-Hah, hoş geldiniz.
-Hoş bulduk. -Sonunda.
Afiyet olsun. Hoş geldiniz, merhabalar.
Bir şeye ihtiyacınız olursa bana seslenebilirsiniz, tamam mı?
-Afiyetler olsun. Hoş geldiniz. -Hoş bulduk.
-Hoş geldiniz. -Hoş bulduk.
-Oturabilir miyim? -Buyur otur.
-Babamı gördün mü? -Bilmem.
Buralardadır herhâlde.
Bakayım ben.
Siz hazır olunca başlarsınız
ama böyle bir ağır tonla başlayalım, sonra hızlanırız, olur mu?
Tabii efendim.
Ha siktir Hare ya!
-Hazırlan oğlum.
-Buraya lütfen. -Peki hanımefendi.
Yok öyle yağma Davut Bey. Geldik işte zaten.
Hem bak, ne kadar güzel yapmışlar.
Gülümse biraz, gülümse.
Anam… Ay! Bir sancı giriyor kız.
-Allah! Ne oldu? Doğum sancısı mı yoksa? -Hee, doğum sancısı.
-İt miyim lan ben iki ayda doğuruyorum? -Ne var kız bunda?
-Gül iki günde büyüdü, sen de iki ayda… -Ya… Salih, taktın şu güle ki ne taktın!
Usta gömdüğünde gebeymişim zaten. Onunla bunun bir şeyi yok.
-Yürü hadi, yürü. -Ha.
Selam, hoş geldiniz. Merhabalar. Böyle gelin hadi.
Ne gerek vardı başka masaya? Birlikte otururduk orada.
Olur mu Davut usta, ilk kez geliyorsunuz.
Bakın size öyle bir masa hazırladım ki! Şekil!
Lütfen böyle oturun, hadi.
-Teşekkür ederiz. -Rica ederim. Hadi.
-Gel. -Tamam, geç.
-Hoş geldiniz, merhaba. -Hoş bulduk.
O zaman bir şeye ihtiyacınız falan olursa bir bana seslenin.
-İyi eğlenceler. -Sağ ol.
-İş birliği içinde olabilirler. -Zannetmiyorum. Gel.
İyi misin?
-Maran.
Şahsu evi aramaya başladı, durmayacaktı onu görmeden.
Tek hatasını görürsem affetmem.
-Her şey çok güzel. -Evet.
Ne oldu bana bilmiyorum o gece. Çok korkuttum seni.
-Gerçekten özür dilerim. -Ay, olur mu? Saçmalama. Buradasın ya.
Hadi gel, eğlenelim biraz.
-Zahmet etmişsiniz. -Bizim masamız.
-Tanıştırayım, arkadaşım Cihan. -Merhaba.
-Hoş geldin. -Merhaba, hoş bulduk.
-Hoş geldiniz. -Merhaba.
-Tamam, yarın görüşürüz. -Ne içersin?
-Kırmızı şarap. -Seni iyi gördüm usta.
-İyiyim, şükür, sağ ol. -Size afiyet olsun.
Bir ihtiyacınız olursa hiç çekinmeyin, hemen beni çağırın.
-Nerede olsa duyarım. -Sağ olun.
Zaten benden kaçsa Maran'dan kaçmaz, değil mi?
-Hadi.
Anam, bu ne ikram be? Yüzümüze bakmıyordu bunlar kaç senedir.
-Kız, misafirperverlik ediyorlar işte. -Ha? Üf ya, bırak.
-Ne oldu kız? Gene mi? -Yok bir şey yok. Dön sen önüne.
-Ne oluyor? -E, dans.
-Eğleneceğiz demedin mi?
-Dans etmeyi bilmiyor musun yoksa? -Aa.
Hiç öyle zannetme. Bizim de kendimize göre numaralarımız var.
-Ha? -Hadi bakalım.
Şimdi ben…
Keyifliyim. Beş dakikaya…
Ondan sonra Salih de başlayacak…
Miraç, gel kardeşim.
Hadi biz de oynayalım. Ha?
Allah be, Allah!
Baskın olabilir, hata yapma.
Benim biriyle ilgilenmem lazım.
-Kiminle? -Tutku hoca.
Kim geliyor!
-Tutku hoca? Hoş geldiniz, şeref verdiniz.
-O şeref bana ait. -Sizinle konuşmak istediğim bir şey vardı.
Bizim hastanenin psikiyatri bölümüyle
bölümünüz arasında iş birliği düşünüyorum, ne dersiniz?
İlginç olabilir tabii.
Biraz konuşmak isterim eğer vaktiniz varsa.
Şimdi mi?
Çok vaktinizi almam aslında. Sakin bir yere geçelim mi?
Buyurun.
Bu kadar uzaklaşmaya gerek var mıydı?
Müzik rahatsız etmesin diye. Burada daha rahat konuşuruz.
Gelin böyle.
Buyurun.
-Buyurun, lütfen.
-Buyurun.
Lütfen!
Bırakın beni! Bırak! Bırak beni! Bırak!
Delirdiniz mi siz? Delirdiniz mi?
Bırakın! Bırak! Bırak beni! Bırakın!
Sana güvenmeyi seçiyorum.
Nasıl oldu bu?
Kendimi koşullandırmaktan…
…hislerimi kontrol altına almaktan çok sıkıldım.
Her şey sonsuz bir olasılıkta mümkün…
…ve bu olasılıklardan birinde…
…seni seviyorum ben.
Ben seni bütün olasılıklarda seviyorum.
Bırakın beni! Bırakın! Bırakın!
Bırakın! Diba! Diba, ben senin hocanım.
Ne istiyorsunuz benden? Bırakın.
Bırakın beni! Bırakın! Bırakın, bırakın… Bırakın beni.
Yılanların şahının, aşkın, iyiliğin ve bilgeliğin adına,
-Şahmaran'ın adıyla emrediyorum sana.
Çık dışarı.
Şahsu.
Maran.
Bu gerçek.
Ne?
Bu.
Hatırla bunu.
Söz.
Şahsu.
Söyle.
Dönmem gerek.
Benim de.
Tuhaf hissediyorum biraz.
İyi tuhaf, kötü tuhaf?
Bilmem. Başka biri gibi.
Tanımadığım biri.
Ama seveceğim galiba.
Ben sevdim bile.
Olacak mı artık baba? Açık konuş benimle.
Kehanet gerçekleşecek mi bu sefer?
Onu sen söyle. Sen tanıyorsun Şahsu'yu.
-"Bundan sonrası bende" dedin.
-Arun'la gidip kendin konuştun. -Şş. Kendine mukayyet ol.
Ural, kâhinini yanına aldı, eli güçlendi. Şüpheleri üstümüze mi çekeyim?
Yaptıkları yanına kalacak yine.
Yok insanla yılanın barışı, yok düzen…
Yine biz feda edeceğiz kendimizi. Saklanacağız, yokmuş gibi yapacağız.
İntikamımızı alalım bari.
Asıl derdin ne senin, söylesene bana.
Kehaneti gerçekleştiren adam olacak bir de!
İyice kutsanacak o piç!
Her şey Maran'ın olacak.
Merak etme.
Kehanet gerçekleşirse eğer,
bu işten en zararlı çıkan Maran olacak.
Humus mu bu?
Humus herhâlde, yedim de… Baktın mı?
-Nasıl? -Eh.
-Tamam. -Güzel.
Güzel mi, ha? Daha mı…
-Amma ekmek yedin. -Ne yapayım, seviyorum.
-Hop hop… Usta, bir şey mi istedin? -Otur otur, yiyin siz.
Nereye gidiyor şimdi?
Ne bileyim? Kalktı. Yine aklına bir şey gelmiştir.
Hah! Abi, neredesin? Her yerde seni arıyorum!
Acil ahıra gelmen lazım, çabuk. Tamam mı? Çabuk ol.
Al bundan bir lokma ye. Doğurmazsın, korkma!
-Salih, tepemi attırıyorsun ama artık ha! -İyi, tamam tamam, anladık.
Köpek gibi iki ayda doğurmayacaksın.
Köpek iki ayda doğurmaz zaten zırto. Yılanlar doğuruyor.
-Kız, yılanlar doğurmaz, yumurtlar. -Yok, bazıları doğurur.
Aman, sanki anlayacaksın be! Konuşturuyorsun.
-Cırrık! -Ne diyorsun sen ya?
-Davut nerede?
Davut babam az önce kalktı da…
Hee. Şu yana gitti.
Bu tarafa mı?
-Allah Allah.
Nerede kalmıştık?
Bir yerde kalamamıştık galiba.
Sevindim senin adına.
Gerçekten mi?
Tabii ki. Mutlu ol isterim ben.
Ben bir dedeme bakınıyorum. Birazdan gelirim yanına.
Bırakın.
Plan değişti.
Bak hele, buraya kadar geldim. Dönmem buradan.
Sakin. İntikam almak istemiyor muydun?
-Ee, dur diyorsun? Yanlış kardeşim.
Dur demiyorum, hedef değişti diyorum.
Kim? -Sen hazırlan.
Kimsenin sikinde değil Şahmaran'ın intikamı.
Biz alacağız onu.
Ah!
-Allah'ıma kitabıma çok fena bu kez.
-Ne oluyor kız?
-Medine.
-Kız, korkutma beni.
Ah!
-Ural Bey! -Ay!
-Ural Bey!
-Medine'm, tamam, sakin ol.
Şimdi doktoru çağıracağım, tamam mı? Doktor getireceğim sana Medine.
Sakin ol, sakin ol. Ben hemen geliyorum şimdi.
-Tamam Medine'm, tamam gülüm.
-Ural Bey! Ural Bey!
-Bir şey oluyor şu an.
Hissediyorum. Bir şey oluyor şu an!
Hayır. Dışarıda, bahçede.
-Son alamet. -Bir insan bir yılan doğuracak.
Kim?
Dede! Dede!
-Dede? Dede. Dede!
Duyuyor musun? Dede!
Dede! Ne oldu dede, ne oldu?
Duyuyor musun?
Maran! Maran!
Ural Bey! Ural Bey'i gördünüz mü? Doktor nerede? Ural Bey!
-Ne var? -Ural Bey. Ural Bey.
Efendim, bakın, benim Medine'nin… Bir şeyler oldu Medine'ye.
-Neyi var? -Kanaması var.
Maran!
Dede. Dede… Cevap ver bana. Ne oldu?
-Medine! Medine'm!
Bak, doktor getirdim sana.
-Neyin var? Kanama nerede?
-Medine'm.
Gebeyim ben.
Hemen eve götürelim.
-Hemen eve. -Tamam, tamam. Gel.
-Gel, gel, gel…
-Yavaş, yavaş…
Yavaş, yavaş.
Dede. Dede!
Dedeciğim?
Doktor çağırmamız lazım Maran.
Maran, doktor çağırmamız lazım! Nerede baban?
-Gelemez. -Ne demek gelemez?
O zaman ambulans çağırmamız lazım.
Medine'm, tamam Medine'm.
Ne tarafa gidiyoruz?
-Getir, gel Salih. Şuradan. -Tamam Medine'm.
-Koltuğa yatıralım. -Bana bak.
-Medine. Bana bak. Tamam, Medine. -Gel, gel. Gel.
Medine.
-Yatır. -Yatırın. Bırak oraya.
Bayıldı mı? Medine'm. Bana bak Medine.
-Koy. Başının altına koy. -Getir.
Çantamı getir hemen.
Medine, bana bak karıcığım. Duyuyor musun beni?
-Sen dışarıda bekle. -Yok, ben gitmem.
Salih, seni görünce daha kötü oluyor.
Babam ilgileniyor. Kalabalık yapmayalım biz.
-Hadi gel Salihçiğim. -Çabuk.
-Alo?
Çok acil bir ambulansa ihtiyacımız var. Dedem nefes alamıyor.
Lütfen. Çok acil.
Adres… Adres, bilmiyorum.
Maran, adres ne?
-Nefes al, nefes al!
-Hadi. -Ya… Vallaha bir şey olacak ya.
-Ben korkuyorum ya. -Salihçiğim, hadi.
-Medine'm, buradayım ben. Medine! -Salih.
-Şahsu? Şahsu. Şahsu!
-Şş.
Bir dur.
Doğumu geciktirecek.
-Çabuk havuza.
-Havuza, çabuk! Çabuk! -Yavaş, tamam. Tamam.
Gelme.
Sen…
İçeride… Nasıl?
Dedemi öyle dişlerinle nasıl…
-Şahmaran hakkında ne biliyorsun? -Ha?
Yılanların şahıydı Şahmaran.
İnsanlardan uzak, kendi yer altı cennetinde yaşardı.
İfritleri, yılanları, yarı yılan yarı insan Marlarıyla.
Yüzyıllarca evvel bir insana âşık oldu Şahmaran.
Adı…
…Camsap.
Ne diyorsun? Davut…
Davut iyi. Bak…
Zamanımız yok Şahsu. Dinlemen gerekiyor, lütfen.
Camsap ve Şahmaran birbirlerine âşık oldular.
Ama Camsap bir gün yeryüzüne çıkmak istedi.
Evini, ailesini özledi.
-"Tek şartla" dedi Şahmaran.
