‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪สวัสดีค่ะ เราจะพักต่ออีกคืน
‪น่าจะบอกก่อนเวลาเช็กเอาต์นะ
‪- มีกี่คน ‪- คืนนี้แค่สามคน
‪- คิดเงินกับบัตรเดิมไหม ‪- ไม่ จ่ายเงินสด
‪โทรศัพท์คุณดัง
‪ใช่ แต่คืนนี้ฉันไม่ให้บริการพร้อมเรียก
‪- ลงไป ‪- ไม่
‪ลงไป
‪แม่ฉันใช่ไหม
‪ทุกคนออกไปเดี๋ยวนี้
‪เธอเป็นบ้าอะไรของเธอ
‪เธอยิงมือตัวแทนปล้นของเราเป็นรูโบ๋
‪ทีนี้เราจะทำยังไง เขากลัวจนตัวสั่น ‪นั่งเลือดไหลอยู่ในอ่าง
‪- เธอจงใจทำ ‪- เปล่านะ ไม่จริงเลย ไม่ใช่
‪เวนดี้ เราบอกว่าเราจะขู่เขา ไม่ใช่ยิง
‪ก็ฉันนึกว่าเขาจะคว้าปืนนี่ แค่ป้องกันตัว
‪แล้วทีนี้เราจะทำไง ‪เธอยิงกระสุนลูกเดียวที่มีไปแล้ว
‪โทษที บ้าเอ๊ย ขอโทษนะ
‪ไม่มีอาวุธแล้วเราจะจี้รถตู้กันยังไง ‪พวกเธอรู้วิธีไหม
‪งั้นก็ไม่ต้องจี้ หมดปัญหา
‪เราไปหาเงินที่อื่นก็ได้ ‪หรือไม่ก็หางานธรรมดาทำ
‪ฉันขอคิดก่อน
‪โธ่ เวนดี้…
‪เรากลัวการมีชีวิตปกติอีกครั้ง กลัวจะรับไม่ไหว
‪กลัวว่าชีวิตจะเล่นงานเราจนเละไม่เหลือชิ้นดี
‪กลัวมากซะจนเรายอมปล้นรถตู้ของแมงดาดีกว่า
‪ไม่ใช่เพื่อเอาเงินไปซื้อเรือยอชต์ ‪หรือเครื่องเพชร
‪แต่เราแค่ทำเพราะตื่นตระหนก
‪(ไบเบิล)
‪สาวๆ ฉันรู้ว่าเราจะไปหาอาวุธได้ที่ไหน
‪ในที่สุด มีข่าวดีซะที
‪- แต่ที่นั่นมันแปลกนะ ‪- แปลกยังไง
‪แปลกเหมือนกระท่อมล่าสัตว์เหรอ
‪สุสาน
‪เธออยู่เฝ้าไอ้พนักงานคนนั้นไปนะ ‪เพราะเธอยิงเขา
‪ในตอนนั้น ฉันคิดว่าอะไรก็เป็นไปได้
‪ส่วนใหญ่เป็นเพราะฉันคิดว่า ‪มอยเซสกับคริสเตียนไปไกลกันแล้ว
‪โรมิโอจะส่งเด็กใหม่สองคน ‪ไปเก็บเงินจากคลับแทน
‪พวกนั้นซุ่มโจมตีได้อย่างง่ายดายแน่
‪แต่คิดผิดถนัด
‪ดีจังเลยที่ได้อยู่พร้อมหน้ากันอีก ว่าไหม
‪เหมือนได้กลับบ้าน
‪เพื่อทำให้พวกนายเห็นว่าฉันไม่เคือง ‪ฉันอยากพิสูจน์ว่าไว้ใจนาย
‪พรุ่งนี้พวกนายจะเอารายได้ฉันไปส่งที่รถตู้
‪เหมือนเดิมเหรอ ไปมาเดราใช่ไหม
‪ไม่ ไม่เหมือนเดิม
‪ไอ้กล้ามโตกับฉวนจะไปด้วย
‪บอดี้การ์ดคูณสอง
‪ฉันก็ไม่อยากให้คนนอก ‪เข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องหรอกนะ
‪แต่ฉันต้องฝึกคนรุ่นใหม่ ‪เผื่อพวกนายตัดสินใจทำฉันผิดหวังอีก
‪ฟังนะ ผมพร้อมอยู่ที่นี่ เต็มร้อยเลย
‪แต่ขอบอกอะไรคุณสองอย่างนะโรมิโอ
‪อย่างแรกเลย คนนี้เป็นพี่ชายผม ‪คุณมันก็แค่หัวหน้า
‪และอย่างที่สอง
‪เราทำอะไรให้คุณมาเยอะมากแล้ว ‪และคุณติดหนี้พวกเรา
‪ไม่ใช่เราติดหนี้คุณ
‪กระสุนออกไปแล้ว
‪ไม่มีเอ็นเสียหาย
‪ในเน็ตบอกว่าให้ลองเอานิ้วแตะกัน ทำได้ไหม
‪เอานิ้วแตะกันได้ไหม
‪แม่ฉันใช่ไหม
‪ถ้าฉันไม่รับสาย แม่จะโทรแจ้งตำรวจ
‪- แม่ ‪- เฟร์มิน ลูกอยู่ไหน
‪ขอโทษครับแม่ ผมลืมโทรหาแม่
‪ลืมงั้นเหรอ
‪นั่นมันสี่ทุ่มแล้วนะ ‪ลูกออกไปกินกาแฟตั้งแต่สิบโมงเช้า
‪ผมอยู่กับเพื่อนๆ ที่มาหาผมที่ร้านน่ะครับ
‪กินกาแฟเสร็จแล้วเราก็ไปดริ้งก์กัน ‪ลืมเวลาไปเลยครับ
‪- แม่ ‪- อยู่กับพวกนั้นเหรอ
‪- พวกเขาอยู่ด้วยไหม ‪- อยู่ครับ
‪อยู่แค่คนเดียว
‪คนไหน
‪คนผมทอง
‪คืนนี้ผมจะค้างบ้านเธอ ‪ดังนั้นแม่ไม่ต้องรอผมนะ ผมไม่กลับบ้าน
‪- แม่ขอคุยกับเธอหน่อย ‪- ไม่ได้ครับแม่ คนเขาไม่ทำแบบนั้นกัน
‪ลูกจะไปรู้อะไร ลูกไม่เคยแนะนำ ‪ให้แม่รู้จักแฟนเลย ให้แม่คุยกับเธอ
‪สวัสดีค่ะ
‪สวัสดีจ้ะ ชื่ออะไรจ๊ะ
‪เวนดี้
‪เวนดี้ ขอโทษด้วยนะ ‪ที่โทรไปตั้งหลายครั้ง ฉันเป็นห่วงน่ะ
‪ปกติเฟร์มินไม่ค่อยออกไปไหน ‪อย่างน้อยก็ไม่ใช่แบบนี้
‪แบบที่ไม่บอกฉันก่อนว่าจะไปที่ไหน ‪แถมไปตั้งนานด้วย
‪ฉันไม่ได้ควบคุมชีวิตเขานะ
‪บางทีเขาก็ออกไปเที่ยวกับเพื่อน ‪แล้วบางครั้งก็กลับบ้านดึก
‪หนูชอบกินข้าวไหม
‪ชอบ
‪ฉันทำข้าวผัดสเปนวันอาทิตย์
‪มากินด้วยกันได้นะจ๊ะ
‪ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ
‪เราต้องวางสายแล้วค่ะ
‪บริกรบอกว่าเตรียมโต๊ะให้เราแล้ว
‪- ผมรักแม่นะครับ ‪- บายจ้ะลูก
‪สวัสดีครับ
‪มีอะไร
‪ผมลืมบอกคุณว่า ‪เรายังไม่ได้เปลี่ยนผ้าปูที่นอนกับผ้าขนหนู
‪คุณแขวนป้ายห้ามรบกวน
‪เรางี่เง่ากันจังเลย ลืมป้ายซะสนิท
‪ผมเอาน้ำขวดกับของทานเล่นมาให้ด้วย
‪ขอบคุณ
‪ผมเรียกแม่บ้านมาทำความสะอาดให้ ‪ตอนนี้เลยก็ได้นะ
‪ไม่เป็นไร
‪ผู้ชายที่ซื้อกินไม่ได้เหมือนกันไปหมด
‪แต่เหมือนกับทุกอย่าง บางคนก็ซ้ำซากจำเจ
‪ถ้าลองคิดดูแล้ว ในแต่ละวัน ‪จะมีคนไปที่คลับของโรมิโอ 100-200 คน
‪ซึ่งก็ไม่ได้ทำตัวทุเรศกันไปซะทุกคน
‪บางคนน่ารัก
‪ขี้อาย
‪ชอบนัวเนีย
‪บางคนรู้สึกผิด
‪บางคนแค่อยากคุย
‪บางคนแค่อยากดู
‪และบางคนไม่มีใครจะหลับนอนด้วย ‪นอกคลับแห่งนี้ หรือไม่ก็แค่ไม่อยาก
‪บ้างหลีกเลี่ยงความรัก ไม่อยากมีแฟนหรือมีเมีย
‪และบ้างก็ชอบทารุณ
‪แต่ทุกคนมีอย่างนึงที่เหมือนกัน
‪พวกเขามาที่คลับเพื่อหลีกหนีโลก
‪แปลกดีที่คุกของเรา ‪ปลดปล่อยให้พวกเขาเป็นอิสระ
‪และให้หลบซ่อนจากชีวิตจริงได้
‪หรือในกรณีของผู้พันเอสปิโนซ่า
‪หลบซ่อนจากความตาย
‪ยินดีต้อนรับครับผู้พัน
‪คืนนี้ คลับลาสโนเวียส ‪เป็นของท่านแต่เพียงผู้เดียว
‪ในนี้เราจะร่วมรักกัน ‪และหากท่านสั่ง เราจะทำสงคราม
‪ผู้พันเป็นทหารเกษียณอายุที่รักสามอย่าง
‪- กองทัพ… ‪- สเปนจงเจริญ!
‪- ประเทศสเปน
‪กับจีน่า
‪เมื่อเขาทราบข่าวว่ารักษาคีโมไม่หาย
‪พวกพ้องของเขาก็ทุ่มหมดหน้าตัก ‪เพื่อจัดปาร์ตี้อำลาให้
‪ไม่ จีน่า
‪ฉันไม่กลัวตาย
‪ตอนเกษียณ ฉันเหมือนตายทั้งเป็นเลย
‪ติดแหง็กอยู่ที่บ้านกับเมีย ต้องไปซื้อกับข้าว…
‪ฉันถึงมาที่นี่แทนที่จะอยู่กับมันไง
‪ฉันซื้อหมาสองตัว
‪ปลูกผักสวนครัว
‪เข้าชมรมทำอาหารเอ็กซ์คลูซีฟ
‪และฉันสะสมอาวุธมากมาย
‪แล้วมันเป็นอาวุธของจริงไหมคะ
‪แน่นอน ฉันยังมีใบอนุญาตใช้อาวุธปืนอยู่
‪ฉันเอาเงินเก็บไปซื้อปืนหายาก ‪ของสะสมทั้งนั้นเลย
‪จากสงครามโลกครั้งที่สอง
‪แล้วจะส่งต่อเป็นมรดกให้ลูกไหมคะ
‪ให้ลูกชายที่เป็นนายหน้าขายบ้าน ‪กับลูกสาวที่เป็นวิศวกรเหรอ ไม่หรอก
‪พวกเขาไม่เห็นคุณค่ามันหรอก
‪ไม่เอาน่า
‪เพื่อนๆ ป๋าเหมาคลับให้ป๋าเลยนะคะ
‪รู้ไหมว่าเวลาเขาถามนักโทษประหาร ‪ว่าอยากกินอะไร
‪ต่อให้ได้กินกุ้งล็อบสเตอร์ก็ไม่อร่อยหรอก
‪แม้มันจะเป็นอาหารจานเลิศ ‪มันก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาอยากได้
‪แล้วป๋าอยากได้อะไรล่ะ
‪อยากให้ฉันสาวให้ไหมคะ
‪ไปเดินเล่นบนชายหาดกันไหม
‪คริสเตียน
‪มากับฉันหน่อยสิ
‪ไปไหน
‪เซอร์ไพรส์
‪เพื่อต้อนรับที่นายกลับมา
‪ไปนั่งหน้า
‪เราไม่อยากให้ไอ้กล้ามโตรู้สึกเหมือนคนขับแท็กซี่
‪- เธอกลัวตายไหม โครัล ‪- ไม่
‪คนที่จะกลัวตายได้ต้องมีคนที่เป็นห่วงเราก่อน
‪ครอบครัว ลูก คนรัก…
‪ดังนั้นฉันไม่กลัว
‪ครอบครัวฉันที่คิวบาคงไม่เสียใจถ้าฉันตาย
‪แล้วลูกก็ยังเด็กเกินไป ไม่คิดถึงฉันหรอก
‪มอยเซสล่ะ
‪เมื่อวานเธอทำตัวแปลกๆ ตอนบอกลาเขา
‪ตกหลุมรักเขาใช่ไหม
‪ผู้ชายที่ลักพาตัวผู้หญิง ‪มาขายให้ลูกค้าข่มขืนเนี่ยนะ
‪ไม่รักหรอกจีน่า
‪เขาบอกว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีก
‪รู้ไหมว่าฉันตอบว่าไง
‪"หวังว่าจะจริง"
‪บอกลาได้โคตรห่วยเลยเนอะ
‪ดันอีกครั้งนะ
‪หลีกไป
‪ระวังนะ
‪ไม่มีอาวุธ
‪แต่ว่า
‪เขาบอกว่าคำขอสุดท้ายก่อนตาย ‪คือให้ฝังอาวุธไปด้วย
‪กินมันฝรั่งมะ
‪ฉันคุยกับผู้หญิงไม่ค่อยเก่ง
‪แต่กับกะหรี่มันไม่เหมือนกัน
‪ไม่ต้องคุยดีด้วย ‪ไม่ต้องคิดคำสวยหรูหรือฉลาดเฉลียว
‪ทุกอย่างง่ายหมด
‪เพราะอย่างนั้นตอนที่เธอปฏิเสธ…
‪ตอนที่เธอมองฉันด้วยสายตาขยะแขยง
‪ฉันเลยสติหลุด
‪ฉันช้ำใจ
‪ช้ำใจเหรอ
‪ทำไมฉันมันเป็นคนใจร้ายจังเลย
‪ขอโทษนะเฟร์มิน
‪ลืมไปเลยว่าฉันเคยทำงานที่คลับ ‪ก็เลยหมดสิทธิ์เลือก
‪- ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันสาบาน ‪- ใช่สิ
‪มันใช่อย่างนั้น
‪ฉันลืมเรื่องนั้นไปพักนึง แล้วฉันก็ดื่มเหล้า
‪แล้วเต้นกับเพื่อนๆ
‪ฉันลืมมันไปเลย
‪จนกระทั่งนายโผล่หัวมา…
‪แล้วเตือนความจำว่าฉันจะไม่มีวันลืม
‪เอาศพไปทิ้ง
‪ฉันทำความสะอาดที่นี่เอง
‪เราจะไปไหนกัน
‪เดินไป
‪นั่นไง
‪พ่อนายถูกฝังไว้ตรงนั้น
‪นั่นมันก็ 20 ปีมาแล้ว
‪วันนั้นฝนตก ‪มันเป็นเรื่องผิดกฎหมายอย่างแรกที่ฉันทำ
‪ฉันยอมทำมันลงไปเพื่อนายกับพี่
‪- มอยเซส ตรงนี้ ‪- ช่วยหน่อยสิ!
‪ได้
‪แม่นายอยู่กับฉัน ฉันจะใช้วิธีโหดก็ได้ ‪แต่ฉันไม่อยากทำ
‪ฉันพานายมาที่นี่เพื่อเตือนว่านายเป็นใคร
‪เพื่อบอกว่าฉันได้กลายเป็นคนคนนี้ ‪วินาทีที่ฉันฝังศพพ่อนาย
‪ผมแค่อยากมีชีวิตปกติ โรมิโอ
‪ฉันก็อยากมีชีวิตปกติเหมือนกัน
‪แต่ฉันไม่มีทางเลือก
‪มันไม่แฟร์เลยที่นายมีทางเลือก ‪ทั้งๆ ที่ฉันไม่มี ว่าไหมล่ะ
‪อย่าเข้าไป
‪คริสเตียน
‪เมื่อเราจัดการเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว
‪เราจะไปกันให้หมด
‪แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ ‪เราจะหนีทัพเหมือนคนขี้ขลาดไม่ได้
‪บอกฉันทีว่านายเข้าใจ
‪กล้าดียังไงมาพูดว่าฉันไม่ใช่ครอบครัวนาย
‪โลงศพนี่มันแปลกๆ นะจีน่า
‪ลึกมากเลย
‪ทำอะไรน่ะ
‪ช่วยหน่อยสิ
‪อะไร
‪โป๊ะเชะ
‪พี่เคยไปเยี่ยมหลุมศพพ่อบ้างไหม
‪ไม่เคย
‪เราจะทนอยู่ต่ออีกหน่อย
‪เราสามคน เหมือนที่ผ่านมา
‪ไม่ใช่ "เราสามคน" อีกต่อไปแล้ว
‪ฉันมีแผนกำจัดโรมิโอ
‪แผนอะไร
‪เราจะขโมยรถตู้ขนเงินของเขา
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล