SERIAL NETFLIX
Na dół.
Darwin!
Tu są ich rzeczy.
Mają ze sobą dziecko.
I prochy.
Panny sobie imprezowały.
Jeszcze ciepłe.
Dopiero co wyszły.
Widziałam prochy, Coral.
Kokainę, tabletki we wszystkich kolorach tęczy.
Cały czas brałaś?
Spójrz na mnie.
Masz źrenice jak spodki.
Przytuliłam cię i ci pogratulowałam,
myśląc, że z tym zerwałaś.
A ty ciągle brałaś?
Kiedy?
W nocy?
Ale jestem głupia.
Myślałam, nasza bliskość ci pomaga.
Czuję się…
jak idiotka, że myślałam, że ci pomagam.
To nie twoja wina.
Jasne, że nie.
Oszukałaś mnie.
Co to mówi o naszej relacji,
jeśli kłamiesz, kiedy cię przytulam?
To ty zawsze przynosisz ból.
Popatrz na nas.
Znowu coś nam grozi…
przez ciebie.
Kiedy prawie zabiłaś Romea na oczach jego córek…
byłaś naćpana?
Lepiej będę, jeśli się od ciebie odsunę.
Zatrzymaj się, Moisés.
Nie jesteśmy bezpieczni.
Zatrzymaj się.
Zabieramy dziecko.
Ty nikim się nie zaopiekujesz.
Trzymasz się?
Jedź.
Ludzie mówili mi różne świństwa.
Ale nigdy nic tak nie zabolało.
Bo nigdy nikogo tak nie kochałam.
Zrobisz coś dla mnie?
Jasne.
Zamknij mnie.
Zwiąż, aż minie syndrom odstawienia.
I nie wypuszczaj, aż będę czysta.
Albo martwa.
Pomóc ci, piękna?
Dawaj komórkę i wysiadaj.
Już.
Czyj to dom?
Takich Rosjan.
Ale luz, będą dopiero za miesiąc.
Skąd wiesz?
Znam ich.
Wejdź.
Skąd znasz kod do alarmu?
To dom klientów.
Czasem wożę tu dziwki i kokainę.
Przeszukaj dom. Tabletki, alkohol, syropy…
Wszystko spuść w kiblu.
Będzie dobrze, Coral.
„Będzie dobrze”? Nawet ja w to nie wierzyłem.
Nic nie było dobrze.
Czułem się chujowo.
Okłamywałem Coral, tak jak ona okłamywała Wendy.
To ja potrzebowałem pomocy.
Coral była ćpunką, ale mogła znieść syndrom odstawienia.
Poty, konwulsje… To tylko kwestia czasu i wytrwałości.
Ja nie miałem ani tego, ani tego.
Byłem wycieńczony. Jakbym nie mógł wytrzymać ani dnia więcej.
Od środka trawił mnie ogień.
Odbierał mi siły i dech.
Myślałem, że to zawał serca.
Że pierś wybuchnie mi jak pierdolony granat.
Ale to, co brałem za agonalne rzężenie,
było napadem lękowym.
Jak miałem ocalić Coral,
kiedy ołowiana kula u szyi ciągnęła mnie ku otchłani?
Nie mogliśmy sobie pomóc.
Dwoje straceńców połączonych bezradnością i hokejem.
Pomogą mi panowie? Jakieś wariatki ukradły mi auto.
Naprawdę?
Jakie auto?
Volvo. 940.
Ciemnozielone.
Nie wierzę.
Wielka szkoda.
A gdzie pojechały?
Tędy.
Mogę od pana zadzwonić na policję?
Telefon też mi ukradły.
Oczywiście.
Tu jest.
Przypomni mi pan numer alarmowy?
Mam! To było 112.
No to dzwonię.
Nie odbierają.
Zadzwoni pan sobie z zaświatów. Przez Wi-Fi.
Coś ty odjebał?
Co miałem zrobić?
Dać mu telefon, żeby wezwał gliny?
Poczekać, aż przyjedzie samochód na sygnale?
Pozwolić, żeby złapali suki przed nami?
Żebyśmy musieli ich szukać po programach ochrony świadków?
Słuchaj, dupku.
Ktokolwiek staje między moimi kulami a tymi kurwami,
zginie przy okazji.
Łapiesz?
Daruj mi historię swojego życia.
Ekspresówką możemy zajechać im drogę.
- Za 18 kilometrów jest zjazd. - Cudownie.
Zimno tu.
Spieprzyłam jedyne…
co miałam w życiu dobrego.
Coś takiego zdarza się w życiu raz, ale…
gdyby się powtórzyło, będę czysta.
I stabilna.
Uda mi się.
Rozpal w kominku, proszę.
Pocisz się, Coral.
Czyli to syndrom odstawienia.
Imprezę czas zacząć.
To co teraz?
Jaki jest plan?
Taki, że nie ma planu.
Widzisz, co mam w rękach?
To dziecko, Wendy.
Ty może nie masz planu.
Ale jego plan przewiduje, że go przewiniemy,
damy mu butelkę, umyjemy go…
Nie obchodzi go, czy ścigają nas zabójcy albo i sam Chrystus Król.
Rozumiesz?
Kurwa, to oni.
Dawaj.
Światła. Wyłącz światła!
Słuchaj, Greta.
- Załaduj, przeładuj, odbezpiecz. - Co?
Wiem, że tu jesteście.
Dobra.
Czuję benzynę.
Przedziurawili bak.
Co robimy?
Jedziemy, póki się da.
Znaleźliśmy je, Romeo.
Ale przestrzeliły nam dwie opony.
Przyślij nam samochód z drugim zapasowym kołem.
Już się robi. Przyślę też ludzi.
Nie wracajcie bez nich. Znajdźcie je.
Pomóż mi z kołem. Bo mi szwy, kurwa, pójdą.
Darwin, jest z wami Moisés?
Nie. Kutas się nie zjawił.
Tu Moisés. Zostaw wiadomość.
Łódź przybiła do brzegu I przewoźnik rzekł
„Piękne dziewczęta nie muszą płacić”
Ja nie jestem piękna i nie chcę taka być
Zapłacę jak każda inna kobieta
Łódź przybiła do brzegu I przewoźnik rzekł…
Wyprowadź wszystkich i zamknij klub.
Dlaczego?
Bo chcą mnie zajebać!
To wystarczający powód?
Wszyscy macie być tutaj
i stać na straży.
Coral.
Coral!
Co jest?
- Wyłącz światło. - To słońce. Jest ranek.
Wszystko mnie boli.
Nie mogę… ruszać rękami.
Zamarzam.
Spokojnie. To normalne.
Nalałem ci ciepłej wody do wanny. Pomoże ci, zobaczysz.
Daj mi diazepamu.
Albo ibuprofenu. Cokolwiek.
Nie. Wszystko spuściłem w kiblu.
Daj coś, co nie spłynęło. Proszę.
- Proszę. - Chodźmy.
- Nie. - Chodź.
Kiełbacha, znalazłem auto.
Przesyłam ci namiary.
Ani drgnij albo rozwalę ci łeb.
Wyjmij broń dwoma palcami i połóż na ziemi.
Potem właź do bagażnika.
Nie chcesz, żebym tam wszedł.
Bo jeśli to zrobię,
zrobię sobie słoiczek ze szczątkami w formalinie.
Z twoimi sutkami,
powiekami
i łechtaczką.
Obetnę je cążkami do paznokci.
I kiedy zrobisz ten słoiczek?
Po zawodach lekkoatletycznych?
Jaka szkoda.
Nie będzie lekkiej atletyki.
Im dłużej będziesz zwlekał,
tym bardziej cię podziurawię.
I tym szybciej się wykrwawisz.
Ruchy.
- Nic ci nie jest? - Mnie?
Postrzeliłaś go z zimną krwią. To nawet nie była samoobrona.
Jesteś taka jak oni.
- To był zawodowy zabójca. - Co za różnica?
Do więzienia idzie się tak samo, czy zabije się mordercę, czy króla.
A tamten facet? Groziłaś mu bronią i zostawiłaś na drodze.
- Ratowałam nam życie. - Wendy.
Oddaj pistolet.
Oddaj!
Kiełbacha dostał na nas namiary. Rozumiesz? Musimy spadać.
Ale bez pistoletów.
Nie możemy zabijać, kogo popadnie. Zamkną nas.
Mamy teraz dziecko. Nie rozumiesz?
Dzięki.
Torba.
I ta cała lekka atletyka… Nie do wiary.
Aż zbaraniałam.
Jak w filmie gangsterskim. Jakimś Ojcu chrzestnym.
Orientuj się.
Udawaj, że kulejesz. Chodź.
Wszystko gra, dziewczyny?
Nie. Przypłynęłyśmy z La Gomery. Wędrowałyśmy.
A ona skręciła kostkę.
Potrzebuje lodu.
Wędrowałyście?
Mieszkam niedaleko, możemy podjechać.
A jeśli bardzo boli, mogę cię wziąć do szpitala.
- Nie… - Nie.
- Mogę na niej stawać. - Właśnie.
- No. - Łapię.
Najlepiej pojedźmy do ciebie.
Przewiniemy dziecko, bo tu nie ma jak.
Spoko. Wskakujcie.
- Ostrożnie. Jest ciasno. - Greta. Miło mi.
Diego.
Wendy.
Wendy. Dobra.
Siedzisz tu sześć godzin. Powinnaś już wyjść.
Nie.
Nalej nowej wody.
No weź.
Proszę, daj mi alkoholu. Pomoże mi.
Nie mamy.
A wino do gotowania?
Ocet winny?
Woda kolońska?
Odpuść. Wszystko wywaliłem.
To, kurwa, coś opowiedz. Mów coś.
Nie chcę się słyszeć. Słyszę, jak mi kości trzeszczą.
Co mam powiedzieć?
Coś miłego.
Coś o swoim życiu.
Coś miłego o moim życiu?
No to masz pecha.
Szczerze mówiąc, z niczego nie jestem dumny.
Do niczego nie chciałbym wracać.
Wiesz, jak to jest wyrzucić życie w błoto?
Tak właśnie zrobiłem.
To, co powiedziałaś…
że zabiliśmy matkę w ciąży…
przypomniało mi twoje słowa. Miałaś rację, Coral.
Jestem kanalią.
To ja powinienem być martwy.
Może komuś by to pomogło.
Komuś, kogo nawet nie znam.
Komu mogę kiedyś rozjebać życie.
Zrobiłbym mu przysługę, zabijając się.
I sobie.
Muszę odpocząć.
Kiedy was zobaczyłem, pomyślałem: „Te to wracają z after party”.
Ale potem zobaczyłem dziecko.
I pomyślałem: „To będzie dziwne”.
Dlaczego?
Przypłynęłyście z innej wyspy. Którym promem? O trzeciej w nocy?
No, wcześnie.
I wędrowałyście z dzieckiem i w lateksowych spodniach?
- Chyba zajebiście się spociłyście. - No.
O to właśnie chodziło. Żeby się zajebiście spocić.
Zmęczyć się i spocić. Im bardziej, tym lepiej.
Właśnie, pocić się. Tak.
Noż kurwa.
Co jest?
Chyba padł gaźnik. Sprawdzę.
Teraz sprawdzisz?
To gaźnik z Teksasu.
Rocznik ’54.
Musi być w opłakanym stanie.
Zarabiam na życie, kupując i remontując stare samochody.
Daję im nowe życie.
Troszczę się o środowisko. To recykling.
Ciekawe.
Niesamowity wóz.
Ile to potrwa, żeby to naprawić?
Nie wiem. Jakieś 10, 15 minut.
Super! Zdążymy pójść na siku.
Chodźmy.
Kurwa. Biegnij.
Pojechał.
Już dobrze.
- Nic mu nie jest? - Nic.
Kurwa.
Moisés.
Moisés!
Podejdź, proszę!
Moisés!
Co się stało?
Nie jadłam od wieków. Jestem strasznie słaba.
Wolisz pizzę czy homara?
Puść mnie!
Becky.
Mam koleżanki.
Przypłynęły z La Gomery. Miały wypadek na szlaku.
- Przyniosę im lód. No, jej. - Mnie.
- Możesz stawać na kostce, tak? - Tak, mogę.
Też lubię wędrówki.
No patrz.
Rozejrzyjcie się, a my pójdziemy po lód. Diego to artysta.
Śmiało.
- Wybaczcie. - Dobra.
- Nie chciały do szpitala? - Wolały przyjechać tutaj.
Tutaj? Dziwne.
Dlaczego? Na szlaku można skręcić kostkę.
Wędrują w lateksie i z dzieckiem?
O której niby miały prom?
Dziwne. Nie widzisz, że ściemniają?
- Po co chciały tu przyjechać? - Żeby nas okraść? Zamordować?
Nie śmiej się. To, co tu masz, jest warte fortunę.
Laska nam nie ufa.
Zamówmy taksówkę do hotelu.
Goryle Romea szukają dwóch kobiet z dzieckiem.
Może chcą ukraść wóz albo dwa i sprzedać je Rosjanom.
Jak się wychylimy, zginiemy.
Ze skręconą kostką idzie się do szpitala.
To co robimy?
Wiesz, jak się poci w lateksie?
Nie, ale kiedyś sprawdzę.
Dziewczyny!
Orientuj się.
Diego, kto by wygrał w walce, David Carradine czy Bruce Lee?
No dobra.
Super. Możemy razem pojechać na festiwal kung-fu.
Skarbie.
Tak?
Mogę cię o coś poprosić?
Skocz do apteki po pudełko kodeiny.
Chyba złamałam sobie żebro i ból jest nie do zniesienia.
Nie pójdę do żadnej apteki.
Usiądziesz na krześle
i dokończę cię wiązać.
Musisz być silna i wytrzymać.
Wytrzymać? Nie.
Nie jestem jak ty. Śmieciem, który „wytrzymuje”.
Przez ciebie zamrozili twoją matkę.
A ty to „wytrzymałeś”.
Brata też ci zabili przez ciebie, a ty „wytrzymałeś”.
A twój ojciec?
Całą rodzinę wymordowałeś.
Ale wciąż „wytrzymujesz”. Nie wiem, jak ty z tym żyjesz.
I nawet mi nie kupisz pudełka kodeiny, mendo?
Daj mi kodeiny! Dawaj!
No dawaj.
Albo dwa pudełka.
Pragnąłeś kiedyś umrzeć?
Tego nie da się odłożyć na później.
Nic tak nie daje w kość jak oczekiwanie na śmierć.
Nie miałem czasu, żeby cały ranek wdychać czad,
żeby znosić powolną śmierć.
Potrzebowałem czegoś nagłego.
Napisy: Juliusz P. Braun