"Söz vereceksin, yerimi kimseye söylemek yok."
Camsap bir söz verdi. Şahmaran bu söze inandı.
Ama o inanmadı.
-O kim?
Şahmaran'ın kardeşi, Lilit.
- "Yapma" dedi ablasına.
"İnsanoğlu haindir, fıtratı böyle.
Yerimizi söyleyecek, ihanet edecek bize. Sonumuz olacak bu."
-Niye anlatıyorsun bunları bana? -Anlayacaksın, dinle.
Camsap yeryüzüne çıktı.
Gördü ki padişah çok hasta, şifası da Şahmaran'ın kuyruğunda.
Yardım etmek istedi Camsap.
Belki de kimsenin bilmediği bir şeyi bilmenin büyüsüne kapıldı.
Söz verdirdi vezire.
"Yerini söyleyeceğim ama ona zarar vermeyeceksiniz."
-Ve sevgilisinin yerini ihbar etti.
Vahşet oldu Şahsu.
Vezir sözünü tutmadı.
İnsanlar girdiler o cennete, yakaladılar Şahmaran'ı.
Lilit deliye döndü, oracıkta Camsap'ı öldürmek istedi
ama Şahmaran buna izin vermedi, öfke dolu kardeşini kaleye kapattı.
Bir kalenin içindeki bir kuyunun en dip yerine.
Lanetledi onu. Sonra Camsap'a döndü.
Ona dedi ki
"Beni öldürdükten sonra üç parçaya bölün bedenimi.
Başımı kaynatıp padişaha içirin, şifam oradadır.
Gövdemi kaynatıp vezire içirin, zehrim oradadır.
Ve sen benim sevgilim…
Sen benim kuyruğumu kaynatıp içeceksin, bilgeliğim oradadır."
Yani ölümsüzlük.
-Sus artık, yeter! Ne saçmalıyorsun? -Şahmaran'ı öldürdüler Şahsu.
Geriye bir tek Camsap kaldı. Bütün pişmanlığıyla, vicdan azabıyla.
Hiçbir şekilde ölemeyeceğini bilerek.
Bir de Lilit kaldı. İntikam ateşiyle bir kuyuda kapalı.
Nefretle bir yemin etti.
Bir gün dünyaya geri dönecek ve bütün insanlardan intikamını alacaktı.
Neler diyorsun Maran? Efsane bunlar, masal!
Ben de öyle düşünüyordum ama bu gerçek.
Beni sen inandırdın. Ben senin sayende inandım Şahsu.
Kafayı yiyeceğim. Artık sus!
-Kafanda bir şey yok. -Dinlemek istemiyorum seni.
Dinlemek zorundasın.
Yavaş. Yavaş, yavaş, yavaş. Yavaş, yavaş!
Ne oluyor? Ne oluyor be?
-Şş, geçecek. -Kanama durmuyor.
İğne hiçbir işe yaramadı.
Lan… Lan!
-Ne yapıyorsunuz lan bana? -Şş, tamam!
-Yavaş. Sakin ol! -Bırak! Siz kimsiniz lan?
-Bırak!
-Sakin ol.
-Tamam, tamam.
-Bırakın. Salih! -Sakin ol.
Tamam, tamam. Şş…
Yapacak bir şey yok, doğum başlıyor.
-Sen…
Ne… Nesin sen?
Kararlıydı Lilit.
Bir gün o kuyudan çıkacak
ve insanoğlunun kökünü yeryüzünden kazıyacaktı.
Ona tek bir şey engel olabilirdi, tek bir şey.
Bir kehanet.
İşaretlenmiş bir Mar'la seçilmiş bir insan kızı
birbirlerini ölümüne sevecekler
ama bu defa insan vazgeçmek zorunda kalacak hayatından.
Aşkı için.
Bildiği her şeyi geride bırakıp yeraltına inecek
ve Şahmaran tekrar doğacak.
Marlar ve insanlar, sonsuza dek barış içinde yaşayacaklar.
Sen…
…yılan mısın?
Ben bir Mar'ım.
-İşaretli doğan.
Gerçek olamaz bu. Gerçek olamaz.
Yaşadığın her şey gerçekti Şahsu.
Delirmiyordun, hissediyordun sadece.
Çünkü sensin. Sen seçilmiş olansın.
O kadar uzun süredir bekliyorum ki seni. Çok uzun süredir.
Niye ben?
Seçilmiş kişi Camsap'ın soyundan gelmek zorundaydı.
İhanet edenin soyundan.
