‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ฉันทำไม่ได้
‪ยิงให้หน่อย
‪ไม่ ไม่เอา
‪โครัล
‪ฉันเสียเลือดไปเยอะมาก
‪ยังไงฉันก็จะตายอยู่ดี
‪เพราะงั้นนี่มันก็แค่การุณยฆาต
‪เป็นบ้าอะไรกัน
‪เป็นบ้าอะไร
‪เราหนีมาจากเครือข่ายพวกค้ามนุษย์
‪เรายิงปืน
‪เราฝังคนทั้งเป็น
‪แค่ไม่กี่วันก่อนเราไม่คิดว่าจะทำได้ด้วยซ้ำ
‪ดังนั้นห้ามใครมาหมดหวังตอนนี้นะ
‪ได้ยินไหม
‪ห้ามเด็ดขาด
‪ช่วยด้วย!
‪- ทำแบบนั้นก็ออกไปไม่ได้หรอก ‪- เธอไม่รู้ซะหน่อย
‪เราต้องดิ้นรนถึงเฮือกสุดท้าย
‪เราจะดิ้นรนถึงเฮือกสุดท้าย
‪ช่วยด้วย!
‪มีใครได้ยินไหม ได้โปรด!
‪ช่วยด้วย…
‪ไงคะมอย ปุ๊นไหม
‪อิริส
‪- ผมทำสิ่งที่ต้องทำแล้ว ผมทิ้งเธอ ‪- เลขาคนนั้นน่ะเหรอ
‪ใช่ เธอสำคัญต่อเจ้านายผมมาก ‪และผมนับถือเขาเหมือนพี่ชาย
‪ผมเลยทิ้งเธอเพื่อรักษาความสัมพันธ์กับเขา ‪แต่ผมไม่สบายใจ
‪ผมไม่สบายใจ
‪ไม่สบายใจเลยแม้แต่นิดเดียว อิริส
‪ช่วยผมด้วย ขอยาหน่อย
‪ฉันไม่ให้ยาเธออีกหรอก
‪รูม่านตาเธอใหญ่เท่าก้นกระทะแล้ว
‪ผมต้องการยา อิริส
‪ไม่ต้องหรอก
‪งั้นผมต้องการอะไร
‪เธอต้องหาที่ยึดเหนี่ยวใจ มอยเซส
‪สิ่งที่ทำให้สบายใจและเป็นตัวเองได้
‪ยาไม่ทำให้สบายใจ
‪ความสบายใจมาจากการเลือกทำสิ่งที่ถูกต้อง
‪และดูเหมือนสิ่งที่เธอทำเพื่อเจ้านาย ‪จะไม่ใช่ทางเลือกที่ถูกต้อง
‪กลับบ้านไปนอนเถอะ
‪- พรุ่งนี้เธอจะเห็นอะไรๆ ชัดขึ้น ‪- พรุ่งนี้เหรอ
‪อย่ารีบร้อน
‪เรื่องแบบนี้ต้องใช้เวลา
‪แทบจะทุกอย่างในชีวิตนี้รอได้
‪สวัสดีครับแม่
‪- ไงจ๊ะ ‪- ไงครับ
‪ลูกรัก
‪ลูกรักร่วมเพศหรือเปล่า
‪ถามอะไรของแม่เนี่ย
‪ผมแค่แกล้งหมอนั่นเฉยๆ
‪แม่แค่อยากให้ลูกมีความสุข
‪ผมมีความสุข
‪สุขเป็นบางเวลา เหมือนคนอื่นๆ
‪แต่ผมมีความสุข
‪ทำไมลูกไม่เคยมีแฟนล่ะ
‪ไม่รู้สิครับ
‪คงเป็นเพราะผมมาทำงานที่นี่ตอนอายุ 15
‪แล้วได้เอากับผู้หญิงคนแล้วคนเล่า
‪ผมเลยคิดว่าตัวเองเจ๋ง ‪เพราะไม่จำเป็นต้องไปจีบสาว
‪ไม่ต้องใช้คารมหว่านล้อม ‪เพราะยังไงก็ได้อยู่แล้ว
‪แล้วแม่รู้อะไรไหม
‪พอถึงจุดนึง ผมก็ไม่เห็นพวกนั้นเป็นคนแล้ว
‪มันคงเป็นโรคเครียดที่แมงดาเป็นกัน ‪เพราะเหตุการณ์ต่างๆ ที่เจอมามั้ง
‪ผมไม่รู้ว่ามันรักษาได้หรือเปล่า
‪แต่ผมจะพยายามนะครับแม่
‪ผมจะมีแฟน
‪ค่อยเป็นค่อยไป
‪พาไปเดินเล่นที่สวนแล้วไปกินมื้อค่ำ
‪และเมื่อผมทิ้งเรื่องบัดซบออกไปจากหัวได้
‪แม่จะได้เดินไปส่งผมที่แท่นพิธีในงานแต่ง
‪เพราะผมจะมีชีวิตที่ถูกศีลธรรมครับ
‪ผมสัญญา
‪แม่อยากไปปารีส
‪ทั้งหมด 23,50 ยูโรครับ
‪- พ่อ ‪- พ่อ
‪พ่อกลับบ้านแล้วจ้า
‪แหมๆ
‪ดูซิว่าใครกลับมาแล้ว
‪ตัวกินคุกกี้ไง
‪คุกกี้
‪โรมิโอพยายามทำให้บ่ายวันนั้น ‪รู้สึกปกติเหมือนทุกๆ วัน
‪แต่การเล่นมุกตัวกินคุกกี้ที่เล่นประจำ
‪ขณะเมายา เมาเหล้า เพิ่งหัวใจวายมาหมาดๆ
‪และนกเขากำลังขันด้วยฤทธิ์ยา ‪มันสร้างบรรยากาศที่พิลึก
‪เด็กๆ ขึ้นไปข้างบนนะ พี่จะเปิดน้ำใส่อ่างให้
‪ไม่ต้องห่วง พ่อสบายดี
‪- ขึ้นไป ‪- พ่อโคตรสบายดีเลย
‪คุณผู้ชายคะ เป็นไรไหมคะ
‪กลาดิส…
‪ฉันสูญเสียคนรักของฉันไป
‪คนที่สอง
‪ในเวลาเพียงสองวัน
‪ขอบคุณ
‪โรมิโอคิดว่าพวกเธอตายแล้ว
‪ห้ามเขามารู้เรื่องนี้เด็ดขาด
‪ไม่ต้องปล้น ไล่ล่า หรือตามหากันอีก
‪จากนี้ไป พวกเธอต้องกบดาน
‪คืนนี้ไปนอนที่โรงแรม
‪พรุ่งนี้เจ็ดโมงเช้าค่อยขึ้นเรือข้ามฟากไปกาดิซ
‪แล้วอย่ากลับมาอีก
‪ทำไมถึงมาช่วยเราไว้
‪เพราะน้องฉัน
‪เขาพูดถูก
‪เราต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่
‪ทำให้มันถูกต้องแล้วเริ่มต้นใหม่
‪เปิดลิ้นชักหน้ารถ
‪ใช้ทิชชู่เปียกเช็ดหน้าซะ ‪เราจะได้ดูเหมือนคนปกติ
‪สวัสดีครับ ผมขอเปิดห้องหน่อยครับ
‪- กี่คนเหรอ ‪- สี่คน
‪- กี่คืน ‪- คืนเดียว
‪แค่นั้นก่อน
‪ผมจะปาร์ตี้สละโสด
‪เหลือเชื่อเลยว่าเราต้องมาแสร้งทำเป็นกะหรี่
‪ค่ามัดจำ 500 ยูโร
‪- อย่าทำอะไรเสียหายนะ ‪- ได้
‪ฉันคงต้องขอบใจนายที่ช่วยชีวิตฉันไว้สินะ
‪แต่นายก็พยายามฆ่าฉันด้วยเหมือนกัน
‪- เหมือนที่เธอทำ ‪- ไม่เหมือนกัน
‪ฉันแค่จะลักพาตัวนาย ‪แล้วค่อยคืนให้โรมิโอตอนเราเป็นอิสระ
‪แต่นายเทปูนฝังเรา
‪แล้วฉันต้องทำยังไงล่ะเนี่ย
‪ต้องจุมพิตอัศวินม้าขาวของฉันไหม
‪ฉันเกลียดที่นายเป็นฆาตกรไหม บอกมาสิ
‪ดมกลิ่นฉันสิ
‪เหม็นเน่าเหมือนศพช่างไฟฟ้าไหมล่ะ
‪ไม่เลย
‪โรงแรมนี้เปิดเพลงด้วย
‪เขาเปิดไว้ไม่ให้ได้ยินเสียงห้องอื่นอึ๊บกัน
‪โรงแรมม่านรูดนี่สุดยอดจริงๆ
‪พรุ่งนี้เช้า ฉันจะพาน้องกับแม่ไปนามิเบีย
‪ไปกับฉันได้ไหม
‪ทริปเที่ยวนามิเบียกับครอบครัว
‪ที่นั่นมันมีอะไร
‪ยีราฟ
‪เสือชีตาห์กับทะเลทรายสุดลูกหูลูกตา
‪แล้วก็นักท่องเที่ยว
‪เราไปขับแท็กซี่ก็ได้
‪มีทะเลด้วยนะ เหมาะโต้คลื่น
‪น่าไปนะเนี่ย
‪โครัล
‪เราสองคนน่าจะเริ่มต้นใหม่
‪เธอเลิกใช้ชีวิตแบบนี้ได้ ‪ชีวิตพังๆ ของคนขี้ยาเนี่ย
‪พูดถึงอันนี้เหรอ
‪ฉันจะเลิกเมื่อไรก็ได้ที่อยาก
‪แต่วันนี้อยากไหม
‪ไม่
‪ดังนั้น…
‪เออดี
‪ดีเลย
‪เมื่อไรจะเลิกใช้ยาตอนชีวิตดิ่งลงเหวซะทีล่ะ
‪เธออยู่กับผู้ชายที่ทำร้ายเธอมา 15 ปี
‪และเอากับคนแปลกหน้าในซ่องหนึ่งปี
‪เธอจะทำร้ายตัวเองไปอีกนานแค่ไหน
‪จนกว่าจะหันหลังกลับไม่ได้เหรอ
‪เธอควรจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้ โครัล
‪นายจะมอบชีวิตนั้นให้เหรอ
‪คนที่พาฉันไปทิ้งไว้ที่งานปาร์ตี้สละโสด ‪ส่วนตัวเองไปโต้คลื่น
‪ระหว่างฉันโดนสี่คนรุมโทรมเข้าประตูหลังเหรอ
‪จากนั้นฉันก็โทรเรียกนายมารับ
‪แล้วเราก็จูบกันที่เบาะหลัง ‪อย่างกับเป็นเรื่องราวความรักที่งดงามงั้นแหละ
‪ยัยขี้ยากับไอ้แมงดา
‪ในรายการเรียลลิตี้คงทำได้นะ
‪แต่ไม่ใช่ในชีวิตจริงที่เราอยู่บ้านเดียวกัน ‪และไปซื้อกับข้าวทุกวันศุกร์
‪หรือวันไหนก็ช่างที่คนนามิเบียไปซื้อกับข้าวกัน
‪ไปช่วยชีวิตผีขนุนคนอื่นเถอะ ‪คนนี้หนีออกมาเองได้จ้ะที่รัก
‪ก็ได้
‪งั้นฉันไปนะ
‪ฉันจะไปเทปูนกลบหลุมให้เหมือนเดิม
‪เผื่อโรมิโอแวะไปเยี่ยมหลุมศพเธอ
‪งั้นเราคงไม่ได้เจอกันอีก
‪หวังว่าจะจริง
‪หวังว่าฉันจะไม่เจอนายอีก
‪โครัล!
‪- ทำอะไรของพวกเธอ ‪- หยิบเครื่องดื่มเลย
‪ฉันก็อยากลงอ่างด้วย
‪เธอบ้าแล้วโครัล
‪กะหรี่ทุกคนล้วนฝันอยากเลิกเป็นกันทั้งนั้น
‪พอได้ดูเรื่องสาวทรงเสน่ห์ ‪มันก็ง่ายที่จะฝันอยากมีเสี่ยรวยๆ มาช่วย
‪ได้มีชีวิตใหม่ปราศจากเหล้ายาและความรุนแรง
‪แต่คนที่ผ่านเรื่องแบบนั้นมา ‪จะใช้ชีวิตเหมือนปกติได้ยังไง
‪ไม่ว่าใครหน้าไหนมาขอให้ทำอะไร ‪เราก็ต้องตอบว่า "ได้"
‪"ได้" เมื่อขอให้ถอดกางเกงใน ‪"ได้" เมื่อเขาอยากทารุณเรา
‪"ได้" เมื่อเราต้องทำเป็นสนุกกับชีวิตที่ไม่ชอบ
‪จู่ๆ จะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่
‪โดยไม่กลัวว่าเราอาจไม่มีวันเป็นคนปกติได้ยังไง
‪สวัสดีครับคุณนาย
‪เรามาพาคุณออกไปทานมื้อค่ำ
‪ไอ้กล้ามโต นายจะพาแม่ฉันไปไหน
‪จะพาแม่ฉันไปไหน
‪อย่าเอาดอแกมาใกล้ฉัน
‪อดีตมันก็เหมือนบูมเมอแรง
‪พอถึงทีเผลอ มันจะวกกลับมาฟาดหน้าเรา
‪นั่นคือเหตุผลที่เราเปลี่ยนตัวเองได้ยาก
‪โดยเฉพาะเมื่อเราเคยอยู่อย่างนักโทษ
‪ถามจริง ในชีวิตใหม่ ‪เราจะใส่เสื้อผ้าแบบนี้กันเหรอ
‪ฉันหยิบมาจากที่คลับ ‪สภาพฉันตอนนั้นเลือกเสื้อผ้าไม่เป็นน่ะ
‪แล้วมันไม่ดีตรงไหน ฉันชอบนะ ดูสิ
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪เราอาจตายแล้วแต่ก็เซ็กซี่นะยะ
‪สาวๆ
‪เรามีเงินแค่ 300 ยูโร
‪พอขึ้นเรือข้ามฟากอย่างเดียว
‪ที่ฉันโมโหที่สุดคือเราแพ้ศึก
‪เกือบจะชนะอยู่แล้วเชียว ‪แต่โรดรันเนอร์มันจับเราได้
‪บี๊ปๆ
‪ตอนนี้เราจะหนีหางจุกตูดไปใช้ชีวิตใหม่
‪ขณะที่โรมิโอเอาเปรียบสาวๆ ที่คลับต่อไป
‪เราเกือบทำให้มันถูกต้องได้แล้ว
‪แล้วเราทำพลาด
‪แต่คราวนี้ฉันไม่พลาดแน่
‪หมายความว่าไง
‪ฉันจะจัดการโรมิโอให้สิ้นซาก
‪ด้วยการพรากสิ่งเดียวที่มันหวงแหนไป
‪เงินของมัน
‪บ้าไปแล้วเหรอโครัล
‪ไม่เห็นเหรอว่าทางเดียวที่เราจะมีโอกาสรอด ‪คือเราต้องแกล้งตายต่อไป
‪อย่ากลับไปขโมยเงินที่คลับอีก
‪เราเสี่ยงไม่ได้
‪เราจะไม่กลับไปที่คลับ
‪เพราะของที่เราจะขโมยมันใหญ่กว่าตู้เซฟเยอะ
‪ในแต่ละเดือน
‪มอยเซสกับคริสเตียนจะแวะ ‪ไปที่คลับแต่ละสาขาของโรมิโอ
‪เพื่อเก็บรายได้มา
‪พวกมันจะเอาเงินหลายพันยูโรใส่ถุง
‪แล้วเอาใส่ในรถตู้
‪จากนั้นก็ส่งเงินไปฟอกที่หมู่เกาะมาเดรา
‪แต่เราจะให้มอยเซสเห็นเราไม่ได้ด้วยนะ
‪- เขาบอกให้เราออกจากเกาะนี้ ‪- จีน่า
‪มอยเซสไม่อยู่แล้วเพราะเขาจะไปแอฟริกา
‪เธอท้องอยู่ ดังนั้นเธอไม่ต้องไป
‪ส่วนเธอบาดเจ็บ ไม่ต้องไปเหมือนกัน
‪ฉันจะทำเอง
‪เสร็จแล้วฉันจะเอาส่วนแบ่ง ‪ไปให้พวกเธอที่แผ่นดินใหญ่ กล้วยๆ
‪ไม่
‪ฉันจะไปกับเธอ
‪แผลนี้มันไม่เจ็บแล้วสักนิด
‪เราจะไปกันหมด ไม่งั้นก็ไม่ไปสักคน
‪ให้ผมไปเก็บเงินวันนี้หรือพรุ่งนี้ดีครับ
‪คุณทำอะไรน้องผม
‪น้องโทรหาผมจากห้องฉุกเฉิน ‪พวกสารเลวมันทำจมูกน้องหัก
‪แม่ผมอยู่ไหน
‪ใจเย็นๆ
‪แม่ของนายสบายดี
‪ฉันส่งเธอไปบ้านพักคนชรา
‪บ้านพักคนชราทิพย์
‪ไม่เอาน่า มอยเซส
‪ฉันเริ่มเรื่องนี้กับนาย
‪ตอนเราฝังศพพ่อของนาย
‪ที่นายฆ่าทิ้ง ซึ่งฉันไม่ขอตัดสินว่ามันผิดหรือถูก
‪แล้วฉันก็ให้นายเป็นหุ้นส่วน
‪เพื่อนเอ๋ย
‪ไอ้น้องชาย
‪ฉันส่งเงินของฉันไปให้นายดูแลและฟอกให้
‪ฉันไว้ใจให้นายพาตัวสาวๆ พวกนั้นมาให้
‪แต่พอเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นมา นายกลับจะทิ้งฉัน
‪มาบอกว่าอยากมีชีวิตใหม่
‪ฉันไม่รู้เลยว่าทำไมทุกคน ‪ถึงเกลียดชีวิตตัวเองกันนักหนา
‪ใครๆ ก็อยากเปลี่ยนชีวิตยกเว้นฉัน
‪ฉันอยากได้ชีวิตเก่าคืนมา มอยเซส
‪ชีวิตที่มีคลับ กะหรี่ของฉัน
‪เมียฉัน และเพื่อนฉัน
‪คุณบังคับให้เราอยู่ต่อไม่ได้ โรมิโอ
‪คุณไม่ได้เป็นเจ้าชีวิตผมกับน้อง
‪นายพูดถูก
‪ฉันไม่ได้เป็นเจ้าชีวิตนาย
‪นายกับน้องเป็นครอบครัวของฉันโว้ย
‪เป็นครอบครัวของฉัน
‪และครอบครัวต้องไม่ทิ้งกัน ‪ให้จัดการเรื่องสามสาวที่หายไป
‪ชายที่ถูกละลายในถังกรด ‪กับช่างไฟที่กลายเป็นซอมบี้คนเดียว
‪พวกเขาถูกฝังแล้ว
‪ไม่มีใครหาเจอหรอก
‪งั้นก็เผื่อเหนียวไว้ก่อน…
‪นายต้องอยู่ที่นี่กับฉัน
‪จนกว่าจะหมดอายุความ
‪และนายต้องทำเพื่อครอบครัวเรา
‪พวกเราทุกคนจะได้อยู่พร้อมหน้ากัน
‪และมีสุขภาพที่ดี
‪แม่ของนายจะได้ร้องเพลงคริสต์มาสให้เราฟังอีก
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล