‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เดินไป
‪ฉันปิดประตูเอง
‪พามันมาด้วยทำไม
‪เพราะถ้าเขาบอกโรมิโอว่าเกิดอะไรขึ้น ‪มันจะตามล่าเรา
‪ดังนั้นเขาต้องไปกับเราจนกว่าเราจะหนีไปไกล
‪ค่อยให้โรมิโอเจอมอยเซสทีหลัง ไปกัน
‪เดินไปเรื่อยๆ
‪เดินไป
‪ซ้าย
‪เลี้ยว
‪ต้องใช้เครื่องพ่นไฟหรือไม่ก็เครื่องเชื่อม
‪ขอลองได้ไหม
‪เอาเลย พ่อเด็กช่าง
‪ร้อนจัง
‪ใครจะไปคิดว่าเราจะได้เจอกันอีก
‪นึกว่าจะไปนามิเบียซะอีก
‪นั่นสินะ สุดท้ายแล้วเราก็พลาดทริปกันทั้งคู่
‪โครัล
‪เธอต้องปล่อยฉันไป ไม่งั้นโรมิโอจะฆ่าน้องฉัน
‪โครัล ฉันขอร้อง
‪มานับเงินกันดีกว่า
‪นี่อีกหมื่นยูโร
‪สาวๆ เรามีเงิน
‪4,312,000 ยูโร!
‪แล้วมีแผนว่าไง
‪เราต้องออกจากเกาะนี้ด่วน ‪โรมิโอคงตามหาเงินอยู่
‪เรือข้ามฟากไปกาดิซจะออกตอนเที่ยง
‪เราจะขนเงินไปยังไง ใส่ในรถตู้มือปืนเหรอ
‪กระจกหน้ารถแตก ไม่ผ่านด่านแน่
‪งั้นเราจะขโมยรถที่ดูเด่นน้อยลง จบนะ
‪ทำไมไม่เช่ารถเหมือนคนทั่วไปล่ะ
‪ในกระเป๋าตังค์ฉันมีใบขับขี่
‪ฉันจะไปเช่ากับนาย
‪จีน่า แต่งตัว เธอจะพาเราไปที่นั่น ‪จากนั้นเราจะทิ้งรถตู้
‪โครัล เธออยู่เฝ้ามอยเซสที่นี่จนถึงนาทีสุดท้าย
‪เราจะโทรหาเมื่อไปถึงสนามบิน เจอกันที่นั่น
‪แล้วเธอจะไปเองยังไง
‪เรียกแท็กซี่เหรอ
‪ข้างนอกมีรถพ่วงข้าง ฉันจะไปดูว่าใช้ได้ไหม
‪เฟร์มินเก่งมาก
‪ใกล้แล้วพวกเรา
‪ใกล้มากแล้ว
‪รถพ่วงข้างใช้ได้
‪- ฉันยังไม่เก็บสายไฟ เธอจะได้สตาร์ตติด ‪- เยี่ยม
‪ฉันจะขนเงินไป
‪พวกเธอแบกเงินสี่ล้านยูโรไปด้วยไม่ได้หรอก
‪ไปหยิบผ้ามา ไอ้กล้ามโต มันทำเก้าอี้เปื้อน
‪ผมเสียเลือดไปเยอะ โรมิโอ
‪ผมควรไปโรงพยาบาล
‪ไม่ต้องห่วง แผลไม่แย่มาก
‪กระสุนมันทะลุออกไปแล้ว ‪และตอนนี้เราต้องคุยกันก่อน
‪มอยเซสอยู่ไหน
‪ผมไม่รู้
‪โทรหาสิ
‪(คริสเตียน)
‪สวัสดีค่ะ คุณกำลังเข้าสู่ ‪ระบบรับฝากข้อความของ…
‪คุณลักพาตัวแม่เราไปนะโรมิโอ
‪หญิงชราที่กำลังป่วย
‪จะให้เราทำยังไงล่ะ
‪คุณไม่ยอมให้เราคุยกับแม่ด้วยซ้ำ
‪ผมไม่รู้ว่าแม่อยู่ไหน
‪แกอยากรู้ว่าแม่แกอยู่ไหน ‪ส่วนฉันอยากรู้ว่าเงินฉันอยู่ไหน
‪เราโดนปล้น
‪ผมรู้ว่ามันจะฟังดูแปลก โรมิโอ
‪ผมไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ไง
‪แต่ผมคิดว่านังกะหรี่สามตัวนั้นแหละที่ปล้นเรา