Sen Davut'un torunu değilsin aslında.
Hah! Medine nasıl?
Ural Bey, Medine nasıl?
-Ne oldu Medine'ye? İyi mi? -Maran!
Ural Bey, Medine nasıl diyorum.
-Bekle sen, bakıp geliyorum hemen. -Dur. Ya…
-Bekle. -Ne yapıyorsunuz siz ya? Dur!
Aç şu kapıyı ya! Ne yapıyorsunuz siz ya?
Medine!
-Maran nerede? -Ne oluyor?
Vaktimiz kalmadı Lakmu. Son alamet gerçek oluyor.
Maran'ı bulmalıyım. Şahsu'yla konuşması lazım.
Ben bulurum. Az önce gördüm.
Bulup haber vereceğim size, tamam?
Sen dön Ural, burası bizde.
-Ne… Ne demek istiyorsun?
"Davut'un torunu değilsin" derken?
İhanetinin bedelini çok ağır ödedi Camsap.
-Bana ne Camsap'tan? -Bak.
Sana yalan söylemekten çok yoruldum. Beni dinlemen lazım. Lütfen.
Kendinden nefret etti Camsap.
Kendini öldürmek istedi birçok defa. Çok kez denedi ama başaramadı.
-Çünkü ölümsüzdü.
Kâhinimiz Çavgeş unutturdu ona.
Her bir şey hatırladığında aynı yaşa geri döndürdü.
Her seferinde yeni baştan başladı Camsap. Başka isimlerle başka hayatlar yaşadı.
Hiç çocuğu olmadı. Ta ki…
…annene kadar.
Bilmiyordu günahını, hatırlamıyordu
ama acısını hatırlıyordu.
İçinde bilmediği bir his
"Öl" diyordu durmadan, "Yaşamayı hak etmiyorsun."
Bu yüzden gitti Şahsu. Kalsa…
…kızının önünde öldürecekti kendini.
Ama anneni de yaşatmadı dedenin azabı. Sana da geçti.
O yalnızlık. Ait olamamak.
İhanetin bedeli.
Şahsu.
Senin deden Camsap'ın ta kendisi.
Delilik bu.
Delirmişsin sen.
Şahsu.
Bir dakika.
Sen bu yüzden mi geldin bana?
-Kehanet için mi geldin? -Hayır, tam tersi. Buna rağmen geldim.
Ne kadar inkâr etsem de, kaçmak istesem de geldim.
Hiçbir şeye inanmıyorsan bile buna inan, bu gerçek.
Ben sana âşığım Şahsu.
Şahsu. Hatırla.
Hatırla, daha bu gece hatırlayacağını söyledin bana.
Hatırla.
Rahat bırak beni.
Kaçamazsın.
Şahsu! Kaçamazsın!
Kaçamayacaksın!
Daha fazla tutamam artık. Maran nerede? Bilmesi gerek, söylemeliyiz.
-Neyi? -Cihan bulmaya gitti.
Neyi söylemeniz gerek baba? Daha ne var ki bilmediği?
Ne saklıyorsunuz Maran'dan?
Kehanetin son bir adımı var.
Şahsu.
Şahsu?
-Bırak kızı. -Yanlış zaman Cihan.
-Geliyor. -Ben de onu istiyorum zaten.
Biliyordum.
Cihan.
Yalan mı söyledin Maran'a?
Kandırdın mı bunca zaman onu?
-Hare! -Bırak!
-Ben giderim.
Ben giderim. Maran'a ben söylerim.
Ama ben gider gitmez başlayacak.
Buraya gel.
-Sıkı tutun.
Hayırdır, bir yere mi gidiyordun Davut baba, hı?
Başından beri
seni öldürmem gerekiyordu aslında.
Torununu değil.
Şahsu nerede?
Nasıl göremem ki? Yani…
Hâlbuki her şey seninle başlamıştı. Ha?
Senin ihanetinle.
Camsap!
Şahsu.
-Tut, bırakma. Geçti.
Tamam tamam, bitti, tamam.
-Dur, tamam.
Bu dünya kurulalı beri insanoğlu sevdiği her şeye ihanet etti.
Biz sadece izledik.
Anlamanı bekledik.
Çünkü dünya senin değil insan. Dünya yalnız sana ait değil.
Şimdi inandın mı bana?
Bundan binlerce yıl evvel böyle söyledi yılanların şahı.
"Ey insan, sen sakın sevme beni."
-Dünya senin değil insan.
-Dünya yalnız sana ait değil.