ISANG SERYE MULA SA NETFLIX
Mula nang magdeklara ng giyera ang tatlong putang 'yun,
napilitan na kaming burahin sila…
at bawiin ang aming dignidad.
At siyempre, ang pera namin. Pera namin.
Kaya ipakikilala ko lang ang bagong recruit ko.
Si Darwin.
Si Darwin ay propesyunal na nagtrabaho sa Medellin, Ciudad Juarez, Sinaloa…
Mahuhusay lang ang nagiging kriminal sa mga lugar na 'yun.
Sila ni Moises ang gagawa ng trabaho.
At kayo ang tutulong sa kanila.
Napakadali ng trabaho.
Nagkamali si Gina na tawagan ang nanay niya
dahil naging kampante na sila.
Anim na buwan na, at namumuhay na sila nang normal.
Wendy!
-Bumaba ka na. -Pababa na!
Hi.
Nakipaghiwalay ako sa nobya ko.
Ano?
Hindi ko na kaya 'yun. Mababaliw na ako. 'Di ko na kaya.
Pakiramdam ko, niloloko ko siya.
Pero wala kang niloloko. Walang nangyayari sa atin.
Oo, pero mas iniisip kita kaysa sa kanya.
Mas madalas kitang isipin. Naaalala kita pagkagising ko.
Naiisip kita sa trabaho.
'Di kita maalis sa isip ko 'pag matutulog na ako. 'Di ako makatulog.
Iniisip kong kasama kita, na iaangkas mo ako.
-Papunta saan? -Ewan ko, kahit saan.
Papuntang Madrid, sa bundok, kahit sakay ng helicopter.
Helicopter?
Oo, helicopter.
Wendy, ni hindi ko alam kung magugustuhan ko ang halik mo.
Pero baka… Baka 'di tayo maghahalikan. 'Yun ang…
'Yun ang bagay na…
Hindi ko alam kung may patutunguhan 'to
o wala.
Pero sa tingin ko, mahal na kita. Sobra.
Bueno…
Dito tumawag si Gina.
Malamang na nasa malapit sila, kaya susuyurin natin ang lugar.
Bawat kalye,
bawat komunidad, bawat plaza.
Hahalughugin niyo lahat
hanggang makita niyo sila.
Tapos mag-aayos tayo't babantayan sila.
-Tapos maghihintay tayo. -Maghihintay ng?
Maghihintay ng tamang sandali.
Nakakita ka na ng malalaking pusang nangangaso? Ganu'n ang gagawin natin.
Maingat, malikhain, at nakayuko.
'Wag susunggaban ang target nang nakikita ang malaking bayag.
Panatilihing maliit, at nakadikit sa tumbong niyo.
Parang tigre.
Mag-toast tayo para kay Toni, dahil ipinagluto niya tayo ng masarap na paella.
-Salamat. -Maraming salamat!
-Kay Toni! -Oo naman. Kay Toni.
-Walang anuman. -Mahal kita.
At sa inyo, girls.
Salamat sa pagkain. Mga estudyante ko lang ang nag-iimbita sa akin.
Pero walong taong gulang lang sila. Puro cheese puffs, softdrinks…
Akalain mo 'yun! Dating guro si Cora. Marami kayong pagkakapareho.
Talaga?
Hindi rin.
Pribadong klase 'yun para sa ilang bata, parang sideline lang.
Mahabang kwento.
Hindi ka nagkukwento tungkol sa 'yo, mahaba man o maiksi.
Paano kayo napadpad dito, bilang mga panadera, sa gitna ng disyerto?
Nangyari lang.
Gusto namin ng bagong buhay.
-Sino ba'ng ayaw? -Kaya nga.
Siyempre.
Oo, 'tol, natutulog akong amoy gas.
Nakakadiri. Pero mahirap talikuran ang lahat.
Kailangang maging sutil ka nang kaunti, ganu'n kami.
Hindi nga.
Ano'ng dati mong trabaho, Gina?
Iba-iba, 'di ba?
Kita mo na ang ibig kong sabihin? Medyo nagkakatensyon.
Ang misteryo ng mga babae sa disyerto.
Ano ba 'yan.
-Parang pelikula. -Ano?
-Totoo nga! -'Di nga.
Itsetsek ko ang apple pie.
Lintik.
Dati akong CEO ng kumpanya ng sabong panlaba.
Sabong panlaba, pantaboy ng insekto, zonrox, lahat ng 'yun.
Isang araw, matapos makipag-meeting sa mga empleyado ko,
nananghalian ako at may nadaanan akong simbahan.
Huli akong nagsimba, unang komunyon ko pa.
Pero pumasok ako noong araw na 'yun. Naupo ako sa unahan.
Tapos bigla akong napalingon,
at nakita kong nakatingin si Kristo sa akin.
At, ewan ko, pero may naramdaman akong…
parang kinakausap niya ako.
-Si Kristo? -Oo.
At ano'ng sinabi niya?
Sabi niya, "Hija, napakalungkot mo riyan, sa kumpanyang 'yan,
palaging nasa meeting, naglalabas ng walang kwentang produkto.
Ang gusto mo lang ay tapusin 'yan." Alam mo 'yun?
Parang sinasabi niyang,
"Coral,
umalis ka na."
Kaya hayun,
umalis ako sa lungsod.
Kaya nandito na ako.
'Pag kinausap ka ng Diyos, hindi magandang suwayin siya.
Ikaw naman, Wendy.
-Ikwento mo ang pagiging flight attendant. -'Di nga!
-Oo. -Pero mamaya na.
Kulang ang apple pie kapag walang shot ng apply schnapps.
Shots!
Coral.
Ano'ng ginagawa mo?
Sa tingin mo, tanga sila na pwede mo lang pasakayin?
O pwede mong sabihin ang kahit anong maisip mo?
Mami, ano 'yung tungkol sa Diyos?
At 'yung pagiging flight attendant ko?
Ano'ng nakakatawa? Hindi ka pwedeng magsinungaling sa girlfriend ko.
Naku, Wendy, tinutulungan pa nga kita.
Paumanhin? Paano mo ako tinutulungan?
Para makampante siya sa maganda't karaniwang kwento
at 'di na siya magtanong tungkol sa nakaraan mo kailanman?
Paano kung gusto naming sabihin ang totoo?
Hindi ngayon, pero balang araw.
Gusto mong sabihin kay Toni ang totoo?
Na inihian ka kapalit ng pera
at ang anak mo ay anak ng kliyente?
Gusto mong sabihin sa girlfriend mo na itinali ka para buksan ang tumbong mo?
'Yun ang gusto niyong sabihin? Okay.
Gusto kong sabihing nakidnap tayo.
Na mahirap 'yun, at tumakas tayo. Ano'ng problema roon?
Sinubukan kong sabihin kay Toni ang totoo mula noong mag-propose siya.
Pero hindi ko kaya.
At hindi ko rin siya ma-oohan,
dahil pakiramdam ko, niloloko ko ang mahal ko.
Girls,
kung ilalantad ninyo ang pangit nating nakaraan,
sisirain ninyo ang lahat.
Mapupuno ang bagong buhay ninyo ng kabulukan.
Madudungisan nu'n ang lahat. 'Yung mga halik, agahan, yakap…
'Di niyo naisip 'yun?
Ipagpapalit ninyo ang pag-ibig.
Sa awa,
sa duda, sa simpatya.
Kapag tiningnan nila kayo ngayon, si Wendy at Gina ang nakikita nila.
Pero 'pag ibinunyag ninyo ang nakaraan, ano na ang makikita nila?
Mag-iiba na ang tingin nila sa inyo.
Hindi na mawawala ang takot natin.
Gabi-gabi kong nararamdaman 'yun. Ni hindi ako makatulog.
Hindi ako makahinga. Hindi ako makagalaw.
Wala ba kayong karapatang
magising sa umaga nang walang takot?
'Di ba?
At lahat ng 'yun, 'yung pamamaril, pagnanakaw ng truck,
paglibing ng mga hit men nang buhay, pwede na ring itago 'yun, 'no?
Lalo na't pwede nilang maisip
na pwedeng magpakita ang mga kriminal na 'yun
sa pinto nila, habang namamaril, para bawiin ang pera nila, kaya…
Mag-imbento na kayo ng kwento, pero gawin niyong maganda.
At masaya.
Para hindi niyo maalala araw-araw ang nakaraan.
'Di ba?
Maliban kung nasa malayong lugar ang tatlo, 'wag niyong babarilin.
Sabihan niyo kami ni Darwin.
'Wag niyong babarilin ang isa para manakbo 'yung dalawa pa.
Magkakasama nating papatayin ang tatlo, magkasabay, walang saksi.
Pagalingin na natin ang sugat na ito…
kapatid.
Sa yakap na 'yun,
naisip kong layunin ko na sa buhay ang mahanap at mapatay ang tatlo.
Pero layunin pala ng iba 'yun.
Para akong Third-Reich private na taas-noong naniniwala,
nang may paninindigan, na tama ang ginagawa niya.
Pero dahli lang 'yun may nanlusob na sa sentido kumon niya.
Mas madalas akong nasa himpapawid kaysa sa lupa.
Madalas akong lumipad sa Buenos Aires papuntang Lima,
Bogota, Chile. Madalas sa Chile.
At napagod ka sa buhay na 'yun?
Napagod ako sa call bell.
Ding! "Miss, unan nga." Ding! "Miss, kumot nga."
Ding! Nakakasawa ang mga tao.
Napagod ako roon
at sa bwisit na demonstrasyong pangkaligtasan bago lumipad. Bye!
Para sa akin, sexy 'yun.
-Gawin mo, please. -Patingin.
-Ako rin. -Sige na!
-Ako rin. Sige na. Gawin mo na. -Go!
Go!
Heto na!
Sige…
Mga binibini at ginoo…
may apat na labasan ang sasakyang panghimpapawid
at dalawang pang-emerhensiya.
Dalawa sa likod,
at dalawa sa harap, at dalawa pa sa may pakpak.
Sakaling biglaang mawalan ng presyur ang cabin,
kumapit nang husto sa flight attendant.
Gina, ikaw naman. Ano'ng dati mong trabaho?
Regular lang ang trabaho ko.
Dati akong dancer sa disco,
tumigil ako dahil nakakatakot ang may-ari.
Hindi marangya ang buhay ko.
Hindi ako naglakbay sa iba't ibang bansa.
Pero kinausap ko si Kristo.
Madalas.
Marami akong hiningi sa kanya, pero
hindi siya sumagot.
Isang araw, nagpasya akong tumakas sa impyernong 'yun.
Hindi ko na kayang magtrabaho sa madaling araw,
uminom kahit ayaw ko,
ngumiti kahit ayaw ko, alam niyo 'yun?
Tinitiis 'yung mga nakakadiring gago
na akala ay pag-aari ka nila,
na pwede nilang gawin ang lahat sa 'yo dahil, siyempre,
mananayaw ka roon
at kumakanta ka kasama ng ibang babae…
na animo'y wala nang ibang makapagpapasaya sa 'yo.
'Yun lang.
Sa simula ng bawat buwan,
kapag bagong-suweldo ang mga kliyente at marami silang pera,
magpaplano si Romeo ng event, ng pagtatanghal ng mga babae niya.
Magbubukas ang pinto sa tamang oras, at magsisimula ang palabas.
Isang beses, pinakanta niya kami na kunwari'y choir ng mga mag-aaral.
Noong una, naisip ko kung para ba ipahiya kami,
o para mas malibugan ang mga lalaki sa pantasya
na makakantot ng babaeng estudyante.
Pero hindi pala ganu'n.
Iyon ay dahil sa paglahok sa palabas, sinasabi namin sa mga kliyente
na "Sumusunod kami sa larong macabre na ito."
"Pwede. Pwede niyo kaming kantutin nang 'di nakokonsensya."
Ang nakakatuwa at masayang pagtanggap
ay hindi pwedeng preambulo ng gabi-gabing maramihang panggagahasa.
Bilang ba 'yan ng araw mo sa kulungan?
Hindi araw 'to.
Mga trabaho ko 'to.
Bakit iba-iba ang kulay?
Para sa iba't ibang bansa.
Ang pula ay para sa Colombians, berde ay Mexicans, at ang asul
ay para du'n sa mga hindi ko alam kung tagasaan.
Ngayon, kung ayos lang, pwede ka bang tumalikod?
Bakit?
Dahil ayos lang tingnan ang mga tattoo ko,
pero iba na 'yung titingnan mo ang titi ko.
Alam ko ang kahinaan mo, 'tol.
-Sige na! Talikod na! -Ano'ng gusto mong palabasin?
Wala akong pinalalabas. Iginagalang ko 'yan.
Makabagong hit man ako.
May mga kakilala ako.
Mga lalaking gusto sa lalaki.
Mga babaeng kumakain ng babae.
At ayos lang 'yun.
Pero hindi ako ganu'n.
At kung ganu'n man ako, bata ka ng bossing.
Mali ka, at nagmumukha kang tanga.
Nakita kong hinawakan niya ang kamay mo.
At mukha kayong masaya, maligaya,
nagmamahalan.
Nakatira ka sa bahay niya.
Ipinagluluto mo siya.
Sinusundo mo ang mga anak niya sa school.
Isa pa, tinangka mong nakawin ang pera niya, at pinatawad ka niya.
Ang ganu'ng pagtataksil ay napapatawad lang 'pag may pagmamahal.
May dalawa akong lilinawin sa 'yo.
Maaaring kapamilya ko si Romeo,
kapatid ko, pero hindi ko siya kinakantot, hindi niya ako kinakantot,
at hindi mangyayari 'yun, gago.
Ikalawa,
nandito ka para patayin ang mga putang 'yun,
at hindi para magpalakad-lakad nang hubo't hubat, kita ang mga decal mo,
o para ipakita ang titi mo, lalo't higit para pagtsismisan ang buhay ko.
Kaya manahimik ka,
kung hindi, bubunutin ko ng plais ang dila mo
para tapusin mo ang trabaho nang tahimik.
Nauunawaan mo?
Nauunawaan ko.
May sasabihin lang akong panghuli.
Tapos mananahimik na ako.
Wala akong tiwala sa 'yo.
Ikaw 'yung tipong gago
na poprotektahan ako ngayon,
tapos nanakawin ang asawa't pera ko bukas.
Tulad ng ginawa mo kay Romeo.
At sa negosyong 'to,
kapag nagtaksil ka na,
tiyak na uulitin mo 'yun.
-Margarita pa, girls? -Sige.
Matutulog na kami.
-Hindi. -Oo.
Hindi ko na kayang magpuyat, at masakit na ang paa ko.
Pero mag-enjoy lang kayo.
-Good night. -Good night.
Kami…
'Di ba? Kami…
-Oo. -Sige.
Mag-enjoy kayo. 'Wag maglilinis, okay? Bukas natin gagawin 'yun.
-Enjoy. -Bye.
-Bye, guys. -Bye.
Biglaang nagsialisan, 'no?
Ganu'n ang pag-ibig.
Oo nga.
Bueno, 'wag mong alalahanin ang bartender, miss.
Bukas ang bar buong gabi.
Salamat.
Uy, Pau.
Ayos lang ba kung "i-pause" muna natin at ituloy na lang 'to sa susunod?
Marami na akong nainom, kaya medyo…
Oo.
Sige. Walang problema.
Medyo pagod na rin ako. Maaga pa ako bukas.
-Salamat. -Hindi…
Sige.
Alam mo, habang nagtuturo ako sa klase bukas nang may hangover,
hindi mawawala sa isip ko ang panaderang nakikipag-usap sa Diyos.
Sige.
Bye.
May negosyo ako,
may mababait na kaibigan,
at bahay kung saan gabi-gabi kaming nagkakasiyahan.
May nagpapatawa pa sa akin.
Pwede ko sanang maging boyfriend si Pau.
Pero sa halip na yayain siyang doon matulog,
pinaalis ko siya.
At inalala ko ang lahat ng kalungkutan sa buhay ko,
at pinaulit-ulit iyon sa isip ko na parang pelikulang naka-loop.
Ikinasiya ko ang pinakamatitinding eksena ng pamamahiya,
na tila sinasaktan ang sarili dahil 'di kayang mabuhay.
Dahil 'di makatulog.
Dahil 'di kayang makipag-date sa mabait na lalaki.
Sa pagpapaniwala sa mga kaibigan ko
na anim na buwan na akong 'di nagdodroga.
Isinabuhay ko ang bawat pangyayari.
Bachelor party pala 'to?
Ano'ng gusto ninyo? Maghubad ako?
Pribadong sesyon para sa ikakasal?
Alam mo 'yung bukkake?
At ang pagsasabuhay ng mga 'yun,
ang walang katapusang listahan na ikinadiri ko sa sarili ko,
ay pang-udyok lang ng galit at pagkabalisa.
Tapos,
kakailanganin ko nang magdroga para makatakas.
Bakit ka naglilinis?
Hindi ako makatulog.
Marami akong nainom.
Parang bangkang umuuga ang kama ko.
Umalis pala si Pau?
-Napakabait niya. -Oo nga. Para siyang anghel.
Pero gusto kong mapag-isa.
Ayos ka lang?
Kumusta kayo ni Greta?
Ayos naman, gusto ko siya. Sobra.
Gusto ko talaga siya.
-Mukha nga, 'no? -Oo.
Oo, hin…
Hindi ko maipaliwanag. May…
Napakalambing niya.
Nagbisikleta siya papunta rito, kabado, para sabihing…
Sa sandaling iyon,
habang pinakikinggan si Wendy nang bangag na bangag,
may natuklasan ako.
Napagtanto ko ang problema ko,
kung bakit 'di ko kayang maging masaya gaya ng mga kaibigan ko.
May naghihiwalay sa aming guhit.
Malaki at nag-iiba-ibang guhit,
na gawa sa lahat ng basurang ginamit ko sa buong buhay ko.
Saka ko napagtanto. Hindi ang club o kumpiyansa ang problema ko.
Kundi ang pagiging adik ko nang anim na taon.
Akala ko, nagdodroga ako para mawala ang sakit, pero
napakatindi pala ng adiksyon ko na kailangan kong maghanap ng dahilan
para manatili sa walang katapusang siklong 'yun.
Habang mas matindi ang sakit na nararamdaman ko,
mas dumarami ang dahilan ko para gumamit ng pampakalma,
cocaine, opium…
Kaya hindi ko magawang maging masaya.
Kaya pinaalis ko si Pau sa halip na makipagsayaw sa kanya.
Dahil kailangan kong magdroga.
At mas maiging gawin 'yun nang mag-isa.
Napakaganda nu'n, Wendy. Masaya ako para sa 'yo.
Totoo.
Salamat.
Eh, ikaw? Ha?
Anim na buwan ka nang malinis, 'tol!
Coral, bilib ako sa 'yo.
Sobra.
Napakatatag mo.
Grabe, nagagalit ako sa 'yo noon.
Palaging may nangyayari.
Nalunod ka sa bath thub, mamamatay ka sa aksidente.
O mao-overdose ka, tapos tutusukin kita para mailigtas ka.
Takot na takot ako palagi na baka may mangyari sa 'yo.
Tapos na 'yun.
Tapos na, okay?
Bakit?
Oo.
"Oo" ano?
Oo, pakakasalan kita.
Oo, gusto kong ikaw ang maging ama ng batang 'to. Oo, gusto ko ang plan B.
'Yun na ang huling gabi na nagkapag-asa kami sa buhay.
Pero hindi namin alam.
Uy.
Tara sa beach at manood ng sunrise?
Dahil pagsapit ng madaling araw, magbabago ang kapalaran namin.
Bakit 'di mo dinagdagan ang beans?
'Pag nagluto ka, dapat pandalawa.
Kapag nagluluto ako, pandalawa palagi.
Nauunawaan mo?
Oo naman.
Ilista mo ang mga paborito mong putahe.
Okay?
Biro lang 'yun.
Kung isang araw, iniisip mo ang A,
tapos kinabukasan, iniisip mo na ang B,
at pabaling-baling ang utak mo, ano'ng tawag sa 'yo?
Balimbing.
Bahala ka, pare.
Inilibing mo sa semento 'yung tatlo.
Pero hinukay mo rin sila.
Ninakaw mo ang kita ng boss mo.
Tapos nakitira ka sa kanya.
Isang araw, may gagawin ka.
Kinabukasan, gagawin mo ang kabaligtaran.
Balimbing
ka.
Wala akong pakialam sa iniisip mo.
Alam ko.
Makinig ka, 'tol, walang gustong makarinig tungkol sa sakit nila sa pag-iisip.
Mahirap 'yun.
Payo lang, ha? Uminom ka ng lithium.
Kasi medyo unstable ka sa trabahong 'to.
Pero hindi na ako umiinom nu'n.
Okay? Pero alam kong makakatulong 'yun sa 'yo.
Kita mo?
Tumatawa ka! Pagbabantaan mo ako, tapos tatawa ka.
Tututukan mo ng baril ang ulo ko ngayon, tapos i-a-add mo ako sa Facebook bukas.
Napapansin mo ba 'yun? Nakikita mo?
Minahal mo ang puta ni Romeo,
gusto mo siyang patayin, pero 'di mo ginawa, pinatakas mo siya.
Tapos siya ang pumatay sa kapatid mo!
Sa narinig ko, mas kinailangan ni Christian ng lithium kaysa sa heroin.
At pinatay niya siya!
Binigyan niya pa siya ng pabor.
Gago ka.
'Pag nagsalita ka pa tungkol sa akin o sa pamilya ko, babarilin na kita.
Kung maunahan mo man ako't mabaril,
'di mo na maipapa-tattoo ang guhit.
Alam mo kung bakit, gago?
Dahil ipapadala ko ang mga litrato ng mga passport mo sa mga kaibigan
para sakaling mangyari 'yun, hindi ka makakaalis ng Espanya nang buhay.
Bakit ka ganito?
Biro lang naman 'yun.
Wala kang sense of humor.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Ivee Jade Tanedo