BİR NETFLIX DİZİSİ
-Merhaba, bu gece de kalacağız. -Çıkış saatinden önce söylemeliydiniz.
-Kaç kişisiniz? -Bu gece üç.
-Aynı kart mı? -Hayır, nakit.
Telefon çalıyor.
Evet ama bu gece izinliyiz.
-Gir şuraya. -Hayır.
Gir.
Annem mi?
Herkes dışarı, hadi!
Neyin var senin?
Herifin elinde delik açtın yahu.
Ne yapacağız? Korkuyor ve küvette kan kaybediyor.
-Bilerek yaptı. -Bu doğru değil, hayır.
Wendy, korkutacaktık, vurmayacaktık.
Silaha uzanacak sandım, nefsi müdafaaydı.
Şimdi ne yapacağız? Tek mermimizi boşa harcadın.
Özür dilerim, sıçayım.
Minibüsü silahsız durduramayız. Farkındasın, değil mi?
O zaman vazgeçelim, sorun çözülsün.
Parayı başka yerden buluruz. Çalışıp kazanırız.
Düşünmem lazım.
Ah be Wendy…
Normal hayatlar yaşamaktan, bunu atlatamamaktan öyle korkuyorduk ki,
hayata tutunamama fikri öyle dehşet uyandırıyordu ki
pezevenk dolu bir minibüsü durdurmayı tercih ediyorduk.
Yat kat almak için değil.
Sadece telaştandı.
İNCİL
Kızlar, nereden silah bulacağımızı buldum.
Nihayet iyi bir haber.
-Ama biraz tuhaf bir yer. -Nasıl tuhaf? Avcı kulübesi gibi mi?
Mezarlık.
Hırdavatçıyı sen vurdun, ona sen göz kulak ol.
O anda her şey mümkün gibi geliyordu.
Çünkü Moisés ve Christian çoktan gitmiş olacaktı.
Romeo parasını toplamaları için iki çaylak gönderecekti.
Onları tongaya düşürmek de kolay olacaktı.
Ama yanılmıştım.
Tekrar bir aradayız. Çok güzel, değil mi?
Eve dönmek gibi.
Kırılma gücenme olmadığını göstermek için size güvenimi ispatlamak istiyorum.
Yarın kazancımı minibüsle siz toplayacaksınız.
Her zamanki gibi mi? Madeira'ya mı?
Hayır, bu sefer farklı yapacağız.
Koca Oğlan ve Xuan da gelecek.
Çifte bela.
Ailenin dışından kimseyi karıştırmak istemiyorum
ama bir gün yine çekip gidesiniz gelir, yerinize yeni nesli eğitmemiz lazım.
Bak, ben buradayım.
Her şeyimle de varım.
Ama sana iki çift lafım var Romeo.
Birincisi, benim abim işte bu adam. Sen sadece patronumsun.
İkincisi de, senin için yemediğimiz bok kalmadı.
Sen bize borçlusun, biz sana değil.
Kurşun girip çıkmış, sinirler sağlam.
İnternette parmakları açıp kapamaya çalışın diyor. Dene.
Açıp kapamaya çalış.
Annem, değil mi? Açmazsam polisi arar.
-Anne? -Fermín! Nerelerdesin?
-Kusura bakma anne, aramayı unuttum. -Ne demek unuttun?
Sabah 10'da çıktın, saat akşam 10.
Dükkâna beni görmeye gelen arkadaşlarla beraberim.
Kahveden sonra birkaç içki içtik, zamanın nasıl geçtiğini anlamadım.
-Anne? -Onlarla mısın?
-Şu an yanındalar mı? -Evet.
-Sadece biri. -Hangisi?
Sarışın olan.
Bu gece onda kalacağım. Beni bekleme, eve dönmeyeceğim.
-Telefonu ona ver. -Hayır anne, olmaz öyle şey.
Ne bileyim? Eve hiç kız getirmedin ki. Telefonu ver.
-Alo, hanımefendi. -Merhaba, senin adın ne?
-Wendy. -Wendy.
Çok aradım, kusura bakma. Ama endişelenmiştim.
Fermín pek dışarı çıkmaz. En azından bu şekilde.
Yani bana nereye gideceğini söylemeden uzun süre kaybolmaz.
Onu kontrol ettiğimden değil.
Arkadaşlarıyla çıkıyor, bazen eve geç geliyor.
Pirinç yer misin?
-Evet. -Pazarları paella yapıyorum.
İstersen gelebilirsin.
Tabii, çok sağ olun.
Hanımefendi, kapatmamız lazım. Garson geldi, masamız hazırmış.
-Seni seviyorum anne. -Oğlum…
-İyi akşamlar. -Buyurun?
Söylemeyi unuttum, çarşaflarla havluları değiştirmedik.
Kapıda kart vardı.
RAHATSIZ ETMEYİN
Ne aptalız, çıkarmayı unutmuşuz.
Bir şişe de su. Bir de size atıştırmalık.
Teşekkürler.
Odayı temizletmek isterseniz birini arayabilirim.
Gerek yok.
Fahişelerle yatan her erkek aynı değildir.
Her şey gibi, onları da genelleriz.
Ama sonuçta Romeo'nun kulüplerinden her gün 100 ila 200 adam geçiyor.
Hepsinin pislik olduğunu söylemek doğru olmaz.
Kibar davrananı da vardır.
Utangaç olanı da.
Şefkatlisi de.
Kimi suçluluk hisseder.
Kimi yalnızca konuşmak ister.
Kimi izlemekle yetinir.
Kimisinin yatabileceği kimsesi yoktur ya da olanı istemiyordur.
Aşktan, sevgililerinden, karılarından kaçanı da vardır.
İstismarcısı da.
Ama bir ortak noktaları vardır.
Hepsi için kulüp bir kaçıştır.
Bizim hapishanemizin onları özgür kılıp
hayatlarından saklanabilecekleri bir yer sağlaması çok tuhaf.
Ya da Albay Espinosa'nın durumunda
ölümden saklanabileceği.
Hoş geldiniz Albay.
Bu gece Club Las Novias tamamen sizindir.
Biz burada sevişiriz. Ama isterseniz savaşırız da.
Albay emekli bir askerdi ve üç tutkusu vardı.
-Ordu… -Çok yaşa İspanya!
-İspanya.
Ve Gina.
Kemoterapinin işe yaramadığı ortaya çıktığında
arkadaşları veda partisi için masraftan kaçınmadı.
Hayır Gina.
Ölmekten korkmuyorum.
Emekli olduğumda hayatım cehenneme döndü.
Evde karımla kalakaldım, alışverişe çıktım…
O yüzden buradayım.
İki köpek aldım.
Sebze bahçesi…
Seçkin bir yemek kulübüne katıldım.
Büyük bir silah koleksiyonu yaptım.
Yani gerçek silah mı?
Tabii ki, silah ruhsatım var.
Tüm birikimimi o silahlara harcadım. Bunlar nadir silahlar.
İkinci Dünya Savaşı'ndan.
Çocuklarına mı miras bırakacaksın?
Emlakçı oğlum ve inşaat mühendisi kızıma mı?
Hayır, değerini bilmezler.
Hadi ama.
Arkadaşların senin için tüm kulübü kapattı.
Hani idam mahkûmlarına son yemeklerini sorarlar ya?
Istakoz bile isteseler midelerine oturur.
Gurme yemek bile olsa isteklerini karşılamaz.
Sen ne istiyorsun?
Elle muameleye ne dersin?
Sahilde yürüyelim mi?
Christian, benimle gelmeni istiyorum.
Nereye?
Sürpriz.
Dönüşün şerefine.
Öne otur.
Koca Oğlan kendini taksici gibi hissetmesin.
-Ölmekten korkuyor musun Coral? -Hayır.
Ölmekten biri seni önemsiyorsa korkarsın.
Ailen, çocuğun, sevgilin…
Yani korkmuyorum.
Ölsem Küba'daki ailemin pek üzüleceğini sanmıyorum.
Karnımdaki çocuk da beni özleyemeyecek kadar küçük.
Ya Moisés?
Dün ona veda ederken bir tuhaf davranıyordun.
Ona âşık mısın?
Kızları kaçırıp tecavüze uğramalarından para kaldıran adama mı?
Tabii ki hayır Gina.
Bir daha görüşmeyeceğimizi söyledi.
Ya ben ne dedim?
"Umarım görüşmeyiz."
Boktan bir veda, değil mi?
Bir kez daha?
Çekil.
Dikkatli ol.
Silah yok.
Ama…
Son arzusu silahlarıyla gömülmekti.
Cips yer misin?
Kızlarla konuşmakta iyi değilim.
Ama fahişelerle durum farklı.
İyi, özel ya da komik olmak zorunda değilsin.
Her şey kolay.
O yüzden beni reddettiğinde…
Bana o kadar iğrenerek baktığında
delirdim.
Canım yandı.
Canın mı yandı?
Nasıl bu kadar duyarsız olabildim?
Özür dilerim Fermín.
Kulüpte çalışıyorum, seçme hakkım yok tabii.
-Öyle değil, gerçekten. -Öyle.
Öyle.
Olanları bir an için unutmuştum, birkaç içki yuvarlıyordum.
Arkadaşlarımla dans ediyordum.
Her şey geride kalmıştı.
Ta ki sen gelene kadar.
Asla unutmayacağımı hatırlatana kadar.
Sen cesetten kurtul.
Ben temizlerim.
Nereye gidiyoruz?
Yürü.
İşte.
Baban burada gömülü.
20 sene önceydi.
Yağmur yağıyordu ve yaptığım ilk yasa dışı işti.
Bunu abin ve senin için yaptım.
-Moisés, buraya! -Yardım et!
Geldim!
Annen elimde ama bunu zor yoldan yapmak istemiyorum.
Sana kim olduğunu hatırlatmak istiyorum.
Ben şu an olduğum adama babanı gömdüğüm an dönüştüm.
Tek istediğim normal bir hayat Romeo.
Ben de normal bir hayatı tercih ederdim.
Ama öyle bir şansım yok.
Benim öyle bir şansım yokken senin olması haksızlık, değil mi?
Bekle.
Christian…
Yarım kalmış işlerimizi tamamlayalım, hepimiz gideriz.
Ama henüz değil. Gemiyi sıçanlar gibi terk edemeyiz.
Lütfen anladığını söyle.
Ne cüretle ailen olmadığımı söylersin?
Bu tabut bir tuhaf Gina.
Çok derin.
Ne yapıyorsun?
Yardım et.
Ne?
Bingo!
Daha önce babamın mezarını görmeye gelmiş miydin?
Hayır.
Biraz daha dayanacağız.
-Üçümüz, her zamanki gibi. -Artık üçümüz yok.
Bir planım var, Romeo'dan kurtulacağız.
Ne planı?
Minibüsle parasını çalacağız.
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