SERIAL NETFLIX
Na widok Wendy w głowie rozbłysło mi światełko.
Małe, czerwone światełko,
które robiło się coraz wyraźniejsze, coraz bardziej dręczące.
Zalały mnie wspomnienia.
Mój brat, Namibia, planowana firma taksówkarska
i nasze przyszłe dziewczyny.
Ale głównie mój brat i życie, które mogliśmy mieć,
gdyby Wendy i jej koleżanki nie wsadziły mu kulki.
Możemy ją udusić tu i teraz.
Puść mnie. Zrobię swoje i się stąd zmyjemy.
Weź mnie, kurwa, rozwiąż.
Weź się, kurwa, zamknij.
Chcesz się sam zasłużyć?
Zgarnąć wszystkie ordery?
Światełko zbudziło mój instynkt rekina.
Rekiny przez pół roku mogą pokojowo żyć w akwarium.
Ale kiedy poczują krew i wypłyną na morze, muszą zabijać.
Co za suki.
Nie umiem chodzić na obcasach.
Złotko, masz 146 centymetrów wzrostu. Gdybyś miała nogi Rubí, to co innego.
Trzeba było za dzieciaka łykać więcej witamin.
- Chodź. - Przytrzymaj się mnie, kochana.
Jeśli my potrafimy, ty też dasz radę. Chodź.
Nie patrz na stopy, tylko przed siebie.
Bardzo dobrze.
Kroczek po kroczku. Pochyl się.
Rubí.
Tak?
Masz dzieci?
Jeszcze nie.
Masz matczyne podejście.
Słucham.
Teraz je znalazłem.
Moisés, bracie, jesteś, kurwa, moim aniołem stróżem. Gdzie są?
Wynajęły domek pod posterunkiem Straży.
Ciągle kręcą się tam gliny.
Ale spokojnie. Wkrótce razem wyjdą.
I to będzie koniec. Zgarniemy je.
Posłuchaj mnie.
Niech Kiełbacha i inni nie przyciągają uwagi.
- Teraz musi się udać. - Dobra.
Jak tam z Darwinem?
Jak, kurwa, na podróży poślubnej.
Dwóch facetów w kamperze w Almeríi.
Czego chcieć więcej?
Dobrze!
To jest automat zapasowy. Musi być pewnie przytroczony.
A tutaj wąż do inflatora.
Dobra.
Poradzicie sobie same.
Dobra.
Gina.
Wcześniej był na to nieodpowiedni moment…
ale coś nie daje mi spokoju i muszę cię o to zapytać.
Słucham.
Chodzi o ojca tego dziecka.
Co chcesz wiedzieć?
Wie, że jesteś w ciąży?
Oczywiście.
Powiedziałam mu i myślałam, że się ucieszy, ale się przeliczyłam.
Rozumiem.
Hej.
Poznałam go w pracy.
A tam ciąża nie była mile widziana.
No bo wiesz, taniec z brzuchem…
- No tak. - Wiesz?
Jasne.
Zaczęłaś od nowa dla dziecka?
Tak.
Toni!
Weź to zatkaj!
Idę!
Dobra.
Wtedy zrozumiałam, że wszystko zaczęło się od ciąży.
Dziecko dało mi odwagę, by uciec od niesprawiedliwości.
Dało nam też siłę do walki z tymi, którzy nas ścigali.
Nadludzką siłę i nadzieję na wolność.
W końcu kręta ścieżka doprowadziła nas do nowego życia.
Nogi w wodzie, rodzina w basenie…
Gdyby dziecko nie dało mi odwagi, by postawić się Romeowi,
wszystko potoczyłoby się inaczej.
Tak jak dla wielu innych dziewczyn.
Panowie, czas minął.
Brigitte.
Pozwól do mojego biura.
Jasne. Tylko się ubiorę.
W co, kurwa? W garsonkę?
Możesz przyjść do szefa naga.
Chodź, kochana.
Śliczne to bikini.
Podnieś ręce.
Ale jesteś wzdęta.
- Wpadłaś, kretynko. - Nie wiedziałam, Romeo.
Klient mnie związał na czworaka. Nie widziałam, jak zdjął gumkę.
Nie poczułaś?
- Nie. - Jesteś profesjonalistką.
Powinnaś być w stanie stwierdzić, czy pieprzą cię z zabezpieczeniem czy bez.
- Od tego zależy twoje zdrowie. - Przysięgam, że nie wiedziałam.
Siadaj. Matko Boska.
Romeo, spłacę cały dług.
Kiedy tylko urodzi się dziecko.
A wtedy co?
Mam je karmić w domu, gdy ty będziesz pracować?
Nie, rozstawimy kołyskę na okrągłym łóżku.
Nie, złotko, tak się nie da.
- Zrobisz aborcję. - Nie. Proszę, nie.
- Nie mogę. Jestem wierząca. - No patrz!
Ciąża jest zaawansowana. To już piąty miesiąc.
To duże dziecko.
Dlatego nie możemy iść do szpitala.
- Zrobimy to tutaj. - Nie.
Tak, kochana. Na takie okazje mamy na dole salę operacyjną.
Nie ty pierwsza byłaś taka nieodpowiedzialna.
Naprawdę chcesz urodzić dziecko jakiegoś kurwiarza?
Uciekłam z klubu, żeby uratować życie dziecka.
A gdy to zrobiłam, ono uratowało mnie.
Jak leci, chłopaki?
Ale formalnie wyglądacie na wideorozmowie.
Zrobić ci jajko sadzone albo coś?
Nie, kochana. Dzięki.
Ależ proszę, Romeo.
Siedzicie tam tydzień.
Co macie?
Rzadko wychodzą. Razem nigdy.
W końcu wyjdą.
Do knajpy, popływać czy potańczyć.
Codziennie zamawiają jedzenie z knajpki azjatyckiej.
Coral wychodzi najczęściej. Bardzo się zmieniła.
Ma inną fryzurę i aksamitną opaskę na oku.
- Aksamitną? - Tak, czerwoną.
Suka ma dobry gust.
- Dokąd wychodzi? - Zawozi ciasta do ich piekarni.
Piekarni?
Zostały piekarkami?
To przykrywka. Pralnia pieniędzy.
Pieką chleby i ciasta,
potem wpłacają do banku przychody i trochę twojej kasy.
I kasa jest czysta.
Cwana jest.
- Skończyła studia. - Wszystko sobie przemyślała.
Kasa, którą zarobiliście na ich otworach, wraca teraz do nich.
Boża sprawiedliwość, co nie?
Wierzycie w karmę? Czy jak tu na to mówicie?
Mówimy na to „trzy suki uciekinierki okradły sutenera”.
I dlatego je zlikwidujemy.
Lubię tego typa.
Ja po prostu wszedłbym do domu
i wpakował wszystkim po kulce.
A jeśli zastaniemy tę pannę i tych dwóch typów,
to jebać to, sześć kulek.
Urządziłbyś masakrę 20 metrów od posterunku?
To kretyństwo.
Wiesz, jak to się nazywa? Tłumik.
Wiesz, do czego służy? Do tłumienia.
Inaczej nazywałby się „ściszacz”.
Nie jesteśmy tak zdesperowani. Zaczekamy dziesięć dni.
Może karma się uśmiechnie
i wszystkie wyjdą razem.
Kurwa, dokąd leziesz?
Na zakupy.
Co to za gówienko?
Zamontuję im w domu kamerę.
Zdejmij kask.
Jedziesz do piekarek?
Tak.
- Ponoć traktujesz je bez szacunku. - Ja?
Obczajasz je, kiedy dajesz im jedzenie.
Cwaniakujesz.
Nie, ja…
- Mówisz, że kłamią? - Ja tylko przywożę…
Nie, ale ja…
Słuchaj.
Kiedy przywozisz im jedzenie, masz się uśmiechać.
- Dobra. - Masz być grzeczny.
I nie gap się na cycki.
I dawaj im prezenciki. Codziennie.
Co masz? Jakiś breloczek?
- Nic nam nie dają. - Ale żałosna firma.
Może dam radę ci pomóc.
Weź to.
Ani słowa dziewczynom.
Jasna sprawa.
Podrywam jedną z nich i nie chcę, żeby wiedziała.
Powodzenia.
Dobra, jedź.
No i puściłeś go z prezentem.
To nie prezent.
Chcę wiedzieć, kiedy wyjdą razem.
A jak je zabijemy, to co?
Co zrobią gliny, kiedy znajdą kamerę w kocie?
Pójdą do kuriera. A co on powie?
Że jakiś kretyn mu go dał. A co zrobi policja?
Prześledzi rozmowy telefoniczne w okolicy.
A co, jeśli odkryje, że ktoś codziennie dzwonił na Teneryfę,
konkretnie do alfonsa, któremu pół roku temu uciekły?
Narażasz mnie, skurwielu.
Co ty odpierdalasz?
Bardzo dobrze.
Puść go.
Nie. Nie puszczę go, bo gnojek widział nasze twarze.
A stanowimy tu nietypowy widok.
- Zgadza się? - Nie.
- Normalny. Ot, turyści. - Dobra. Idź.
Siedź. To Moisés, a ja jestem Darwin. Nie jesteśmy turystami.
Jesteśmy zabójcami z klubu Las Novias na Teneryfie.
Przyjechaliśmy zabić te piekarki, bo były prostytutkami,
ale uciekły.
I zaciukały jego braciszka.
Christiana, tak?
Niech spoczywa w pokoju.
Teraz możesz iść.
Ale… on pozwolił mi iść.
Teraz już nie możesz.
Nie krzywdź mnie, proszę.
Hej.
Widziałeś przecinak do szkła?
Tu jest.
Patrz. Był tutaj.
Nie jesteś Chińczykiem?
Słucham?
Pracujesz w knajpie azjatyckiej.
Tak.
A więc?
No bo właściciele to starsi państwo i…
mają tylko jednego syna.
Dużo im pomagam,
bo znam wszystkie miasteczka na wybrzeżu.
- Ale chciałbyś być Chińczykiem. - Nie.
Tak.
Nie wiem.
Bez różnicy.
Chodź.
Nie, proszę.
Nie! Proszę!
Wkładaj głowę.
Nic nie powiem.
Pójdę sobie i nie pisnę ani słowa.
Albo sam ją włożysz, albo ja to zrobię.
Ale bez reszty ciała.
Ostrożnie. O tak.
Powolutku.
Golfik z folii aluminiowej,
żeby promieniowanie nie uciekało.
Nie chcemy, żeby mnie dosięgnęło.
Co wolisz?
Średnią czy wysoką moc?
- Zawsze traktowałem je z szacunkiem… - No to wysoką.
Opisz, co się dzieje. Ze szczegółami.
Pali!
Co jeszcze?
Pali mnie! Proszę!
Coś ty odjebał?
Ludzka głowa wybucha po 34 sekundach w mikrofalówce.
Na wysokiej mocy.
- Mamy tu coś do czyszczenia? - Ty masz, kurwa, mózg?
Ugotowałeś mu głowę.
Po chuj go torturowałeś?
Musiałem go zabić.
Co za różnica jak?
Ty byś mu wpakował kulkę, ale wyszłoby na jedno.
Różnica między nami jest taka, że ja cieszę się tym, co robię.
Jestem artystą.
Estetą śmierci.
A tym trzeba się cieszyć. Inaczej ta robota cię dobije.
Już ci to mówiłem.
Wtedy zrozumiałem, że to ja byłem tu wielkim przegranym.
- Va banque. - Tak!
Tak to się robi!
Wcześniej chciałem uratować brata.
Teraz ratowałem kanalię, która na to nie zasługiwała.
Nie tylko nic nie zyskałem na tej pierdolonej sprawie.
Wiele straciłem.
- Kładziecie się? - Tak.
Ja też.
I Coral też.
Kiedy tej nocy zobaczyłem, jak ćpa w tajemnicy
i tańczy sama w pustym pokoju,
zrozumiałem, że jej życie to nie bajka.
Zobaczyłem w jej upadku siebie.
Oboje byliśmy skazani na nieszczęśliwe życie.
Oboje byliśmy wielkimi przegranymi.
Twarzą w twarz
po dwóch stronach ekranu.
Wtedy obok niepohamowanej żądzy, by ją zabić,
poczułem też do niej ogromną słabość.
Dzień dobry.
Tatuś przyniósł śniadanie.
To kawa dla mnie? Dzięki.
Ale ładny szlafroczek.
Kochany.
Wygląda pysznie.
- Gdyby co, mamy więcej cukru. - Nie trzeba.
A to co, skarbie?
Szampan na śniadanie?
Lubię go.
To z okazji waszego chrztu morskiego.
W sobotę ma być ładna pogoda.
Dacie sobie radę. Łatwe zejście, najwyżej 15 metrów.
Zabiorę was w cudowne miejsce.
Do wraku 15 mil od wyspy San Andrés. Kopary wam opadną.
- Tak! Będziecie ekspertkami. - Tak jest.
Nalej mi kieliszeczek.
I o to chodzi.
Moisés.
Dziewczyny wypływają łódką.
W sobotę będą 15 mil od brzegu.
Wszystkie trzy.
Cudownie.
Masakra na morzu.
Jakie piękne zakończenie.
Napisy: Juliusz P. Braun