SERIAL NETFLIX
Dobry wieczór. Zostaniemy do jutra.
Już po godzinie wymeldowania.
- Ile osób? - Dziś tylko trzy.
- Na tę samą kartę? - Zapłacę gotówką.
Telefon dzwoni.
Telefon wam dzwoni.
Ale nie jesteśmy dziś w pracy.
- Właź. - Nie.
Już.
To moja matka?
Wychodzimy. Już!
Co ci odpierdala?
Przestrzeliłaś dłoń typowi, który ma za nas mówić.
Co teraz? Jest przerażony i wykrwawia się w wannie.
- Zrobiła to umyślnie. - Nie, nieprawda.
Miałyśmy go przestraszyć, nie postrzelić.
Myślałam, że sięga po broń. To była samoobrona.
I co teraz? Zmarnowałaś jedyną kulę.
Kurwa, przepraszam.
Nie możemy napaść na furgonetkę bez broni, wiecie?
No to nie napadajmy. I z głowy.
Kasę załatwimy inaczej. Albo znajdziemy zwykłą pracę.
Muszę pomyśleć.
Wendy…
Tak się bałyśmy, że nie poradzimy sobie w normalnym życiu,
że życie wypluje nas niczym wirówka,
że wolałyśmy napaść na furgonetkę alfonsów.
Nie pragnęłyśmy jachtów i biżuterii. Robiłyśmy to z paniki.
BIBLIA
Dziewczyny, wiem, skąd wziąć broń.
Nareszcie dobre wieści.
- Ale to dziwne miejsce. - Czemu?
To jakaś chatka myśliwska?
Cmentarz.
Zostań ze sklepikarzem. To ty go postrzeliłaś.
W tamtej chwili wszystko zdawało mi się możliwe.
Myślałam, że Moisés i Christian są daleko,
a Romeo wyśle po pieniądze dwóch żółtodziobów,
których łatwo będzie wziąć z zaskoczenia.
Ale myliłam się.
Wspaniale znowu być razem, co?
To jak powrót do domu.
Żeby pokazać, że nie chowam urazy, okażę wam zaufanie.
Jutro przewieziecie furgonetką moje zarobki.
Jak zawsze? Na Maderę?
Nie. Nie jak zawsze.
Pojadą z wami Kiełbacha i Xuan.
Podwójna eskorta.
Nie chciałem angażować nikogo spoza rodziny,
ale muszę szkolić nowe pokolenie, na wypadek gdybyście znowu zawiedli.
Słuchaj. Jestem tu na sto procent.
Ale powiem ci dwie rzeczy, Romeo.
Raz: ten tutaj to mój brat. Ty jesteś tylko moim szefem.
I dwa:
wiele dla ciebie zrobiliśmy i masz za to wobec nas dług.
A nie odwrotnie.
Kula przeszła na wylot i nie zerwała ścięgien.
Ponoć trzeba sprawdzić, czy możesz ścisnąć palce. Możesz?
Możesz ścisnąć palce?
To moja matka, prawda? Jeśli nie odbiorę, zadzwoni na policję.
- Mamo? - Fermín! Gdzie jesteś?
Przepraszam, zapomniałem zadzwonić.
Jak to zapomniałeś?
Jest 22,00. Wyszedłeś na kawę o 10,00.
Jestem z tymi koleżankami, które przyszły do sklepu.
Poszliśmy potem na drinki i straciłem poczucie czasu.
- Mamo? - Jesteś z nimi?
- Są teraz obok? - Tak.
- Jedna z nich. - Która?
Blondynka.
Zostanę u niej na noc, więc nie czekaj na mnie.
- Podaj mi ją. - Nie, mamo. Tego się tak nie robi.
A ty skąd to niby wiesz? Podaj ją.
Dzień dobry pani.
Dzień dobry. Jak masz na imię?
- Wendy. - Wendy.
Przepraszam, że tak wydzwaniałam. Martwiłam się.
Fermín rzadko wychodzi. Nie w ten sposób.
Nie mówiąc, dokąd idzie, i na tak długo.
Ale nie jestem apodyktyczna.
Wychodzi z kolegami i czasami późno wraca.
Lubisz ryż?
- Tak. - W niedziele robię paellę.
Masz ochotę wpaść?
Jasne. Dziękuję.
Musimy się rozłączyć.
Nasz stolik jest już gotowy.
- Kocham cię, mamo. - Pa…
Dobry wieczór.
O co chodzi?
Zapomniałem powiedzieć, że nie zmieniliśmy pościeli i ręczników.
Bo była zawieszka.
Ojej, zapomnieliśmy jej zdjąć.
Mam też butelkę wody i przekąskę.
Dziękuję.
Mogę kazać posprzątać pokój teraz.
Nie trzeba.
Nie wszyscy klienci prostytutek są tacy sami.
Jak wszędzie, tak i tu są stereotypy.
Każdego dnia przez klub Romea przewija się 100, 200 kolesi.
Nie każdy z nich zachowuje się jak skurwysyn.
Niektórzy są mili.
Nieśmiali.
Czuli.
Niektórzy mają poczucie winy.
Inni chcą tylko pogadać.
Albo tylko popatrzeć.
Inni nie mają z kim się przespać. Albo po prostu nie chcą.
Niektórzy unikają romansów, dziewczyn, żon…
A inni są brutalni.
Ale jedno ich łączy.
Szukają w klubie ucieczki.
To dziwne, że nasze więzienie pozwala im poczuć się wolnym
i uciec od swojego życia.
A w przypadku pułkownika Espinosy…
uciec przed śmiercią.
Witamy, panie pułkowniku.
Dziś klub Las Novias należy do pana.
Tutaj uprawiamy miłość, a jeśli pan rozkaże, także wojnę.
Dziękuję.
Pułkownik był emerytowanym wojskowym i miał trzy pasje.
- Wojsko… - Niech żyje Hiszpania!
- Niech żyje! - …Hiszpanię…
i Ginę.
Kiedy jego chemioterapia zawiodła,
przyjaciele wyprawili mu huczną imprezę pożegnalną.
Nie, Gino.
Nie boję się śmierci.
Na emeryturze czułem się jak pogrzebany żywcem.
Przesiadywanie w domu z żoną, chodzenie na zakupy…
Dlatego jestem tutaj.
Kupiłem dwa psy.
Mam ogród warzywny,
wstąpiłem do klubu kucharskiego
i zebrałem sporą kolekcję broni.
Ale… prawdziwej broni?
Oczywiście. Wciąż mam pozwolenie.
Wydałem na nie całe oszczędności. To okazy kolekcjonerskie.
Z drugiej wojny światowej.
I to zostawisz dzieciom w spadku?
Agentowi nieruchomości i inżynierce budownictwa? Nie.
Oni ich nie docenią.
Posłuchaj.
Twoi przyjaciele wykupili na twoją cześć cały klub.
Skazańcom pozwala się wybrać ostatni posiłek.
Ale nawet homar stanąłby im w gardle.
To przysmak, ale oni nie tego pragną.
A czego ty pragniesz?
Może robótki ręcznej?
Pójdziemy na spacer?
Christian, pojedziemy gdzieś razem.
Gdzie?
Niespodzianka.
Powitalna.
Siądź z przodu.
Żeby Kiełbacha nie czuł się jak taksówkarz.
Boisz się śmierci?
Nie.
Śmierć przeraża wtedy, kiedy komuś na tobie zależy.
Rodzinie, dziecku, ukochanemu…
Więc nie.
Moja rodzina na Kubie nie przejęłaby się moją śmiercią.
A to dziecko jest za małe, żeby za mną tęsknić.
A Moisés?
Dziwnie się zachowywałaś, kiedy się żegnaliście.
Zakochałaś się w nim?
W gościu, który porywa kobiety i zarabia na tym, kiedy je gwałcą?
Jasne, że nie, Gina.
Powiedział, że już się nie zobaczymy. A wiesz, co ja na to?
„Oby nie”.
Chujowe pożegnanie, co?
Jeszcze raz?
Odsuń się.
Ostrożnie.
Nie ma broni.
Ale…
to jego ostatnie życzenie, żeby go z nią pochowali.
Chipsa?
Nie umiem rozmawiać z dziewczynami.
Z dziwkami jest inaczej.
Nie trzeba być sympatycznym, wyjątkowym ani błyskotliwym.
Jest łatwo.
Dlatego kiedy odmówiłaś…
kiedy popatrzyłaś na mnie z taką odrazą…
odbiło mi.
Zraniło mnie to.
Zraniło cię?
Jak mogłam być taka niedelikatna?
Wybacz mi, Fermín.
Zapomniałam, że teraz już nie mam prawa odmówić.
Nie o to chodzi.
O to.
Zapomniałam o tym na chwilę i zaczęłam pić,
tańczyć z przyjaciółkami,
zostawiać to za sobą.
Aż ty mi przypomniałeś…
że nigdy tego nie zapomnę.
Pozbądź się ciała.
Ja posprzątam.
Dokąd jedziemy?
Idź.
Tam.
Tam leży twój ojciec.
To było ponad 20 lat temu.
Padał deszcz. To było moje pierwsze przestępstwo.
Popełniłem je dla was.
Moisés, tutaj!
- Pomóż mi! - Idę!
Mam twoją matkę, ale wolę załatwić to po dobroci.
Przypomnij sobie, kim jesteś.
Ja stałem się tym, kim jestem, kiedy pogrzebałem twojego ojca.
Ja chcę tylko mieć normalne życie.
Też chciałbym mieć normalne życie.
Ale nie mam wyboru.
To niesprawiedliwe, żebyś ty miał wybór, a ja nie.
Nie idź.
Christian.
Kiedy wszystko tu uporządkujemy,
wszyscy wyjedziemy.
Ale nie teraz. Nie możemy uciekać jak szczury okrętowe.
Powiedz, że to rozumiesz.
Kurwa, jak śmiesz mówić, że nie jesteśmy rodziną?
Dziwna ta trumna, Gina.
Bardzo głęboka.
Co ty robisz?
Pomóż mi.
Co?
Bingo.
Odwiedziłeś kiedyś grób taty?
Nie.
Wytrzymamy jeszcze trochę.
We trzech, jak zawsze.
Nie ma już „nas trzech”.
Mam plan, jak się pozbyć Romea.
Jaki plan?
Ukradniemy furgonetkę z kasą.
Napisy: Juliusz P. Braun