SERIAL NETFLIX
Tam są, suki.
Jakie zadowolone idą na rzeź.
Pierwszy raz zabiję z dystansu.
Jest z nimi dwóch facetów i kobieta. Ich też zabijamy?
- Oczywiście. - Straty cywilne.
Zrobimy tu Trójkąt Bermudzki.
Sześcioro zaginionych i zatopiona łódź. Niech ich szukają.
Zatrzymaj się, papi.
Dziewczyny, chcę wam coś powiedzieć.
Właściwie to dwie rzeczy.
Jedną dobrą, a drugą… dobrą, ale smutną.
Zacznij od tej całkiem dobrej.
Powiedziałam Toniemu „tak”.
Realizujemy plan B. Bierzemy ślub.
Co?!
Gina!
- Cudownie. Cieszę się. - Dzięki.
A smutna wiadomość?
Smutna, ale koniec końców dobra.
Postanowiliśmy zmienić otoczenie.
Po narodzinach dziecka jedziemy za granicę.
A dokąd?
Nie wiem. Na Filipiny, Zanzibar…
Gdzieś, gdzie można nurkować, żeby Toni znalazł pracę.
Trochę mi żal, że nie zobaczę, jak dziecko dorasta.
Razem z Coral.
To też trochę nasze dziecko.
Możemy razem wybrać imię, co?
Będzie miało coś od was.
Będę tęskniła, kochana.
Obiecajcie, że będziecie przyjeżdżać.
Jesteście ciociami, moimi siostrami. Musicie być ze mną.
- Obiecajcie. - Dobrze.
Jedziemy!
Zdrowie Giny!
Dziewczyny.
Co oni robią?
- Nie zauważyli nas? - Nie. Płyną prosto na nas.
Połów czas zacząć.
Zmieńcie kurs!
Pojebało was?
Żryj, pojebie!
Kurwa, który strzelił bez rozkazu?
To mieliśmy czekać na rozkaz?
Teraz mają czas wezwać pomoc.
Chodź, Toni!
Szybko!
Coral!
Mayday!
Teraz!
Toni.
Osłaniaj mnie!
Żyjesz?
Sprawdźcie magazynki.
Zatopimy tę jebaną łódkę.
- W porządku? - Tak.
Pau.
Kochanie, jesteś cały?
- Krwawisz. - To tylko draśnięcie.
Uciskaj ranę, dobrze? Przepraszam.
Pau nie żyje.
Jesteś cała?
Proszę, kochany.
Uciskaj ranę. Musimy powstrzymać krwotok.
Zawracają.
Kim są ci ludzie?
Przemytnicy narkotyków pomylili łodzie? Co się, kurwa, dzieje?
Co ty robisz?
Przez te fale za chuja ich nie zabijemy!
Któraś coś zrobiła? Dzwoniłyście do klubu?
- Dzwoniłaś do byłej? - Nie! Niby czemu?
A ty do Moisésa?
Przed chwilą prawie mi odstrzelił głowę. Miałabym dzwonić do tego skurwiela?
To ja.
Dzwoniłam do mamy, bo chcę tu ściągnąć dziecko.
Ale nie sądziłam, że namierzą rozmowę na taki dystans.
To przecież Kuba.
Jasne, że namierzyli.
Jasne.
A teraz Pau nie żyje.
I wszystkich nas zabiją. Rozumiesz, prawda?
Dobra, kolejna rundka.
Jedni za drugimi, dobra?
Przepraszam, ja nie chciałam. Po prostu nie pomyślałam.
W tym twój problem, Gina. Nie myślisz! Jesteś idiotką!
Po chuja ci tu dziecko? Żeby zaraz zostało sierotą?
Nie jest idiotką.
Jest suką.
Dlaczego tak mówisz? Ja…
Dlaczego?
Bo przez pół roku ani myślałaś dzwonić do mamy.
A teraz zadzwoniłaś. Wiesz czemu?
Bo masz nas w dupie.
Ty jedziesz na koniec świata, a my zostajemy w tym gównie.
Masz w dupie, że nas narażasz.
A ty co?
Nigdy nas nie naraziłaś?
Choćby kiedy przedawkowałaś i prawie się utopiłaś w basenie?
Albo pojechałaś do klubu po paszporty,
ale wcale ich nie wzięłaś.
Wolałaś wciągać krechy jak pojebana. Nie mam racji?
O czym wy mówicie? Jaki klub? Jakie narkotyki?
Kto strzela do piekarek na morzu? Nie rozumiem!
Jesteśmy ofiarami handlu ludźmi, Greta.
Uciekłyśmy z burdelu.
I prawie zabiłyśmy alfonsa. Ale nie całkiem.
Ukradłyśmy mu cztery miliony euro. Z hakiem.
Na ziemię!
Toni, masz tu coś do obrony?
Kusze pneumatyczne. Są w skrzynce ze sprzętem.
Można odciąć linki i strzelać harpunami.
Tak. I pistolety sygnałowe.
Kochany.
Tak cię przepraszam.
Naprawdę. Wybacz mi.
Nie obchodzi mnie, czego mi nie powiedziałaś.
Ja nie chciałem wiedzieć.
Liczy się tylko to, żebyśmy przeżyli.
Bo plan B to najlepszy plan w moim życiu.
Czemu zawracamy?
Możemy ich staranować i wywrócić jedną z łodzi.
Będą nas taranować!
Kretyn chce się zabawić.
Na sterburtę! Moisés, szeroko!
Są zbyt zwrotni.
Zastrzel starego. Tego przy sterze.
Toni! Płyń do brzegu.
Nie! Toni!
Nie!
Kochanie. Proszę.
Spróbuj teraz wstać, skurwielu!
Kochanie, proszę!
Kochany, oddychaj.
Proszę!
Proszę, kochany!
Oddychaj! Proszę! Kochanie!
Kiedy daremnie próbowałam ocalić życie Toniego,
myślałam, że jego ciało umarło, lecz jego dusza – nie.
I przypomniały mi się słowa babci.
Że kiedy ktoś umiera, przez jakiś czas zostaje z nami,
żeby dać nam siłę, której nam brakuje.
I w tej chwili zrozumiałam, co muszę zrobić.
Gina! Wracaj tu!
Co ty robisz?
Ktoś oberwał!
Odstrzeliłam jednemu głowę. Pomóż mi przeładować.
Nie ryzykuj więcej.
Muszę odstrzelić łeb Romeowi.
Przeładuj.
Coral.
Przestań. On już nie żyje.
Kurwa, ta szmata jest w oleju! Podpalisz nas, Kiełbacha!
Polej go wodą!
Szybko!
Polej go!
- Gina! - Nie!
Game over, grubasko!
Nie!
Zamknij drzwi, Greta!
Gina!
Spokojnie. Dziecku nic nie będzie.
Kochana, musisz być silna.
- Bądź silna. - Dobrze.
- Celuj w silnik, Romeo. - Racja!
Doganiają nas!
Teraz!
Co się stało?
Nie! Czekaj! Uciskaj ranę.
Uci… Pokaż.
Jest rana wylotowa. Spokojnie. Co za skurwysyn.
Wracają.
Mamy tylko jedną szansę.
Zanurkować i zaatakować z wody.
- Dobra. - Dobra.
Czekaj tu. I uciskaj.
Zaczekaj. Spokojnie.
Tu są.
Czemu włączyły muzykę?
Pogrywają z nami.
Dobra, zabawmy się.
Nie strzelajcie, póki nie zobaczycie ruchu.
Do tego czasu pełna cisza.
Pośród tej ciszy,
woni prochu i oleju napędowego, krwi i saletry,
bałam się o moje dziecko.
Tak jak wtedy, gdy dowiedziałam się, że istnieje.
Mogłabyś płakać po cichu?
Wszystko gra, Gina?
Chyba nie mogę oddychać.
Nie mogę oddychać.
Posłuchaj.
To napad lękowy. Podnieś się.
Głowa między kolana i weź wdech.
Powoli, licząc do dziesięciu.
A teraz powolny wydech.
I też licz do dziesięciu.
Kiedy ja tak mam, pomagają mi dwa bromazepamy i shot whisky.
Albo opychanie się śmieciowym żarciem.
Ramen orientalny z kaczką, grzybami i odrobiną kolendry dla królowej.
Dziękuję.
Wiesz, że tutaj napady lękowe i chandra to norma.
Zjedz, to ci przejdzie.
Nie wiem, co mnie opętało.
Nie miewam napadów lękowych i się tak nie rozklejam.
Jestem pozytywną osobą. Zawsze…
Nie wiem. Wierzę, że będzie lepiej.
Że wszystko się ułoży.
Ale teraz sama nie wiem.
A co się stało?
W moim życiu nadeszła taka chwila, kiedy coś kliknęło.
Tak się czuję.
Dziewczyny, muszę się stąd wyrwać.
Dłużej nie wytrzymam.
Nie mogę tu zostać.
Mam jeszcze 600 euro długu u Romea.
Ale nie mogę czekać. Muszę odejść teraz.
- Gina. - Naprawdę.
Spokojnie.
Każda z nas ma tu okropne dni.
Ale będzie dobrze. Myśl o tym, że się stąd wyrwiesz.
Odejdziesz i będziesz miała dom.
Ogromny. Z kamerdynerem i w ogóle. Możesz mi wierzyć.
No tak. Ale ja nie potrzebuję takiego życia.
Naprawdę. Nie potrzebuję luksusów.
Ja marzę tylko o spokojnym życiu.
O tym, by mieć zwykły domek i to, co konieczne, by założyć rodzinę.
Tylko tyle pieniędzy, żeby móc pójść do supermarketu
i kupić to, co jest na przecenie.
Napić się kawy z sąsiadką, poplotkować.
Nie wiem… Rysować i takie tam.
Chcę mieć normalne życie.
Chcę tylko żyć.
Może…
Może to dlatego, że nigdy tego nie zaznałam.
Tak, to dlatego.
Dam ci te 600 euro, Gina.
Chciałabym móc tamtej nocy powiedzieć przyjaciółkom o ciąży.
I że dzięki nim mogę odejść i zamieszkać z dzieckiem.
Ale ta próba wywalczenia normalnego życia znowu zakończyła się katastrofą.
Jesteśmy kwita, prawda?
Greta.
Ja rodzę. Proszę, pomóż mi.
Greta!
Nie mogę przyjść.
Nie mogę.
Zgaście silniki.
Moisés.
Kiełbacha!
To one!
Strzelać w bąbelki!
Napisy: Juliusz P. Braun