‪ใช่ ผมก็นึกว่าพวกมันตายแล้ว
‪แต่ผมเห็นรอยสักที่แขนมันคนนึง
‪สาบานได้เลยว่าเป็นเวนดี้
‪เวนดี้ชัวร์
‪การฟื้นจากความตายไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นได้ทุกวัน
‪เป็นธรรมดาที่โรมิโอจะช็อก
‪ตอนที่เขารู้ว่าฉันยังไม่ตาย
‪เขารู้สึกแบบเดียวกันกับครั้งแรก ‪ที่เขานึกว่าฉันตายไปแล้ว
‪ณ ตอนนั้น เขารู้สึกหวาดกลัว
‪แต่หลังจากนั้นเขาก็ฝังฉันทั้งเป็นอยู่ดี
‪ความสัมพันธ์ที่เป็นพิษมันก็งี้แหละ
‪เราหมกมุ่นชื่นชมคนที่เราอยากให้ตาย
‪แต่การที่ฉันฟื้นคืนชีพหลังเขาไว้ทุกข์ให้ฉันไปแล้ว
‪เป็นสิ่งที่เขาคาดไม่ถึง
‪แล้วเขาก็รู้สึก
‪เวียนหัว
‪เช่นเดียวกันกับที่ฉันเวียนหัว ‪ขณะนอนแช่อ่างใส่เงิน
‪แล้วตระหนักว่าอ่างนี้มีทั้งอิสรภาพ ‪และจุดจบของฉันอยู่ข้างใน
‪เพราะโรมิโอจะตามล่าฉันตลอดไป ‪ข้อหาขโมยเงินของเขา
‪แต่ที่สำคัญกว่าคือข้อหาที่ฉันยังมีชีวิตอยู่
‪แล้วฉันก็คิดออกว่าทางเดียวที่เขาจะหาฉันไม่เจอ
‪คือต้องฆ่ามอยเซส
‪ไปเช็กดูรถที่ฝังอยู่ใต้ปูนซิ
‪ผมอยากเช่ารถคันใหญ่ๆ
‪ท้ายรถกว้างๆ
‪เอาคันใหญ่ที่สุดที่คุณมีเลย ‪ซื้อประกันเต็มรูปแบบด้วย
‪แน่ใจนะคะว่าคุณขับรถได้
‪สิ่งสำคัญคือผมเอานิ้วแตะกันได้
‪ขอจ่ายค่าเช่าและค่าประกัน ‪เป็นเงินสดได้ไหมคะ
‪โอเค งั้นก็ลาก่อนนะ
‪ฉันมีอะไรให้นาย
‪นายควรได้ส่วนแบ่ง
‪- แล้วจะให้ฉันไปไหน ‪- กลับบ้านไงเฟร์มิน
‪นายต้องกลับบ้าน
‪นายเป็นอิสระแล้ว ไปสิ
‪ไปสิยะ
‪ฝากบอกแม่ด้วยว่าวันอาทิตย์ ‪ฉันคงไม่ได้ไปชิมข้าวผัดฝีมือเธอ
‪แม่ต้องผิดหวังมากแน่ๆ
‪ฉันว่าแม่คงชอบเธอ
‪แม่ฉันน่ะ
‪ไม่รู้สิ ถ้าเราสองคนไปเจอกันครั้งแรกที่อื่น
‪ใครจะไปรู้
‪ยังไงเราก็ไม่ปิ๊งกันหรอกเฟร์มิน
‪เราเริ่มต้นได้พิลึก
‪ฉันทำตัวกากมาก เวนดี้
‪แต่การได้อยู่กับเธอเปลี่ยนฉันไป
‪เราน่าจะไปดูหนังด้วยกันนะ
‪นายขังฉันไว้ในห้องน้ำ
‪เอาเข็มขัดรัดคอฉัน
‪แล้วยัดเงิน 50 ยูโรใส่ปากฉัน
‪นั่นมันไม่ใช่แค่เริ่มต้นได้พิลึกหรอก
‪ฟังนะเฟร์มิน
‪ตอนฉันยิงนายในหลุมนั่น…
‪ฉันอยากจะฆ่านาย
‪จริงๆ นะ
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจยิงแค่ที่มือ
‪ฉันตั้งใจจะยิงกระสุนลูกนั้น
‪ใส่สัตว์ชั่วช้าต่ำทรามที่อยู่หน้าฉัน
‪แต่พอฉันได้เห็นนายในอ่าง
