‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ตั้งแต่ยัยสามสาวมันประกาศสงครามกับเรา
‎เราก็จำเป็นต้องกำจัดพวกมันไปซะ
‎และกอบกู้ความน่ายำเกรง
‎และแน่นอนว่าเงินของเราด้วย
‎ดังนั้นฉันขอแนะนำตัวลูกน้องคนล่าสุด
‎ดาร์วิน
‎ดาร์วินเป็นมืออาชีพที่เคยทำงาน ‎ในเมเดยิน ซิวดัดฆัวเรซ ซีนาโลอา
‎ต้องเทพมากแน่ๆ ถึงได้เป็นอาชญากรในที่พวกนั้น
‎เขากับมอยเซสจะไปทำงานนี้
‎ส่วนพวกนายจะไปเป็นกำลังเสริม
‎งานนี้ง่ายมาก
‎จีน่าพลาดท่าโทรหาแม่
‎เพราะพวกมันชะล่าใจ
‎นี่ก็ผ่านมาหกเดือนแล้ว ‎และพวกนั้นเริ่มใช้ชีวิตกันเหมือนปกติ
‎เวนดี้!
‎ลงมา
‎ได้
‎ว่าไง
‎ฉันเลิกกับแฟนแล้ว
‎ไงนะ
‎ฉันทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว ‎ฉันจะเป็นบ้า ไม่ไหวแล้ว
‎รู้สึกเหมือนโกหกนาง
‎แต่ไม่ได้โกหกใครซะหน่อย ‎ไม่มีอะไรระหว่างเราสองคน
‎ใช่ แต่ฉันคิดถึงเธอมากว่านาง
‎ฉันใช้เวลาคิดถึงเธอมากกว่า ‎คิดถึงตั้งแต่ตื่นนอน
‎เริ่มทำงานก็คิดถึง
‎พอเข้านอนก็หยุดคิดถึงไม่ได้ ‎กว่าจะนอนหลับก็ตั้งนาน
‎ฉันคิดถึงเรื่องที่อยากทำกับเธอ ‎เช่นขี่รถไปออกทริปกัน
‎- ไปไหน ‎- ไม่รู้ ไปไหนก็ได้
‎ไปมาดริด ไปชมภูเขา นั่งฮอไปก็ได้
‎นั่งฮอเหรอ
‎ใช่ นั่งฮอ
‎เวนดี้ ฉันไม่รู้ว่าจะชอบตอนเธอจูบฉันไหม
‎คือ ไม่แน่… ‎เราอาจไม่จูบกันเลยก็ได้ คือว่า…
‎คืองี้นะ
‎ฉันไม่รู้ว่าเราจะไปกันรอดไหม ‎หรือว่าจะพังตั้งแต่เริ่มต้น
‎แต่ฉันคิดว่าฉันรักเธอ
‎หัวปักหัวปำ
‎งั้น…
‎นี่คือตู้ที่จีน่าใช้โทรศัพท์
‎พวกมันน่าจะอยู่ในเมืองใกล้ๆ ‎เพราะงั้นเราจะไปค้นพื้นที่
‎ทุกตรอกซอย
‎ทุกย่าน ทุกจัตุรัส
‎ทุกซอกทุกมุม
‎จนกว่าจะหามันเจอ
‎จากนั้นเราจะปักหลักเฝ้าดูมัน
‎- เราจะเฝ้ารอ ‎- รออะไร
‎รอโอกาสที่ใช่ไงล่ะ
‎เคยเห็นเสือออกล่าไหม เราจะทำเหมือนเสือ
‎ย่องไปอย่างระมัดระวังและช่ำชอง
‎อย่าทำเป็นเก่งแล้วกระโจนใส่เหยื่อ
‎แต่ต้องแนบเนียน ค่อยๆ
‎เหมือนเสือ
‎เรามาดื่มให้โทนี่กันดีกว่า ‎เพราะเขาทำปาเอญ่าจานอร่อยให้เรากิน
‎- ขอบคุณ ‎- ขอบคุณมากค่ะ
‎- แด่โทนี่ ‎- ใช่เลย แด่โทนี่
‎- ไม่เป็นไร ‎- รักนะที่รัก
‎และแด่สาวๆ ด้วย
‎ขอบคุณมากสำหรับอาหารมื้อนี้ ‎อยู่เมืองนี้มีแต่พวกนักเรียนที่ชวนผมไปปาร์ตี้
‎อายุแปดขวบกันเอง ‎ก็เลยชอบแต่ขนมขบเคี้ยว น้ำอัดลม…
‎อ้าว โครัลก็เคยเป็นครูเหมือนกัน ‎มีอะไรคล้ายกันเยอะนะ
‎เหรอ
‎ก็ไม่เชิง
‎แค่ติวเด็กๆ เป็นงานเสริมแปลกๆ น่ะ
‎เรื่องมันยาว
‎พวกเธอไม่เคยเล่าอะไรให้เราฟังเลย
‎สั้นๆ ก็ไม่มี
‎พวกเธอสามคนมาเป็นนักอบขนม ‎กลางทะเลทรายได้ยังไง
‎มันเกิดขึ้นเองน่ะ
‎เราอยากมีชีวิตใหม่
‎- ใครจะไม่อยาก ‎- เนอะ
‎ใช่
‎ใช่ อย่างฉันที่เข้านอนทั้งที่ยังเหม็นกลิ่นน้ำมัน
‎ยี้สุดๆ แต่มันก็ไม่ง่ายนะถ้าจะทิ้งทุกอย่าง
‎ก็แค่ต้องไร้ความรับผิดชอบนิดๆ เหมือนพวกเรา
‎ไม่หรอกมั้ง
‎ทำงานอะไรมาก่อนเหรอจีน่า
‎ก็เคยทำมาหมดแหละ เนอะ
‎เห็นมะ พอถามแล้วบรรยากาศก็ตึงไปเลย
‎ปริศนาสาวกลางทะเลทราย
‎แหม
‎- เหมือนในหนัง ‎- ใช่
‎- ก็มันจริง ‎- โธ่
‎ฉันจะไปดูพายแอปเปิล
‎ชิบเป๋ง
‎ฉันเคยเป็นซีอีโอบริษัทผงซักฟอก
‎ทั้งผงซักฟอก ยาไล่แมลง ‎น้ำยาฟอกขาว ครบหมดทุกอย่าง
‎วันนึง หลังประชุมกับพนักงานเสร็จแล้ว
‎ฉันไปพักเที่ยงแล้วเดินผ่านโบสถ์
‎นี่ไม่ได้ไปโบสถ์ตั้งแต่เด็กแล้ว
‎แต่วันนั้นฉันเข้าไปนั่งแถวหน้าเลย
‎แล้วจู่ๆ ก็มองขึ้น
‎และเห็นพระคริสต์มองฉัน
‎ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกอะไรบางอย่าง
‎เหมือนท่านคุยกับฉัน
‎- พระคริสต์เหรอ ‎- ใช่
‎ท่านว่ายังไงล่ะ
‎บอกว่า "สาวน้อย ลูกไม่มีความสุขที่ทำงานที่นั่น
‎มีแต่ประชุมกับเปิดตัวสินค้าไร้สาระอยู่ตลอด
‎และลูกอยากให้มันจบๆ ไปซะที" ประมาณนั้น
‎ฉันรู้สึกเหมือนท่านพูดว่า
‎"โครัล
‎ไปซะ"
‎ฉันก็เลย
‎ออกจากเมืองมาเลย
‎แล้วก็มาโผล่ที่นี่
‎ถ้าพระเจ้าสั่งแล้ว เราก็ควรเชื่อฟังไหม
‎ตาเธอแล้วเวนดี้
‎- เล่าถึงตอนที่เคยเป็นแอร์สิ ‎- ไม่จริงน่า
‎- จริง ‎- แต่เอาไว้ก่อน
‎พายแอปเปิลมันจะไม่อร่อย ‎ถ้าไม่กินคู่กับเหล้าแอปเปิลชแนปป์
‎ช็อต!
‎โครัล
‎ทำบ้าอะไรของเธอยะ
‎คิดว่าพวกเขาโง่ ‎เหมือนคนแปลกหน้าที่หลอกง่ายหรือไง
‎คิดว่าจะเล่าอะไรให้ฟังก็เชื่อเหรอ
‎เธอจ๋า ไอ้เรื่องพระเจ้าที่เล่านี่มันอะไรกัน
‎แล้วที่ว่าฉันเป็นแอร์อีก
‎ขำอะไร ห้ามเธอโกหกแฟนฉันเด็ดขาด
‎เวนดี้ ฉันช่วยเธออยู่นะ
‎ว่าไงนะ
‎ช่วยยังไง
‎ทำให้แฟนเธอสบายใจด้วยเรื่องเล่าจืดๆ
‎จะได้ไม่ถามถึงอดีตเธอไปจนตลอดชีวิตไง
‎ถ้าเราอยากบอกความจริงล่ะ
‎อาจไม่ใช่ตอนนี้ แต่ก็สักวัน
‎เธออยากบอกความจริงโทนี่งั้นเหรอ
‎ว่าเธอยอมโดนฉี่รดแลกเงิน
‎แล้วลูกในท้องเป็นของลูกค้าเหรอ
‎อยากบอกแฟนเหรอว่า ‎เธอเคยโดนจับผูกไว้กับโต๊ะแหกตูด
‎นั่นใช่ไหมความจริงที่อยากบอก ก็ได้
‎ฉันอยากบอกว่าเราถูกลักพาตัวไป
‎บอกว่ามันเจ็บปวดจนเราหนีออกมา ‎แบบนั้นผิดตรงไหน
‎ฉันพยายามบอกความจริงโทนี่ ‎ตั้งแต่ตอนที่เขาขอแต่งงาน
‎แต่ทำไม่ได้
‎และฉันก็ตอบตกลงไม่ได้เหมือนกัน
‎เพราะรู้สึกเหมือนกำลังปิดบังเนื้อคู่
‎สาวๆ
‎ถ้าพวกเธอเปิดเผยอดีตชั่วๆ ของเรา
‎มันจะพังทุกอย่าง
‎ชีวิตใหม่ของเธอจะมีแต่ความเน่าเฟะ
‎มันจะทำให้ทุกอย่างแปดเปื้อน ‎ทั้งจูบ มื้อเช้า อ้อมกอด…
‎ไม่รู้เหรอ
‎เธอจะแลกความรักกับสิ่งอื่น
‎กับความสมเพช
‎กับความไม่มั่นใจ กับความสงสาร
‎ตอนนี้เวลาพวกเขามองเธอ ‎จะเห็นเวนดี้กับจีน่า
‎แต่ถ้าเธอเผยอดีตที่น่าสยองของเรา ‎คิดว่าพวกเขาจะเห็นอะไรล่ะ
‎เขาจะไม่มองเธอแบบเดิมอีกเลย
‎ความกลัวที่เราเผชิญจะไม่มีวันหายไป
‎ฉันรู้สึกได้ทุกคืน
‎กลัวจนนอนไม่หลับ
‎ฉันหายใจไม่ออก
‎ฉันขยับไม่ได้
‎ไม่คิดเหรอว่าเมื่อตื่นขึ้นมา
‎ความรู้สึกแบบนั้นมันควรต้องหายไป
‎ใช่ไหม
‎แล้วไอ้เรื่องที่เราไล่ยิงคน ปล้นรถ
‎แล้วฝังมือปืนทั้งเป็นน่ะ ‎ไม่ต้องให้พวกเขารู้ก็ได้นี่ ใช่ไหม
‎โดยเฉพาะเพราะพวกเขาอาจคิดว่า
‎สักวันฆาตกรพวกนั้นจะโผล่มา
‎หน้าประตูบ้านเขา แล้วบุกยิง ‎เพราะอยากได้เงินคืน
‎เพราะงั้นอยากแต่งเรื่องอะไรก็เชิญ ‎แต่เอาให้มันเป็นเรื่องดี
‎และน่าสนุก
‎จะได้ไม่ต้องถูกย้ำเตือนไปจนตลอดชีวิต
‎ดีไหม
‎ถ้าไม่เห็นมันทั้งสามคน ‎ในที่ห่างไกลผู้คน ก็อย่าเพิ่งยิง
‎ให้บอกฉันกับดาร์วิน
‎ไม่อยากให้ฆ่าแค่คนเดียว ‎แล้วปล่อยให้อีกสองคนหนีไป
‎เราจะฆ่าทั้งสามคน
‎พร้อมกัน ไม่มีพยานรู้เห็น
‎มาเยียวยาแผลนี้กันเถอะ
‎ไอ้น้อง
‎ในอ้อมกอดนั้น
‎ผมเชื่อว่าเป้าหมายชีวิตของผม ‎คือการตามหาและฆ่าสาวๆ พวกนั้นซะ
‎แต่ที่จริงแล้วนั่นเป็นเป้าหมายชีวิตคนอื่น
‎ไม่ต่างกับทหารนาซีที่ถวายใจอย่างภาคภูมิ
‎คอยหาข้ออ้างมาให้ความชอบธรรม ‎กับสิ่งที่ตัวเองทำได้ไม่รู้จบ
‎แต่นั่นเป็นเพราะมีคนมาล้างสมองแล้ว
‎ฉันอยู่บนฟ้ามากกว่าอยู่บนพื้นดินซะอีก
‎บินตลอดเลย จากบัวโนสไอเรสไปลิมา
‎โบโกตา ชิลี ไปชิลีบ่อย
‎แล้วเบื่อชีวิตแบบนั้นเหรอ
‎ฉันเบื่อเสียงเรียกแล้ว
‎ติ๊ง "ขอหมอหน่อย" ‎ติ๊ง "ขอผ้าห่มหน่อย"
‎ติ๊งๆ รำคาญพวกลูกค้าที่สุด
‎ฉันเบื่อที่ต้องทำแบบนั้น
‎กับการสาธิตความปลอดภัย ‎ก่อนขึ้นเครื่อง ไม่เอาแล้ว
‎ฉันว่ามันเซ็กซี่มากเลยนะ
‎ทำให้ดูหน่อยสิ
‎อยากเห็นเหมือนกัน
‎- เหมือนกัน ‎- ทำหน่อย
‎- ผมด้วย น่านะ โชว์สิ ‎- โชว์เลย!
‎โชว์เลย!
‎งั้นก็ได้
‎ไหนดูซิ…
‎ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ
‎เครื่องบินลำนี้มีทางออกสี่ทาง
‎และทางออกฉุกเฉินสองทาง
‎ด้านหลังสอง
‎ด้านหน้าสอง และตรงปีกอีกสอง
‎ในกรณีที่ความดันห้องโดยสารลดกะทันหัน
‎ให้เกาะพนักงานไว้แน่นๆ
‎จีน่า ตาเธอแล้ว เคยทำอาชีพอะไร
‎ฉันเคยทำงานประจำ
‎เคยเป็นสาวเต้นที่ดิสโก้เทค ‎แล้วลาออกมาเพราะเจ้าของหื่นกาม
‎ชีวิตฉันไม่ค่อยจะหรูหราอะไร
‎ฉันไม่เคยเดินทางไปไหนไกล
‎แต่ก็ได้คุยกับพระคริสต์นะ
‎คุยบ่อยมากเลย
‎ฉันขออะไรหลายอย่าง
‎แต่ไม่เคยได้รับคำตอบ
‎วันนึง ฉันตัดสินใจหนีออกมาจากขุมนรกนั้น
‎ฉันทนไม่ไหวที่ต้องทำงานถึงเช้า
‎ต้องดื่มแม้ไม่อยากจะดื่ม
‎ต้องยิ้มแม้ไม่อยากยิ้ม เข้าใจนะ
‎ต้องทนพวกขยะสังคมน่ารังเกียจ
‎ที่คิดว่ามีสิทธิ์เหนือตัวเรา
‎อยากทำอะไรเราก็ได้ เพราะว่า
‎เรากำลังเต้นรำ
‎และร้องเพลงกับสาวๆ คนอื่นๆ
‎เหมือนไม่มีอะไรในโลก ‎ที่จะทำให้เรามีความสุขกว่านั้นอีกแล้ว
‎นั่นแหละ
‎ทุกต้นเดือน
‎ตอนที่โรมิโอรู้ว่าเหล่าลูกค้า ‎เพิ่งได้รับค่าจ้างและมีเงินในกระเป๋า
‎เขาจะจัดอีเวนต์พิเศษ ให้สาวๆ จัดการแสดง
‎ประตูคลับจะเปิดตรงตามเวลาที่กำหนด ‎และการแสดงจะเริ่มต้นขึ้น
‎ครั้งนึงเขาให้พวกเราร้องเพลง ‎เหมือนนักเรียนวงประสานเสียง
‎ตอนแรกฉันนึกว่าเขาทำแบบนี้ให้เราอายไหมนะ
‎หรือว่าอยากให้ผู้ชายพวกนั้นเงี่ยนขึ้น
‎เพราะเหมือนได้เอากับเด็กนักเรียน
‎แต่ไม่ใช่เลย
‎เขาบังคับให้เราร่วมการแสดงน่าขัน ‎เป็นการบอกลูกค้าว่า
‎เรารู้เห็นเป็นใจกับเกมน่ารังเกียจนี้
‎เรายินยอม ไม่ต้องรู้สึกผิดที่อึ๊บเราหรอก
‎ต้อนรับกันอย่างร่าเริงแบบนี้
‎สาวพวกนี้ไม่ได้ถูกข่มขืนกันรายคืนแน่นอน
‎อันนั้นไว้นับจำนวนวันที่คิดคุกเหรอ
‎ไม่ใช่นับวัน
‎แต่นับงาน
‎ทำไมมีหลายสีล่ะ
‎คนละสี เหยื่อคนละประเทศ
‎สีแดงสำหรับโคลอมเบีย ‎สีเขียวสำหรับเม็กซิโก และสีน้ำเงิน…
‎สำหรับคนที่ไม่รู้ว่ามาจากที่ไหน
‎ทีนี้ถ้าไม่ถือสา ช่วยหันไปทางโน้นได้ไหม
‎ทำไมล่ะ
‎เพราะจะจ้องรอยสักฉันมันก็เรื่องนึง
‎แต่ถ้ามาจ้องเจ้าโลกฉัน มันก็อีกเรื่องนึงเลย
‎ฉันรู้จุดอ่อนนายหรอกพวก
‎เอ้า หันไปสิ
‎ตั้งใจจะสื่ออะไรวะ
‎ไม่ได้สื่ออะไรเลย แต่ฉันเคารพ
‎ฉันเป็นมือปืนศตวรรษที่ 21
‎ดูคนออก
‎ผู้ชายที่ชอบผู้ชาย ผู้หญิงที่ชอบกินกันเอง
‎ไม่ได้ว่าอะไร
‎แต่ฉันไม่ได้ชอบแบบนั้น
‎แล้วต่อให้ชอบ
‎นายก็เป็นเด็กของหัวหน้า
‎นายคิดผิดแล้ว ทำเป็นฉลาดไม่เข้าเรื่อง
‎ฉันเห็นเขาจับมือน้อยๆ ของนาย
‎แล้วนายก็ดูมีความสุข ปลื้มใจ
‎รักสุดๆ
‎นายอยู่บ้านเขา
‎ทำอาหารให้เขากิน
‎รับส่งลูกๆ เขาไปโรงเรียน
‎แถมนายยังเคยจะขโมยเงินเขา ‎แต่เขากลับให้อภัย
‎หักหลังกันขนาดนั้น ถ้าไม่รักคงไม่ยอม
‎ฉันจะบอกสองเรื่องให้ชัดๆ
‎โรมิโออาจเป็นครอบครัวฉัน
‎เหมือนพี่ชาย
‎แต่ฉันกับเขาไม่เอากัน
‎และจะไม่มีวันเอากันโว้ย
‎เรื่องที่สอง
‎นายมีหน้าที่ฆ่ายัยสามสาว
‎ไม่ใช่เดินแก้ผ้าโชว์รอยสักปลอมกระจอกๆ
‎เปิดจู๋ให้ฉันดู หรือปากดีมานินทาชีวิตฉัน
‎หุบปากกวนตีนของนายซะ
‎ไม่งั้นฉันจะใช้คีมดึงลิ้นนายออกมา
‎ให้ต้องทำงานไปเงียบๆ
‎เข้าใจไหม
‎เข้าใจ
‎แต่ขอทิ้งท้ายไว้อีกเรื่อง
‎จากนั้นจะยอมรูดซิปปาก
‎ฉันไม่ไว้ใจแก
‎แกมันเป็นพวกสารเลว
‎ที่วันนี้อาจปกป้องฉัน
‎แต่พรุ่งนี้อาจแย่งเมียกับเงินฉันไปหมด
‎เหมือนที่ทำกับโรมิโอ
‎และในวงการนี้
‎ถ้าเคยทรยศแล้ว
‎ก็จะเป็นคนทรยศตลอดไป
‎- เอามาร์การิต้าอีกไหมสาวๆ ‎- เอาสิ
‎เราจะไปนอนละ
‎- อย่าไปสิ ‎- ต้องไป
‎ฉันถ่างตาต่อไปไม่ไหวแล้ว ‎แถมข้อเท้าก็ปวดแทบระเบิด
‎แต่ทุกคนปาร์ตี้ให้สนุกนะ
‎- ราตรีสวัสดิ์ ‎- ราตรีสวัสดิ์
‎พวกเรา…
‎เนอะ เรา…
‎- ใช่ ‎- โอเค
‎ปาร์ตี้ให้สนุก ไม่ต้องเก็บกวาดนะ ‎ไว้ค่อยเก็บด้วยกันพรุ่งนี้
‎- ปาร์ตี้ให้สนุก ‎- บาย
‎- บายนะ ‎- บาย
‎รีบหนีกันไปหมดเลยเนอะ
‎ความรักก็งี้แหละ
‎ครับ
‎ไม่ต้องห่วงบาร์เทนเดอร์คนนี้นะครับ
‎บาร์จะเปิดตลอดทั้งคืน
‎ขอบคุณค่ะ
‎นี่เปา
‎จะถือสาไหมถ้าฉันขอพักคืนนี้ไว้ก่อน ‎แล้วค่อยมาต่อกันคืนอื่น
‎ฉันดื่มมาร์การิต้ากับเหล้าแอปเปิลชแนปป์ ‎เยอะไปหน่อย ตอนนี้รู้สึก…
‎ครับ
‎แน่นอน ไม่มีปัญหา
‎ผมก็เมามากเหมือนกัน ‎พรุ่งนี้ก็ต้องตื่นแต่เช้าด้วย
‎- ขอบคุณค่ะ ‎- ไม่เป็นไร
‎งั้นก็…
‎พรุ่งนี้ ตอนที่ผมเมาค้างไปสอนนักเรียน
‎ผมจะไม่ลืมนักอบขนมที่คุยกับพระเจ้า
‎งั้นก็…
‎บาย
‎ฉันมีกิจการของตัวเอง
‎มีเพื่อนสาวที่น่ารัก
‎และมีบ้านที่เราจัด ‎ปาร์ตี้ดินเนอร์สนุกสุดเหวี่ยงกันทุกคืน
‎แถมยังมีคนรู้ใจที่ทำให้ฉันหัวเราะได้
‎เปาอาจมาเป็นคู่ชีวิตฉันได้
‎แต่แทนที่จะชวนให้เขาค้างคืนด้วยกัน
‎ฉันไล่เขากลับบ้าน
‎แล้วความทรงจำอันขมขื่นก็พรั่งพรูกลับมา
‎ฉันเห็นมันซ้ำไปซ้ำมา ‎เหมือนหนังที่ฉายซ้ำอยู่ฉากเดิมๆ
‎ฉันยินดีกับฉากที่น่าอับอายที่สุด
‎ราวกับอยากทำร้ายตัวเองที่ใช้ชีวิตไม่ได้
‎ที่นอนไม่หลับ
‎ที่ไม่สามารถไปออกเดตกับผู้ชายมีเสน่ห์
‎ที่หลอกให้เพื่อนๆ เชื่อว่า
‎ฉันไม่ได้เสพยามาหกเดือนแล้ว
‎ฉันย้อนดูทุกตอน
‎นี่คือปาร์ตี้สละโสดสินะ
‎อยากให้ทำอะไรล่ะ ‎เต้นเปลื้องผ้าให้ทุกคนดูดีไหมนะ
‎หรือว่าเต้นส่วนตัวให้เจ้าบ่าวดู
‎รู้จัก "บุกกะเกะ" หรือเปล่า
‎และการหวนนึกถึงความทุกข์ระทม
‎ความจริงเกี่ยวกับตัวเองมากมายที่ฉันรังเกียจ
‎ก็ไปกระตุ้นให้ฉันเจ็บปวดและวิตกจริต
‎ถึงตอนนั้น
‎ฉันก็ต้องพี้ยาเพื่อหนีไปซะ
‎ทำความสะอาดทำไม
‎ฉันนอนไม่หลับ
‎ดื่มเยอะไปหน่อย
‎เวียนหัวจนเตียงโยกอย่างกับเรือ
‎งั้นเปาไปแล้วเหรอ
‎เขาน่ารักมากนะ
‎ใช่ อย่างกับเทพบุตร
‎แต่ฉันอยากอยู่คนเดียว
‎ไหวไหม
‎กับเกรต้าเป็นไงบ้าง
‎ก็ดี ฉันชอบนางมาก
‎ชอบมากๆ
‎ชอบมากสินะ
‎ใช่
‎ใช่ ฉัน…
‎อธิบายไม่ถูก มันเหมือนมีอะไร…
‎นางอ่อนโยนมาก
‎นางขี่จักรยานมาที่นี่ ‎ด้วยความสับสน เพื่อบอกฉันว่า…
‎ณ ตอนนั้นเอง
‎ขณะที่ฉันเมายาฟังเวนดี้พูดอยู่นั้นเอง
‎ฉันก็ตระหนักว่า
‎ปัญหาของฉันคือ
‎ฉันมีเหตุผลที่ไม่สามารถมีความสุขเหมือนเพื่อนๆ
‎มีเส้นกั้นระหว่างฉันกับพวกเขา
‎แต่มันเป็นเส้นกั้นที่หนาและหลากหลาย
‎ทำจากยานรกชนิดต่างๆ ที่ฉันเคยพี้มาทั้งชีวิต
‎แล้วจู่ๆ ก็เข้าใจ ‎ปัญหาฉันมันไม่ใช่คลับหรือความไม่มั่นใจ
‎แต่ปัญหาคือฉันขี้ยามาหกปี
‎ฉันนึกว่าฉันพี้ยาเพื่อลบความเจ็บปวด
‎แต่ที่แท้ฉันเสพติดหนักมากจนต้องหาเหตุผลที่ดีพอ
‎ให้ติดอยู่ในวงจรอุบาทว์นั้นต่อไป
‎ยิ่งฉันเจ็บปวด ชีวิตก็ยิ่งลำบาก
‎และยิ่งมีข้ออ้างให้ใช้ยาระงับประสาท
‎โคเคน ฝิ่น
‎เพราะงี้ฉันถึงมีความสุขไม่ได้
‎ฉันก็เลยไล่เปาออกไปแทนที่จะเต้นรำกับเขา
‎เพราะฉันอยากพี้ยา
‎และการพี้ยามันควรทำคนเดียว
‎งดงามมากเลยเวนดี้ ดีใจด้วยนะ
‎จริงๆ นะ
‎ขอบใจ
‎แล้วเธอล่ะ
‎เลิกยาได้ตั้งหกเดือนแล้วนี่
‎โครัล ฉันภูมิใจในตัวเธอมากนะ
‎ภูมิใจมากๆ
‎เธอเข้มแข็งมากๆ
‎รู้ไหมว่าฉันเคยโมโหเธอแค่ไหน
‎ไม่เคยรู้เลยว่าแต่ละวันจะเจออะไร ‎ว่าเธอจะจมอ่างอาบน้ำ หรือว่ารถชนตาย
‎หรือว่าช็อกยา ‎แล้วฉันต้องเอาเข็มแทงช่วยชีวิตเธอไว้อีก
‎ฉันกลัวแทบตายอยู่ตลอดเวลา
‎ว่าเธอจะเป็นอะไรไป
‎ไม่ต้องกลัวแล้ว
‎ไม่มีแล้วนะ
‎มีอะไรเหรอ
‎ได้
‎"ได้" อะไร
‎ได้ ฉันจะแต่งงานกับคุณ
‎ได้ ฉันอยากให้คุณเป็นพ่อของลูก ‎ได้ ฉันจะเลือกแผนสอง
‎นั่นเป็นคืนสุดท้ายที่เรามีโอกาสมีชีวิตที่ดีขึ้นได้
‎แต่เราไม่รู้ตัวเลย
‎นี่
‎ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ชายหาดกันไหม
‎เพราะตอนรุ่งสาง ‎โชคของเราจะสลายหายไปตลอดกาล
‎ทำไมไม่ใส่ถั่วอีกล่ะ
‎ถ้าจะทำอาหาร ก็ทำเผื่อด้วยสิ
‎เวลาฉันทำ ฉันยังทำเผื่อเลย
‎เข้าใจไหมเนี่ย
‎เออ
‎เขียนรายการอาหารโปรดมาให้เลยสิ
‎เข้าใจไหม
‎ล้อเล่นน่า
‎ถ้าวันนึงนายคิดอย่างนึง
‎แล้ววันต่อมาก็คิดอีกอย่าง
‎สมองเป็นเหมือนลูกตุ้มนาฬิกา
‎นายคืออะไร
‎คนกลับกลอก
‎อะไรก็ช่าง
‎นายจับยัยสามสาวไปฝังไว้ใต้คอนกรีต
‎แต่แล้วก็ดันไปขุดมันขึ้นมาใหม่
‎นายขโมยเงินของเจ้านาย
‎แต่แล้วก็ไปอยู่บ้านเขา
‎วันนึงทำอย่าง
‎วันต่อมาก็ทำตรงกันข้าม
‎ไอ้…
‎คน…
‎กลับ…
‎กลอก…
‎ฉันไม่สนหรอกว่านายจะคิดยังไง
‎ฉันรู้
‎ฟังนะพวก ฉันรู้ว่าไม่มีใคร ‎อยากฟังว่าตัวเองป่วยจิตยังไง
‎มันทำใจยาก
‎แต่ขอแนะนำอะไรได้ไหม
‎กินยาไบโพลาร์สิ
‎คือแบบ อาชีพนี้ทำนายเอาแน่เอานอนไม่ได้เลย
‎นี่ ฉันไม่ได้กินยาแล้วนะ
‎โอเคไหม แต่ฉันรู้ว่ามันจะช่วยนายได้
‎เห็นไหม
‎นายขำ เดี๋ยวก็ขู่ เดี๋ยวก็ขำ
‎วันนี้เอาปืนมาจ่อหัว พรุ่งนี้ขอเป็นเพื่อนทางเฟส
‎รู้ตัวไหมเนี่ย ดูออกหรือเปล่า
‎นายตกหลุมรักอีตัวของโรมิโอ
‎นายอยากฆ่ามัน ‎แต่ไม่ฆ่า ปล่อยมันไปเฉยเลย
‎แล้วมันก็กลับมาฆ่าน้องของนาย
‎จากที่ฟังมา คริสเตียนมันควรจะกิน ‎ยาไบโพลาร์แทนที่จะเสพเฮโรอีนว่ะ
‎แต่มันฆ่าเขา!
‎จะว่าไปก็เหมือนสงเคราะห์ให้นะ
‎ไอ้ห่าราก
‎ถ้าแกพูดถึงฉันหรือครอบครัวอีก ฉันจะยิงแก
‎แล้วถ้าเกิดแกยิงฉันก่อนละก็
‎แกไม่ทันได้ไปสักรอยขีดแน่
‎รู้ไหมทำไม ไอ้เวร
‎เพราะฉันจะส่งรูปพาสปอร์ตของแกไปให้เพื่อน
‎และแกจะไม่ได้รอดชีวิตออกไปจากสเปน
‎ทำไมต้องอารมณ์บ่จอยล่ะ
‎ก็แค่ล้อเล่นเอง
‎ไม่มีอารมณ์ขันเอาซะเลย
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล