SERIAL NETFLIX
To ja.
Przyniosłam pieniądze i…
mleko, butelkę, lekarstwa.
Zabili Ginę.
Wiem.
Tylko o niej myślę.
Przeszłość zawsze powraca.
Kiedy się tego nie spodziewasz.
Skoro tak, to z nią skończmy.
Musimy zabić Romea.
Musimy zabić tego skurwysyna.
Dla niego.
Żeby miał normalne życie, jakiego nie zaznała jego matka ani my.
O czym wy mówicie?
Chcecie zabić mordercę? Mafioza?
Jesteście wariatkami.
- I to groźnymi. - Nie wstawaj.
- Żyjesz? - Tak.
- Pomogę ci. - Nie.
Antybiotyki. Bierz przez co najmniej dziesięć dni.
Sama zmieniaj opatrunki. Nie idź do szpitala.
Inaczej dowiedzą się, że oberwałaś.
To jakieś pół miliona euro.
Słucham?
Nie potrzebuję tyle kasy,
a może kiedyś ci się znudzi na stacji benzynowej.
Wezwę ci taksówkę.
Dzień dobry, pokój 216. Chciałabym zamówić taksówkę.
Tak, na teraz.
Dziękuję.
- Wszystko gra? - To jak?
To nic nie da.
Możemy się przefarbować, przeprowadzić, zmienić nazwiska.
To nic nie da.
Zabiją i nas, i dziecko.
Teraz to ty masz samobójcze plany zemsty.
Może teraz się powiodą.
Dobra.
Zabijmy tych sukinsynów.
- I jeszcze jedno. - Co?
Chcę puścić klub z dymem.
Zobaczyć, jak ten pierdolony szyld płonie na środku pustyni.
To miejsce na nic innego nie zasługuje.
Uratujemy dziewczyny.
Powinny mieć normalne życie, tak jak my.
Zgoda.
Halo?
Taksówka czeka.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
To… wypoczywaj. Musisz być wycieńczona.
Morze daje w kość.
Trzymaj się.
Stać!
Proszę zawrócić.
- Wyszło 12,70. - Proszę.
Nie mam jak wydać.
Reszta dla pana.
Po jednym, nie?
Musimy kupić prawdziwe pistolety, a tym tylko wzywać pomoc czy coś.
Co tu robisz?
Nie wiem.
Albo wiem.
Ja…
pomyślałam, że skoro nie mogę iść do szpitala…
to lepiej być z wami.
Znacie się na ranach postrzałowych.
Możesz powiedzieć, że to wypadek przy nurkowaniu.
Nie.
Zostanę i pomogę wam się zemścić na tych skurwysynach.
Uciekłyście z klubu od stręczycieli.
A ja was zostawiłam, jakbyście zniszczyły mi życie.
Jakbyście były czarnymi charakterami. A wy jesteście bohaterkami.
Więc zostaję.
Wy zabijecie tych typów, ja zajmę się dzieckiem i będę wam gotować.
Nie da się mordować alfonsów, kiedy trzeba karmić butelką.
TENERYFA – 10 DNI PÓŹNIEJ
Idę się wysikać.
Wendy przekonała mnie, że najprościej będzie uwolnić dziewczyny,
jeśli pojedziemy za Romeem i wpakujemy mu kulkę.
Na chłodno. Bez urazy, bez psychotropowego szału,
bez dziur w ziemi i bez buldożerów.
Po raz drugi miałam kogoś zabić, żeby odzyskać wolność.
Ale tak jak poprzednio
sprawy nie miały pójść po mojej myśli.
Zamiast odzyskać wolność,
miałam pogrążyć się w piekle głębiej niż kiedykolwiek wcześniej.
Coral. To Romeo.
Jest sam.
To nasz szczęśliwy dzień.
- Nie tak blisko, bo nas zauważy. - Dobra.
Skręca.
Jedź za nim. Nie zgub go.
Zatrzymał się.
Chyba gdzieś dzwoni.
- Tato, to była Coral! - To nie ona!
- Stój! - To Coral!
Tato, jedziesz za szybko!
- Kurwa! - Tato, stój!
- Tato! - Proszę!
Zatrzymaj się!
Przepraszam.
Wszystko w porządku?
Clara! Co się stało, kochanie?
Nie chcę już z tobą mieszkać. Chcę do dziadków. Lola też jedzie.
- Dobrze. Wracajmy… - Teraz!
To na pewno były one?
Coral i Wendy.
Bez Giny.
I jakaś ruda. Chyba była z nimi na łódce.
Kojarzę ją. Dorwę je.
Moisés.
Nie jestem pewien, czy powinieneś.
Co?
Może lepiej z tym skończyć.
Nie, Romeo.
Tu nie ma miejsca na przebaczenie.
Jest tylko jedna droga.
Życie albo śmierć. Odwrotu już nie ma.
Albo one przeżyją, albo my.
Spokojnie, zamorduję te suki.
Nie spocznę, póki ich nie zabiję.
Kurwa.
- Wrócę z tym później. - Rubí!
Wejdź. Zostań.
Wypiję tę whisky.
Dziękuję.
Podasz mi ten koc? Kiepsko się czuję.
Dziękuję.
Lubię, jak się mną zajmujesz.
Puść mi coś. To mnie odpręży.
Tak jest. Chodź.
Chodź, Rubí. Połóż się tu.
Tutaj, ze mną.
Właśnie tak.
Razem. Właśnie tak.
Potrzebuję cię, Rubí.
Obserwowałem cię, odkąd tu jesteś.
I zrozumiałem, że łączy nas wielki magnetyzm.
Jesteśmy jak dwa bieguny.
Jesteś miłością,
słodyczą,
ochroną, której potrzebuję.
Jesteś domem,
matką.
Tym, co straciłem.
Chodź, zatańczmy.
STACJA BENZYNOWA LOS CÁCTUS
Co to miało być?
Nic nie powiesz? Słowem się, kurwa, nie odezwałaś.
Nie wiem.
Nie widziałaś jego córek?
- Nie. - Odpuść, Wendy.
Nie odpuszczę. Po chuja założyłaś słuchawki?
Nie wiem! Nie widziałam ich! Daj mi spokój!
Nie wściekaj się na nią.
Ona nie chciała. Nie widziała ich.
Ale Romeo nas widział. I plan wziął w łeb.
Nie rozumiecie?
To był jedyny sposób.
Jedyny.
Zabić Romea z zaskoczenia.
Wszystko zawaliła. Romeo wie, że tu jesteśmy.
Przyśle po nas zabójców, a oni nas znajdą.
Słuchając, jak Wendy mówi, że zrujnowałam plan,
zrozumiałam, że tak naprawdę zrujnowałam o wiele więcej.
Obróciłam w pył coś, co nas łączyło.
I nie dało się tego cofnąć.
- Los Cáctus. Słucham. - Dzień dobry.
Mam przesyłkę dla Grety. Dzwoniłem do jej domu.
Mówią, że jej nie ma, ale pracuje na tej stacji.
Jaka Greta? Braun?
Tak.
Już tu nie pracuje. Przykro mi.
No cóż, dziękuję. Miłego dnia.
Dzień dobry, ja do Grety Braun. Mam dla niej przesyłkę.
Podobno się tu zatrzymała.
Dzień dobry. Mam paczkę dla Grety Braun.
B-R-A-U-N.
Braun.
Dobrze, dziękuję.
Czy zatrzymuje się u państwa Greta Braun?
Dzwonię do Grety Braun. Podobno jest u państwa.
Taka piękna.
Rubí.
Ale oczywiście…
nie możemy być rodziną, dopóki się nie pobierzemy.
Co się stało? Nie. Wiem, o czym myślisz. Nie.
Myślisz o swoim długu i o naszej przeszłości.
Ale niepotrzebnie. Wybaczę ci.
A jako żonie dam ci pieniądze.
Dla twojego taty.
I polecimy z moimi córeczkami do twojej rodziny w Santo Domingo.
Co ty na to?
Wiesz, co zrobimy,
żeby było bardziej naturalnie?
Będziemy mieli dziecko.
Jak miło.
Cudownie będzie założyć rodzinę.
Od dziś co noc będziemy zastawiać pułapkę na jajeczko.
Aż zajdziesz w ciążę.
Stacjonarny?
To one.
Chcą wiedzieć, czy tu jestem.
Odbierz. Powiedz, że Romea nie ma.
Halo? Kto mówi?
- Podaj mi Romea. - To Moisés.
- Moisés. - Romeo, znalazłem je.
Są w domkach Azul Tropical. Koło La Caleta.
Dobrze. Nie rozłączaj się.
Przyślę Kiełbachę i Darwina, żeby pomogli ci je zabić.
Darwin! Kiełbacha!
Moisés? Tu Rubí.
- Co jest? - Romeo zabił twoją mamę.
Wsadził ją do zamrażarki, a kiedy chciałeś ją zobaczyć,
kazał ją rozmrozić i umalować.
I zawieźliśmy ją do domu starców, w którym pracuje klient.
Co ty pierdolisz, Rubí?
Byłem u matki w domu opieki. Ona żyła.
Nie. To byłam ja.
Ja byłam podłączona do tego ustrojstwa od oznak życia.
Słyszałam, jak mówiłeś jej, że Christian został zabity
i że pochowałeś go przy ojcu, żeby dodać mu sił,
bo trudno im będzie się dostać do nieba.
Nie było tak?
Czemu miałbym ci, kurwa, wierzyć?
On zabił też Christiana.
Dziewczyny postrzeliły go w brzuch, ale Romeo przywiózł go do klubu
i pozwolił mu się wykrwawiać przez 11 godzin.
A potem zabrał go na szosę i zostawił na śmierć jak zwierzę, jak psa.
Powiedział ci, że to one, żebyś je zabił, ale to nieprawda.
To fałsz, kłamstwo. To on jest mordercą.
To jego musisz zabić albo… Rozumiesz?
Chcę zobaczyć matkę.
Musisz coś zrobić.
Nie potrafiłem uwierzyć Rubí.
Że ktoś, kogo uważałem za brata,
ktoś, kto mówił o przebaczeniu Chrystusa,
był Szatanem.
Że przekonywał mnie, że rodzina jest najważniejsza,
trzymając zamrożone zwłoki mojej matki.
Trzymaj.
Mamo, Christian nie żyje.
Pochowałem go przy tacie, żeby dodać mu sił.
Obu będzie trudno dostać się do nieba.
Gdy ja skakałem po łóżku z jego córkami,
on pozwolił mojemu bratu wykrwawiać się przez 11 godzin.
Romeo chciał ze mnie zrobić żałosną marionetkę.
Zrobisz mi to, co Christianowi?
Nie uraza sprawiła, że wszystko zmieniłem.
Tylko dowody.
Szatan był groźnym obłąkańcem, a ja stanowiłem jego opus magnum.
Plan jest w toku, Moisés.
Sukom zostało 20 minut życia.
Moisés?
Moisés!
To dziecko Giny.
Ona nie żyje.
Przykro mi.
Słuchajcie.
Nie mam czasu wyjaśniać, przez jakie gówno przeszedłem.
Musicie mi zaufać.
Lada minuta zabójcy Romea wpadną tu i was wystrzelają.
Chodźcie ze mną albo zginiecie.
Czemu mamy ci wierzyć?
Gdybym chciał, już bym was zabił.
Ale wszystko się zmieniło.
Teraz to ja zabiję Romea.
Zabił Ginę.
Ale zabił też moją matkę
i mojego brata.
Kaprys przeznaczenia postawił nas po jednej stronie barykady.
Może nie chcesz nas zabić tutaj, bo wtedy pójdziesz do pierdla?
Jeśli chcesz nas stąd zabrać…
będziesz musiał nas zabić.
Nie wierzysz mi?
Za niecałą minutę zaczną strzelać.
Wendy, on mówi prawdę. Chodźmy.
Też myślę, że trzeba iść. Potem zobaczymy, co i jak.
Są tutaj.
Okno w łazience.
Szybko.
- Kasa! - Wendy.
Nie ma czasu! Wendy!
Tędy.
Schylcie się.
Na dół.
Napisy: Juliusz P. Braun