‪โชกเลือด…
‪แล้วมองฉันด้วยสายตา…
‪หวาดผวา
‪ฉันก็รู้ตัวว่าฉันไม่อยากเป็นคนแบบไหน
‪ถ้านายเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ก็ยินดีด้วยนะ
‪ส่วนฉันน่ะ…
‪สิ่งที่ฉันเกลียดมันหายไปแล้ว
‪ฉันขอโทษที่ทำไม่ดีกับเธอ
‪ลาก่อนนะ
‪ลาก่อน
‪- ถ้าเขาไปแจ้งความล่ะ ‪- ไม่กล้าหรอก
‪เขาฆ่าหนึ่งศพ บาดเจ็บอีกหนึ่งราย
‪แถมยังขโมยเงินแมงดามาตั้งหลายล้านยูโร
‪ความรู้สึกที่ฉันมีให้กับโครัล ‪เป็นสิ่งเดียวในชีวิตฉันที่บริสุทธิ์
‪แต่แกกับพี่ชายแกทำให้มันแปดเปื้อน
‪ว่าไง
‪อะไร
‪ฉวนโทรมา
‪เขาบอกว่าในรถคันนั้น
‪มีแต่ศพของช่างไฟ
‪ไม่มีวี่แววพวกผู้หญิงเลย
‪ดังนั้นก็มีหนึ่งในสองอย่างที่เป็นไปได้
‪หนึ่ง
‪สาวๆ หนีออกไปเอง
‪โดยการตะกุยปูนแข็งตัวเร็วหนาห้าคิวบิกเมตร
‪หรือสอง
‪พี่ชายของแก
‪ขุดมันขึ้นมา
‪แกจะเลือกข้อไหนล่ะ เลือกสิ
‪หนึ่งหรือสอง
‪ผมไม่รู้
‪มันไม่รู้เว้ย
‪แต่แกกับพี่ตัวติดกันอย่างกับแฝดสยาม ‪ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด
‪ไม่ใช่แค่นั้น
‪แกทำตามคำสั่งพี่ทุกคำ
‪กล่าวหาอะไรของคุณวะ
‪คริสเตียน ฉันไม่อยากบอกแกแบบนี้เลย
‪แต่ความสัมพันธ์ของแกกับมอยเซส
‪มันเป็นพิษ
‪มันขัดขวาง
‪ไม่ให้แกได้รู้จักตัวเอง
‪หรือแย่กว่านั้นอีก
‪ไม่ให้แกรู้ว่าต้องเป็นใคร
‪นักผจญภัยที่จะไปนามิเบีย
‪หรือมือปืน
‪ที่ละลายคนในถังน้ำกรด
‪เรื่องแบบนั้นมันเรียกได้แค่คำเดียว
‪บัดซบ
‪เพราะแกจะไปเองก็ได้
‪แต่ในทางกลับกัน
‪แกก็เป็นปรสิต
‪ตัดสินใจอะไรเองไม่ได้
‪โตมาในครอบครัวที่ไม่มีพ่อก็เป็นแบบนี้แหละ
‪เด็ก…
‪จะโตมาเสียคน
‪แม่กูอยู่ที่ไหน
‪โรมิโอ
‪ไม่ต้องกังวล
‪แม่แกพักผ่อนอยู่
‪ไปเยี่ยมกันดีกว่า
‪โครัล เธอต้องปล่อยฉันไป
‪เรากำลังปล้นโรมิโอ
‪ตอนที่พวกเธอมาปล้นเราอีกที
‪อย่างกับพล็อตละครน้ำเน่า
‪แล้วนายปล้นโรมิโอทำไม
‪มันลักพาตัวแม่เราไป
‪มันไม่อยากให้เราไป
‪เรากะจะเอาเงินไปแลกตัวแม่
‪ต๊ายตาย
‪หมาป่าผู้ร้ายกาจลักพาตัวคุณยายไปแล้ว
‪สถานการณ์ของแม่ฉันมันหดหู่จริงๆ นะ
‪โรมิโอรู้ว่าเราจะปล้นมัน
‪ดังนั้นเราซวยแล้ว
‪เข้าใจไหม
‪ไม่
‪เพราะเราต่างหากที่ซวยตลอด
‪พวกนายก็แค่ตีกันเองในหมู่ลูกพี่ลูกน้อง
‪พิลึก
‪ไม่นับเป็นลูกพี่แล้ว
‪จำตอนที่เธอเล่าเรื่องผัวให้ฉันฟังได้ไหม
‪ความรักเป็นพิษก็งี้แหละ
‪ฉันภูมิใจกับทุกอย่างที่ยอมสละเพื่อเขา
‪ไม่แต่งหน้า ไม่โชว์ร่องอก
‪หรือไม่ออกไปไหนกับเพื่อนๆ
‪ฉันนึกว่าฉันคบกับคนที่ใช่แล้ว ‪เนื้อคู่ของฉัน
‪แม่บอกฉันเสมอว่า "ให้รอคนที่ใช่นะ"
‪ตลกดีนะที่เราถูกสอนมาให้เลือกอะไรในชีวิตบ้าง
‪ทุกอย่าง
‪สีผมที่เหมาะกับเรา อาชีพการงานที่รักที่สุด
‪รายการทีวีที่อยากดู
‪แต่ไม่ใช่เรื่องนี้
‪พอเราคิดว่าเจอคนที่ใช่แล้ว ‪เราก็ยอมทำทุกอย่างให้ไปกันรอด
‪ต่อให้ต้องขุดความพยายามออกมาใช้แค่ไหนก็ตาม
‪สุดท้ายแล้ว
‪เราขุดหลุมลงไปลึกจนมองไม่เห็นอะไรสักอย่าง
‪เราทำชีวิตตัวเองพังแต่ก็รับได้
‪แล้วมันจะกลายเป็นนิสัย
‪เหมือนการสูบบุหรี่
‪หรือออกกำลังกาย
‪ฉันชดใช้หนี้ชีวิตให้โรมิโอจนติดเป็นนิสัยแล้ว
‪พ่อฉันเป็นคนสารเลวที่ซ้อมแม่
‪แล้วคืนนึงพ่อเมากลับบ้านเหมือนทุกครั้ง
‪มันพุ่งเข้าไปทำร้ายแม่อย่างกับสัตว์ป่าเถื่อน
‪ฉันเลยฆ่ามัน
‪ตอนนั้นฉันอายุ 15
‪โรมิโอไม่ถามอะไรเลย เขาช่วยฉันฝังมัน
‪แล้วเขาก็รับเราไปอยู่ด้วย
‪ฉัน น้องชาย กับแม่
‪ฉันมีสิทธิ์อะไรจะไปบอกเขา ‪ว่าสิ่งที่ทำมันถูกหรือผิด
‪ถึงได้มาติดแหง็กอยู่ในวงจรอุบาทว์นี่ไงล่ะ
‪เธอรู้ตัวเมื่อสองปีก่อน แต่ฉันเพิ่งรู้ตัวเมื่อวาน
‪นั่นคือความแตกต่างระหว่างเรา
‪โอเค เราสองคนเป็นเนื้อคู่กัน เอาที่สบายใจ
‪ไม่ใช่ แค่สวะที่ศีลเสมอกัน
‪ไม่ใช่เลยที่รัก ไม่
‪ฉันทำลายแค่ชีวิตตัวเอง
‪แต่นาย
‪ทำลายชีวิตผู้หญิงไปกี่คนแล้วล่ะ
‪ถึง 300 ไหม หรือ 400 คน
‪ทั้งชีวิตนายสวมหน้ากากเป็นคนดีศรีสังคม
‪ทำตัวชิลเหมือนไปนั่งริมหาดมาทั้งวัน
‪แต่ที่จริงแล้วนายเพิ่งไปฝังศพผู้หญิงในทะเลทราย
‪นายน่ะ
‪เป็นคนจิตใจมืดบอดที่สุดที่ฉันเคยเจอมาเลย
‪แต่สวมหน้ากากซานตาคลอสหน้ายิ้ม
‪นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ฉันอยากเข้าหา
‪เพราะความจริงคือตอนนี้ฉันจะจูบนายก็ได้
‪หรือจะเอากับนายก็ได้
‪ใช่แล้ว
‪ฉันไม่ได้เป็นคนชอบเซ็กซ์ ‪แต่เวลาอยู่กับนาย ฉันชอบ
‪นึกออกไหมล่ะ
‪เราจะเป็นคู่ที่แจ๋วมาก
‪แต่นายมันเป็นไอ้ระยำน่ารังเกียจ…
‪และฉันเกลียดนาย
‪เกือบเท่ากับที่ฉันเกลียดตัวเองเลย
‪และฉันเกลียดตัวเองมาก
‪นั่นแม่กูนะ
‪แม่กูป่วยนะเว้ยไอ้จัญไร
‪เธอเป็นอัลไซเมอร์
‪ต้องเป็นคนที่ขี้ขลาดมากๆ ‪ถึงเห็นแม่ทรมานแบบนั้นแล้วไม่ทำอะไร
‪ผู้หญิงคนนั้นมีสติครบถ้วนวันละห้านาที
‪ส่วนอีก 23 ชั่วโมง 55 นาทีที่เหลือ ‪เธอมีความคิดหลงผิด
‪ไม่มีใครสมควรใช้ชีวิตแบบนั้น ‪ฉันถึงปลดปล่อยเธอไป
‪ก็แค่ต้องเอาน้ำอัดลมใส่เพนโทบาร์บิทัลให้กิน
‪เธอนั่งวีลแชร์ดื่มน้ำผ่านหลอด
‪แล้วก็นอนหลับไป
‪ถ้าทุกคนตายสบายแบบนั้นกันหมดก็คงจะดี
‪ตอนนี้แกกับฉันจะกลับไปที่จุดเกิดเหตุปล้น
‪ไม่
‪ผมไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น โรมิโอ
‪ไปได้สิ
‪และแกจะบอกฉันว่า ‪มอยเซสกับพวกผู้หญิงมันอยู่ที่ไหน
‪ผมอ่อนแรงเกินไป
‪ผมกำลังจะตาย สาบานเลย
‪- ขอร้อง… ‪- ไม่ต้องห่วง
‪บอกแล้วไงว่ากระสุนออกมาแล้ว
‪เราจะเย็บแผลทีหลัง
‪ไอ้กล้ามโต เอาตัวมันไป ‪หยิบผ้าขนหนูให้มันอีกผืน
‪ให้มันกินกาแฟเรียกสติด้วย
‪- เรือจะออกอยู่แล้ว ‪- ไม่ เราต้องรอโครัล
‪ถ้านางมาไม่ทันล่ะ
‪ถ้ามอยเซสหนีไปฟ้องโรมิโอ ‪แล้วพวกมันไปที่นั่นกันล่ะ
‪ถ้าเรากลับไป มันจะฆ่าเรา
‪เรือข้ามฟากคือตั๋วสู่อิสรภาพของเรา
‪บอกลาได้โดนมากเลยมอย
‪ความทรงจำของเราหวานชื่นขึ้นเรื่อยๆ
‪ยังจำเรื่องราวของยัยขี้ยากับแมงดาได้ไหม
‪ไม่แน่ตอนนี้เขาอาจเอาไปทำหนัง ‪แทนที่จะทำละครน้ำเน่าแล้ว
‪"พิศวาส รักเป็นพิษ"
‪รู้อะไรไหม
‪นายคงตกหลุมรักฉันจริงๆ สินะ
‪นี่เป็นครั้งที่สองที่นายฆ่าฉันได้แต่กลับไว้ชีวิต
‪เป็นคนจิตใจมืดบอดที่สุดที่ฉันเคยเจอมาเลย
‪แต่นายมันเป็นไอ้ระยำน่ารังเกียจ
‪นายไม่รู้เลยว่าฉันเกลียดนายแค่ไหน
‪คริสเตียน!
‪นี่เป็นครั้งที่สองที่นายฆ่าฉันได้แต่กลับไว้ชีวิต
‪กลับมาแล้วเหรอ
‪เธอพูดถูกเผงเกือบทุกเรื่องเลย
‪ฉันไม่น่าขุดเธอขึ้นมาจากหลุมเลย
‪เราเป็นพิษต่อกัน
‪และฉันมันระยำ
‪แต่รู้อะไรไหม
‪ฉันเคยมีความสุขที่เป็นไอ้ระยำใจอำมหิต
‪จนกระทั่งฉันยอมฟังเธอ
‪นั่นคือจุดเริ่มต้นของปัญหาทั้งหมดของฉัน ‪คำถามบ้าบอของเธอ
‪สำนึกผิดชอบชั่วดีห่าเหวของเธอ
‪แต่มันจบแล้ว
‪นายไม่ทำหรอก
‪เอากระสุนไปกินย่ะ
‪ไอ้สารเลว
‪- มันไปแล้ว มันไปซ่อนตัว ‪- เร็วเข้า
‪โครัล
‪ไอ้สารเลว
‪ว่าแล้วว่าไม่น่าจับมอยเซสมาเลย ‪โครัล ไปกันเถอะ
‪มันซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง ไป
‪จีน่า ขับรถออกไปรอ เราจะไปเดี๋ยวนี้
‪โครัล!
