SERIAL NETFLIX
To tutaj.
Ten wieczór kawalerski.
Powinno być spokojnie, to dzieciaki. Ale gdyby co, dzwoń.
- Będę w pobliżu. - Co będziesz tu robił o 6 rano?
Oglądał wschód słońca na plaży.
Dobra.
Chcesz się przyłączyć?
Jestem nieodpowiednio ubrana.
Ja też, ale w dzisiejszych czasach bielizna jest jak bikini.
Lateks jest jak bikini?
Lateks, cekiny, brokat… Co się chce.
No chodź.
- Musimy iść. - Nie.
Jeszcze wcześnie, nie będą pytać.
Chętnie bym został, ale nie możemy.
Idziesz do kościoła?
Tak.
- Muszę zdążyć na prom. - Dokąd?
Na Maderę.
Jedziesz po dziewczyny?
Nie.
Więc po co?
Tam też lubię surfować.
Tu masz świetną plażę do surfingu.
- Można tam robić też inne rzeczy. - Na przykład?
Jeść solonego dorsza.
To raz. I tanio kupować ubrania od projektantów.
Prać pieniądze dla Romea.
Co wiesz o praniu pieniędzy?
Ja? Nic.
Ale na Maderze jest wolny port.
I nikt nie pyta, skąd się wzięło pieniądze.
- Nie mam racji? - Może.
Chowasz banknoty w deskach surfingowych?
Coraz cieplej.
Siedząc w łóżku z kobietą,
którą właśnie się pieprzyło, łatwo niechcący coś wypaplać.
Nawet jeśli to obca osoba.
W końcu właśnie dzieliliście bardzo intymne chwile.
To naturalne, że język się rozwiązuje i wyznaje się jej rzeczy,
których nie powiedziałoby się ani dziewczynie, ani żonie,
ani tym bardziej matce.
W końcu jesteśmy tylko dziwkami. Niby co zrobimy z tymi informacjami?
Ale tak naprawdę mamy tutaj czarną skrzynkę.
Kto wie, kiedy jej zawartość okaże się bezcenna.
Raz w miesiącu furgonetka odwiedza każdy z siedmiu klubów.
Musimy tylko ją przechwycić, zanim dotrze na prom na Maderę.
I zamiast zaczynać od minus 30,
będziemy mogły zacząć od dwóch milionów euro.
Albo trzech.
No cóż…
to brzmi łatwiej niż ostatni plan.
Ten dół to był poroniony pomysł. Odbiło mi.
Ej, ty!
Oddawaj pierdolone kluczyki albo odstrzelę ci jaja!
Dawaj kasę albo spędzisz resztę życia w drewnianym wózeczku!
I załóżmy to.
Naprawdę myślicie, że zatrzymamy furgonetkę jedną kulą?
Tak. Zaczniemy im grozić, potem strzelimy w okno.
Posrają się ze strachu i koniec.
A co z naszymi głosami?
Co z nimi?
Jak to co?
Jesteśmy trzema laskami, a to będzie banda szowinistów.
Pewnie będzie Kiełbacha albo ten czarny. Albo ten Chińczyk.
Oni rozpoznają nasze głosy.
A jeśli nie?
Albo przeprowadzimy niemy napad…
Albo znajdziemy kogoś, kto użyczy nam głosu.
Fantastycznie.
OTWARTE
Wtedy przydała się czarna skrzynka Wendy.
Co tam, Fermín?
Fermín del Pino,
pracownik sklepu z narzędziami, a wkrótce głos napadu.
Nie poznajecie go?
Wendy też to trochę zajęło.
Cześć, Wendy.
Dostałaś dzień wolny?
Przepraszam, znamy się?
Nie rozpoznała go, dopóki nie zażądał loda w łazience.
Koło cipek!
Fermín był nieśmiałym kolegą, jakiego ma każdy z nas.
Chodził do kościoła, pomagał sąsiadkom.
Ale był w nim zawór, który w każdej chwili mógł puścić.
Jak przy otwarciu puszki.
A kiedy do tego dochodziło, w mgnieniu oka przemieniał się w sadystę.
Musiałyśmy tylko potrząsnąć puszką,
aby bestia, która się w nim kryła, pomogła nam zrealizować plan.
Zauważyłyśmy cię tu.
Chciałyśmy podziękować za drinki, które nam kupiłeś.
Zostałeś do późna? Mnie bolą nogi od tańca.
Ja mało tańczę.
Co tam? Jak leci?
Fantastycznie.
- Wypijesz z nami kawę? - Nie…
Zaczynam zmianę.
Ostatnio ty za wszystko płaciłeś, pozwól sobie postawić kawę.
Zrób sobie przerwę.
Proszę pani.
- Może wyjść na przerwę? - Oczywiście.
No weź. Ostatnio nas tak nie spławiałeś.
Mówiłeś, że chcesz nas jeszcze zobaczyć.
A może kłamałeś, Fermín?
Nie.
No idź, synku. Wyskocz na kawę i wróć.
No chodź.
Dobrze.
Chodźmy.
- O co chodzi? - Spokojnie. Nie spinaj się.
Chcemy się tylko przejść i zamienić parę słów.
O czym?
W tym fartuchu wyglądasz na poważnego gościa.
Pójdziesz z nami. Po cichu, nie przyciągając uwagi.
Uczcimy nasze spotkanie.
Proszę, tam jest moja mama.
No to się pożegnaj. Albo umrzesz na jej oczach.
Ruchy.
Będziesz tak milczał?
Chodzi o mamę? Czy o to, że nie zaczniemy od nowa?
Chodzi o Romea?
Czemu tak, kurwa, milczysz?
Nawet nie wiem, czy mnie słyszysz.
Też chciałbym wpierdolić Romeowi.
Ale on jest pojebany.
Możesz chociaż na mnie patrzeć?
Romeo zawsze nam pomagał. Nie wiem, czy to dobrze, ale to fakt.
Dał nam pracę i niczego nam nie brakowało.
Kurwa, odezwij się. Co jest?
Mamie nic nie będzie. Romeo jej nie skrzywdzi.
Będzie tak, jak dotąd. To wszystko, rozumiesz?
Kurwa, nie udawaj katatonika.
Wrócimy do klubu i będziemy pracować. Jak zawsze.
- Czemu tak lubicie tu siedzieć? - A jak sądzisz?
Jest reggaeton, trochę słońca i witamina D. Bardzo zdrowa.
Może otwierajmy klub na dłużej, skoro się nudzicie?
- Nie! - Kurwa, nie.
Nie ma mowy.
Wasze stroje ładnie wyglądają w słońcu.
Czyje to to jest?
No przecież, że moje.
Wiem, że nie twoje, Tsunami. Gata?
Rubí?
Lupe?
Nie, papi.
„Nie, papi”.
No dobrze. To spróbujemy jak z Kopciuszkiem.
Pomóżcie, dziewczyny. Ja tylko wykonuję swoją robotę.
To kontrola jakości. Pokaż cycki.
Trzeba kontrolować krzesła, samochody i dziwki też.
Produkt musi spełniać pewne standardy. Pokaż cycki.
Wy tam, nowe. Was jeszcze nie sprawdzał Romeo.
Christian.
Bluzka do góry.
No i mamy zwyciężczynię.
Z przodu płasko.
Z tyłu płasko.
Myślisz, że gdzie jesteś?
Paradujesz po klubie w staniku za dużym o trzy rozmiary
wypchanym silikonem.
Obiecujesz klientom coś, czego nie masz.
Jak się poczują, kiedy zobaczą, że tam nic nie ma?
Przepraszam. Już go nie założę.
To co zaoferujesz klientom?
Myślisz, że ktoś chce pieprzyć kobietę z mniejszymi cyckami niż Kiełbacha?
Nie. I powiem ci dlaczego.
Bo w seksie chodzi o przepych. O obfitość.
Orgie, bachanalia…
Popatrz na rzeźby antycznych cywilizacji.
Te kobiety miały ogromne cycki i uda jak kolumny.
Kim jesteśmy, żeby się z nimi kłócić?
Dlatego…
cię zoperujemy.
Nie chcę operacji.
Ty nie masz nic do gadania.
To nie jest jakiś kaprys. Tu chodzi o biznes.
Wiele dziewczyn z klubu korzystało z usług doktora Guerry.
Wyglądają jak modelki.
Traktuj to jako inwestycję w karierę.
Nie ten. Ten największy.
Spójrzmy. Dziękuję.
Zobaczmy.
Doskonale.
Wysiadaj, no już.
Ręce za głowę, na widoku.
Co zamierzacie?
- Idź. - Dobrze.
- Nie! - Idź. Nie zatrzymuj się!
- Proszę! - Idź.
Ruchy. Tędy.
- Właź. - Co?
Właź do środka.
Albo odstrzelę ci jaja i nikogo już nimi nie posmyrasz.
Nie wiedziałem, co robię. Przysięgam. Opuść pistolet.
Co ty robisz? Zwariowałaś?
Miałyśmy go przestraszyć, a nie postrzelić.
Na kolana.
Opuść pistolet. Miałyśmy go poprosić o pomoc.
Na kolana.
Pomogę, tylko mnie nie zabijaj.
On nam nie pomoże.
Bo nie chcę w moim gangu kanalii.
Wendy, mówiłaś, że go nie zabijesz.
Proszę.
Zmieniłam zdanie.
Zrobię wszystko. Proszę.
Zrobię wszystko.
Zrobisz, co ci każę?
Tak.
Doskonale.
Pomożesz nam w napadzie, a może cię oszczędzimy.
Zrobię to.
Dość. Już się zgodził.
- Zrobię to. - Nie zrobi.
Nie ma jaj.
Więc go zabiję.
To jest napad!
Nie ruszać się, bo zabiję!
Nie oddychać, bo zabiję!
Nie patrzeć na mnie, bo zabiję!
Tak zawiązał się nasz mały gang.
Perspektywa rychłej śmierci rozjaśnia umysł
i pozbawia resztek godności.
Cudo.
Jaka obfitość.
Zobaczysz,
jak uroczo będziesz wyglądała w letnich sukienkach.
Dziś przyciągniesz więcej klientów.
Dziś? Ale…
ja mam jeszcze szwy.
Zasłonimy je cielistymi plastrami na blizny.
Za parę miesięcy nie będzie śladu.
Ale to boli i chyba mam gorączkę.
- Nie mogę podnieść ramion. - Praca dobrze ci zrobi.
Charlotte, daj jej środki przeciwbólowe.
Albo haszysz.
Odwróci twoją uwagę.
I zaczniesz spłacać tych 10 000 euro za operację.
Mówiłeś, że to twoja inwestycja.
Inwestować znaczy płacić z góry.
Z myślą o tobie i twojej przyszłości.
Teraz łatwiej będzie ci spłacać dług.
Będziesz więcej współżyła,
ale też budziła większe pożądanie.
Poszerzyłaś wachlarz usług.
Możesz oferować seks hiszpański, wytrysk na piersi…
Jak dobra restauracja, która poszerza menu.
Kiełbacha.
Ona stąd nie wyjdzie aż do menopauzy.
W tej pracy zarządzamy dziewczynami przy pomocy operacji, narkotyków…
Czego tylko trzeba.
Ja decyduję, kiedy przychodzą.
A przede wszystkim kiedy odchodzą.
Wysiadaj.
To mój młodszy brat, Christian. Opowiadałem ci o nim.
Co mu się stało?
Pobili go. Chyba jest w szoku.
Nie odzywa się, nie patrzy na mnie. Nie reaguje. Nic.
Nie pobili go przeze mnie,
ale rozumiem, że trudno mu się z tym pogodzić.
- Z czym? - Z frustracją.
Razem pracujemy. Też jest szoferem.
Szef wywierał na nas dużą presję.
On chciał jechać na wakacje na plażę.
A teraz jest na urlopie zdrowotnym, więc nie możemy pojechać.
Co ty pierdolisz?
Myślisz, że mi odbiło, bo nie wyskoczę na Ibizę?
- Też jestem zabójcą. - Cicho.
Zabiliśmy elektryka. Rozpuściliśmy gościa w kwasie.
Pogrzebaliśmy żywcem trzy panny.
To z tym chcę, kurwa, zerwać. Nie z byciem szoferem.
Coś ty zrobił?
Chcesz iść do paki? I pociągnąć mnie ze sobą?
Skazałeś mnie!
Rozumiesz, co zrobiłeś?
- Tyle dla ciebie zrobiłem! - Niby co?
Łowiłeś i uwalniałeś ryby?
Adoptowałeś psy?
Wmawiałeś, że panny popycha tu bieda?
To ty je sprowadzasz, Moi.
Romeo to nie nasza rodzina!
Jesteśmy więźniami jak one.
Jak nasza mama.
Bo to on decyduje, kiedy się przychodzi i odchodzi.
Przez ciebie, kurwa, idziemy do pierdla.
Rozumiesz? Iris zadzwoni na policję.
To dobra kobieta.
Gdzie idziesz? Co robisz?
Christian!
Christian, gdzie idziesz?
Coś ty zrobił?
Jeśli się nie wyrwiemy, nie przetrwamy.
Napisy: Juliusz P. Braun