SERIAL NETFLIX
- Widzisz coś? - W tym słońcu nic nie widać.
To się, kurwa, wychyl.
Popatrz tam.
Tutaj!
Moisés!
Odsuń się, Moisés!
Unosząc się pod taflą wody,
Romeo pomyślał, że to byłaby ironia tak umrzeć.
Od strzały w piersi wystrzelonej przez kobietę,
która niedawno złamała mu serce
i którą przybył zabić.
Ale to nie Romeo umierał.
Proszę.
Proszę, nie…
Greta.
Greta, ja rodzę. Pomóż mi.
Greta!
Jesteś ranna?
To nic takiego. Jest rana wylotowa.
Słyszysz?
Dziewczyny wygrywają.
Musisz mi pomóc przy porodzie.
Złap mnie za rękę.
Ściśnij.
Mocno. I przyj.
Chodź, Moisés!
- Nie mogę. - Cholera. Co robimy?
Znajdź coś ostrego.
Dobra.
Moje dziecko się rodzi.
A ja umieram, Greta.
Wytrzymaj.
Ale jestem szczęśliwa.
Bo wiem, że on przeżyje.
I spotkamy się na progu tego życia.
To będzie tylko chwila,
ale zdążymy się przywitać.
Musisz mnie rozciąć.
- Nie. - Musisz.
Proszę.
Dobrze.
- Dasz radę. - Dobra, zróbmy to.
Zrobię coś i dziecku, i tobie.
Nie mogę.
Mnie nie da się już nic zrobić.
Spokojnie.
Daj.
Chodź tu!
Moisés!
Zabierajmy się stąd.
Chodźmy.
Wyjmij je.
Dziewczyny.
Co robisz?
Rodziła. Próbowałam wyjąć dziecko.
- Nie mam dość siły. - Gina.
- Spokojnie. - I ona też nie.
- Jest bardzo słaba. Gina, kochana. - Gina!
Gina.
Wygrałyście?
Tak? Wygrałyście?
Musicie wyjąć dziecko. Proszę.
Pociągnijcie mocno. To trudne. Wyciągnijcie je, dobrze?
Błagam.
Łódź przecieka. Musimy uciekać.
- Mamy tratwę ratunkową. Rozłóż ją. - Dobra.
Wyjmij je.
Na pewno?
Trzeba rozciąć błonę. Nóż.
Żyje?
Oddychaj.
Daj mi go.
Spokojnie.
Już dobrze.
Chodźmy.
Proszę.
Mój maleńki.
Udało ci się.
Udało się, kochana.
Gina?
- Gina? - Gina.
- Proszę, nie. - Gina.
Tratwa gotowa.
Tracę dużo krwi.
- Jedźmy do szpitala. - Będzie za dużo pytań.
- Doktor Guerra? - Tak.
Mieliśmy incydent. Są ranni.
- Musi pan przyjechać do Almeríi. - To poważna sprawa?
Mamy dwóch ranionych harpunem, i jednego poparzonego.
W co ich raniono?
Romeo ma harpun w torsie. Przeszedł na wylot.
Kiełbacha w brzuchu. Nie na wylot, ale jest dużo krwi.
- Wyciągnąć go? - Nie ruszaj go.
Możesz uszkodzić jelito i pogorszyć krwotok.
Wylanie się treści żołądkowej spowoduje urazy wewnętrzne.
- Muszę go operować. - Dobrze.
Romeo, na jakiej wysokości tkwi harpun?
Romeo.
Jest po lewej stronie, na wysokości barku.
- Pięć palców nad sutkiem. - Tam nie ma organów.
Wyciągnij harpun od strony grotu,
a potem zdezynfekuj i zszyj ranę.
- Dobrze. - Mamy igłę i nici?
Ja mam coś, co się nada.
A teraz poparzony. Jakiego stopnia to poparzenia?
- Wysokiego. - Potrzebuję konkretów.
- Opisz obrażenia. - Dobrze.
Dobrze, doktorze. Oberwał w twarz racą sygnałową.
Proch przylgnął mu do twarzy.
Przez 10, 15 sekund się palił.
Ma różową skórę, miejscami czarną. Zamglone oczy.
Zamglone?
- Jak pieczona ryba. - Poparzenia trzeciego stopnia.
Coś takiego wymaga interwencji chirurgicznej,
przeszczepu skóry i z tego, co mówisz, także twarzy.
Wyłącz, kurwa, głośnomówiący. Straszysz go.
Nie dożyję tego, jak lekarz przyleci z Teneryfy.
Doktorze…
Mogę sam pójść do szpitala.
Powiem, że to wypadek przy nurkowaniu.
Popatrz na mnie.
Nie możemy iść do szpitala.
Nie, przyleci pan dzisiaj.
Garrigues załatwi panu prywatny samolot.
Widzimy się za parę godzin.
Będzie za parę godzin.
Mamy zrobić Xuanowi okład z maści z antybiotykiem.
W porządku.
Darwin.
Wyglądasz z nas najlepiej.
Pójdziesz do apteki. Leć.
Pij.
Zagryź.
Dobra.
Raz, dwa…
A teraz mnie stąd zabierz.
Nie chcę się wykrwawić w tym syfiastym kamperze.
Romeo.
Jeśli stracę jeszcze z litr albo dwa krwi, to umrę.
Chcę pójść sam do szpitala.
Rozkoszujmy się najbardziej magiczną porą dnia.
Zmierzchem.
Chciałybyśmy wynająć pokój na noc.
Dla całej trójki?
Czwórki.
Kurwa, dzwonią z domu.
Jeszcze nie śpisz, skarbie?
Nie umiem zrobić pracy domowej.
Siostra nie może ci pomóc?
Poszła na noc do koleżanki, a Linda María coś kręci.
Rozumiem. To słucham.
Ile jest dziesiątek w 30 setkach?
Daj kalkulator.
Już ci mówię, skarbie. Chwileczkę.
Zobaczmy.
- Setki, czyli po 100. - Tak.
Trzy tysiące.
Trzy tysiące? Niemożliwe. Kurwa.
- Ale w dziesiątkach. - 100 razy 30.
Przelicz na dziesiątki.
- Faktycznie. - Trzysta.
- Tak, 300. - Tak.
Kochanie,
w 30 setkach jest 300 dziesiątek.
Dzięki, tato. Kiedy wracasz?
- Za jakieś dwa dni. - Jest z tobą wujek Moi?
Tak, siedzi tu.
Powiedz mu, że mi umarł Pou.
Pou ci umarł, skarbie?
Sama powiedz wujkowi. Jest obok. Już ci go daję.
Hej, księżniczko.
- Pou mi umarł, wujku. - Jak to?
Chyba go przekarmiłam i za mało się z nim bawiłam.
Nie przejmuj się, kochanie.
Adoptujemy Pou 2.
- Kto to jest Pou? - Wirtualny zwierzak.
- Albo możemy nazwać go inaczej. - Dobrze.
- Kocham cię, księżniczko. - Ja ciebie też.
- Weź mnie do szpitala. - Spokojnie, jest rana wylotowa.
Zatrzymamy krwotok, oczyścimy ranę i zszyjemy.
Szyć rany też umiesz?
Lekarka, dziwka i piekarka.
Nie możemy iść do szpitala.
Zadzwoniliby na policję.
Kazaliby ci złożyć zeznania, a wtedy też będziesz na celowniku.
I tak zostawiamy szlak trupów.
„Szlak trupów”.
Chciałam sobie popływać, a jestem ranna i nie mogę iść do szpitala.
Dziewczyny.
Dziecko zasnęło. Pójdę zabrać pieniądze z kryjówki.
Moisés.
Musisz coś dla mnie zrobić.
Powiedz mojej dziewczynie, że wyjechałem.
Co ty gadasz? Sam z nią porozmawiasz.
- Wyjdziesz z tego. - Jestem oszpecony na całe życie.
Powiedz jej, że zmyłem się z inną.
Chcesz jej złamać serce?
Słuchaj, Xuan.
Jeśli cię kocha,
to ma gdzieś, jak wyglądasz.
Zobaczysz, że będzie przy tobie.
Nie rozumiesz. Jestem wrakiem.
Potworem. A ona normalną dziewczyną.
Pracuje w przedszkolu.
Okłamywałem ją.
Łatwiej jej będzie myśleć, że zostawiłem ją dla innej.
Gdy tak przekonywałem Xuana, że wszystko się ułoży,
zobaczyłem jak na dłoni, że to fałsz.
Nie było dla mnie nadziei. Dla nikogo z nas.
Tacy jak my nie mogą powiedzieć ukochanej,
co naprawdę robią.
Nie mogą odsłonić prawdy,
bo to automatycznie odbiera szansę na normalne życie.
Porozmawiam z nią.
Obiecuję.
Ja miałam życie, Wendy.
Miałam kupić dom na wsi z dziewczyną i być szczęśliwa.
Ale musiałaś przyjechać na stację benzynową i mnie uwieść.
Przejażdżki na motocyklu…
A co ja powiedziałam? Że mam dziewczynę.
Ale ty to zignorowałaś.
I raz po raz wracałaś.
Aż wyszło na twoje.
Zakochałam się w tobie.
I po co?
Żeby żyć w kłamstwie?
Grać twoją dziewczynę w twoim fałszywym życiu?
Zmień to.
Ostrożnie.
Tak jest.
To nie było fałszywe życie.
To wcześniejsze, w klubie,
gdy co noc mnie gwałcono…
Ono było fałszywe.
To jest prawdziwe.
A przynajmniej wydawało mi się, że mam do takiego prawo.
Do tego, by znów się zakochać.
Bo pierwszy raz…
nie był zbyt szczęśliwy.
Zostałam dziwką, żeby wyrwać dziewczynę z biedy.
A ona mnie rzuciła.
I utknęłam tutaj. Ci skurwiele mnie porwali.
I nikt nie przyszedł mi na ratunek jak w filmach.
Gina mnie uratowała.
Ona.
I Coral.
A potem było to życie.
I myślałam…
że zawsze będę się ukrywała, odcięta od świata, a wtedy…
zobaczyłam ciebie.
A ty mnie.
I się uśmiechnęłaś.
I na te 20 czy 30 sekund…
przestałam się bać.
Czułam się normalna.
A potem wróciłam do domu i…
spuściłam benzynę z motocykla, żeby kolejnego dnia znów cię zobaczyć.
Moisés, myślisz, że Jezus miał rację?
Że życiu nadają sens
dobro i przebaczenie?
Zawsze myślałem, że ludźmi kierują niskie popędy.
Pierwotne instynkty.
Fiut,
głód,
ambicja…
egoizm, chciwość…
i żądza zemsty.
Dlatego tu jesteśmy.
Dla jebanej zemsty.
I patrz na nas.
Może Jezus miał rację
i mógłbym spokojnie jeść sobie kolację z córeczkami,
ucząc małą o dziesiątkach i setkach.
A jeśli to moja ostatnia noc?
Życie dawało mi już znaki, Moisés.
Raz prawie zginąłem.
Zignorowałem te znaki.
Nie zrobię tego drugi raz.
Czy to wszystko…
naprawdę było koniecznie?
Musiałeś opowiedzieć w swojej historii, że to kobiety zawsze wszystko psuły?
Najpierw ugryzłyśmy jabłko, co nie jest prawdą,
ale ty ukarałeś nas
rodzeniem dzieci w bólu.
Niezła z ciebie łajza.
A apostołowie?
Dwunastu facetów.
Jedna dziwka.
A najlepsze jest to…
że najpierw stworzyłeś swojego kumpla,
a potem, żeby mu się nie nudziło,
wyjąłeś mu żebro i stworzyłeś nas.
Stworzyłeś nas z resztek po facecie.
Co, nie wiedziałeś, że spowodujesz tyle bólu?
Od początku wiedziałeś, że kobietom nie będzie łatwo.
Jasne, że tak.
Nie można robić takiego gównianego PR-u gatunkowi, który samemu się stworzyło.
Mogłeś nas lepiej wypromować.
Dobra, przepraszam.
Wybacz, nie chciałam cię besztać. I tak masz ciężko na tym…
Ale kurwa, no…
Teraz wszystko musimy same naprawić, co nie?
I jest strasznie trudno.
Strasznie.
Matko Boża z góry Karmel, królowo mórz.
Opiekuj się naszą Giną, dobrze?
To dobra dziewczyna.
Co my tu, kurwa, robimy?
Ja się, kurwa, wykrwawiam!
Wykrwawiam się, kurwa!
Idę.
Idę, kurwa, do szpitala.
Siadaj, Kiełbacha.
Nie.
Nie. Nie skończę tak jak Xuan.
- Nie stanie mi się to. - Uspokój się i usiądź.
- Kurwa, puszczaj! - Pogorszysz sprawy.
Co mi zrobisz?
To, co Christianowi?
O czym on, kurwa, mówi?
Też jestem ciekaw.
O czym ty, kurwa, mówisz?
Że pozwolimy ci się wykrwawić, tak jak te suki Christianowi?
Ty mu powiedz, do chuja! Bo kretynowi odbiło!
Patrząc w tej chwili na Romea,
który desperacko starał się o moją akceptację,
zrozumiałem, że boi się bardziej, niż kiedy oberwał harpunem.
Powiedz mu!
O wiele bardziej niż wtedy, kiedy dwa razy otarł się o śmierć.
Ale z jakiegoś powodu łatwiej mi było mu uwierzyć,
niż zaufać podejrzeniom i zburzyć całe moje życie.
Na razie.
Napisy: Juliusz P. Braun