‪พี่แกกับสาวๆ ไปทางไหน
‪ไม่รู้
‪สาบานเลยว่าไม่รู้จริงๆ
‪ผมต้องไปโรงพยาบาล
‪ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวจะพาไป ‪แต่ก่อนอื่นแกต้องนึกให้ดีๆ
‪ไอ้กล้ามโต พวกนายอยู่ตรงไหน
‪มันให้เรานอนตรงนั้น ‪หันหน้าลงกับพื้นทั้งหมดสี่คน
‪ฉวนนอนตรงนั้น
‪ผมนอนตรงนี้
‪มอยเซสนอนตรงนี้ แล้วคริสเตียนนอนตรงนั้น
‪งั้นนอนลงไป
‪นอนลงไป
‪ตรงนั้น
‪ฉันอยากมองเห็นภาพเหตุการณ์
‪โรมิโอ
‪พาผมไปโรงพยาบาลเถอะนะ
‪ขอร้องล่ะ
‪ฉันไม่พาแกไปหรอก
‪ขอโทษ
‪แกเป็นน้องชายของน้องชายฉัน
‪แต่ฉันก็ยังรักแก
‪ฉันกับมอยเซสเคยซี้กัน
‪แม่งตัวติดกันเลย
‪แต่แล้วแกก็โผล่มาสร้างปัญหาให้เรา ‪ทำให้เราห่างเหินกัน
‪ถึงปล่อยไว้ไม่ได้ไง
‪โครัล หยุดเดี๋ยวนี้นะ ‪ออกไปจากที่นี่กันดีกว่า มันจบแล้ว
‪เราได้เงินมาแล้ว เราเป็นอิสระ
‪ถ้ามันยังไม่ตาย เรื่องนี้ก็ไม่มีวันจบ
‪มันเป็นกระจกนิรภัย โครัล
‪มันกันกระสุนได้
‪โครัล
‪มันจบแล้ว
‪เลิกทำร้ายตัวเองซะทีสิ
‪เลิกแกว่งเท้าหาเสี้ยนซะที
‪ให้มันจบๆ ไปเถอะโครัล
‪มองอนาคตแทนสิ
‪ฟังฉันนะ
‪ถ้าอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่…
‪เราต้องทำอย่างสันติ
‪โดยไม่มีเรื่องพวกนี้คอยตามมาหลอกหลอน ไป
‪ไป ขอร้องล่ะ
‪บางครั้งเราก็หาทางยุติความสัมพันธ์เป็นพิษไม่ได้
‪แม้รู้ตัวว่ามันจะเล่นงานเราถึงตาย
‪เราก็เสพติดมันจนทำอะไรไม่ได้
‪แต่วันนั้น
‪ฉันออกมาได้
‪(โรมิโอ)
‪- โรมิโอ ‪- มอยเซส
‪พวกโจรมันฆ่าน้องชายนาย
‪ฉันอยู่กับไอ้กล้ามโต
‪เขาบอกว่าพวกมันยิงเขาจนเลือดออกตาย
‪เราช่วยเขาไว้ไม่ได้
‪สิ่งที่ฉันไม่รู้ก็คือเมื่อฉันหนีออกมา
‪ฉันทำให้มอยเซสปรี่เข้าไปหาอีกความสัมพันธ์
‪ที่มีพลังทำลายล้าง ‪และเป็นพิษยิ่งกว่าของเราเยอะ
‪ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับโรมิโอ
‪เราทำอะไรลงไปเนี่ย มอยเซส
‪ฉันลักพาตัวแม่นาย
‪นายขโมยเงินฉันเพราะไม่ไว้ใจ ‪เพราะความหวังร้าย
‪และความบาดหมางที่เกิดจากโครัล
‪ฉันรู้ว่านายเจาะปูนช่วยพวกมัน
‪เป็นฉันก็คงทำเหมือนกัน
‪แต่ฉันโดนความแค้นกลืนกิน
‪ผู้หญิงชาติชั่วพวกนั้นเสี้ยมให้เราแตกคอกัน
‪มันทำให้เราคิดว่ามันเป็นฝ่ายดี ‪ส่วนเราเป็นพวกบ้ากาม
‪และตอนนี้คริสเตียนตายแล้ว
‪เขาตายแล้ว
‪เราแพ้แล้ว
‪เราแพ้ศึกนี้
‪แต่เรายังไม่แพ้สงคราม
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล