał oddać życie dla jej miłości.
Zostawi wszystko i zejdzie pod ziemię.
I Shahmaran się odrodzi.
Marowie i ludzie będą żyć wiecznie w pokoju.
Ty jesteś…
wężem?
Jestem Marem.
Naznaczony od urodzenia.
To nie może być prawda.
Wszystko, co przeżyłaś, było prawdą.
Nie popadałaś w obłęd, tylko to czułaś.
Bo to ty.
Ty jesteś wybrana.
Długo na ciebie czekałem.
Bardzo długo.
Dlaczego ja?
Wybrana musi być potomkinią Camsapa.
Potomkinią zdrajcy.
Nie jesteś wnuczką Davuta.
Jak ona się czuje?
Jak się czuje Medine?
- Co z nią? - Maran!
Jak się czuje Medine?
- Zostań, sprawdzę, co u niej. - Czekaj.
- Zaczekaj. - Co robicie? Stój! Otwórz drzwi!
Co robicie?
Medine!
- Gdzie Maran? - Co się stało?
Nie ma czasu. Pojawił się ostatni omen.
Maran musi porozmawiać z Shahsu.
Znajdę go. Widziałem, gdzie poszedł.
Znajdę go i dam wam znać.
Możesz wracać. Załatwimy to.
Jak to
nie jestem wnuczką Davuta?
- Camsap słono zapłacił za zdradę. - Kogo obchodzi Camsap?
Mam dość okłamywania cię. Posłuchaj mnie, proszę.
Camsap nienawidził siebie.
Wiele razy próbował się zabić.
Ale mu się nie udało.
Bo był nieśmiertelny.
Nasza wyrocznia Çavgeş zesłała na niego zapomnienie.
Gdy coś sobie przypominał, cofała go do tego samego wieku.
Żył pod różnymi imionami. Nie miał dzieci, aż urodziła się…
twoja mama.
Nie znał swojego grzechu, nie pamiętał.
Ale pamiętał ból.
Nieznany głos mówił:
„Zabij się. Nie zasługujesz, by żyć”.
Dlatego odszedł.
Gdyby nie to,
zabiłby się na oczach córki.
Cierpienie dziadka przeszło na twoją mamę. Ty też je odziedziczyłaś.
Samotność. Poczucie wyobcowania…
To wszystko cena zdrady.
Shahsu.
Twój dziadek to
Camsap.
To jakiś obłęd.
Ty zwariowałeś.
Shahsu.
Chwila.
Dlatego się do mnie zbliżyłeś?
Dla przepowiedni?
Przeciwnie. Zrobiłem to mimo przepowiedni.
Mimo że jej zaprzeczałem i chciałem od niej uciec.
Możesz nie wierzyć w resztę. Ale to jest prawda.
Kocham cię, Shahsu.
Shahsu, pamiętaj.
Dzisiaj mówiłaś, że będziesz pamiętać.
Pamiętaj.
Zostaw mnie.
Nie uciekniesz przed tym. Shahsu!
Nie uciekniesz!
Nie zdołasz!
Dłużej nie wytrzymam.
Gdzie Maran? Musimy mu powiedzieć.
- Co? - Cihan go szuka.
Co musicie mu powiedzieć?
Czego nie wie?
Co ukrywacie przed Maranem?
Ostatni warunek przepowiedni.
Shahsu.
Shahsu!
Zostaw ją.
Nie pora na to. Ona nadchodzi.
Tego właśnie chcę.
Wiedziałem.
Cihan.
Okłamałeś Marana?
Od początku go oszukiwałeś?
- Hare! - Puść!
Ja pójdę.
Pójdę i powiem Maranowi.
Ale to się zacznie, gdy odejdę.
Chodź tu.
Trzymajcie mocno.
Wybierasz się dokądś?
Przez ten cały czas
to ciebie musiałem zabić.
Nie twoją wnuczkę.
Gdzie jest Shahsu?
Jak mogłem tego nie widzieć?
Wszystko zaczęło się od ciebie, prawda?
Od twojej zdrady.
Camsap!
Shahsu…
Trzymaj ją mocno. Już dobrze.
Zaraz koniec.
Już dobrze.
Odkąd powstał świat,
ludzie zdradzili wszystko, co kochali.
My się tylko przyglądaliśmy.
Czekaliśmy, aż zrozumiesz.
Bo świat nie jest twój, człowieku.
Nie tylko twój.
Teraz mi wierzysz?
Oto co powiedziała Królowa Węży tysiące lat temu:
„Ty, człowieku, nigdy mnie nie kochaj!”.
Świat nie jest twój, człowieku.
Nie tylko twój.
Napisy: Przemysław Rak