SERIAL NETFLIX
Idź.
Zamknę drzwi.
Czemu go zabieramy?
Bo jeśli nas wsypie, Romeo będzie nas ścigał.
Uwolnimy go, gdy będziemy daleko stąd.
Potem go znajdą. Chodźmy.
Idź dalej.
Idź.
W lewo.
Obróć się.
Bez lancy termicznej tego nie otworzymy.
- Mogę spróbować? - Śmiało, mechaniku.
Ale gorąco.
Kto by pomyślał, że znów się zobaczymy.
Miałeś być w Namibii.
No popatrz. Oboje przegapiliśmy wycieczki.
Coral,
musisz mnie wypuścić albo Romeo zabije mojego brata.
Coral, proszę.
Kurwa.
To co, liczymy?
Kolejne 10 000.
Dziewczyny, mamy…
4 312 000 euro!
Jaki jest plan?
Musimy teraz uciec z wyspy. Romeo na pewno szuka kasy.
Prom odpływa w południe.
Jak wywieziemy kasę? W furgonetce?
Ma rozbitą szybę. Nie przepuszczą nas.
Ukradniemy bardziej dyskretny samochód.
Nie lepiej jakiś wypożyczyć?
Mam w portfelu prawo jazdy.
Jadę po auto z tobą.
Gina, ubieraj się. Zawieziesz nas i pozbędziemy się furgonetki.
Coral, ty zostań i pilnuj Moisésa.
Zadzwonimy po ciebie z portu.
Jak ona się tam dostanie?
- Taksówką? - Widziałem motocykl.
Sprawdzę, czy jeździ.
Brawo, Fermín!
Prawie nam się udało.
Już prawie.
Motocykl jest sprawny.
- Odpalisz go z kabli. - Świetnie.
Ja wezmę kasę.
Nie możecie paradować z taką sumą.
Przynieś ręcznik, tapicerka się brudzi.
Straciłem dużo krwi, Romeo.
Muszę iść do szpitala.
Spokojnie, to nic poważnego.
Masz ranę wylotową, a my musimy porozmawiać.
Gdzie Moisés?
Nie wiem.
Zadzwoń do niego.
Dzień dobry. Tu poczta głosowa numeru…
Porwałeś naszą matkę, Romeo.
Starą, schorowaną kobietę.
Czego się spodziewałeś?
Nie dałeś nam nawet z nią porozmawiać.
Nie wiem, gdzie ona jest.
Ty chcesz wiedzieć, gdzie twoja matka. Ja – gdzie moja kasa.
Okradziono nas.
Wiem, że to zabrzmi dziwnie.
Nie wiem, jak to, kurwa, możliwe.
Ale to chyba te dziwki, które pogrzebaliśmy.
Też myślałem, że nie żyją.
Ale zobaczyłem tatuaż na ręce jednej z nich.
Przysięgam, że to Wendy.
To była Wendy.
Powrót zza grobu to nie jest coś, co dzieje się codziennie.
Nic dziwnego, że Romeo się tego nie spodziewał.
Kiedy usłyszał, że żyję,
poczuł się jak w dniu, kiedy pierwszy raz myślał, że nie żyję.
A tamtego dnia czuł strach.
Mimo to później pogrzebał mnie żywcem.
Tak wyglądają toksyczne związki.
Obsesyjnie kocha się osobę, której życzy się śmierci.
Ale mój powrót do życia po tym, jak mnie opłakał,
był dla niego zaskoczeniem.
Poczuł więc wtedy…
zawroty głowy.
Ja też miałam zawroty głowy, kiedy leżałam w wannie
i zdałam sobie sprawę, że leży w niej moja wolność,
ale także mój upadek.
Wiedziałam, że Romeo aż po grób będzie mnie ścigał za kradzież,
ale po pierwsze za to, że żyję.
Był tylko jeden sposób, żeby się o tym nie dowiedział.
Zabić Moisésa.
Sprawdźcie samochód pod cementem.
Chciałbym wynająć duże auto. Z dużym bagażnikiem.
Największym, jaki macie. I z ubezpieczeniem.
Na pewno może pan prowadzić?
Ważne, żebym mógł ścisnąć palce.
Możemy opłacić gotówką wynajem i depozyt?
Tu się żegnamy.
Mam coś dla ciebie.
To także twoje.
- Dokąd mam iść? - Do domu, Fermín.
Musisz wrócić.
Zapracowałeś na wolność. Idź.
No idź.
I powiedz mamie, że nie mogę wpaść na paellę.
Będzie zawiedziona.
Myślę, że by cię polubiła.
Moja mama.
Może gdybyśmy się poznali w innych okolicznościach…
to kto wie?
Nic by się nie stało, Fermín.
Dziwnie zaczęliśmy.
Źle się zachowywałem, Wendy.
Ale ty mnie zmieniłaś.
Może poszlibyśmy do kina.
Zamknąłeś mnie w łazience. Dusiłeś paskiem.
Włożyłeś mi 50 euro do ust.
To się nazywa „dziwnie zacząć”?
Słuchaj, Fermín.
Kiedy cię postrzeliłam…
chciałam cię zabić.
Naprawdę.
Kula nie miała przeszyć tylko dłoni.
Była przeznaczona dla ohydnej kreatury, która przede mną stała.
A potem zobaczyłam cię w wannie, całego we krwi…
patrzącego na mnie…
z przerażeniem.
I pojęłam, kim nie chcę być.
Jeśli się zmieniłeś, to świetnie.
Jeśli chodzi o mnie…
ta nienawiść już zniknęła.
Bardzo cię przepraszam.
Żegnaj.
- A jak pójdzie na policję? - Nie pójdzie.
Zabił człowieka, zranił kolejnego i ukradł miliony od alfonsa.
Uczucie do Coral było jedyną czystą rzeczą w moim życiu.
A ty i twój brat je zbrukaliście.
Tak?
- Co jest? - To Xuan.
Mówi, że w samochodzie…
jest tylko ciało elektryka.
Po dziewczynach ani śladu.
Są dwie możliwości.
Opcja A.
Dziewczyny uciekły same, rozkopując pięć metrów sześciennych cementu.
Albo opcja B.
Twój brat…
je odkopał.
No? Co obstawiasz?
Opcję A czy opcję B?
Nie wiem.
On nie wie.
Jesteście jak bliźnięta syjamskie. Wszystko robicie razem.
A konkretnie…
ty robisz to, co on każe.
Co ty pierdolisz?
Christian, przykro mi to mówić,
ale twoja relacja z Moisésem jest dla ciebie toksyczna.
Bo przez niego…
nie wiesz, kim jesteś.
Albo gorzej.
Nie wiesz, kim być.
Poszukiwaczem przygód, który wybiera się do Namibii?
Czy zabójcą, który rozpuszcza ludzi w kwasie?
A kogoś takiego można opisać tylko jednym słowem.
Porażka.
Bo mogłeś wyjechać sam.
Ale cóż…
niesamodzielny pasożyt nic nie umie zrobić sam.
Tak się dzieje, kiedy w rodzinie brakuje ojca.
Dziecko wychodzi niedorobione.
Gdzie jest moja matka, do chuja?
Romeo.
Bez obaw.
Nic jej nie doskwiera.
Chodźmy do niej.
Coral, musisz mnie wypuścić.
My okradaliśmy Romea, kiedy na nas napadłyście.
Jak w kryminalnej telenoweli.
Dlaczego go okradaliście?
Porwał naszą matkę.
Żebyśmy nie wyjechali.
Chcieliśmy wymienić ją za kasę.
Nieźle.
Zły wilk porwał babcię.
Matka jest w tragicznej sytuacji.
Romeo wie, że go okradliśmy.
Mamy przejebane.
Nie rozumiesz?
Nie.
Bo to my zawsze mamy przejebane.
U was to tylko sprzeczka między braćmi.
Dziwnymi braćmi.
To już przeszłość.
Pamiętasz, co mówiłaś o swoim mężu?
Toksyczna miłość taka jest.
Byłam dumna z tego, co przestałam robić.
Nosić makijaż, pokazywać dekolt,
wychodzić z koleżankami…
Myślałam, że znalazłam tego jedynego. Miłość mojego życia.
Mama zawsze mówiła, żebym czekała na tego jedynego.
To zabawne. W życiu zawsze każą nam porównywać.
Wszystko.
W jakich włosach ci do twarzy, jaka praca ci się podoba,
jaki serial chcesz obejrzeć.
Ale nie to.
Kiedy myślisz, że to ten jedyny, robisz wszystko, żeby wam wyszło.
Nawet jeśli co dnia nieco bardziej się pogrążasz.
Aż w końcu…
jesteś w tak głębokiej dziurze, że nic nie widzisz.
Na własne życzenie spierdalasz sobie życie.
I wchodzi ci to w nawyk.
Jak palenie.
Albo gimnastyka.
Mnie weszło w nawyk zawdzięczanie życia Romeowi.
Mój ojciec był skurwysynem, który bił moją matkę.
Pewnej nocy jak zwykle wrócił pijany.
Rzucił się na moją matkę jak jebane zwierzę.
I go zabiłem.
Miałem tylko 15 lat.
Romeo nie zadawał pytań. Pomógł mi go pogrzebać.
I przygarnął nas do siebie.
Mnie, mojego brata i moją matkę.
I ja miałem mu mówić, co jest dobre, a co złe?
Tak się kończy na szarym końcu gównianego łańcucha.
Ty zrozumiałaś to dwa lata temu, ja dopiero wczoraj.
To jedyna różnica między nami.
No jasne. Jesteśmy bratnimi duszami.
Nie. Takimi samymi zakałami.
Nie, kochany. Nie.
Ja spierdoliłam tylko własne życie.
A ty…
ilu kobietom zniszczyłeś życie?
Trzystu? Czterystu?
Idziesz przez życie z uśmieszkiem harcerzyka,
wyglądasz, jakbyś wracał z plaży,
a ty właśnie zakopałeś dziewczynę na pustyni.
Jesteś najczarniejszą ciemnością, jaką w życiu widziałam,
w uśmiechniętej masce Świętego Mikołaja.
Może to mnie do ciebie przyciąga.
Bo prawda jest taka, że mogłabym cię teraz pocałować.
A nawet przelecieć.
Tak.
Seks mnie nie interesuje, ale z tobą już tak.
Wyobrażasz sobie?
Bylibyśmy świetną parą.
Ale jesteś tak odrażającym skurwysynem…
że cię nienawidzę.
Prawie tak bardzo, jak siebie.
Czyli bardzo.
To była moja matka.
Była chora, skurwysynu.
Miała alzheimera.
Trzeba być tchórzem,
żeby bezczynnie patrzeć na cierpienie matki.
Ta kobieta była przytomna przez pięć minut dziennie.
Przez 23 godziny i 55 minut miała majaki.
Nikt nie zasługuje na takie życie. Więc ją uwolniłem.
Musiałem jej tylko podać szklankę napoju z pentobarbitalem.
Wypiła go przez słomkę, siedząc w wózku.
I zasnęła.
Gdybyśmy wszyscy mogli tak umrzeć…
A teraz ty i ja pojedziemy na miejsce napadu.
Nie.
Nie mogę nigdzie jechać, Romeo.
Owszem, możesz.
I powiesz mi, gdzie dokładnie Moisés pojechał z dziewczynami.
Nie mam siły.
Kurwa, ja umieram.
- Proszę… - Spokojnie.
Kula przeszła na wylot.
Potem cię zszyjemy.
Kiełbacha, zabierz go. Daj mu nowy ręcznik.
I kawę, żeby oprzytomniał.
- Prom zaraz odpływa. - Nie możemy zostawić Coral.
A jeśli nie zdąży?
Co, jeśli Moisés uciekł i sprowadził Romea?
Zabiją nas, jeśli wrócimy.
Ten prom da nam wolność.
Cudowne pożegnanie, Moi.
Mamy coraz lepsze wspomnienia.
Pamiętasz tę historię o ćpunce i alfonsie?
Może teraz zamiast reality show nakręcą o nas film.
Toksyczni i napaleni.
Wiesz co?
Chyba jednak jesteś we mnie zakochany.
Już drugi raz darujesz mi życie.
Jesteś najczarniejszą ciemnością, jaką w życiu widziałam.
Jesteś tak odrażającym skurwysynem, że nie masz pojęcia, jak cię nienawidzę.
Christian!
Już drugi raz darujesz mi życie.
Wróciłeś.
Prawie we wszystkim masz rację.
Trzeba było cię zostawić w dziurze.
Jesteśmy dla siebie toksyczni.
I jestem skurwysynem.
Ale wiesz co?
Jako skurwiel bez serca byłem szczęśliwy.
Potem zacząłem cię słuchać.
Wtedy zaczęły się moje problemy. Od twoich jebanych pytań.
Twojego jebanego sumienia.
Ale z tym już koniec.
Nie zrobisz tego.
Żryj ołów, dupku!
Skurwysynu!
- Uciekł. Ukrywa się. - Chodź.
Coral.
Co za skurwysyn.
Wiedziałam, że trzeba go było zostawić. Coral, idziemy.
Chowa się gdzieś. Chodźmy.
Gina, wyjedź autem. Spadamy stąd.
Coral!
W którą stronę pojechali?
Nie wiem.
Przysięgam, nie wiem.
Muszę jechać do szpitala.
Spokojnie, niedługo pojedziemy. Ale najpierw pomyśl.
Kiełbacha, gdzie byliście?
Całej naszej czwórce kazali leżeć tutaj, twarzą do ziemi.
Xuan był tutaj.
Ja tutaj.
Moisés tutaj, a Christian tutaj.
Połóż się.
No już.
Tutaj.
Chcę mieć obraz tej sceny.
Romeo.
Zawieź mnie do szpitala.
Proszę.
Nie zrobię tego.
Przykro mi.
Jesteś bratem mojego brata.
Ale i tak cię kochałem.
Byliśmy z Moisésem jednym.
Jebanymi braćmi krwi.
Ale zjawiłeś się ty i zacząłeś mieszać, żeby nas rozdzielić.
Dlatego musisz zginąć.
Coral, stój! Spadajmy stąd!
To koniec. Mamy kasę, jesteśmy wolne.
Nic się nie skończy, póki ten skurwysyn żyje.
To jest szkło hartowane!
Kuloodporne.
Coral.
To koniec.
Przestań się pogrążać.
I szukać kłopotów.
Pozwól temu się skończyć.
Patrz w przyszłość.
Posłuchaj.
Żeby zacząć nowe życie…
trzeba mieć w sercu spokój.
Nie można dźwigać całego tego gówna.
Chodźmy.
Chodźmy. Proszę.
Czasami z toksycznego związku nie da się wyrwać.
Choć wiesz, że przypłacisz go życiem,
uzależnienie jest tak silne, że nic nie możesz zrobić.
Ale tego dnia…
mi się udało.
- Romeo? - Moisés.
Złodzieje zabili twojego brata.
Jestem z Kiełbachą.
Mówi, że go postrzelili i się wykrwawił.
Nic nie mogliśmy zrobić.
Ale nie wiedziałam, że uciekając…
pcham Moisésa w inną relację.
O wiele bardziej niszczycielską i toksyczną niż nasza.
Jego relację z Romeem.
Co my zrobiliśmy z naszym życiem?
Ja porwałem twoją matkę.
Ty ukradłeś moje pieniądze przez wątpliwości, niechęć
i niezgodę, które przyniosła nam Coral.
Wiem, że je uratowałeś.
I sam zrobiłbym to samo.
Ale trawiła mnie uraza, którą te jebane suki w nas zasiały.
Wmówiły nam, że one są dobre, a my jesteśmy jakimiś lubieżnikami.
A teraz Christian nie żyje.
Nie żyje.
I przegraliśmy.
Przegraliśmy bitwę.
Ale nie wojnę.
Napisy: Juliusz P. Braun