SERIAL NETFLIX
Zacznę opowieść w miejscu, w którym urwaliśmy.
Kiedy zamordowano mojego brata, zakopałem go jak psa.
Obok mojego ojca.
Zostawiłem go tam z prostego powodu.
Jeśli nikt nie wie, że nie żyjesz, nikt nie zadaje pytań.
Ale też do nieba wejdziesz tylnymi drzwiami.
W tym momencie chciałem tylko zobaczyć matkę,
którą, jeśli nie pamiętacie, porwał Romeo.
Chcę zobaczyć matkę.
Oczywiście.
Gdy powiedziałem jej o śmierci brata, ulżyło mi,
a dźwięki aparatury przekonały mnie,
że była spokojna i odpoczywała.
Nie wiedziałem jeszcze, że Romeo ją zamordował,
wsadził do zamrażarki,
a potem odmroził, żebym mógł odbyć tę durną pogawędkę.
Gdy parę dni później Romeo powiedział, że zmarła w domu opieki,
uwierzyłem mu.
Nie spodziewałem się, jak te śmierci odmienią moje życie.
Bo przez to drobne niedomówienie
Romeo i ja znowu staliśmy się nierozłączni.
Stworzyłem wspaniałą rodzinę z zabójcą mojej prawdziwej.
Zamiast wozić dziwki na striptiz,
woziłem dziewczynki do szkoły.
Nie wracaj do klubu. Przynajmniej na razie.
Musisz się trochę pozbierać.
To co mam robić?
Zrób sobie urlop.
Jakieś restauracje.
Wycieczki rowerowe.
Dobra książka.
Chuj wie.
Trochę spokoju. Zasłużyliśmy.
„Dobra książka”?
W końcu miałem moje własne życie jak z bajki.
Z psychopatą, który zabił moją mamę.
Podczas gdy sekret tykał jak bomba zegarowa,
która wkrótce miała wybuchnąć,
my sobie wędkowaliśmy, jedliśmy i śpiewaliśmy jak w świątecznym filmie.
A przy tym szukaliśmy kobiet, które nas zniszczyły.
Wkrótce odkryliśmy,
że były ledwie 1854 kilometry od nas.
I że też miały nowe życie.
Oto i nasz dom.
- Najlepszy, jaki znalazłam. - Jest cudowny. Piękny.
Ma też inną zaletę.
Mamy pod oknem Straż Obywatelską.
Tu nas nie będą szukali.
My też budowałyśmy nowe życie na bombie, która musiała w końcu wybuchnąć.
Ukradłyśmy alfonsowi cztery miliony euro.
Tego się łatwo nie zapomina.
Ukryjmy połowę w domu, a połowę gdzieś indziej.
Na wszelki wypadek.
Otworzyłyśmy piekarenkę, żeby prać pieniądze Romea.
Z dziwek żyjących na krawędzi zmieniłyśmy się w piekarki.
Zamiast pracować w nocy opalałyśmy się z mojito w dłoni.
Zamiast żyć w niewoli
pływałyśmy po otwartym morzu.
A stąd do zakochania się w instruktorze nurkowania
już tylko krok.
- Jak tam, Gina? Lepiej ci? - Raczej nie.
Nie przejmuj się. Choroba morska to norma.
- Zobaczysz, że ci przejdzie. - Nie sądzę.
Jestem w ciąży. W piątym miesiącu.
Wiesz, że w ciąży nie można nurkować?
Wiem. Wielu rzeczy w ciąży nie wolno.
Na przykład być pogrzebaną pod blokiem cementu.
To może odpocznij. Dobrze?
Toni, wszystko gra?
Coś się stało?
Po prostu wydawało mi się, że flirtujemy.
Nie wiedziałem, że jesteś w ciąży. Na pewno kogoś masz.
Przepraszam.
Nie, ja nie mam chłopaka.
Któraś z nich jest mamą? Albo obie?
Jeśli chcesz tak o tym myśleć, to w sumie tak.
Powiedzmy, że jest ojciec, ale nie ma go w naszym życiu.
Należy do przeszłości.
Też byłem w związku, który należy do przeszłości.
- Opowiedz. - Nie, zanudziłbym cię.
Nie, uwielbiam historie miłosne. Chodź tutaj.
No już.
Ożeniłem się w wieku 33 lat. Myślałem, że to ta jedyna.
Poznaliśmy się i powiedziałem: „Wróć ze mną do Almeríi”.
Ale romantycznie!
A ona się zgodziła. Tak po prostu.
Nigdy więcej nie widziałem w jej oczach tej ekscytacji.
Dlaczego?
Byłem w nią zapatrzony jak w święty obrazek.
Ciągle gdzieś ją wyciągałem,
a ona ze mną szła, ale była jakaś nieobecna.
Myślałem: „Cieszy się. Jest szczęśliwa.
Tylko jako Baskijka inaczej to wyraża”.
Ale to nie było to. Po prostu nie była zakochana.
Też przeżyłam historie miłosne, które nie zasługują na brawa,
na świętowanie ani opisywanie.
Próbowałam, wiesz?
Na tysiąc sposobów, ale…
Jak widzisz, skończyłam jako samotna matka.
Z miłością nie trzeba próbować. Trzeba być z właściwą osobą.
Cholera.
No dobra.
To, że Gina się zakochała, nie było zaskakujące.
Ale kiedy Wendy zobaczyła, że przeszłość da się wymazać,
ona też postanowiła zaryzykować.
Z dziewczyną ze stacji benzynowej.
Zaczęła częściej tankować, żeby się z nią widywać.
Musiała więc szybciej zużywać benzynę.
Dlatego zaczęła jeździć w kółko drogami miasteczka.
Ale to zabierało za dużo czasu.
Wybrała więc szybszy sposób.
Aż pewnego dnia, po 175 litrach 95-oktanowej benzyny,
Wendy uderzyła we właściwą nutę.
Zapytać cię, o której kończysz?
Po co?
Żeby… podjechać i zabrać cię na przejażdżkę motocyklem.
Mam dziewczynę.
Co?
Też myślałam, że kasety są na zawsze.
- No i patrz. - No tak.
Hej.
Kończę o siódmej.
Podoba ci się to miejsce?
Jest daleko od miasteczka.
Ale tu ładnie.
Nie chcesz się ze mną pokazać.
Cóż, mam dziewczynę. Nie chcę, żeby się bez sensu martwiła.
Ludzie tu dużo plotkują.
Zaprosiłam cię tylko po to, żeby się lepiej poznać.
- Nie mam tu dużo przyjaciółek. - Jasne.
No to… co chcesz o mnie wiedzieć?
Nie wiem. Nic konkretnego.
Jak ci mijają dni?
Dobra. Pomyślmy…
We wtorki muszę uważać, bo przyjeżdża cysterna
i nikt nie może zastawić wlewów.
Bo cysterna wiezie 20 tysięcy litrów.
A jakiś cwaniak zawsze tam parkuje.
Muszę też pilnować, żeby w wiadrach była woda
do mycia okien samochodów.
Inaczej ktoś zawsze krzyknie:
„Te, panna! Wody nie ma!”.
A ja nie znoszę, jak mówią na mnie „panna”.
Ale najwięcej czasu spędzam na myśleniu, jak spędzę dzień wolny.
Jak odłożę trochę urlopu, pojadę do Madrytu.
Bo w małych miasteczkach plany też mamy małe.
Małe, ale…
bardzo miłe.
A ty jakie masz plany?
Żadnych.
Skończyłam z robieniem planów.
Dlaczego?
Miałam dziewczynę.
A kiedy mnie zostawiła…
myślałam, że to właśnie przez plany.
Bo czasem wpada się w kłopoty, żeby je zrealizować…
i trudno się z nich wyplątać.
Ale to kłamstwo.
Nie odeszła przez plany.
Czasami w ekscytacji…
i w pośpiechu w pogoni za tym, czego pragniemy…
idziemy na skróty.
A teraz?
Teraz się nie śpieszę.
Mogę na wszystko czekać.
Ja też próbowałam robić plany.
Starałam się być szczęśliwa i zostawić przeszłość za sobą.
Ale codziennie, kiedy zapadała noc…
nadchodziły koszmary.
Gdy kładłam się spać, rzeczywistość mnie przytłaczała.
Jakby coś miażdżyło mi płuca, a powietrze ważyło sto ton.
Pierś zapadała mi się, jakby miała przebić materac.
Nie mogłam oddychać.
Nie mogłam spać.
Nie mogłam być cicho.
Gdy Wendy i Gina szybowały, ja tonęłam coraz głębiej.
Ale kto inny miał większą obsesję przeszłości.
Przeszłości i ukrywania przed Moisésem prawdy.
Co jest, Dziara? Wypijesz mi całe piwo czy jak?
Całe piwo i nie tylko. Pindrzysz się dłużej niż panna młoda.
Dziara, Dziara, ty chuju.
Tak się przyjaźnicie z Moisésem?
Trochę się razem imprezowało.
Można?
Co tam, dziewczyny?
Jezu, co za burdel.
Wiem, że niektóre z was rozmawiały.
I może wszystkie już wiecie o tragicznych wydarzeniach,
które spotkały nas w klubie trzy miesiące temu.
Pozwólcie, że wyjaśnię.
Pech chciał, że kiedy zjawił się Christian,
nie udało nam się ocenić, jak poważnie postrzeliły go te suki.
Potem nadeszła śmierć matki Moisésa.
Razem zdecydowaliśmy się dokonać eutanazji,
żeby uwolnić ją od postępującej choroby, która, jak wiecie, była koszmarna.
Koszmarna.
To było bolesne.
Zwłaszcza dla mnie. Dlatego chcę o tym zapomnieć.
Jeśli którakolwiek z was komukolwiek o tym wspomni,
to ją poćwiartuję.
Ją…
i dwóch członków jej rodziny.
Możecie zamknąć ten rozdział.
A żeby pokazać wam, jak poważnie traktuję odcięcie się od przeszłości,
w Las Novias wiele się zmieni, od waszych warunków pracy poczynając.
Podejdźcie.
No.
Od teraz w tym klubie nie będzie oszukanych dziewczyn,
tylko pracownice.
Będziecie pracować, spłacicie dług
i będziecie wolne.
Wiele się mówi o handlu ludźmi.
Wyszukałem go nawet w Wikipedii, bo nie chcę być o niego oskarżany.
Obiecuję wam więc, że nie będzie już gróźb,
potrącania z zarobków ani podwyższania kwoty długu.
Czyli… nie będziesz już nam odliczał kosztu makijażu?
- Ani prezerwatyw? - Ani bielizny?
- Nie. - A jak to zrobisz?
Negocjując cenę. Jak w hurtowni.
Mam tylko jeden warunek.
Żebyście milczały.
Zgoda?
Doskonale. Na salę, dziewczęta. Seksownie i z uśmiechem.
Idźcie.
Dziś pierwszy dzień waszego nowego życia!
Dziara, zaczekaj.
Myślałem sobie o jednej rzeczy.
Tyle sobie gadałeś z Moisésem.
Śmichy-chichy, browarki…
Chyba nie wymsknęło ci się nic o tragicznej śmierci jego brata, nie?
Jasne, że nie, Romeo. Co jest, nie ufasz mi?
Nie ufam ludziom, którzy piją.
Bo wtedy dużo gadają.
Gdybyś powiedział: „Szefie, to ostatnia kolejka, a od jutra nie piję”,
to by było co innego.
Ale zrozum mnie.
Ostatnio poszliście z Moisésem do baru i wróciliście nawaleni.
A jak ja się czuję?
Chujowo. Otóż chujowo.
Bo myślę sobie, że po trzeciej whisky coś chlapniesz.
Z całym szacunkiem, Romeo.
Myślę, że trochę przesadzasz.
Tak?
Tak. Bo być moim szefem to jedno.
Ale mówić, kogo mogę widywać i czy mogę pić?
Tego nawet mój ojciec nie robił. Nigdy.
Myli ci się rola szefa z rolą pierdolonego papieża.
Nie sądzisz?
Jebany!
Ale mnie przywołał do porządku.
Dobre! Pierdolony papież!
Jebany.
No dobra.
Teraz powiem ci coś jako szef. Na temat pracy.
Lecisz na Kubę. Dostałeś awans.
Julián szuka tam informacji o tych trzech sukach.
- Teraz nie mogę, Romeo. - Nie? A dlaczego?
Dopiero co zamieszkałem z Marisol.
Rozumiem. Muszę cię skusić.
Potroję ci pensję, a do tego…
A co tam, trzymaj.
Dieta 25 tysięcy euro.
- Serio? - Jasne.
O kurwa.
Ale co powiem Marisol? Myśli, że jestem handlowcem.
No to jako handlowiec robisz interesy na Kubie.
Wylatujesz jeszcze dziś. Dzwoń do swojej panny.
A ja chcę słuchać tej rozmowy.
Biegusiem. Dzwoń.
Cześć, Marisol.
Tu, w robocie.
Słuchaj, dostałem awans.
Jeden koleś się nie sprawdzał i muszę jechać za granicę.
No i wylatuję już dziś.
Parę miesięcy.
Słuchaj…
Marisol… Też nie sądziłem, że będę musiał wyjechać.
Rozłączyła się.
Pierdolony papież, co, chuju?
Nic więcej już nie powiesz, jebany skurwysynu!
Kurwa, obrzydliwe.
Kiełbacha.
Przynieś mi czystą koszulę do pokoju dziewczyn.
I weź narzędzia. Trochę sobie pomajsterkujemy.
Spokojnie.
Nie marnuj sił.
Mówię ci, będzie ci tam przytulnie.
Będzie super. Zobaczysz.
Bardzo dobrze, Kiełbacha.
Jesteś artystą.
Chodźmy.
Tak mijały dni i bezsenne noce.
Aż trzy miesiące później stało się coś, co znów wszystko zmieniło.
I katapultowało nas ku nieszczęściu.
Mami.
Tak wcześnie, a ty już nie śpisz?
Nie byłam zmęczona.
Chciałam powiedzieć, że Toni przyprowadzi znajomego.
Podobno ma wiele wspólnego z tobą.
Ze mną?
Tak. Nazywa się Pau.
Pau.
Miało to miejsce podczas niedzielnego obiadu,
kiedy zaczynaliśmy jeść.
- Jak tu na to mówicie? - Hot dogi.
Powinienem to zrobić na osobności, ale będę odważny.
Robiłem to tylko raz i nie pamiętam jak, ale póki do narodzin dziecka jest czas,
chcę cię zapytać, czy ze mną zamieszkasz.
No, to jest plan A.
Bo wiem, że nie znamy się długo, więc wyjdę na wariata,
ale mam też plan B.
Chciałbym, żebyś za mnie wyszła.
Ja tylko skoczę do kuchni po szklankę wody.
Chyba mam niskie ciśnienie.
Zaraz wracam.
Gina.
Nie chcę, żebyś myślała, że wykorzystuję sytuację.
Dziecko nie robi z nas pary, ale…
Kurwa, chcę być przy tobie, kiedy się urodzi.
Ty nic o nim nie wiesz, Toni.
Ani o mojej przeszłości.
To nieważne. Ja też mam przeszłość. Każdy ma.
Nie taką jak ja.
Toni,
nie wiesz, skąd pochodzę.
Nie wiesz, kim jestem i co tu robię. Nic nie wiesz.
No to mi powiedz.
Powiedz.
Mam syna.
Musiałam go zostawić na Kubie, bo chciałam mu dać lepsze życie,
ale tutaj znalazłam tylko gorsze.
To.
Syn to dobra wiadomość.
Przywieź go tutaj.
No. A jeśli powiesz „tak”, możemy być rodziną wielodzietną.
Gina,
chcę budować przyszłość z tobą.
Jeśli mam czekać,
to zaczekam.
Zapomnij, co tam powiedziałem.
O planach A i B.
A może wybierzemy plan C?
A jaki jest plan C?
Niedzielne obiady.
Tak?
Te szczęśliwe plany kiełkujące w głowie Giny
miały wszystko całkowicie zmienić.
Ale nie na lepsze.
Dokładnie w chwili, gdy postanowiła zadzwonić do mamy
z budki telefonicznej znajdującej się dziesięć kilometrów od miasteczka.
Ta rozmowa miała otworzyć szczelinę,
przez którą przeszłość wkradnie się do naszego życia,
aby obrócić je w pył.
To ja, mami.
Carmen.
Nie chcę z tobą rozmawiać.
Dzwonię, bo mam trochę pieniędzy
i zabiorę Carlitosa do Hiszpanii.
Myślałam, że już cię nie usłyszę.
- Jak się masz? - Dobrze, mami.
Dobrze.
A ty?
Dobrze, córeczko.
Mieszkamy w Remedios.
Tata znalazł tu pracę.
- Naprawdę? - Tak, kochana.
Carlitos też ma się dobrze. Chodzi do szkoły z kuzynami.
Ze wszystkimi jest dobrze, Bogu dzięki.
Cieszę się, mami.
Carmen.
Wiem, że było u ciebie strasznie.
Że było ci z tymi mężczyznami bardzo ciężko.
Ale nie sądziłam… że będą cię tak źle traktowali.
Wiesz, z czym się tu zawsze borykaliśmy.
A ten mężczyzna dał mi pieniądze na pomoc twojemu tacie.
Wydawał się tak dobrym człowiekiem, że nie wiedziałam, co robić.
Ale myślałam o tobie każdego dnia, kochanie.
Czy kiedyś zdołasz mi wybaczyć?
Wiesz co, mami?
Jeśli wszystko pójdzie, jak trzeba,
może ty i tata też będziecie mogli przyjechać.
Na lato.
Będę miała drugie dziecko.
Co ty mówisz?
To wspaniałe wieści!
Mam termin za miesiąc.
I mam przyjaciela.
Właściwie więcej niż przyjaciela.
Jest trochę starszy i lubi przygody.
I jest taki czuły, mamo.
Jest zawodowym nurkiem.
Ciągle pływamy po morzu.
To dobry człowiek, mamo.
Wiem to.
I czuję, że od teraz wszystko będzie cudownie.
Carmen.
Tak się cieszę, że w końcu wszystko się ułożyło.
Jestem taka szczęśliwa, kochanie.
Jesteś wolna, babciu.
I bogata.
A mój wnuczek?
Przywiozą go po południu.
I więcej się nie zobaczymy.
Co jest?
Gdzie?
Co się stało?
Oddzwonię.
Moisés.
Mamy je.
Są na wybrzeżu, w Almeríi.
Napisy: Juliusz P. Braun