ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Προχώρα.
Θα κλείσω εγώ.
Γιατί θα τον πάρουμε;
Γιατί αν μιλήσει στον Ρομέο, θα μας κυνηγήσει.
Θα έρθει μαζί μέχρι να φύγουμε από εδώ.
Θα τον βρουν μετά. Πάμε.
Προχώρα.
Περπάτα.
Αριστερά.
Στρίψε.
Θέλουμε φλόγιστρο για να το ανοίξουμε.
Να δοκιμάσω;
Έλα, υπαλληλάκο.
Τι ζέστη!
Ποιος το περίμενε ότι θα ξαναβρισκόμασταν;
-Νόμιζα ότι ήσουν στη Ναμίμπια. -Είδες;
Δεν έφυγε κανείς μας.
Κοράλ,
αν δεν μ' αφήσεις, ο Ρομέο θα σκοτώσει τον Κρίστιαν.
Κοράλ, σε παρακαλώ.
Γαμώτο.
Ας τα μετρήσουμε.
Άλλα 10,000.
Κορίτσια, έχουμε
τέσσερα εκατομμύρια τριακόσιες δώδεκα χιλιάδες!
Τι θα κάνουμε;
Πρέπει να φύγουμε απ' το νησί. Ο Ρομέο θα ψάχνει τα λεφτά του.
Το φέρι για Καντίθ φεύγει μεσημέρι.
Τα λεφτά πού θα τα βάλουμε; Στο βαν;
Με σπασμένο παρμπρίζ, δεν περνάει απ' το τελωνείο.
Θα κλέψουμε ένα πιο διακριτικό αμάξι.
Γιατί δεν νοικιάζουμε ένα;
Έχω το δίπλωμα στο πορτοφόλι.
Θα πάμε μαζί.
Τζίνα, ντύσου. Εσύ θα μας πας. Μετά θα ξεφορτωθούμε το βαν.
Κοράλ, θα προσέχεις τον Μοϊσές.
Θα σε πάρουμε όταν φτάσουμε στο λιμάνι.
Πώς θα έρθει μόνη της; Με ταξί;
Πάω να δω αν δουλεύει η μηχανή έξω.
Μπράβο, Φερμίν!
Είμαστε πολύ κοντά.
Πολύ κοντά.
Δουλεύει.
-Άφησα τα καλώδια έξω για να βάλεις μπρος. -Τέλεια.
Θα τα φέρω εγώ.
Δεν θα τριγυρνάτε με τόσα λεφτά.
Φέρε μια πετσέτα, Σφίχτερμαν. Λερώνει την ταπετσαρία.
Έχω χάσει πολύ αίμα, Ρομέο.
Πρέπει να πάω στο νοσοκομείο.
Ηρέμησε, δεν είναι σοβαρό.
Είναι διαμπερές τραύμα. Άσε που πρέπει να μιλήσουμε.
Πού είναι ο Μοϊσές;
Δεν ξέρω.
Πάρ' τον.
ΚΡΙΣΤΙΑΝ
Γεια σας, καλέσατε τον τηλεφωνητή του…
Απήγαγες τη μητέρα μας, Ρομέο.
Μια άρρωστη ηλικιωμένη γυναίκα.
Τι περίμενες;
Δεν μας άφησες ούτε να της μιλήσουμε.
Δεν ξέρω πού είναι.
Εσύ θες να μάθεις πού είναι η μάνα σου, εγώ πού είναι τα λεφτά μου.
Μας λήστεψαν.
Ξέρω ότι θα ακουστεί παράξενο.
Δεν ξέρω πώς σκατά έγινε.
Νομίζω ότι ήταν οι τρεις πουτάνες που θάψαμε.
Κι εγώ νόμιζα ότι ήταν νεκρές.
Αλλά είδα ένα τατουάζ σε ένα χέρι.
Είναι σίγουρα της Γουέντι.
Η Γουέντι ήταν.
Δεν ανασταίνονται κάθε μέρα οι νεκροί.
Δικαίως ξαφνιάστηκε ο Ρομέο.
Όταν έμαθε ότι ζούσα,
ένιωσε όπως είχε νιώσει την πρώτη φορά που με είχε για νεκρή.
Εκείνη τη στιγμή φοβήθηκε.
Κι όμως μετά με έθαψε ζωντανή.
Έτσι είναι με τις τοξικές σχέσεις.
Λατρεύεις με εμμονή αυτόν που θες να πεθάνει.
Μα το να ζωντανέψω και να με θρηνήσει
δεν ήταν κάτι που περίμενε.
Και μετά ένιωσε
ίλιγγο.
Τον ίδιο ίλιγγο που ένιωθα ξαπλωμένη μες στο χρήμα,
όπου κατάλαβα ότι στην μπανιέρα ήταν η ελευθερία μα κι η κατρακύλα μου.
Γιατί ο Ρομέο θα με κυνηγούσε μια ζωή επειδή του έκλεψα τα λεφτά.
Μα, κυρίως, επειδή είμαι ζωντανή.
Και τότε κατάλαβα ότι ο μόνος τρόπος για να μη με βρει
ήταν να σκοτώσω τον Μοϊσές.
Ελέγξτε το αμάξι κάτω απ' το τσιμέντο.
Θέλω ένα μεγάλο αμάξι.
Με μεγάλο πορτμπαγκάζ.
Το μεγαλύτερο που έχετε. Με πλήρη ασφαλιστική κάλυψη.
Σίγουρα μπορείτε να οδηγήσετε;
Σημασία έχει ότι ενώνω τα δάχτυλα.
Μπορούμε να πληρώσουμε μετρητά;
Λοιπόν, εδώ λέμε αντίο.
Έχω κάτι για σένα.
Τα κέρδισες.
-Πού να πάω; -Σπίτι σου, Φερμίν.
Πρέπει να γυρίσεις.
Κέρδισες την ελευθερία σου.
Φύγε, μεγάλε.
Πες στη μαμά σου ότι δεν θα έρθω για παέγια την Κυριακή.
Θα απογοητευτεί πολύ.
Πιστεύω ότι θα σε συμπαθούσε.
Η μαμά μου.
Δεν ξέρω. Αν είχαμε γνωριστεί κάπου αλλού…
Ποιος ξέρει;
Δεν θα γινόταν τίποτα, Φερμίν.
Ξεκινήσαμε περίεργα.
Φέρθηκα άσχημα, Γουέντι.
Αλλά άλλαξα μαζί σου.
Ίσως πάμε σινεμά.
Με κλείδωσες στην τουαλέτα.
Με έπνιξες με τη ζώνη σου.
Μου έβαλες 50 ευρώ στο στόμα.
Αυτό λες εσύ "ξεκινήσαμε περίεργα";
Κοίτα, Φερμίν.
Όταν σε πυροβόλησα…
θα σε σκότωνα.
Στ' αλήθεια.
Δεν στόχευα μόνο στο χέρι σου.
Στόχευα τον άθλιο,
τον αχρείο που είχα μπροστά μου.
Μετά σε είδα στην μπανιέρα,
μες στο αίμα…
να με κοιτάς μ' αυτό το βλέμμα…
του τρόμου.
Και κατάλαβα τι δεν θέλω να είμαι.
Αν άλλαξες όντως, μπράβο σου.
Όσο για μένα…
ό,τι μισώ πάει πια.
Λυπάμαι για ό,τι σου έκανα.
Αντίο.
-Κι αν καλέσει την αστυνομία; -Δεν πρόκειται.
Σκότωσε έναν, τραυμάτισε έναν άλλον κι έκλεψε εκατομμύρια από ένα νταβατζή.
Αυτό που ένιωσα για την Κοράλ είναι ό,τι πιο αγνό στη ζωή μου.
Κι εσύ κι ο αδερφός σου το διαλύσατε.
Ναι.
Τι;
Ο Σουάν ήταν.
Λέει ότι στο αμάξι
είναι μόνο το πτώμα του ηλεκτρολόγου.
Τα κορίτσια είναι άφαντα.
Δύο τα ενδεχόμενα.
Το πρώτο,
δραπέτευσαν μόνες τους
βγαίνοντας από πέντε κυβικά μέτρα τσιμέντο.
Το δεύτερο,
ο αδερφός σου
τις ξέθαψε.
Έλα, ποιο επιλέγεις; Πες.
Το πρώτο ή το δεύτερο;
Δεν ξέρω.
Δεν ξέρει.
Μα εσείς είστε σαν σιαμαίοι. Όλα μαζί τα κάνετε.
Όχι, βασικά,
εσύ κάνεις ό,τι σου λέει.
Τι στον διάολο λες;
Κρίστιαν, λυπάμαι που σ' τη χαλάω,
αλλά η σχέση σου με τον Μοϊσές
είναι τοξική.
Γιατί σε εμποδίζει
να μάθεις τον εαυτό σου.
Ή, ακόμα χειρότερα, να μάθεις ποιος θα γίνεις.
Ένας τυχοδιώκτης που πάει στη Ναμίμπια;
Ή ένας εκτελεστής
που διαλύει κόσμο σε οξύ;
Και μόνο μία λέξη το περιγράφει αυτό.
Ξεφτίλα.
Γιατί μπορούσες να είχες φύγει μόνος.
Αλλά, και πάλι,
ένα εξαρτώμενο παράσιτο
δεν παίρνει αποφάσεις.
Έτσι γίνεται όταν μεγαλώνεις χωρίς πατέρα.
Το παιδί
καταλήγει χάλια.
Πού στον διάολο είναι η μαμά μου;
Ρομέο.
Μην ανησυχείς.
Η μαμά σου αναπαύεται.
Πάμε να τη δούμε.
Κοράλ, πρέπει να μ' αφήσεις.
Κλέβαμε τον Ρομέο
όταν ήρθατε να μας κλέψετε.
Σαν σαπουνόπερα ληστών!
Γιατί θέλατε να τον κλέψετε;
Απήγαγε τη μαμά μας.
Για να μη φύγουμε.
Θα δίναμε τα λεφτά για να την πάρουμε.
Μη μου πεις.
Ο κακός λύκος πήρε τη γιαγιάκα.
Η κατάσταση της μαμάς μου είναι τραγική.
Ο Ρομέο ξέρει ότι θα τον κλέβαμε.
Τη γαμήσαμε.
Καταλαβαίνεις;
Όχι.
Γιατί εμείς είμαστε αυτές που γαμάνε πάντα.
Το δικό σας είναι αδελφικό καβγαδάκι.
Περίεργων αδελφιών.
Πάει πια αυτό.
Θυμάσαι που μου είπες για τον άντρα σου;
Έτσι είναι η τοξική αγάπη.
Καμάρωνα για όσα σταμάτησα να κάνω.
Δεν βαφόμουν, δεν έδειχνα ντεκολτέ,
δεν έβγαινα με τις φίλες μου.
Νόμιζα ότι ήμουν με τον καλό. Με τον έρωτα της ζωής μου.
Η μαμά μου έλεγε πάντα να περιμένω τον καλό.
Περίεργο, αφού μας λένε να συγκρίνουμε.
Τα πάντα.
Το χρώμα μαλλιών που σου πάει, τη δουλειά που σ' αρέσει,
τη σειρά που θες να δεις…
Αλλά όχι αυτό.
Όταν νομίζεις ότι γνώρισες τον κατάλληλο, το παλεύεις για να πετύχει.
Ακόμα κι αν πρέπει να σκάβεις κάθε μέρα πιο βαθιά.
Στο τέλος,
είσαι σε τόσο βαθιά τρύπα, που δεν βλέπεις τίποτα.
Γαμάς τη ζωή σου, και δεν σε πειράζει.
Μετά γίνεται συνήθεια.
Σαν το τσιγάρο.
Ή τη γυμναστική.
Συνήθισα να χρωστάω τη ζωή μου στον Ρομέο.
Ο πατέρας μου ήταν ένα κάθαρμα που χτυπούσε τη μητέρα μου.
Και, ως συνήθως, γύρισε ένα βράδυ μεθυσμένος
και χίμηξε στη μητέρα μου σαν ζώο.
Και τον σκότωσα.
Ήμουν μόλις 15.
Ο Ρομέο δεν ρώτησε τίποτα. Με βοήθησε να τον θάψω.
Και μας πήρε σπίτι του.
Εμένα, τον αδερφό μου και τη μητέρα μου.
Ποιος ήμουν εγώ να του πω τι έκανε σωστά και τι λάθος;
Έτσι καταλήγεις τελευταία τρύπα μιας σάπιας φλογέρας.
Εσύ το κατάλαβες δύο χρόνια πριν, εγώ το κατάλαβα χθες.
Αυτή είναι η μόνη διαφορά μας.
Ναι, βέβαια. Είμαστε αδελφές ψυχές.
Όχι. Μόνο σκουπίδια που έλκονται μεταξύ τους.
Όχι, αγάπη μου.
Γιατί εγώ γάμησα μόνο τη δική μου ζωή.
Αλλά εσύ…
Πόσες γυναίκες έχεις καταστρέψει;
Τριακόσιες; Τετρακόσιες;
Περνάς τη ζωή με ένα χαμόγελο προσκόπου,
λες και πέρασες τη μέρα στην παραλία.
Μα, στην πραγματικότητα, έθαβες μια κοπέλα στην έρημο.
Είσαι
το πιο βαθύ σκοτάδι που έχω γνωρίσει,
με μία μάσκα χαμογελαστού Άγιου Βασίλη.
Ίσως αυτό να με τραβάει σ' εσένα.
Γιατί η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσα να σε φιλήσω τώρα.
Ή και να σε πηδήξω.
Ναι.
Και δεν με ενδιαφέρει το σεξ, αλλά μ' εσένα, ναι.
Το φαντάζεσαι;
Θα ήμασταν υπέροχο ζευγάρι.
Αλλά είσαι τόσο αηδιαστικό κάθαρμα…
που σε σιχαίνομαι.
Σχεδόν όσο σιχαίνομαι τον εαυτό μου.
Κι αυτό είναι πολύ.
Ήταν η μητέρα μου.
Ήταν άρρωστη, ρε κάθαρμα.
Είχε Αλτσχάιμερ.
Είσαι δειλός, αν μένεις άπραγος βλέποντας τη μάνα σου να υποφέρει.
Αυτή η γυναίκα είχε πέντε λεπτά διαύγειας τη μέρα.
Και 23 ώρες και 55 λεπτά, αυταπάτες.
Σε κανέναν δεν αξίζει να ζει έτσι. Γι' αυτό την απελευθέρωσα.
Της έδωσα ένα ποτήρι σόδα με πεντοβαρβιτάλη.
Το ήπιε με καλαμάκι στο καροτσάκι της.
Κι αποκοιμήθηκε.
Μακάρι να είχαμε όλοι τέτοιο τέλος.
Τώρα εσύ κι εγώ θα πάμε στον τόπο της ληστείας.
Όχι.
Δεν μπορώ να πάω πουθενά, Ρομέο.
Ναι, μπορείς.
Και θα μου πεις πού ακριβώς πήγε ο Μοϊσές με τις κοπέλες.
Δεν έχω δύναμη.
Πεθαίνω, το ορκίζομαι.
-Σε παρακαλώ… -Μην ανησυχείς.
Σου είπα, είναι διαμπερές τραύμα.
Θα το κλείσουμε μετά.
Σφίχτερμαν, πάρ' τον. Δώσ' του μια άλλη πετσέτα.
Κι έναν καφέ για να συνέλθει.
-Το φέρι φεύγει. -Δεν θα φύγουμε χωρίς την Κοράλ.
Κι αν δεν τα καταφέρει;
Αν το έσκασε ο Μοϊσές, πήγε στον Ρομέο κι είναι εκεί;
Αν γυρίσουμε, θα μας σκοτώσουν.
Το φέρι είναι η ελευθερία μας.
Υπέροχος αποχαιρετισμός, Μόι.
Οι αναμνήσεις μας βελτιώνονται.
Θυμάσαι την ιστορία με το πρεζόνι και τον νταβατζή;
Τώρα, αντί για ριάλιτι, μπορεί να μας κάνουν ταινία.
Τοξικοί και Καυλωμένοι.
Ξέρεις κάτι;
Πρέπει να 'σαι ερωτευμένος μαζί μου.
Για δεύτερη φορά με αφήνεις να ζήσω αντί να πεθάνω.
Είσαι το πιο βαθύ σκοτάδι που έχω γνωρίσει.
Είσαι τόσο αηδιαστικό κάθαρμα. Δεν ξέρεις πόσο σε σιχαίνομαι.
Κρίστιαν!
Για δεύτερη φορά με αφήνεις να ζήσω αντί να πεθάνω.
Γύρισες.
Έχεις απόλυτο δίκιο σχεδόν σε όλα.
Δεν έπρεπε να σε βγάλω από εκείνη την τρύπα.
Είμαστε τοξικοί ο ένας για τον άλλον.
Κι είμαι κάθαρμα.
Αλλά ξέρεις κάτι;
Ήμουν ευτυχισμένος ως αδίστακτο κάθαρμα.
Μέχρι που άρχισα να σε ακούω.
Τότε ξεκίνησαν όλα μου τα προβλήματα. Οι γαμημένες ερωτήσεις σου.
Η γαμημένη ευσυνειδησία σου.
Αλλά αυτά τελείωσαν τώρα.
Δεν θα το κάνεις.
Πάρ' τα, μαλάκα!
Κάθαρμα!
-Έφυγε. Κρύφτηκε. -Έλα.
Κοράλ.
Το κάθαρμα!
Το ήξερα ότι δεν έπρεπε να τον φέρουμε. Κοράλ, πάμε.
Κάπου κρύβεται. Πάμε.
Τζίνα, βγάλε έξω το αμάξι. Φεύγουμε.
Κοράλ!
Προς τα πού πήγαν;
Δεν ξέρω.
Σ' το ορκίζομαι, δεν ξέρω.
Πρέπει να πάω στο νοσοκομείο.
Μην ανησυχείς, θα πάμε. Πρώτα, όμως, ας θυμηθούμε.
Σφίχτερμαν, πού ήσασταν;
Μας είχαν εδώ και τους τέσσερις, μπρούμυτα.
Ο Σουάν ήταν εκεί.
Εγώ ήμουν εδώ.
Ο Μοϊσές ήταν εδώ, ο Κρίστιαν ήταν εκεί.
Ξάπλωσε.
Ξάπλωσε εκεί.
Εκεί.
Θέλω να καταλάβω πώς ήταν.
Ρομέο.
Πήγαινέ με στο νοσοκομείο.
Σε παρακαλώ.
Δεν θα σε πάω.
Λυπάμαι.
Είσαι αδερφός του αδερφού μου.
Αλλά σ' αγαπούσα.
Ο Μοϊσές κι εγώ ήμασταν ένα.
Αχώριστοι, γαμώτο.
Κι ήρθες εσύ και δημιούργησες προβλήματα για να μας χωρίσεις.
Γι' αυτό πρέπει να την κάνεις.
Κοράλ, σταμάτα. Πάμε να φύγουμε! Τελείωσε.
Έχουμε τα λεφτά. Φεύγουμε.
Αν δεν πεθάνει το κάθαρμα, δεν θα τελειώσει ποτέ.
Είναι ενισχυμένο γυαλί, Κοράλ!
Είναι αλεξίσφαιρο.
Κοράλ.
Τελείωσε.
Μην καταστρέφεσαι.
Μην ψάχνεις για μπελάδες.
Άσ' το να τελειώσει, Κοράλ.
Κοίτα μπροστά.
Άκου με.
Για να ξεκινήσουμε μια νέα ζωή…
πρέπει να είμαστε ήρεμες.
Χωρίς όλες αυτές τις μαλακίες στις πλάτες μας. Πάμε.
Πάμε. Σε παρακαλώ.
Ενίοτε, είναι αδύνατο να βγεις από μια τοξική σχέση.
Ακόμα κι αν ξέρεις ότι θα σου στοιχίσει τη ζωή,
είναι τέτοιο το δέσιμο, που δεν μπορείς να κάνεις κάτι.
Μα εκείνη τη μέρα
το έκανα.
ΡΟΜΕΟ
-Ρομέο; -Μοϊσές.
Οι ληστές σκότωσαν τον αδερφό σου.
Είμαι με τον Σφίχτερμαν.
Λέει ότι του έριξαν και πέθανε από αιμορραγία.
Δεν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι.
Αυτό που δεν ήξερα ήταν ότι, φεύγοντας,
έσπρωχνα τον Μοϊσές πίσω σε μία άλλη σχέση.
Μια πιο καταστροφική και δηλητηριώδη απ' τη δική μας.
Εκείνη που είχε με τον Ρομέο.
Τι κάναμε στις ζωές μας, Μοϊσές;
Απήγαγα τη μητέρα σου.
Εσύ μου έκλεψες τα λεφτά λόγω της αμφιβολίας
και της διαμάχης που μας δημιούργησε η Κοράλ.
Ξέρω ότι τις ξέθαψες.
Κι εγώ το ίδιο θα έκανα.
Αλλά με κατέβαλε η κακία
που μας έσπειραν αυτές οι μαλακισμένες.
Μας έκαναν να πιστέψουμε ότι είναι καλές κι εμείς πρόστυχοι.
Και τώρα ο Κρίστιαν πέθανε.
Πέθανε.
Κι εμείς χάσαμε.
Χάσαμε τη μάχη.
Όχι τον πόλεμο.
Υποτιτλισμός: Νότα Μουζάκη