SERIAL NETFLIX
Nie mogę.
Ty to zrób.
Nie.
Coral,
straciłam dużo krwi.
I tak umrę.
Więc to tylko eutanazja.
Co z wami?
No co?
Uciekłyśmy od siatki, która handluje ludźmi.
Strzelałyśmy z pistoletów.
Pochowałyśmy faceta.
Kilka dni temu myślałyśmy, że to niemożliwe.
Więc ani się ważcie tracić nadzieję.
Słyszycie? Ani się ważcie.
Pomocy!
- Tak się nie wydostaniemy. - Nie wiesz tego.
Musimy walczyć do końca.
Będziemy walczyć do końca.
Pomocy!
Czy ktoś mnie słyszy? Proszę!
Pomocy…
Chcesz skręta, Moi?
Iris!
Iris.
- Zrobiłem, co musiałem. Zostawiłem ją. - Tę sekretarkę?
Tak. Szefowi na niej zależało, a on jest dla mnie jak brat.
Ratowałem moją relację z nim, ale wciąż nie czuję spokoju.
Nie jestem spokojny. Od spokoju dzielą mnie tysiące kilometrów.
Pomóż mi, proszę. Daj mi coś.
Nie dam ci więcej narkotyków.
Masz źrenice jak spodki.
Potrzebuję ich, Iris.
Nieprawda.
Więc czego potrzebuję?
Znaleźć swoją przystań.
To, co daje wewnętrzny spokój i pozwala być sobą.
Narkotyki nie dają spokoju.
Dają go właściwe wybory.
A to, co zrobiłeś dla szefa, nie było właściwym wyborem.
Idź do domu, prześpij się.
- Jutro wszystko wyda się prostsze. - Jutro?
Nie śpiesz się.
To jest proces.
W życiu prawie wszystko może zaczekać.
Cześć, mamo.
- Cześć. - Cześć.
Synu, czy jesteś gejem?
O czym ty mówisz?
Z tym gościem to były wygłupy.
Chcę tylko twojego szczęścia.
Jestem szczęśliwy.
Czasami. Tak jak każdy.
Ale jestem.
Czemu nigdy nie miałeś dziewczyny?
Nie wiem.
Kiedy trafiasz tu w wieku 15 lat,
ruchasz laskę za laską
i masz się za nie wiadomo kogo, bo nie musisz uwodzić kobiet
ani z nimi flirtować, bo masz to, o czym każdy marzy…
wiesz, co się wtedy dzieje?
Nagle przestajesz widzieć w nich ludzi.
Nie wiem, to chyba jakiś stres pourazowy alfonsa czy coś.
Nie wiem, czy to cholerstwo się leczy.
Ale spróbuję, dobra?
Znaleźć dziewczynę.
I się nie śpieszyć.
Chodzić do parku, potem zabrać ją na kolację.
A kiedy wybiję sobie z głowy to całe gówno,
poprowadzisz mnie do ołtarza.
Bo będę żył, jak Bóg przykazał.
Przysięgam.
Chciałabym pojechać do Paryża.
Wychodzi 23 euro i 50 centów.
- Tata! - Tata!
Tata wrócił do domu.
No dobrze…
Któż to wreszcie przyszedł?
Ciasteczkowy Potwór!
Ciasteczka!
Romeo starał się, żeby to był dzień jak każdy inny.
Ale udawanie Ciasteczkowego Potwora,
gdy jest się naćpanym, pijanym, tuż po zawale serca i ma się erekcję,
wychodzi raczej dziwnie.
Na górę. Przygotuję wam kąpiel.
Bez obaw. Tatusiowi nic nie jest.
- Na górę. - Tatuś czuje się zajebiście.
Nic panu nie jest?
Gladys…
Straciłem kobietę mojego życia.
Po raz drugi.
W ciągu 48 godzin.
Dziękuję.
Romeo myśli, że nie żyjecie.
Nie może o tym wiedzieć.
Koniec z kradzieżami, pościgami i polowaniami.
