BANDYCKA PIEŚŃ
W 1905 r. Korea traci suwerenność na rzecz Japonii.
Oddziały partyzanckie zostają zepchnięte do Mandżurii i Yeonhaeju.
Od teraz będziecie posłuszni Cesarstwu Japonii!
GYEONGSEONG, PAŹDZIERNIK 1915
Ufajcie Generalnemu Gubernatorstwu Joseonu i Kompanii Orientalnego Rozwoju!
Wieści!
Zgodnie z zasadą równości zgłaszajcie się po grunty!
I korzystajcie z praw właścicieli ziemskich!
Proszę zejść z drogi!
Wszyscy będziecie bogaci!
Proszę pana.
List.
Myślę, że tu jest.
Ten, którego szukasz.
TAEPYEONG-DONG, 18-JEONG, 30-RI MYEONGJEONG, PÓŁNOCNE GANDO
Zdychaj!
Poruczniku Lee.
Major Miura czeka. Proszę się przygotować.
To dla pana wielka okazja.
Mam dopilnować, by pan się zjawił.
Proszę stawić się w mundurze.
Chcę dziś kogoś przedstawić.
Niektórzy z was już wiedzą,
że był moim niewolnikiem.
Bez pomocy wielkiego Cesarstwa Japonii
byłby bezimiennym niewolnikiem do końca życia.
I nie zostałby moim przyjacielem.
Mój towarzysz i brat.
Bohater, który wybił rosyjski oddział artyleryjski w Sapyeong.
Patriota, który stłumił zamieszki podczas kampanii zdławienia oporu.
Proszę powitać go oklaskami.
Podporucznik Lee Yoon.
PIĄTY BANKIET Z OKAZJI ZAŁOŻENIA RADY CENTRALNEJ
Wiem, że miałem tego nie robić.
Ale natrudziłem się, by to zorganizować.
Musiałeś się schlać?
Minęło sześć lat.
Tak długo na ciebie czekałem.
Nigdy nie prosiłem o powrót do wojska.
Jak możesz tak mówić?
Jutro wyjeżdżam.
Muszę się z kimś spotkać.
Możliwe, że nie wrócę.
Co ty mówisz?
Z kim się spotkasz? Gdzie?
Drwisz ze mnie?
Uwolniłem cię, traktowałem jak przyjaciela.
Uważaj sobie.
Kiedyś byłem twoim panem.
Gdyby nie ja, nie byłoby cię tu, idioto!
W 1894 r. spaliłem twoje akta niewolnicze.
Zrobiłem z ciebie żołnierza,
bohatera wojennego, pomogłem nawiązać znajomości, kretynie!
Najmłodszy major japońskiej armii, Shohei Miura.
Komu zawdzięczasz ten tytuł?
Spłaciłem dług z nawiązką.
Pozwól mi jechać.
Pozwolić ci?
Czy chodzi o…
Ten incydent?
Gurye, sześć lat temu?
Wykonywaliśmy rozkazy.
Powtarzałem ci, że niczego nie mogłem zrobić!
Cholera.
Powinienem cię wtedy zabić.
Ciszej tam!
Nie słyszę własnych słów!
To nie wystarczy.
Wstawaj. Masz broń?
Bierz go i stań tam.
Tym razem rozwalę ci łeb.
Odejdziesz tylko po moim trupie.
Policzymy się raz na zawsze.
Co?
Boisz się, że znów cię postrzelę?
W takim razie nie pojedziesz.
Masz trzymać się mnie!
Tym razem jest inaczej.
Wtedy nie miałem powodu, by żyć.
Teraz mam.
Musimy dziś przesądzać o naszym losie?
Stawaj, psie.
Nie byłoby nas tu, gdybyś mnie zabił.
Może na to za późno…
ale ten pies dziękuje za uwolnienie, panie.
Lee Yoon, stój.
Lee Yoon!
Majorze, spokojnie!
Puszczajcie! Zostawcie mnie!
Lee Yoon!
GYEONGSEONG
WŎNSAN
CHŎNGJIN
HOERYŎNG, MYEONGJEONG
Yoon!
Ależ wyrosłeś, dzieciaku!
Spójrz na siebie, Seon-bok. Pieniądze to dobra rzecz.
Tylko dzięki nim była niewolnica zdobywa szacunek.
Czyli jesteś szanowana?
Jasne.
Ale muszę być ostra. Teraz nazywają mnie suką.
Była niewolnica została suką!
Musisz być skonany.
Wsiadaj.
Szybko przyjechałeś.
Czyżbyś…
czekał na tę wiadomość sześć lat?
Dziękuję. Natrudziłaś się, by odszukać tę osobę.
Bez przesady, to drobiazg.
Pan po prostu cię puścił?
Zagroziłem mu.
- Inaczej bym go zabił. - Trzeba było.
Pamiętasz, jak mnie zlał?
Bo nie nagrzałam w pokoju.
Prymitywny drań.
Do dziś bolą mnie plecy.
Jestem bogata, ale moje ciało pamięta biedę.
Cholera.
Idioci dali się złapać, na litość boską.
I co im przyszło z walki o niepodległość?
Sprawka Japończyków?
Mogli ich zabić Japończycy albo konni bandyci.
- Dlaczego bandyci? - Dla pieniędzy.
Tutaj partyzanci są zwierzyną.
Gando różni się od Gyeongseongu.
Stolicę przejęła Japonia.
A na Gando każdy ma chrapkę,
ale regionu nikt nie przejął.
Nie ma tu przywódcy.
Chińska ziemia, japońskie pieniądze, i ludność Joseonu.
Która frakcja przejmie te ziemie?
Co się dzieje?
Yoon, weź to.
Zasłoń twarz. Burze piaskowe są tu groźne.
Przeszło. Chodźmy.
- To ta wioska? - Tak.
Myeongjeong.
Najlepsza mieścina w Północnym Gando. Wspaniała, co?
MYEONGJEONG
Zjemy makaron.
Usiądź. Mają tu świetny makaron.
Mało tu joseońskich sklepów.
Nikogo na nie nie stać.
Jestem najbogatsza w okolicy.
Zarobiłaś na hotelu?
Skąd, marne z tego zyski.
Sprzedaję broń.
W okolicy toczą się walki.
Czasem partyzanci roznoszą Japończyków na strzępy.
Przejmują ich broń, bo jest sporo warta.
Ja ją skupuję i sprzedaję drożej chińskim watażkom.
W ostateczności handluję z bandytami.
Sprzedaję wszędzie.
Dziękuję.
Świetnie, jedzmy. Proszę.
Powiedz.
Co zamierzasz?
Jak już znajdziesz tę osobę,
z czego będziesz żył?
Nie zamierzam tu żyć.
A co?
Chcesz tu umrzeć?
Kto to jest?
Nie rób tego!
Co to za jedni?
Cholera, znowu. Nie dadzą zjeść.
Wstawaj.
Nie mieszajmy się.
Lepiej ich unikać.
Rusz się!
Czekaj.
Yoon!
Cholera. Byłam przerażona!
Czemu się na nich gapiłeś?
Kto to jest?
Jang Ki-ryong, bandyta.
Ci martwi to ludzie Nodeoksana.
Nieustannie walczą, by przejąć targi w Myeongjeongu i Gando.
- Cholera. - Co na to policja?
To idioci.
Właśnie idą.
Widzisz tego na przedzie?
Nadinspektor Ōoka z konsulatu. Pilnuje tu porządku.
Sukinsyn, najgorszy z możliwych.
Sprzątnąć to.
Wynoszą tylko ciała? Nie ścigają zabójców?
Nie, gdy sprawcą jest Jang Ki-ryong.
To najskuteczniejszy zabójca bojowników w Północnym Gando.
Szlag.
Przymykają oko na zbrodnie, bo wybija partyzantów?
Joseończycy zawsze giną pierwsi.
Jeszcze nie jest tak źle.
Niedługo będzie krwawa jatka.
Ponoć przysyłają tu japońską armię.
Zamierzają przejąć Mandżurię i Gando.
Mój Boże. Bandyci, policja,
i japońska armia.
Partyzanci zostaną wycięci w pień.
Posłuchaj, Yoon.
Uważaj na bojowników i trzymaj się z dala od Joseończyków.
Nie mamy kraju, który by nas chronił.
Musimy sami sobie radzić i przetrwać.
Cholera.
Idziemy.
W drogę!
Yoon.
Już wyjeżdżasz?
Nie mogłem spać, wyjadę wcześniej.
Po co wstałaś?
Obudziła mnie strzelanina.
Niegrzecznie strzelać, gdy ludzie śpią.
Cholerni dranie zawsze urządzają strzelaniny.
Ale sprzedajesz im broń.
Interes kwitnie.
Pieniądze są dobre, ale każdy potrzebuje snu.
Mogłam dodać w kontrakcie zakaz strzelania po 20.00.
Bandyci zwykle nie przestrzegają zasad.
- Pora na mnie. Jestem ci dłużny. - Bzdura.
Niczego nie jesteś mi winien.
Cieszę się, że mogłam cię zobaczyć.
Yoon.
To, co wczoraj powiedziałeś…
Co miałeś na myśli?
Nic takiego. Po prostu mówiłem, jak jest.
Nie chcesz tu żyć, to po co przyjechałeś?
Chyba nie po to, żeby…
Prawda?
Z kim masz się spotkać?
Kim jest Choi Choong-soo?
TAEPYEONG-DONG
Kim jesteś?
Nodeoksan cię przysłał?
Przepraszam.
Nie wiedziałem, że jesteś rodakiem.
Cieszę się, że jesteś cały.
Zatem co cię sprowadza do naszej wioski?
Przyjechałem…
spotkać się z tobą i porozmawiać.
Chodzi o…
Ma na imię Eon-nyeoni.
Przybyła tu pięć dni temu.
Całe życie była chłopką.
Trafiła tu, gdy dranie z Kompanii zrujnowali jej życie.
Po drodze natknęła się na bandytów.
Wybili całą jej rodzinę.
Wiem, że każdy ma podobną historię,
ale gdy ją widzę, serce mi krwawi.
Tak czy inaczej, mówiłeś o czymś.
O czym chciałeś porozmawiać?
Choong-soo!
- Choong-soo! - Co się stało?
Musisz przyjść. Szybko.
Nie krzycz, głupcze. O co chodzi?
Ten łajdak Kang Du-man chce wyjechać z wioski!
Co za bzdura. Czekałaby go tylko śmierć.
- Czemu tak powiedział? - Jak to czemu?
Boi się, że Nodeoksan go zabije.
Chciałeś coś powiedzieć.
Czy to może zaczekać?
Dobrze, zaczekam.
Eon-nyeoni wskaże ci schronienie. Zobaczymy się później.
- Dobrze. - Posil się.
Pastor wyjechał do Yeonhaeju jakieś cztery lata temu.
Kościół stoi pusty.
Możesz tu zostać.
Nie wychodź, nawet gdy usłyszysz coś z zewnątrz.
Bandyci mogliby cię zabić.
Czego Nodeoksan od was chce?
Grabić i zabijać, jak to bandyta.
Jaki mógłby mieć inny powód?
Szczerze mówiąc, Joseończycy są najłatwiejszym celem.
Można nas bezkarnie zabijać.
Przybyłaś tu pięć dni temu?
Czym się zajmowałaś?
Mówił ci, pracowałam na roli.
Słuchałeś go w ogóle?
Wiem, że rozmawialiście o mnie.
Nie masz rąk chłopki. To dłonie trzymały broń.
Poznajesz to po rękach?
Masz szamański zmysł?
Kim jesteś?
- O co pytasz? - Czemu ukrywasz swoją tożsamość?
Po co przyjechałaś do tej wioski?
Co masz na myśli?
Co niby ukrywam?
Myślisz, że jestem bojowniczką?
Nie wyglądasz na taką.
Zapytam jeszcze raz.
Kim jesteś?
Odpowiedź mogłaby ci się nie spodobać.
Zatem róbmy to, w czym jesteśmy dobrzy.
Kim jesteś? Co tu robisz?
Mam cię zabić.
Płacą mi za zabijanie ludzi.
Kto cię wynajął?
Nie mogę powiedzieć, mam swoje zasady. Przybyłam z Gyeongseongu.
Skąd wiedziałaś, że tu będę?
Taepyeong-dong, 18-jeong, 30-ri, Myeongjeong, Gando.
Sam zostawiłeś list.
Mogłeś zniknąć bez śladu.
Jesteś taki nieudolny?
Mauser C96. Masz niezłą broń.
Nambu Typ 14.
Kiepska broń.
Wiesz, że zdarzają się niewypały?
Jest 30% szans, że zginiesz.
I 70% szans, że zginiemy oboje.
Chcesz kusić los, mając 30% szans na przeżycie?
Masz jaja.
To komplikuje sprawę.
Wcale nie.
Wystarczy, że opuścisz broń.
Rozmawiasz z suką, której płacą za zabijanie ludzi.
Muszę wykonać zlecenie.
Pozbawisz mnie pracy?
Ktoś inny musi mnie zabić.
Kto taki?
Rozmawiałem z nim.
Pan Choong-soo cię zabije?
Co takiego mu zrobiłeś?
Coś, czego nikt nie powinien robić.
Ale ja zrobiłem.
Dlatego nie pozwolę, byś mnie zabiła.
Ponoć służyłeś w japońskiej armii.
Chyba wiem,
co zrobiłeś panu Choong-soo.
Dobra, niech będzie po twojemu.
Nie poruszyły mnie twoje słowa.
Myślę, że tylko on ma prawo cię zabić.
Dlatego ustępuję.
Był dla mnie bardzo dobry.
Powiem klientowi, że cię zabiłam.
Ale jeśli kiedyś cię spotkam,
to zabiję bez wahania.
Mogę strzelić ci w plecy, jak tchórz.
Jeszcze jedno.
Miałam ci coś przekazać, zanim cię zabiję.
„Pies umiera,
gdy opuszcza swój dom”.
Dobrej śmierci.
Obyś odrodził się w lepszym miejscu.
- Nie zatrzymuj mnie! - Daj spokój, Du-man!
Jak sobie bez ciebie poradzimy?
- Puszczaj, odchodzę! - Cholera.
Na co czekacie? W drogę.
Co tu robisz?
Wejdź do środka.
Miałem zaczekać, ale nie mogę.
Pomówmy teraz.
Chodzi o to, co wydarzyło się w Gurye sześć lat temu.
Jestem zaskoczony.
Co masz do powiedzenia o tym, co wydarzyło się w 1909 roku?
Jak ci wiadomo,
trwała wtedy kampania zdławienia oporu.
Miała stłumić partyzantów.
W jej wyniku poległa masa żołnierzy.
Słyszałem, że pozostali przenieśli się do Mandżurii lub Yeonhaeju.
Tak jak ty.
Skąd wiesz
o tym wszystkim?
Byłem tam wtedy.
Jako żołnierz 14 Pułku Piechoty Armii Japońskiej.
Dowodziłem oddziałem specjalnym.
Mieliśmy odszukać ukrytych partyzantów
i ich likwidować.
Pewnego dnia dostałem rozkaz.
„Znajdź bazę Choia Choong-soo, Niepokonanego Generała, pojmij go
i zabierz do więzienia Gwangju”.
Znalazłem twoją wioskę i zameldowałem przełożonym.
To byłem ja.
To, co wydarzyło się w Gurye…
to moja wina.
Nie ruszać się!
Nikt się nie rusza!
Co w ciebie wstąpiło?
Powtarzałem ci, że Choia Choong-soo tu nie ma!
Powinniśmy wracać!
Rozkazy zostały zmienione.
Nowe brzmią: „spalcie bazę Niezwyciężonego Generała”.
To cywile.
Nigdy nie mieli w rękach broni!
Cywile
mogą wstąpić do armii partyzantów.
Nikt się nie rodzi bojówkarzem.
Rodzimy się niewinni i stajemy grzeszni.
Gwang-ilu, wracajmy.
Nie mam czasu na kłótnie.
Opuść broń.
Gwang-ilu, proszę.
Dobra, jeśli nie chcesz, nie mieszaj się.
- Zaczynać! - Tak jest.
- Iguchi. - Tak jest!
Przez całe życie
tylko wykonywałem rozkazy.
Jako nisko urodzony, bez wykształcenia,
myślałem, że nie mnie odróżniać dobro od zła.
Ale przeze mnie
zginęło wielu moich rodaków.
W tym…
twoja rodzina.
Zdychaj!
Bezsensownie.
Wtedy zrozumiałem…
Zabić kobietę i dziecko.
…że popełniłem błąd.
Nie proszę o zrozumienie mej ignorancji.
Cholera, Lee Yoon!
Nie ruszaj się!
Wydaj rozkaz, to rozstrzelamy tego gnoja!
Zamknij się, opuścić broń!
Nie mogę! Stajesz po jego stronie, bo jesteś Joseończykiem?
Słuchaj.
Jeszcze jedno słowo i sam cię zabiję.
Jasne?
Słyszałeś ich?
Jeśli nie odpuścisz, nie będę cię krył.
Odłóż broń.
Uspokój się i pogadajmy…
Ty skurwysynu!
To moja wina.
Czemu teraz mi to mówisz?
Prosisz mnie o wybaczenie, bo żałujesz swojej przeszłości?
Nie mam prawa do odkupienia win
ani proszenia o wybaczenie.
Przybyłeś tu…
żeby zginąć?
Dlatego wyznajesz wszystko wprost?
Myślisz, że mógłbym cię oszczędzić,
gdybyś okazał więcej emocji?
Żyjemy w pogmatwanym świecie.
Zarówno ty…
jak i ja.
Gdybyś moja żona i dzieci nie zginęły przez ciebie…
przyjąłbym cię i pocieszył.
Przykro mi.
Nie, przestańcie!
Wynoście się stąd albo zginiecie!
Jasne?
Mamo.
Matko.
Ye-bun!
Mój Boże.
Zabrali naszą Ye-bun!
Choong-soo, nic z tym nie zrobimy?
Zabrali moją Ye-bun!
Choong-soo, nie czas na to.
Zaatakujmy Nodeoksana. Nie jest za późno.
Proszę, Choong-soo!
Powiedz coś, proszę!
Nie, tylko nie to!
Nam-chun! Szybko!
Kochana!
Skarbie.
- Zróbcie coś! - Kochana.
O Boże!
Nic nie zrobisz?
Nic nie poradzę.
Walczyliśmy i przegraliśmy.
Zginęli ludzie.
Próbowaliśmy coś zrobić,
gdy zginęli ludzie,
ale zginęło ich jeszcze więcej.
Dobrze to znasz.
Nie licz na to, że cię zabiję.
Odejdź i próbuj żyć jak my.
Gdy każdego dnia coś ci odbierają, codziennie cię ścigają.
Spróbuj żyć w bólu.
Należy ci się.
MYEONGJEONG
Pasuję.
Zobaczmy.
- Jeszcze raz! - Rozdajcie!
Yoon?
Pokaż mi swoją broń.
Czy pani przyjaciel sobie poradzi?
Gdy pomyślę, że sam wyruszył na gang Nodeoksana…
W bitwie o Sapyeong
Yoon w pojedynkę wybił oddział rosyjskiej artylerii.
Wtedy zyskał przydomek Strażnik Ponury Żniwiarz.
Ten Ponury Żniwiarz pilnuje innych.
To z pewnością brzmi nieźle,
tylko kogo właściwie pilnuje?
Swoich ofiar, rzecz jasna.
Tamtego dnia szalała burza, jak dziś.
Yoon zakradł się na tyły oddziału artylerii.
Gdy uderzył piorun,
wystrzelił.
Za każdym uderzeniem…
strzał.
Kolejne uderzenie.
I kolejne.
Tak wybił cały oddział.
Już rozumiesz?
W starciu z Yoonem
gang ci nie wystarczy, musisz być cwany.
Jeśli spróbujesz go pokonać liczebnie,
wszyscy zginą.
Co to było?
Do broni! Szybciej!
Jeden po drugim, po cichu.
Ognia!
Tam jest!
Aż nikt nie zostanie.
Lepiej zacznij myśleć, jak uporać się z ciałami.
Ognia!
Możliwe, że jeszcze dziś
gang Nodeoksana przestanie istnieć.
Idziemy.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie,
święć się imię Twoje,
przyjdź królestwo Twoje.
bądź wola Twoja, jako w niebie tak i na ziemi.
Chleba naszego daj nam dzisiaj.
I odpuść nam winy…
Co jest?
Ye-bun!
Co się stało?
Mój Boże!
Ojcze!
Tak bardzo chciałeś umrzeć?
Dlatego sam ruszyłeś na gang Nodeoksana?
Niezupełnie dlatego.
Dopadła mnie przeszłość.
Zobaczyłem tu te same twarze, co w Gurye sześć lat temu.
Twarze ludzi,
którym wszystko odebrano,
którzy ukrywali się i cierpieli.
Ye-bun!
Dlatego to zrobiłem.
Ja stworzyłem te twarze. Chciałem, by przestały mnie nawiedzać.
Naprawdę nie potrafisz sobie wybaczyć tego, co wtedy zaszło?
Przepraszam.
To była moja wina.
Jak masz na imię? Nawet nie spytałem.
Lee Yoon.
Nie będziesz żył jak król,
skoro twój kraj upadł.
Lee Yoon.
To imię króla Gyeongjonga.
Nie osiągnął wiele za swego panowania.
Chorowity i niekompetentny król wciągnięty w politykę.
Ale jedno zrobił dobrze.
Do końca chronił księcia, swojego politycznego rywala.
W środku zaciekłej wojny politycznej
do końca chronił swoją rodzinę.
Co ty na to?
Chciałbyś być godny swojego imienia?
Czy uznasz tych ludzi za swoją rodzinę
i będziesz ich bronił do końca?
Nigdy nie wiesz.
Któryś z nich może zaprowadzić pokój w Joseonie,
jak Yeongjo i Jeongjo.
I tak już postanowiłeś zginąć.
Równie dobrze możesz umrzeć za rodzinę.
Czy to nie szansa na odpokutowanie za przeszłość?
Niedługo będzie krwawa jatka.
Ponoć wysyłają tu japońską armię.
Chcą przejąć Mandżurię i Gando.
Mój Boże. Bandyci, policja
i japońska armia.
Co z nami będzie?
Nie mogę teraz tego zrobić.
Teraz?
Co masz na myśli?
Nie mam nic w posiadaniu.
Żadnej władzy, pieniędzy, ziemi.
Żeby tu przetrwać…
musimy zjednoczyć ludzi.
Tylko tyle mamy.
Ale kto chciałby do nas dołączyć?
Ci, którzy nie mogą już znieść, że odbiera im się ich własność,
którzy uciekają i żyją w bólu.
Oni dołączą.
Będą chcieli odzyskać, co stracili, przestać uciekać i walczyć.
Zemszczą się za całe swoje cierpienie.
Przyjdą ci, którzy sięgnęli dna, bez oparcia w życiu i bez cienia nadziei.
Właśnie tych potrzebujemy.
Tacy ludzie stworzą tylko bandycką grupę.
Co z nimi zrobisz?
Będę walczył.
Jeśli walczysz o kraj, jesteś partyzantem.
Ale jeśli walczysz o rodzinę, jesteś bandytą.
PRZEDSTAWIONE W SERIALU OSOBY,
MIEJSCA, ORGANIZACJE, NAZWY I WYDARZENIA SĄ FIKCYJNE.
PODOBIEŃSTWO DO FAKTÓW JEST PRZYPADKOWE.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk