SERIAL NETFLIX
Od kiedy te trzy suki wypowiedziały nam wojnę,
mamy obowiązek je zniszczyć…
i odzyskać szacunek.
No i pieniądze, oczywiście.
Pozwólcie więc, że przedstawię nowego rekruta.
Darwina.
To zawodowiec, który pracował w Medellín, Ciudad Juárez, Sinaloi…
Trzeba się znać na rzeczy, żeby w takich miejscach zrobić karierę.
Sprawą zajmą się on i Moisés.
A wy będziecie ich wspierać.
To prosta robota.
Gina popełniła błąd i zadzwoniła do mamy.
Widać nabrały pewności siebie.
Minęło sześć miesięcy i myślą, że mają już normalne życie.
Wendy!
- Zejdź. - Już idę.
Cześć.
Zerwałam z dziewczyną.
Co?
Dłużej tak nie mogłam. Zwariowałabym.
Czułam się, jakbym ją okłamywała.
Ale nikogo nie okłamujesz. Między nami nic nie zaszło.
Tak, ale więcej czasu myślę o tobie niż o niej.
Budzę się i myślę o tobie.
Idę do pracy i myślę o tobie.
Idę do łóżka i wciąż myślę. Godzinami nie mogę zasnąć.
Ciągle myślę o nas. Marzę o wspólnych wycieczkach.
- Dokąd? - Dokądkolwiek.
Do Madrytu, w góry. Może nawet helikopterem.
- Helikopterem? - Właśnie tak.
Nie wiem, czy mi się spodoba nasz pocałunek.
To znaczy… Może się nie pocałujemy.
Po prostu…
nie wiem, czy to dokądś prowadzi, czy skończy się wielką katastrofą.
Ale myślę, że cię kocham.
Bardzo.
No.
Stąd dzwoniła Gina.
Muszą być w pobliżu. Przeczeszemy całą okolicę.
Każdą uliczkę,
każdą dzielnicę, każdy plac.
Będziemy ich szukać,
aż je znajdziemy.
Potem będziemy je obserwować.
- I czekać. - Na co?
Na dogodną chwilę.
Wiesz, jak polują wielkie koty? My zrobimy tak samo.
Ostrożnie, przebiegle, z ukrycia.
Nie ma co pokazywać, jakie to wielkie ma się jaja.
Lepiej mieć małe, schowane przy dupie.
Jak tygrys.
Wypijmy zdrowie Toniego, który przygotował fantastyczną paellę.
- Dziękuję. - Dzięki!
- Zdecydowanie! - Zdrowie Toniego!
To nic takiego.
I za was też wypijmy.
Dziękuję za jedzenie. Tutaj zapraszają mnie tylko uczniowie.
Ale oni mają po osiem lat. Wiecie, chrupki, cola…
No patrz! Coral była nauczycielką. Macie wiele wspólnego.
Naprawdę?
Nie do końca.
Dawałam trochę korepetycji, żeby sobie dorobić.
Długo by gadać.
Nigdy o sobie nie opowiadacie. Ani długo, ani krótko.
Jak skończyłyście jako piekarki na pustkowiu?
Tak wyszło.
Chciałyśmy nowego życia.
- Jak każdy! - Właśnie.
Fakt.
Ja kładę się spać śmierdząca benzyną.
Ohyda. Ale trudno tak wszytko zostawić.
Trzeba być ciut nieodpowiedzialną. A my takie jesteśmy.
Gdzie tam!
A ty co wcześniej robiłaś?
A to jedno, a to drugie.
Widzicie? Od razu robi się sztywno.
Tajemnica dziewczyn na pustkowiu.
No weź.
- Jak w filmie. - Co ty?
- Ale serio! - No błagam.
Sprawdzę, jak tam szarlotka.
Kurwa.
Byłam prezeską firmy produkującej detergenty.
Środki czystości, owadobójcze, wybielacze i takie tam.
Pewnego dnia po spotkaniu z pracownikami
poszłam coś zjeść i mijałam kościół.
A nie byłam w kościele od pierwszej komunii.
Ale wtedy weszłam i usiadłam w pierwszej ławce.
Nagle spojrzałam w górę,
a tam patrzył na mnie Jezus.
I coś poczułam, jakby…
Jakby do mnie mówił.
- Jezus? - Tak.
I co powiedział?
Powiedział: „Laska, jesteś w tej firmie nieszczęśliwa.
Ciągle jakieś spotkania, wypuszczanie durnych produktów.
Chcesz tylko, żeby to już się skończyło”.
Poczułam, jakby mówił:
„Coral, wyjedź”.
No więc wyjechałam z miasta.
I jestem tutaj.
Bogu lepiej się nie stawiać.
Teraz ty, Wendy.
- Opowiedz, jak byłaś stewardesą. - Serio?
- No. - Ale za chwilę.
Szarlotka bez jabłkowego sznapsa to się nie godzi.
Szoty!
Coral.
Co ty odpierdalasz?
Myślisz, że to idioci?
Że to jacyś obcy, którym możesz wcisnąć dowolny kit?
Wyjaśnisz mi łaskawie, o co chodziło z tym Bogiem?
I że niby byłam stewardesą?
Co cię tak śmieszy? Nie okłamuj mojej dziewczyny.
Wendy, robię ci przysługę.
Słucham?
Niby jaką?
Uspokajam ją nudną, przeciętną historyjką,
żeby nie drążyła tego tematu do śmierci.
A jeśli zechcemy wyznać im prawdę? Nie teraz, ale kiedyś.
Chcesz powiedzieć Toniemu prawdę?
Że sikali na ciebie za kasę, a to jest dziecko klienta?
Powiesz dziewczynie, że cię wiązali, żeby ci rozewrzeć odbyt?
To chcecie im powiedzieć? Dobra.
Że nas porwali.
Że to były tortury i uciekłyśmy. Co w tym złego?
Próbowałam powiedzieć Toniemu, odkąd się oświadczył.
Ale nie mogę.
I nie mogę przyjąć oświadczyn, bo czuję, że okłamuję miłość mojego życia.
Dziewczyny,
jeśli powiecie im o całym tym gównie,
wszystko zrujnujecie.
Zatrujecie nowe życie.
Ta wiedza skazi wszystko. Pocałunki, śniadania, uściski.
Nie rozumiecie?
Zamienicie miłość na coś innego.
Na litość.
Na wątpliwości. Na współczucie.
Teraz widzą w was Wendy i Ginę.
Jeśli powiecie o tym koszmarze, to co będą widzieli?
Nie spojrzą już na was tak samo.
Strach, który przeżyłyśmy, nigdy nie odejdzie.
Ja czuję go co noc.
Nie daje mi spać.
Ani oddychać.
Paraliżuje mnie.
Nie sądzicie, że zasługujecie na to, żeby po przebudzeniu już go nie było?
Strzelaniny, okradanie furgonetek, grzebanie zabójców żywcem…
Możemy im tego oszczędzić.
Zwłaszcza że mogliby pomyśleć,
że kiedyś ci mordercy zapukają do ich drzwi
i zażądają pieniędzy.
Wymyślcie, co chcecie. Ale coś ładnego. I zabawnego.
Żeby nie przypominali wam tego do końca życia. Co nie?
Jeśli nie znajdziecie całej trójki, nie otwierajcie ognia,
tylko nam donieście.
Żebyście nie zabili jednej, a dwóm dali uciec.
Zabijemy wszystkie razem.
W tym samym czasie i bez świadków.
Zaleczmy tę ranę raz na zawsze…
bracie.
Gdy mnie uścisnął,
wiedziałem, że celem mojego życia jest znaleźć i zabić te dziewczyny.
Ale tak naprawdę to był cel kogoś innego.
Byłem jak przepełniony dumą szeregowy w Trzeciej Rzeszy,
który wierzy, że postępuje słusznie.
Ale tylko dlatego, że ktoś zawłaszczył jego rozsądek.
Więcej czasu byłam w powietrzu niż na ziemi.
Ciągle latałam z Buenos Aires do… Limy, Bogoty, Chile.
- Często do Chile. - I zmęczyło cię to życie?
Zmęczył mnie ten przycisk.
Dzyń! „Poproszę poduszkę”. Dzyń! „Poproszę koc”.
Dzyń, dzyń! Ludzie są nieznośni.
Miałam dość tego
i tych cholernych choreografii do prezentacji zasad bezpieczeństwa.
- Spadam! - Zawsze uważałam, że są sexy.
- Pokaż nam. - Chcę to zobaczyć.
- Ja też! - No weź!
- Ja też. Dajesz. - Pokaż!
Pokaż!
No dobra!
Pomyślmy…
Panie i panowie.
Samolot ma cztery wyjścia główne i dwa wyjścia awaryjne.
Dwa z tyłu,
dwa z przodu i dwa nad skrzydłami.
W przypadku nagłej utraty ciśnienia
proszę mocno trzymać obsługę.
Twoja kolej, Gina.
Czym się zajmowałaś?
Miałam zwykłą pracę.
Tańczyłam w dyskotece,
ale rzuciłam to, bo właściciel był oblechem.
Nie miałam barwnego życia.
Nie zjeździłam połowy świata, ale rozmawiałam z Jezusem.
Często.
O wiele go prosiłam, ale…
nigdy nie odpowiadał.
Wreszcie uciekłam z tego piekła.
Nie mogłam znieść pracy aż do rana,
picia, kiedy nie chciałam pić,
uśmiechania się wbrew sobie.
Tolerowania tych ohydnych kanalii,
którym wydawało się, że mają do mnie prawo,
że mogą ze mną robić, co chcą,
bo przecież tam tańczyłam
i śpiewałam z dziewczynami…
jakbym była w siódmym niebie.
To tyle.
Zawsze na początku miesiąca,
kiedy wiadomo było, że klienci mają w kieszeni wypłaty,
Romeo organizował specjalny występ dziewczyn.
O wyznaczonej godzinie otwierał drzwi i rozpoczynał się spektakl.
Raz kazał nam zaśpiewać piosenkę, udając szkolny chórek.
Na początku myślałam, że chce nas upokorzyć
albo jeszcze bardziej napalić facetów fantazją o pieprzeniu uczennicy z chórku.
Ale nie chodziło o to.
Robił to, bo uczestnicząc w tej farsie, mówiliśmy klientom:
„Jesteśmy współwinne tej makabry.
Zgadzamy się na to. Nie czujcie się winni”.
To ładne, radosne powitanie
nie mogło być wstępem do conocnego masowego gwałtu.
Liczyłeś tak dni w więzieniu?
To nie dni.
To zlecenia.
A co oznaczają kolory?
Narodowość.
Czerwoni są Kolumbijczycy, zieloni Meksykanie, a niebiescy…
ci, których narodowości nie ustaliłem.
A teraz się odwróć, jeśli łaska.
Dlaczego?
Bo oglądać moje tatuaże to jedno,
ale oglądać mojego kutasa to już co innego.
Znam twoją słabość, bracie.
No! Odwróć się!
Co ty insynuujesz?
Nic nie insynuuję. Szanuję to.
Jestem zabójcą z XXI wieku.
Znam ludzi.
Facetów, którzy wolą facetów. Dziewczyny, które liżą dziewczynom.
I w porządku.
Ale ja taki nie jestem.
A gdybym nawet był,
to ty jesteś chłopakiem szefa.
Mylisz się i zgrywasz cwaniaka.
Widziałem, jak cię trzymał za rączkę.
A ty byłeś cały w skowronkach.
Zakochany po uszy.
Mieszkasz w jego domu.
Gotujesz dla niego.
Odbierasz jego córki ze szkoły.
Poza tym próbowałeś go okraść, a on ci wybaczył.
A taką zdradę…
wybacza się tylko z miłości.
Wyjaśnię ci dwie rzeczy.
Romeo to moja rodzina,
mój brat,
ale sobie nie wsadzamy i nigdy do tego, kurwa, nie dojdzie.
Po drugie
jesteś tu, żeby zabić te trzy suki,
a nie żeby paradować bez gaci z gównianymi tatużykami,
majtać mi fiutem przed oczami ani plotkować o moim życiu.
Więc zamknij ryj
albo wyrwę ci język kombinerkami,
żebyś dokończył robotę w ciszy.
Rozumiesz?
Rozumiem.
Powiem ci jeszcze tylko jedno,
a potem się zamknę.
Nie ufam ci.
Jesteś typem skurwiela,
który dziś osłania mi dupę,
a jutro kradnie mi żonę i pieniądze.
Tak jak Romeowi.
W tej branży kto raz zdradzi,
zdradzi i kolejny.
- Dolać margarit? - Tak.
My to się położymy.
- Nie! - Tak.
Oczy mi się zamykają i bolą mnie kostki.
Ale wy się bawcie.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- My… - Tak, prawda? My…
- Tak. - Dobra.
To miłego. Nie sprzątaj. Jutro zrobimy to razem.
- Miłej zabawy. - Pa.
- Pa.
Ale się rozeszli.
C’est l’amour.
Robi się.
O barmana się nie martw.
- Bar będzie otwarty całą noc. - Dziękuję.
Słuchaj, Pau.
Wrócimy do tego innego dnia, dobrze?
Po tych wszystkich margaritach i szotach sznapsa jestem trochę…
Jasne.
Nie ma sprawy.
Też się trochę narąbałem. A muszę wstać rano.
- Dzięki. - Co ty.
No dobra.
Kiedy jutro będę prowadził lekcje na kacu,
będę myślał tylko o piekarce, która gada z Bogiem.
No dobra.
- Pa. - Pa.
Miałam firmę, cudowne przyjaciółki,
dom, w którym co wieczór urządzałyśmy wspaniałe przyjęcia.
Miałam nawet kogoś, kto mnie rozśmieszał.
Mogliśmy z Pau zostać parą.
Ale zamiast zaprosić go na noc, ja go wyrzuciłam z domu.
I zaczęłam rozpamiętywać koszmary, które przeżyłam.
Powtarzać je w głowie niczym zapętlony film.
Upajałam się scenami dzikiego upokorzenia,
jakbym karała się za to, że nie umiem żyć.
Że nie umiem spać.
Że nie umiem umówić się z uroczym facetem.
Za to, że okłamuję przyjaciółki, że od pół roku nie biorę.
Wszystko przeżywałam od nowa.
A więc to wieczór kawalerski, co?
Na co macie ochotę? Striptiz dla wszystkich?
Prywatną sesję dla pana młodego?
Wiesz, co to jest bukkake?
Wracałam do tych koszmarów,
niekończącej się listy rzeczy, które mnie we mnie obrzydzały,
żeby wywołać w sobie ból i niepokój.
A wtedy ucieczka w narkotyki była konieczna.
Sprzątasz?
Nie mogłam spać.
Za dużo szotów.
Strasznie mnie bujało w łóżku.
Czyli Pau poszedł?
Miły jest.
Tak. Prawdziwy anioł.
Ale wolałam pobyć sama.
Wszystko gra?
A jak z Gretą?
Dobrze, podoba mi się. Bardzo.
- Prawda? - Tak.
Tak. Nie potrafię tego opisać. Jest w niej coś…
Jest taka czuła.
Przyjechała tu roztrzęsiona, żeby powiedzieć…
W tej chwili, kiedy kompletnie nagrzana słuchałam Wendy,
doznałam olśnienia.
Zrozumiałam, w czym leżał mój problem.
Dlaczego nie potrafiłam być szczęśliwa.
Od przyjaciółek oddzielała mnie linia.
Gruba, niejednorodna krecha.
Składało się na nią całe gówno, jakie kiedykolwiek zażyłam.
Pojęłam, że moim problemem nie był klub czy samoocena.
Tylko to, że od sześciu lat byłam narkomanką.
Myślałam, że uciekam od bólu,
ale uzależnienie było tak silne, że sama szukałam powodów,
by tkwić w tym błędnym kole.
Im więcej cierpienia w życiu,
tym więcej pretekstów, by brać środki uspokajające,
kokainę, opium… Dlatego nie mogłam być szczęśliwa.
Dlatego wyprosiłam Pau, zamiast z nim zatańczyć.
Dlatego musiałam się naćpać.
A to lepiej robić samemu.
To piękne, Wendy. Strasznie się cieszę.
Naprawdę.
Dzięki.
No a ty?
Pół roku jesteś czysta!
Jestem z ciebie taka dumna.
Naprawdę bardzo.
Jesteś bardzo silna.
Wiesz, jak mnie wkurzałaś?
Nigdy nie wiedziałam, czy nie utopisz się w wannie
albo nie zginiesz w wypadku.
Albo czy nie przedawkujesz i będzie trzeba cię ratować.
Cały czas umierałam ze strachu, że coś ci się stanie.
To już minęło.
Minęło.
Co się stało?
Tak.
To znaczy?
Tak, wyjdę za ciebie.
Tak, chcę, żebyś był ojcem tego dziecka. Tak, wybieram plan B.
Ta noc to była nasza ostatnia szansa na lepsze życie.
Ale o tym nie wiedziałyśmy.
Hej.
Obejrzymy wschód słońca na plaży?
Bo rano los miał się od nas bezpowrotnie odwrócić.
Nie ugotowałeś więcej fasoli?
Kiedy gotujesz, gotuj dla dwóch.
Kiedy ja gotuję, gotuję dla dwóch.
Rozumiesz?
Jasne.
Daj mi listę ulubionych dań.
Dobra?
Żartuję.
Jeśli raz myślisz „A”,
a następnego dnia już „B”,
a twój mózg jest jak wahadełko,
to kim jesteś?
Trapezistą.
Skoro tak mówisz.
Pogrzebałeś te dziewczyny pod blokiem cementu.
Ale potem je wykopałeś.
Ukradłeś pieniądze szefa.
Ale potem się do niego wprowadziłeś.
Jednego dnia robisz jedno.
Drugiego na odwrót.
Trapezista.
W dupie mam twoje przemyślenia.
Wiem.
Bracie, nikt nie lubi słuchać o swoich zaburzeniach psychicznych.
To trudne.
Mogę coś poradzić?
Łyknij sobie litu.
Ten zawód wytrąca z równowagi.
Ja już nie łykam.
Ale wiem, że pomaga.
Widzisz?
Śmiejesz się! Najpierw mi grozisz, potem się śmiejesz.
Dziś celujesz mi w głowę, jutro dodasz mnie na Facebooku.
Ogarniasz? Widzisz to?
Zakochujesz się w dziwce Romea,
chcesz ją zabić,
ale nie, uwalniasz ją.
A potem ona zabija twojego braciszka!
Christianowi też by się przydało więcej litu, a mniej heroiny.
A ona go zabiła!
W sumie zrobiła mu przysługę.
Skurwysynu.
Powiedz jeszcze słowo o mnie albo mojej rodzinie,
a cię zastrzelę.
A jeśli to ja zginę, nie zdążysz sobie nawet wytatuować kreski.
Wiesz czemu, dupku?
Bo wyślę zdjęcia twoich paszportów paru kumplom.
Jeśli coś mi się stanie, nie wyjedziesz z Hiszpanii żywy.
Coś taki napięty?
To był dowcip.
Nie znasz się na żartach.
Napisy: Juliusz P. Braun