SONG OF THE BANDITS
NOONG 1905, LUMAGDA ANG IMPERYONG KOREANO SA SAPILITANG KASUNDUAN SA JAPAN.
BUMUO ANG MGA KOREANO NG MGA HUKBONG MATUWID.
DAHIL SA KAMPANYA NG PAGLIPOL SA HUKBO NG JAPAN,
UMATRAS ANG MGA SUNDALO SA MANCHURIA AT YEONHAEJU.
Magmula ngayon, dapat sumunod at tumalima kayo sa Imperyong Hapon!
GYEONGSEONG, OKTUBRE 1915
Magtiwala kayo sa Gobyerno-Heneral at Kumpanya ng Pagsulong ng Silangan!
Dagdag!
Sa ngalan ng pagkakapantay-pantay, dapat iulat at ideklara n'yo ang inyong lupain!
At legal n'yong tatamasahin ang inyong mga karapatan bilang mga may-ari ng lupa.
Tabi, pakiusap! Tabi!
Yayaman kayong lahat!
Manong!
Nandito na.
Nandito siya.
Ang taong hinahanap mo.
TAEPYEONG-DONG, 18-JEONG, 30-RI NAYON NG MYEONGJEONG, HILAGANG GANDO
Mamatay ka!
Tenyente Lee.
Hinihintay ka ni Major Miura. Maghanda ka na, sir.
Mahalagang okasyon 'to para sa 'yo,
at inutusan akong siguraduhing dadalo ka.
A, kailangan mong suotin ang uniporme mo.
Ang taong gusto kong ipakilala sa inyo,
gaya ng alam na ng ilan sa inyo,
ay dati kong alipin.
Kung walang tulong ng Dakilang Imperyo ng Japan,
mananatili siyang walang pangalang alipin habambuhay.
Di ko siya magiging pinakamalapit na kaibigan,
kasamahan at kapatid.
Isa siyang bayaning lumipol sa Russian artillery sa Sapyeong
at tunay na makabayang sumupil
sa mga nagkakagulong tao no'ng Kampanya ng Paglipol sa Hukbo.
Salubungin n'yo ng masigabong palakpakan si Ikalawang Tenyente Lee Yoon.
"Wag nang uulitin 'yon?"
Nahirapan akong ayusin ang piging na 'yon,
samantalang nagpapakalasing ka?
Anim na taon na.
Anim na taon na kitang hinihintay.
Hindi ko sinabing babalik ako sa hukbo.
Paano mo nasasabi sa 'kin 'yan?
Aalis ako bukas.
May dapat akong kitain.
Baka di na ako makabalik.
Ano ba 'yang sinasabi mo?
Anong baka hindi ka na babalik?
Biro ba ako sa 'yo?
Ano? Dahil pinalaya kita at kinaibigan pa kita?
Magdahan-dahan ka.
Dati mo akong master.
Kung di dahil sa 'kin, wala ka dito ngayon, tanga!
Ako ang nagsunog ng mga dokumento ng pagka-alipin mo no'ng 1894.
Ginawa kitang sundalo,
bayani sa digmaan, at tinulungan kitang makiugnay, inutil!
Ang pinakabatang major na tubong Joseon sa Hukbong Hapon, si Shohei Miura.
Sino'ng nagbigay sa 'yo no'n?
Sapat na ang nagawa ko.
-Kaya pakawalan mo na ako. -Ano? Pakawalan ka?
Sandali, dahil…
Dahil ba 'to sa insidente sa Gurye, anim na taon na ang nakalipas?
Sumusunod lang tayo sa utos no'n.
Paulit-ulit kong sinabing wala akong magagawa!
Buwisit.
Dapat pinatay na kita no'ng araw na 'yon.
Bakit napakaingay mo?
Hindi kami makapag-usap!
Hindi puwede 'to.
Tumayo ka muna. May baril ka ba?
Hawakan mo 'to. Hawakan mo 'to at tumayo ka diyan, ha?
Para mapasabog ko ang lintik na ulo mo.
Papatayin mo ako at aalis ka o mamamatay ka dito. Tapusin na natin 'to.
Ano'ng problema? Natatakot ka bang babarilin ulit kita?
Kung natatakot ka, wag kang umalis. Manatili ka sa tabi ko, buwisit!
Iba na ngayon.
Noon, wala akong dahilan para mabuhay.
Pero mayroon na ngayon.
Dapat ba nating pagpasyahan na ang tadhana?
Firsty, asungot ka.
Wala tayo dito kung pinatay mo ako no'n.
Dapat no'n pa 'to,
pero ako, si Firsty, ay nagpapasalamat sa pagpapalaya mo, Master.
Hoy, Lee Yoon. Tumigil ka.
Lee Yoon!
Major, wag!
Bitiw! Bitiwan n'yo ako!
Lee Yoon! Hoy!
GYEONGSEONG
WONSAN
CHŎNGJIN
HOERYŎNG, MYEONGJEONG
Yoon!
Ang laki mo na, bunso!
Aba naman, Seon-bok. Maganda nga ang pera.
Pera lang ang paraan para igalang ang aliping babae.
Iginagalang ka ba?
Oo naman!
Masyado ko silang pinahirapan. Tinatawag na nila akong bruha.
Bruha na ang aliping babae!
Malamang pagod ka.
Pumasok ka.
Naku, pumunta ka kaagad dito.
Sandali, anim na taon
mo bang hinintay ang sulat ko?
Malamang nahirapan kang hanapin siya. Salamat.
Hindi naman. Di mo kailangang magpasalamat.
Pero pinayagan ka ba ni Master na payapang umalis?
Pinagbantaan ko siya.
-Papatayin ko siya pag pinigilan ako. -Dapat pinatay mo siya.
Naaalala mo ba 'yong binugbog niya ako?
Dahil lang di ko napainit 'yong kuwarto?
Bastos ang tarantadong batang 'yon.
Masakit ang likod ko hanggang ngayon. Kahit marami na akong kinitang pera,
tanda pa ng katawan ko ang kahirapan.
Buwisit.
Naku, nahuli na naman ang mga asungot na 'yon.
Bakit mo pa ipaglalaban ang kalayaan kung mapapatay ka lang nang ganiyan?
Gawa ng mga Hapon?
Di ko alam kung mga Hapon o nakakabayong bandido.
-Bakit sila papatayin ng bandido? -Para sa pera.
Dito, di tao ang mga mandirigma. Pera sila.
Wag mong isiping magkatulad ang Gando at Gyeongseong.
Sinakop na ng Japan ang Gyeongseong.
Pero dito, kahit gustong-gusto nilang lahat 'to,
wala pa talagang sumasakop.
Walang malinaw na master.
Lupain ng Tsino, pera ng Hapon, at mga mamamayan ng Joseon.
Sino sa tingin mo ang sasakop sa lugar na 'to?
Ano ba 'yon?
Yoon. Heto.
Dalhin mo 'to lagi. Hindi biro ang alikabok dito.
Natapos na. Tara na.
-'Yon na ba ang nayon? -Oo.
Ang Myeongjeong, pinakamagandang lungsod sa Hilagang Gando.
Napakaganda, 'no?
NAYON NG MYEONGJEONG
Dalawang mami nga dito.
Maupo ka. Masarap ang mami dito.
-Wala gaanong tindahan ng tubong Joseon. -Walang may pera para magbukas.
Ako ang pinakamayamang tubong Joseon dito.
Kumita ka ba do'n?
Naku. Hindi, hindi ako gaanong kumikita diyan.
Nagbebenta ako ng baril.
Maraming labanan sa paligid.
Kung inatake ng hukbo ng kalayaan ang tropang Hapon,
kukunin nila ang mga armas dahil maibebenta 'yon.
Mura kong bibilhin, at mahal kong ibebenta sa mga Tsinong warlord.
Pag gipit, nagbebenta ako sa mga bandido.
Ibinebenta ko kahit saan.
Salamat.
Sige, kumain na tayo. Heto.
Siya nga pala,
paano mo balak tumira dito?
Hahanapin mo ang tao,
pero paano mo balak maghanapbuhay?
-Di ako pumarito para mabuhay. -Ano'ng sinasabi mo?
Ano, pumarito ka para mamatay?
Sino ba 'yan?
Wag mong gawin 'to. Wag!
Ano 'yon?
Puta, ito na naman. Kumakain ako dito.
Hoy, tumayo ka na.
Walang magandang idudulot ang pakikialam. Mas mabuting umiwas.
Paalam. Tara na, tumayo ka na!
Sandali lang.
Yoon!
Lintik. Takot na takot ako!
Bakit ka nakatayo do'n at nakatitig sa kanila?
Sino siya?
Si Jang Ki-ryong. Nakakabayong bandido siya.
Mga tauhan ni Nodeoksan 'yong mga patay ro'n.
Walang tigil ang pag-aagawan nila sa mga merkado sa Myeongjeong at Gando.
-Punyeta. -Ano'ng ginagawa ng pulisya?
Naku, ang mga tangang 'yon ay…
Ayan na sila.
Nakikita mo ba 'yong nasa harapan?
Superintendent Ōoka ng konsulado. Siya ang namamahala sa sentro.
Ang pinakamasahol na putang ina.
Linisin mo 'to.
Aalisin lang nila? Di nila huhulihin ang pumatay?
Hindi kapag si Jang Ki-ryong ang pumatay,
ang pinakamahusay na bandido sa Hilagang Gando sa pagpatay sa mga mandirigma.
Hay, buwisit.
Pikit-mata sila dahil pinapatay niya ang mga mandirigma?
-Laging tubong Joseon ang namamatay. -Pero di na gano'n kasama ngayon.
Hindi magtatagal, dadanak ang dugo.
May balitang darating na ang Hukbong Hapon.
Sasakupin nila ang Manchuria at Gando.
Diyos ko. Sa pagwawala ng mga nakakabayong bandido, pulisya,
at Hukbong Hapon, isipin mo ang mangyayari sa 'tin at sa mga hukbo ng kalayaan.
Kaya, Yoon,
mag-ingat ka sa mga mandirigma ng kalayaa't lumayo ka sa tubong Joseon.
Walang bansang magtatanggol sa 'tin.
Kaya kailangan nating ingatan ang sarili natin.
Sunugin mo.
Tara na.
Tara na!
Yoon.
Aalis ka na?
Di ako makatulog, kaya maaga akong aalis. Ba't gising ka na?
May mga tangang nagbabarilan kagabi, at nagising ako.
Alam nang bastos magbarilan pag tulog ang mga tao.
Laging nagbabarilan 'yong mga baliw.
Pero pinagbentahan mo sila ng mga baril, di ba? Malakas ang negosyo.
Kahit masarap ang pera, kailangang matulog ang tao.
Dapat nasa kontratang di nila magagamit ang baril nang lagpas sa 8:00 p.m.
Di sumusunod sa patakaran ang mga bandido.
Sige. May utang ako sa 'yo.
Naku naman. Wala kang utang na loob sa 'kin.
Masaya akong nakita kita.
Pero, Yoon,
'yong sinabi mo sa 'kin kahapon…
Ano'ng ibig mong sabihin do'n?
Wala naman. Kung ano mismo 'yong sinabi ko.
Kung di para mabuhay, bakit nandito ka?
Iniwan mo ang lahat at pumarito para…
Hindi, di ba?
Sino ba 'tong lalaking pupuntahan mo?
Sino ba si Choi Choong-soo?
TAEPYEONG-DONG
Sino ka?
Ipinadala ka ba ni Nodeoksan?
Paumanhin.
Di ko alam na kababayan pala kita.
Nakahinga ako nang maluwag dahil hindi ka nasaktan.
Oo nga pala. Bakit ka naparito sa nayon namin?
Pumunta ako sa nayong 'to…
para makipagkita sa 'yo at may sasabihin ako sa 'yo. Ganito…
Eon-nyeoni ang ngalan niya.
Kararating niya dito, limang araw ang nakalipas.
Buong buhay niya, magsasaka siya,
pero napadpad siya dito matapos sirain ng mga KPS ang buhay niya.
Nakasalubong niya ang mga bandido sa daan,
at pinatay nila ang buong pamilya niya.
Alam kong may kuwento ang lahat sa panahong 'to,
pero pag nakikita ko siya, kumikirot ang puso ko.
Ano nga ulit 'yong sinasabi mo?
Ano ba 'yong kailangan mong…
Choong-soo!
-Choong-soo! -Mahal?
Halika. Bilis.
Hindi mo kailangang sumigaw, tanga. Ano ba 'yon?
Sinabi ng balasubas na si Kang Du-man na aalis siya sa bayan!
Para bang sinabi mong pumuti na ang uwak.
-Bakit sasabihin ni Kang 'yan? -Anong "Bakit?"
Natatakot siyang mapatay ni Nodeoksan!
'Yong kailangan mong sabihin sa 'kin, makakapaghintay ba 'yon?
Oo. Maghihintay ako.
Sundan mo si Eon-nyeoni. Magkikita pa tayo.
-Sige. -Kain na.
Pumunta Yeonhaeju ang pastor tatlo o apat na taon ang nakalipas, kaya walang tao.
Puwede kang dumito.
At kahit may marinig ka sa labas, wag kang lalabas.
Baka patayin ka ng mga nakakabayong bandido.
Bakit minamata ni Nodeoksan 'tong lugar?
Nagpapakabandido siya.
Ano pa ba ang dahilan?
Sa totoo lang, tayong mga taga-Joseon ang pinakamadaling puntiryahin.
Di sila nananagot sa pagpatay sa 'tin.
Kararating mo lang daw rito.
Ano'ng trabaho mo sa Joseon?
Narinig mo siya. Magsasaka ako no'n.
Nakinig ka man lang ba sa kaniya?
Nakatingin kayo habang nag-uusap.
Hindi kamay ng magsasaka 'yan. Humawak na 'yan ng mga baril.
Paano mo nasabi sa pagtingin lang sa kamay ko?
Esperetista ka ba?
-Sino ka? -Ano'ng ibig mong sabihin?
Bakit itinago mo ang tunay mong pagkatao at pumunta ka sa nayong 'to?
Ano ba 'yang pinagsasasabi mo?
Sino'ng nagtatago ng ano?
Kung gano'n, ano ako? Mandirigma ng kalayaan?
Di ka kabilang sa kanila.
Tatanungin ulit kita.
Sino ka?
Di mo magugustuhan kung sasabihin ko sa 'yo.
Gano'n? Kung saan na lang tayo magaling.
Sino ka? Bakit ka nandito?
Nandito ako para patayin ka. Binabayaran ako para pumatay ng tao.
Sino'ng nagbayad para ipapatay ako?
Di ko puwedeng sabihin. Bawal 'yon. Basta taga-Gyeongseong ako.
Paano mo nalamang nandito ako?
Taepyeong-dong, 18-jeong, 30-ri, Nayon ng Myeongjeong, Hilagang Gando.
Nag-iwan ka pa ng sulat.
Dapat umalis ka nang walang bakas.
Bakit napakapabaya mo?
Mauser C96. Maganda ang baril mo.
Type 14 Nambu.
Pangit ang baril mo.
Alam mong maraming problema ang Type 14 Nambu sa maling pagputok, di ba?
May 30% tsansang ikaw lang ang mamamatay.
At 70% tsansang mamamatay tayo.
Handa ka bang sumugal sa 30% tsansang mabubuhay ka?
Malakas ang loob mo.
-Pero kinokomplika nito ang mga bagay. -Hindi.
Sisimple 'to pag ibinaba mo 'yan.
Hoy, bruhang binabayaran para pumatay ng tao ang kinakausap mo.
Dapat tapusin ko ang trabaho ko, di ba? Tinatapos mo ba ang karera ko?
May ibang dapat pumatay sa 'kin.
At sino naman 'yon?
Kakakita mo sa kaniya.
Papatayin ka ni Manong Choong-soo?
Ano ba ang ginawa mo sa kaniya?
Isang bagay na di dapat gawin sa iba.
'Yon ang ginawa ko.
Kaya di ko puwedeng hayaang patayin mo ako.
Dati ka daw nasa Hukbong Hapon.
Mukhang alam ko
kung ano'ng ginawa mo kay Manong Choong-soo.
Sige. Gagawin ko ang sinabi mo.
Di dahil naantig ako sa sinabi mo.
Tama lang na patayin ka ni Manong Choong-soo. 'Yon ang dahilan.
Naging mabuti siya sa 'kin habang nandito ako.
Sasabihin ko sa kliyente ko na pinatay kita, 'yon na.
Pero kung sakaling makasalubong mo ako sa hinaharap,
mamamatay ka na talaga.
Kaya kitang barilin mula sa likuran, tulad ng duwag.
Oo nga pala.
Ipinapasabi 'to ng kliyente ko bago kita patayin.
"Namamatay ang aso
kapag umalis 'to sa bahay."
Mamatay ka nang mabuti.
Sana mas mainam ang kalagayan mo sa susunod mong buhay.
-Wag mo akong pigilan! -Naku, Du-man naman!
Kung aalis ka rin, paano kami magpapatuloy?
-Bitiwan mo ako. Aalis na ako! -Naku!
Ano pa ang hinihintay mo? Tara na!
Ano'ng ginagawa mo dito? Umuulan. Pumasok ka na.
Maghihintay sana ako, pero di ko kaya.
Mag-usap na tayo ngayon.
Narito ako dahil sa nangyari sa Gurye anim na taon na'ng nakalipas.
Medyo gulat ako ngayon.
Ano'ng kailangan mong sabihin tungkol sa nangyari no'ng 1909?
Gaya ng alam mo,
isinagawa no'n ang Kampanya ng Paglipol sa Hukbo
para supilin ang mga hukbong matuwid sa Joseon.
Napakaraming sundalong namatay sa kampanya.
Nabalitaan kong lumipat 'yong mga nakaligtas sa Manchuria o Yeonhaeju.
Tulad mo, sir.
At paano mo
nalaman ang tungkol diyan?
Nando'n ako no'n.
Bilang sundalo sa ika-14 na Infantry Regiment ng Hukbong Hapon.
Lider ako ng espesyal na unit,
at trabaho kong hanapin at sundan ang mga pinaghihinalaang hukbong matuwid.
Isang araw, inutusan ako nito.
"Tuntunin ang base ni Choi Choong-soo, ang Matatag na Heneral, hulihin
at ikulong siya sa Gwangju."
Ang nakahanap ng nayon at nagsumbong sa nakatataas…
ay ako. Ang lahat ng nangyari sa Gurye anim na taon na ang nakalipas…
ay kagagawan ko.
Walang gagalaw!
Wag gagalaw!
Walang gagalaw!
Ano ba ang nangyayari sa 'yo?
Sinabi ko na ngang wala dito si Choi Choong-soo!
Dapat bumalik na tayo!
Binago ang utos. "Tupukin ang base ng Matatag na Heneral."
'Yon ang bago.
Mga sibilyan sila.
Na di kailanman humawak ng baril!
Posibleng sumali din ang mga sibilyan sa hukbong matuwid.
Walang ipinapanganak sa hukbong matuwid.
Isinilang tayong inosente at nagkakasala tayo habang nabubuhay.
Gwang-il, bumalik na tayo.
Wala akong oras para makipagtalo. Ibaba mo ang baril mo.
Gwang-il. Pakiusap.
Sige. Kung ayaw mong sumunod, bahala ka.
Simulan na!
Oo, sir!
-Iguchi. -Sige, sir!
Sa buong buhay ko,
sunud-sunuran lang ako sa mga utos.
Bilang mababang uring di nakapag-aral,
akala ko, di ko malalaman ang tama at mali at di ko dapat subukan.
Pero dahil sa 'kin,
napakarami kong kababayang namatay.
At…
maging ang pamilya mo.
Mamatay ka!
Tila hunghang,
do'n ko napagtantong…
Patayin ang babae at sanggol.
…mali ang ginawa ko.
Di ko hihilinging unawain mo ang kamangmangan ko.
Buwisit, Lee Yoon!
Walang gagalaw!
Utusan mo kaming pagbabarilin ang barbaro at basurang Josenjing!
-Tahimik, ibaba mo ang baril mo! -Di puwede, sir!
Kinakampihan mo siya dahil tubong Joseon ka?
Hoy.
Kung sasabihin mo ulit 'yan, ikaw ang una kong papatayin.
Naiintindihan mo ba?
Narinig mo sila, di ba? Kung palalalain mo 'to, di kita masasalo.
Kaya ibaba mo 'yang baril.
Huminahon ka at mag-usap tayo…
Putang ina mo!
Kasalanan ko ang lahat.
Bakit mo sinasabi 'to sa 'kin ngayon?
Humihingi ka ba ng kapatawaran dahil pinagsisisihan mo ang nakaraan mo?
Wala akong karapatang pagsisihan ang nakaraan
o humingi ng tawad sa 'yo.
Posible bang…
pumunta ka dito para mapatay?
Kaya ba diretsahan mong sinabi ang lahat ng 'to?
Dahil baka masira ang mga plano mo
kung emosyonal kang magsasalita?
Baluktot 'tong mundong ginagalawan natin.
Ikaw…
at ako.
Kung di ikaw ang pumatay sa asawa at pamilya ko…
niyakap at dinamayan sana kita.
Patawad.
Umalis kayo dito o mamamatay kayong lahat! Naiintindihan n'yo ba?
Inay.
Inay!
Inay…
Ye-bun!
Diyos ko!
Sinabi nang nawawala ang Ye-bun ko!
Choong-soo, uupo lang ba tayo dito at tutunganga?
Kinuha nila ang Ye-bun ko!
Choong-soo, wala ng oras para dito.
Habulin natin si Nodeoksan. Di pa huli ang lahat. Pakiusap? Choong-soo!
Magsalita ka, Choong-soo! Pakiusap!
Ay! Manang, hindi!
Nam-chun! Dali!
Mahal ko!
Mahal ko.
-Gumawa ka ng paraan! -Mahal ko!
Diyos ko!
Wala ka bang gagawin?
Wala akong magagawa.
Lumaban at natalo kami.
May mga taong namatay.
No'ng sinubukan naming kumilos
dahil may mga taong namatay,
mas marami pang namatay.
Alam mo din 'yon.
Wag mong isipin ang magpapatay sa 'kin.
Umalis ka at subukan mong mamuhay tulad namin.
Ang maagawan ng mga pag-aari araw-araw. Ang tumakbo araw-araw.
Mabuhay ka sa pighati araw-araw.
Mabuhay ka din nang gano'n.
NAYON NG MYEONGJEONG
Talo na ako.
Tingnan natin.
-Laro ulit! -Ipamigay mo ang mga baraha!
Yoon?
Patingin ng mga baril mo.
Ayos lang kaya ang kaibigan mo, ma'am?
Habang iniisip ko, ang mag-isang labanan ang gang ni Nodeoksan ay…
Sa Labanan sa Sapyeong,
mag-isang pinulbos ni Yoon ang isang Russian artillery unit.
Nakuha niya ang palayaw, "ang Bantay na Kamatayan."
Siya ang Kamatayang nagbabantay.
Parang maganda sa pandinig 'yon,
pero sino ba talaga ang babantayan ng Kamatayan?
Siyempre 'yong mga dapat nang mamatay.
Nagngangalit ang ulan at kulog no'ng araw na 'yon, tulad ngayon.
Mag-isang pumuslit si Yoon sa likuran ng artillery unit, at no'ng kumulog,
boom.
Noong kumulog ulit,
boom.
Isa pang putok.
Pagkatapos, isa pa.
Gano'n niya dinurog ang buong unit.
Nakuha mo ang sinasabi ko?
Para labanan si Yoon,
di mahalaga ang laki ng gang mo. Dapat matalino ka.
Kung susubukan mong talunin siya sa dami lang,
mamamatay kayo…
Ano ba 'yon?
Kunin ang mga baril!
…nang paisa-isa at tahimik…
Magpaputok kayo!
Ayon siya!
…hanggang sa wala nang matira sa inyo.
Kaya wag mo nang alalahanin at isipin kung paano aayusin ang mga bangkay.
Magpaputok kayo!
Malaki ang posibilidad na ngayon
ang maaalala nating katapusan ng Nodeoksan Gang.
Tara na.
Ama namin, sumasalangit Ka,
sambahin ang ngalan Mo.
Mapasaamin ang kaharian Mo.
Sundin ang loob Mo dito sa lupa para nang sa langit.
Bigyan Mo po kami ng kakanin sa araw-araw.
-Patawarin Mo kami sa aming mga kasalanan… -Ano 'yon?
Ye-bun!
Ano 'yon?
Diyos ko!
Itay!
Desperado ka na bang mamatay?
Kaya umalis ka at mag-isa mong nilabananan ang gang ni Nodeoksan?
Hindi lang 'yon ang dahilan.
Naalala ko ang nakaraan.
Nakita ko ulit ang mga mukha sa Gurye anim na taon ang nakalipas.
Ang mga mukha, tulad ng sinabi mo, ay sa mga naagawan ng pag-aari nila,
na tumatakbo at may pighati araw-araw.
Ye-bun!
Kaya umalis ako.
Ibinigay ko sa kanila ang mga mukhang 'yon at gusto kong alisin ang mga 'yon.
'Yong nangyari no'n,
matindi ba ang pagsisisi mo at di mo malimutan 'yon?
Patawad.
Kasalanan ko ang lahat.
Ano ba ang pangalan mo? Di man lang kita natanong.
Lee Yoon.
Gusto mo sigurong mamuhay gaya ng hari, ngayong bumagsak na ang bansa mo.
Lee Yoon. Pangalan 'yan ni Haring Gyeongjong.
Wala siyang malaking nagawa no'n.
Sakitin at mapurol na haring puro politika at pinatay ang lahat.
Pero may isang magandang bagay siyang ginawa.
Pinrotektahan niya ang kalaban niyang Tagapagmanang Prinsipe.
No'ng digmaang politikal, pinrotektahan niya ang pamilya niya hanggang sa huli.
Ano sa tingin mo?
Gusto mo bang mamuhay ayon sa pangalan mo?
Ituturing mo bang pamilya ang mga kababayan dito
at poprotektahan mo ba sila hanggang sa huli?
Malay mo.
Posibleng dalhin ng isa sa kanila
ang kapayapaan sa Joseon gaya nina Yeongjo at Jeongjo the Great.
Napagpasyahan mo na ring mamatay.
Mamatay ka na lang para sa pamilya mo.
Hindi ba paraan 'yon para pagsisihan mo ang nakaraan mo?
Hindi magtatagal, dadanak ang dugo.
May balitang darating na ang Hukbong Hapon.
Sasakupin nila ang Manchuria at Gando.
Diyos ko. Sa pagwawala ng mga nakakabayong bandido, pulisya, at Hukbong Hapon,
isipin mo ang mangyayari sa 'tin.
Di ko magagawa 'yon ngayon.
Ngayon? Ano'ng ibig mong sabihin?
Wala akong pagmamay-ari ngayon.
Walang kapangyarihan, walang pera, walang lupa.
Para mabuhay sa ganitong lugar…
dapat magtipon ng mga tao. 'Yon lang ang mayroon tayo.
Pero sino'ng handang sumama sa 'tin?
'Yong mga di na makayanang laging inaagaw ang mga pag-aari nila,
tumatakas, at may pighati.
Pupunta sila sa 'tin.
Para kunin ang nawala sa kanila, tumigil sa pagtakbo't lumaban…
at maghiganti sa mga nanakit sa kanila.
'Yong mga nasadlak sa dusang
walang maaasahan at walang pag-asa sa buhay.
Sila ang mga kailangan natin.
Magiging mangmang at marahas na bandido lang sila. Ano'ng gagawin mo sa kanila?
Lalaban kami.
Kung lalaban ka para sa bayan mo, sundalo ka.
Pero kung lalaban ka para sa pamilya mo, bandido ka, di ba?
ANG LAHAT NG TAO, LUGAR, ORGANISASYON, SALITA, PANGYAYARI, AT EPISODE
NA BINANGGIT O INILARAWAN SA PALABAS NA ITO AY KATHANG-ISIP
ANG ANUMANG PAGKAKAHAWIG SA REYALIDAD AY NAGKATAON LANG
Tagapagsalin ng Subtitle: April Jean Abendan