ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Γεια. Θα μείνουμε άλλο ένα βράδυ.
Έπρεπε να το πείτε πριν απ' το τσεκ άουτ.
-Πόσα άτομα; -Απόψε μόνο τρία.
Στην ίδια πιστωτική;
Όχι. Μετρητά.
Χτυπά το κινητό.
Ναι, αλλά δεν έχουμε υπηρεσία σήμερα.
-Μπες μέσα! -Όχι.
Μπες!
Η μαμά μου είναι;
Όλες έξω. Τώρα!
Πας καλά, γαμώτο;
Άνοιξες τρύπα στο χέρι του ανθρώπου-κλειδί;
Τι θα κάνουμε τώρα; Έχει τρομοκρατηθεί κι αιμορραγεί.
Επίτηδες το έκανε.
Όχι, δεν είναι αλήθεια.
Να τον τρομάξουμε είπαμε, όχι να του ρίξουμε.
Νόμιζα ότι θα έπαιρνε το όπλο. Ήταν αυτοάμυνα.
Τι θα κάνουμε τώρα; Χαράμισες τη μόνη σφαίρα μας.
Συγγνώμη. Γαμώτο.
Δεν μπορούμε να κλέψουμε βαν χωρίς σφαίρες. Το ξέρετε;
Ας μην το κάνουμε, τότε.
Ας βρούμε αλλού χρήμα ή ας βρούμε κανονικές δουλειές.
-Αφήστε με να σκεφτώ. -Βρε Γουέντι…
Φοβόμασταν τόσο ότι δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε ξανά φυσιολογικά,
ότι η ζωή θα μας έφτυνε σαν κουκούτσια,
που προτιμούσαμε να κλέψουμε το βαν των νταβατζήδων.
Όχι για να αγοράσουμε γιοτ και κοσμήματα.
Απλώς λόγω πανικού.
ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ
Κορίτσια, ξέρω πού θα βρούμε όπλα.
Επιτέλους, καλά νέα.
-Είναι περίεργο μέρος. -Δηλαδή;
Σαν πάρκο για κυνήγι;
Νεκροταφείο.
Εσύ μείνε με τον υπαλληλάκο αφού τον πυροβόλησες.
Εκείνη τη στιγμή, πίστευα πως όλα είναι πιθανά.
Κυρίως επειδή πίστευα ότι ο Μοϊσές κι ο Κρίστιαν ήταν μακριά.
Κι ότι ο Ρομέο θα έστελνε δύο πρωτάρηδες για τα λεφτά,
και θα ήταν εύκολο να τους αιφνιδιάσουμε.
Αλλά έκανα λάθος.
Δεν είναι ωραία που είμαστε και πάλι μαζί;
Σαν να γυρνάς στο σπίτι.
Για να σας δείξω ότι δεν κρατάω κακία,, θα αποδείξω ότι σας εμπιστεύομαι.
Αύριο θα πάρετε τα κέρδη μου στο βαν.
Ως συνήθως; Στη Μαδέρα;
Όχι. Όχι ως συνήθως.
Θα έρθουν μαζί ο Σφίχτερμαν κι ο Σουάν.
Διπλό κακό.
Δεν ήθελα να αναμειχθεί κάποιος εκτός οικογένειας,
αλλά πρέπει να εκπαιδεύσω τη νέα γενιά, σε περίπτωση που με απογοητεύσετε πάλι.
Άκου, είμαι εδώ
εκατό τοις εκατό.
Αλλά θα σου πω δύο πράγματα, Ρομέο.
Πρώτον, αυτός εδώ είναι αδερφός μου. Εσύ είσαι απλώς το αφεντικό μου.
Και δεύτερον,
έχουμε κάνει πάρα πολλά για σένα, και μας χρωστάς γι' αυτά.
Όχι το αντίθετο.
Η σφαίρα διαπέρασε. Δεν πείραξε τένοντες.
Στο ίντερνετ έλεγε να δεις αν μπορείς να κλείσεις τα δάχτυλα.
Κάνεις την κίνηση;
Η μαμά μου είναι;
Αν δεν απαντήσω, θα πάρει την αστυνομία.
-Μαμά. -Φερμίν. Πού είσαι;
Συγγνώμη, μαμά. Ξέχασα να σε πάρω.
Το ξέχασες;
Είναι δέκα το βράδυ. Έφυγες στις δέκα το πρωί.
Είμαι με τις φίλες που ήρθαν να με βρουν στο μαγαζί.
Μετά πήγαμε για ποτό, κι έχασα την αίσθηση του χρόνου.
-Μαμά; -Μαζί τους είσαι;
-Είναι μαζί σου τώρα; -Ναι.
Η μία.
Ποια;
Η ξανθιά.
Θα μείνω σπίτι της απόψε, μη με περιμένεις. Δεν θα 'ρθω.
-Δώσ' τη μου. -Όχι, μαμά. Δεν γίνονται αυτά.
Πού το ξέρεις; Δεν με έχει συστήσει ποτέ σε κοπέλα.
Γεια σας.
Γεια. Πώς σε λένε;
Γουέντι.
Γουέντι. Συγγνώμη που πήρα τόσες φορές. Ανησύχησα.
Ο Φερμίν δεν συνηθίζει να βγαίνει. Όχι έτσι δηλαδή.
Εννοώ, χωρίς να μου πει πού πάει και να αργεί τόσο πολύ.
Όχι ότι τον ελέγχω.
Βγαίνει με τους φίλους του και καμιά φορά γυρίζει αργά.
Τρως ρύζι;
Ναι.
Τις Κυριακές φτιάχνω παέγια.
Μπορείς να έρθεις, αν θες.
Βεβαίως. Ευχαριστώ πολύ.
Πρέπει να κλείσουμε.
Είναι έτοιμο το τραπέζι μας.
-Σ' αγαπώ, μαμά. -Γεια, γιε…
Καλησπέρα.
Τι είναι;
Ξέχασα να σας πω ότι δεν αλλάξαμε σεντόνια και πετσέτες.
Είχατε το "Μην Ενοχλείτε".
Τι χαζές που είμαστε! Ξεχάσαμε να το βγάλουμε.
Ένα μπουκάλι νερό και λίγα σνακ.
Ευχαριστώ.
Μπορώ να τηλεφωνήσω αν θέλετε να το καθαρίσουν τώρα.
Καλά είμαστε.
Δεν είναι όλοι ίδιοι όσοι πάνε με πόρνες.
Υπάρχουν κλισέ, όπως σε όλα.
Καθημερινά, στο κλαμπ του Ρομέο πάνε 100-200 άντρες.
Θα ήταν ψέμα να πω ότι φέρονται όλοι σαν καθάρματα.
Άλλοι είναι ευγενικοί.
Ντροπαλοί.
Τρυφεροί.
Άλλοι νιώθουν ενοχές.
Άλλοι θέλουν μόνο να μιλήσουν.
Άλλοι θέλουν μόνο να κοιτάνε.
Άλλοι δεν έχουν με ποια να πάνε εκτός κλαμπ. Ή απλώς δεν θέλουν.
Άλλοι αποφεύγουν τα ειδύλλια, τις κοπέλες, τις συζύγους…
Κι άλλοι είναι βίαιοι.
Αλλά όλοι έχουν ένα κοινό.
Έρχονται για να ξεφύγουν.
Είναι περίεργο που η δική μας φυλακή
τους ελευθερώνει και τους αφήνει να κρυφτούν απ' τη ζωή τους.
Ή, όπως στην περίπτωση του συνταγματάρχη Εσπινόζα,
να κρυφτούν απ' τον θάνατο.
Καλώς τον συνταγματάρχη.
Απόψε το Club Las Novias είναι όλο δικό σας.
Εδώ κάνουμε έρωτα. Κι αν το θέλετε, πόλεμο.
Ο συνταγματάρχης ήταν απόστρατος με τρία πάθη.
Τον στρατό…
Ζήτω η Ισπανία!
Ζήτω!
…την Ισπανία
και την Τζίνα.
Όταν έμαθε ότι η χημειοθεραπεία δεν έπιασε,
οι φίλοι του τα έδωσαν όλα στο αποχαιρετιστήριο πάρτι του.
Όχι, Τζίνα.
Δεν φοβάμαι να πεθάνω.
Με την αποστράτευση, ένιωθα σαν τους ζωντανούς νεκρούς.
Να 'μαι σπίτι με τη γυναίκα μου, να πηγαίνω για ψώνια…
Γι' αυτό είμαι εδώ.
Αγόρασα δύο σκυλιά.
Έφτιαξα μπαξέ.
Γράφτηκα σε σχολή μαγειρικής.
Και συνέλλεξα πολλά όπλα.
Μα
είναι αληθινά όπλα;
Φυσικά. Έχω ακόμα άδεια οπλοκατοχής.
Ξόδεψα τις οικονομίες μου σ' αυτά τα κειμήλια. Είναι συλλεκτικά.
Απ' τον Β' Παγκόσμιο.
Αυτά θα αφήσεις στα παιδιά σου;
Στον μεσίτη γιο και την πολιτικό μηχανικό κόρη μου; Όχι.
Δεν θα τα εκτιμήσουν.
Έλα. Κοίτα.
Οι φίλοι σου πλήρωσαν όλο το μαγαζί για σένα.
Ρωτάνε τους θανατοποινίτες τι θέλουν ως τελευταίο γεύμα.
Κι αστακό να φάνε, δεν θα το απολαύσουν.
Μπορεί να είναι λιχουδιά, αλλά δεν είναι αυτό που θέλουν.
Κι εσύ τι θέλεις;
Θες να σου τον παίξω λιγάκι;
Πάμε βόλτα στην παραλία;
Κρίστιαν,
θέλω να έρθεις μαζί μου.
Πού;
Είναι έκπληξη.
Για να σε καλωσορίσω.
Κάτσε μπροστά.
Να μη νιώθει ο Σφίχτερμαν σαν ταξιτζής.
-Φοβάσαι τον θάνατο, Κοράλ; -Όχι.
Φοβάσαι να πεθάνεις όταν κάποιος νοιάζεται για σένα.
Συγγενείς, παιδί, εραστής…
Οπότε, όχι.
Οι δικοί μου στην Κούβα δεν θα στεναχωριούνταν αν πέθαινα.
Και το παιδί είναι μικρό για να του λείψω.
Κι ο Μοϊσές;
Φερόσουν περίεργα χθες που τον αποχαιρέτησες.
Τον ερωτεύτηκες;
Έναν που απάγει γυναίκες και βγάζει λεφτά απ' τους βιασμούς τους;
Όχι βέβαια, Τζίνα.
Είπε ότι δεν θα ξαναβλεπόμασταν.
Ξέρεις τι απάντησα;
"Το ελπίζω".
Απαίσιος αποχαιρετισμός, έτσι;
Ένα τελευταίο σπρώξιμο;
Κάνε άκρη.
Πρόσεχε.
Δεν έχει όπλα.
Μα…
Η τελευταία επιθυμία του ήταν να τον θάψουν με αυτά.
Θες πατατάκι;
Δεν είμαι καλός στο να μιλάω με κορίτσια.
Με τις πουτάνες είναι αλλιώς.
Δεν χρειάζεται να 'σαι ευγενικός, ξεχωριστός ή πνευματώδης.
Είναι όλα εύκολα.
Γι' αυτό όταν μου είπες "Όχι"…
Βασικά, όταν με κοίταξες με τόση αηδία…
μου γύρισε η βίδα.
Πληγώθηκα.
Πληγώθηκες;
Πώς ήμουν τόσο αναίσθητη;
Συγγνώμη, Φερμίν.
Ξέχασα ότι επειδή δούλευα εκεί, δεν είχα δικαίωμα επιλογής.
-Δεν είναι έτσι, αλήθεια. -Έτσι είναι.
Είναι.
Το ξέχασα για λίγο κι άρχισα να πίνω
και να χορεύω με τις φίλες μου,
αφήνοντάς τα όλα πίσω.
Μέχρι που ήρθες εσύ…
και μου θύμισες ότι δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Ξεφορτώσου το πτώμα.
Θα καθαρίσω εγώ.
Πού πάμε;
Περπάτα.
Εκεί.
Εκεί είναι ο πατέρας σου.
Πάνε 20 χρόνια.
Έβρεχε, κι ήταν η πρώτη παρανομία που έκανα ποτέ.
Το έκανα για σένα και τον αδερφό σου.
-Μοϊσές, εδώ! -Βοήθησέ με!
Έρχομαι!
Έχω τη μητέρα σου. Μπορώ να τη σκοτώσω, αλλά δεν θέλω.
Σε έφερα εδώ για να σου θυμίσω ποιος είσαι.
Για να σου πω ότι έγινα αυτό που είμαι όταν έθαψα τον πατέρα σου.
Θέλω μια φυσιολογική ζωή, Ρομέο.
Κι εγώ θα ήθελα μια φυσιολογική ζωή.
Αλλά δεν έχω επιλογή.
Είναι άδικο εσύ να έχεις επιλογή ενώ εγώ όχι, δεν νομίζεις;
Μη φύγεις.
Κρίστιαν,
μόλις τακτοποιήσουμε τις εκκρεμότητες,
θα φύγουμε όλοι.
Αλλά όχι ακόμα. Δεν θα φύγουμε σαν ποντίκια απ' το πλοίο.
Πες μου ότι καταλαβαίνεις.
Πώς τολμάς να λες ότι δεν είμαι οικογένειά σου;
Το φέρετρο είναι περίεργο.
Είναι πολύ βαθύ.
Τι κάνεις;
Βοήθησέ με.
Τι;
Μπίνγκο!
Ήρθες ποτέ να δεις τον τάφο του μπαμπά;
Όχι.
Θα αντέξουμε λίγο ακόμα.
Οι τρεις μας, όπως πάντα.
Δεν είμαστε πια τρεις.
Έχω σχέδιο για να τον ξεφορτωθούμε.
Τι σχέδιο;
Θα κλέψουμε το βαν με τα λεφτά.
Υποτιτλισμός: Νότα Μουζάκη