Od teraz macie zniknąć.
Przenocujecie w hotelu.
O siódmej rano popłyniecie do Kadyksu i nigdy nie wrócicie.
Czemu nas uratowałeś?
Ze względu na brata. On ma rację.
Musimy zacząć nowe życie.
Żyć, jak należy, i zacząć od nowa.
Otwórz schowek.
Umyjcie twarze chusteczkami, żebyśmy wyglądali normalnie.
Dobry wieczór. Chciałbym wynająć pokój.
- Dla ilu osób? - Czterech.
- Na ile nocy? - Jedną. Na razie.
To mój kawalerski.
To jakiś jebany żart, że musimy udawać dziwki.
Depozyt wynosi 500 euro.
- Tylko żadnych szkód. - Dobrze.
Pewnie powinnam podziękować za uratowanie życia.
Choć próbowałeś mnie też zabić, więc…
- Tak jak ty mnie. - Nie.
Ja chciałam cię porwać i wypuścić, kiedy będziemy wolne.
Ale zalewać nas cementem…
Co mam teraz zrobić?
Pocałować cię jako wybawiciela?
Nienawidzić jako mordercę?
Powiedz mi.
Powąchaj mnie.
Pachnę trupem elektryka?
Nie.
Puścili muzykę.
Żeby nie było słychać, jak ludzie się pieprzą.
Uwielbiam hotele miłości.
Jutro rano wyjeżdżam z mamą i bratem do Namibii.
Pojedź ze mną.
Namibia z rodzinką…
Co tam jest?
Żyrafy.
Gepardy. Zajebista pustynia.
I pełno turystów.
Możemy mieć taksówkę.
I jest morze. Do surfowania.
Kuszące.
Coral.
Możemy zacząć od nowa.
Zerwiesz z życiem żałosnej ćpunki.
Mówisz o tym?
Mogę z tym zerwać, kiedy zechcę.
Ale czy zechcę dziś?
Nie!
A więc…
Brawo.
No brawo.
Kiedy przestaniesz ćpać, staczając się na dno?
Piętnaście lat żyłaś z przemocowym typem.
Przez rok pieprzyłaś obcych w burdelu.
Jak długo chcesz robić sobie krzywdę?
Aż nie będzie odwrotu?
Zasługujesz na lepsze życie.
A ty mi je dasz?
Facet, który woził mnie na kawalerskie
i surfował, kiedy czterech gości brało mnie od tyłu?
Potem dzwoniłam, a ty mnie odbierałeś.
Całowaliśmy się na tylnej kanapie, jakby to była piękna historia miłosna.
Ćpunka i alfons.
To materiał na reality show,
ale nie na sielskie życie i piątkowe zakupy.
Czy kiedy tam, kurwa, robią zakupy w Namibii.
Uratuj sobie jakąś inną dziwkę. Ta poradziła sobie sama.
Dobrze.
To ja jadę.
Zaleję dziurę, żeby nie było śladu,
gdyby Romeo chciał się pomodlić na waszym grobie.
Pewnie już się nie zobaczymy.
Oby nie.
Nie chcę cię widzieć.
Coral!
- Co wy robicie? - Napij się.
Ja też chcę!
Ale z ciebie wariatka.
Każda dziwka marzy, żeby przestać być dziwką.
Po Pretty Woman łatwo marzyć, że ktoś wyrwie cię z biedy.
Że dostaniesz nowe życie bez narkotyków, alkoholu i przemocy.
Ale kto umiałby żyć normalnie po czymś takim?
Po tym, jak każdemu obcemu zawsze mówił „tak”?
Gdy kazano mu zdjąć majtki. Gdy był molestowany.
Gdy musiał udawać, że to życie sprawia mu przyjemność.
Kto wszedłby w nowe życie bez strachu, że nigdy nie będzie normalny?
Dobry wieczór pani.
Przyszliśmy zabrać panią na kolację.
Gdzie zabierasz moją matkę?
Gdzie ją zabierasz?
Nie zbliżaj się, kiedy ci stoi.
Przeszłość jest jak bumerang.
Potrafi znienacka uderzyć w twarz.
Dlatego niełatwo przestać być sobą.
Zwłaszcza jeśli żyło się w niewoli.
Serio, dziewczyny? Mamy nosić te ubrania w nowym życiu?
To było w klubie. Nie byłam w stanie dobierać strojów.
Mnie tam się podobają. Popatrz.
Mnie też.
Jesteśmy martwe, ale też seksowne.
Dziewczyny,
mamy tylko 300 euro.
Starczy na prom i nic więcej.
Jestem zła, że przegrałyśmy tę wojnę.
Wygrałybyśmy, ale Struś Pędziwiatr nas dopadł.
Mik-mik.
I musimy żyć z podkulonymi ogonami, a Romeo dalej wykorzystuje dziewczyny.
Prawie to naprawiłyśmy…
i nawaliłyśmy.
Ale tym razem nie nawalę.
Że co?
Zniszczę Romea.
Odbiorę mu jedyne, co w życiu kocha.
Jego jebaną kasę.
Oszalałaś, Coral?
Nie rozumiesz, że tylko udając martwe, mamy szansę przeżyć?
Żadna z nas nie wraca do klubu, żeby kraść pieniądze.
To zbyt duże ryzyko.
Nie wrócimy do klubu.
Bo ukradniemy coś znacznie większego niż sejf.
Moisés i Christian co miesiąc jeżdżą do każdego klubu Romea,
żeby odebrać zyski.
Wkładają do furgonetki tysiące euro w workach
i zabierają je na Maderę, gdzie piorą tę kasę.
Ale Moisés też nie może nas zobaczyć.
Kazał nam opuścić wyspę.
Gina. Moisésa tam nie będzie, bo jedzie do Afryki.
Ciebie też nie, bo jesteś w ciąży. I ciebie, bo jesteś ranna.
Ja to zrobię.
A w Hiszpanii dam wam waszą część. Proste.
Nie.
Idę z tobą.
To już w ogóle nie boli.
Albo wszystkie, albo żadna.
Mam jechać po kasę dziś czy jutro?
Co zrobiłeś mojemu bratu? Dzwonili ze szpitala.
Skurwiele rozwalili mu nos.
Gdzie moja matka?
Spokojnie.
Nic jej nie jest.
Posłałem ją do domu seniora.
Domu Seniora U Zabójców.
No weź, Moisés.
Zacząłem to z tobą.
Gdy pogrzebaliśmy twojego ojca,
którego ty sam zabiłeś, nie mnie oceniać czy słusznie.
Uczyniłem cię moim wspólnikiem.
Moim przyjacielem.
Moim bratem.
Powierzyłem ci kasę, żebyś jej pilnował i ją prał.
Zaufałem ci, że przyprowadzisz te dziewczyny.
A kiedy zrobiło się gorąco, ty chcesz wyjechać.
Chcesz mieć nowe życie.
Czemu, kurwa, wszyscy tak nienawidzą swojego życia?
Wszyscy poza mną chcą je zmienić.
Ja chcę mojego dawnego życia.
Z moimi klubami, dziwkami,
moją żoną i przyjaciółmi.
Nie możesz nas tu trzymać.
Nie jesteśmy twoją własnością.
Masz rację.
Nie należycie do mnie.
Ty i twój brat jesteście, kurwa, moją rodziną.
Rodziną.
A rodzina nie zostawia cię z trzema zaginionymi dziewczynami,
gościem w beczce kwasu i elektrykiem zombie.
Pogrzebaliśmy je.
Nikt ich nie znajdzie.
Ale na wszelki wypadek…
zostaniesz tu ze mną.
Aż przestępstwa się przedawnią.
Zrobisz to dla naszej rodziny.
Żebyśmy wszyscy byli razem
i w dobrym zdrowiu.
A twoja matka mogła nam jeszcze pośpiewać kolędy.
Napisy: Juliusz P. Braun