(ลำนำคนโฉด)
(ปี 1905 จักรวรรดิเกาหลีจำใจ ลงนามสนธิสัญญาอึลซา)
(ชาวเกาหลีที่โกรธแค้นตั้งกองทัพผดุงธรรม)
(แต่ญี่ปุ่นจัดยุทธการกวาดล้าง ขับไล่นักรบกู้ชาติไปยังแมนจูเรียและยอนแฮจู)
จากนี้ ทุกคนต้องเคารพและเชื่อฟังจักรวรรดิญี่ปุ่น
(เมืองกย็องซอง - ตุลาคม 1915)
จงเชื่อมั่นในรัฐบาลสำเร็จราชการแห่งโชซอน และบริษัทพัฒนาบูรพาทิศ
ข่าวด่วน!
ภายใต้หลักอิสรภาพและความเท่าเทียม ทุกคนต้องแจ้งทรัพย์สินที่ดิน
เพื่อจะได้คงสิทธิ์ เป็นเจ้าของที่ดินโดยชอบทางกฎหมาย
หลบหน่อยครับ หลบหน่อย!
ทุกคนจะได้มีความมั่งคั่ง!
ลุงครับ
มาแล้วครับ
คนที่กำลังตามหา…
ฉันว่าคนนั้นอยู่ที่นี่
(แทพย็องดง 18-ชอง 30-รี หมู่บ้านมย็องจอง กันโดเหนือ)
ตายซะ!
ผู้หมวดอียุน
ผู้พันมิอุระรออยู่ ควรเตรียมตัวได้แล้วครับ
วันนี้เป็นงานสำคัญของผู้หมวด
ผมได้รับคำสั่งให้นำตัวผู้หมวดไปร่วมงานครับ
อ้อ คุณต้องสวมเครื่องแบบ ให้เรียบร้อยด้วยนะครับ
คนที่ผมอยากแนะนำทุกท่านในวันนี้
หลายท่านอาจทราบดีอยู่แล้ว
เขาเคยเป็นทาสของผม
ถ้าองค์จักรพรรดิไม่ได้ช่วยเหลือเอาไว้
เขาคงเป็นแค่ทาสไร้นามไปจนตาย
และเขาคงจะไม่ได้กลายมาเป็นเพื่อนรักของผม
และเป็นพี่น้องที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา
เขาคือวีรบุรุษผู้กำราบ กองปืนใหญ่รัสเซียที่ยุทธภูมิซาพย็อง
และเป็นผู้รักชาติอย่างแท้จริง
ผู้ปราบจลาจลภาคใต้ ในช่วงกวาดล้างกองทัพผดุงธรรม
ขอเสียงปรบมือต้อนรับเขาดังๆ ครับ
ร้อยตรีอียุน
เคยบอกเสียเมื่อไหร่ว่าอย่าจัดงานแบบนี้อีก
ฉันวุ่นวายวิ่งเต้นกว่าจะจัดงานนั้นขึ้นมาได้
แต่นายกลับมานั่งกินเหล้าย้อมใจอยู่นี่
ผ่านมาตั้งหกปีแล้ว
หกปีที่ฉันได้แต่รอนาย
ผมไม่เคยพูดเสียหน่อยว่าจะกลับเข้ากองทัพ
นายคิดว่าควรพูดแบบนั้นกับฉันจริงๆ เหรอ
พรุ่งนี้ผมจะไปแล้ว
มีคนที่ผมต้องไปหา
ผมคงจะไม่ได้กลับมาอีก
พูดอะไรของแก
หมายความว่ายังไง ไม่ได้กลับมา จะไปเจอใครที่ไหน
เห็นฉันเป็นเพื่อนเล่นเหรอ
ใช่ไหม เพราะฉันให้ข้าวให้น้ำ ยอมให้แกเป็นเพื่อนเลยคิดอย่างนั้นใช่ไหม
ระวังตัวให้ดีเถอะ
ฉันเป็นเจ้านายนะ
ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน แกจะมีหน้ามานั่งอยู่ตรงนี้ได้เหรอ
ฉันคือคนที่เผาทะเบียนทาสของแกในปี 1894
ฉันนี่แหละปั้นแกเป็นทหาร
ฉันทำให้แกเป็นวีรบุรุษ ช่วยหาเส้นสายทั้งหมดให้แก
ผู้พันชาวโชซอนที่อายุน้อยที่สุด ในกองทัพญี่ปุ่น มิอุระ โชเฮย์
คิดว่าคุณได้ตำแหน่งนั้นมาเพราะใครกัน
ผมชดใช้เกินพอแล้ว
ปล่อยผมไปเถอะ
ปล่อยแกเหรอ
เดี๋ยวนะ…
นี่เพราะเหตุครั้งนั้นใช่ไหม
ที่กูรเยเมื่อหกปีก่อน
ตอนนั้นเราแค่ทำตามคำสั่ง
บอกไปหลายทีแล้วไงว่าฉันทำอะไรไม่ได้
ให้ตายสิ
ฉันน่าจะฆ่าแกเสียตั้งแต่ตอนนั้น
ร้องอะไรหนวกหู
เสียงดังจนคุยไม่รู้เรื่อง!
แค่นี้น้อยไป
ลุกขึ้นมา พกปืนมารึเปล่า
เอ้า หยิบขึ้นมา หยิบแล้วยืนซะ
กูจะได้ยิงหัวมึงตรงนี้เลย
มึงจะฆ่ากูให้ตายแล้วค่อยไป
หรือไม่มึงก็ตายตรงนี้แหละ เลือกมา
เป็นอะไรไปล่ะ
กลัวโดนกูยิงอีกงั้นเหรอ
ถ้ากลัวก็อย่าไป
ก็อยู่กับกูสิวะ โธ่เว้ย!
อะไรๆ มันไม่เหมือนเดิมแล้ว
ตอนนั้นผมไม่มีเหตุผลให้อยากมีชีวิตต่อ
แต่ตอนนี้มีแล้ว
เราต้องตัดสินชะตากันที่นี่เลยเหรอ
ไอ้ขี้ข้าชั้นต่ำ
ถ้าคุณฆ่าผมตั้งแต่ตอนนั้น มันก็คงจบไปแล้ว
ถึงจะสายไปแล้ว
แต่ขี้ข้าคนนี้ขอบพระคุณเจ้านาย ที่ปล่อยผมเป็นไท
เฮ้ย อียุน หยุดอยู่ตรงนั้น
อียุน!
ผู้พัน อย่าครับ
ปล่อย ปล่อยกู!
อียุน! เฮ้ย!
(กย็องซอง)
(วอนซาน)
(ช็องจิน)
(มย็องจอง ฮเวรย็อง)
ยุน!
โตขึ้นเยอะเลยนะน้อง
ดูพี่สิ มีเงินนี่มันดีจริงๆ นะ
เพราะเงินนี่แหละ อดีตทาสอย่างฉันเลยมีคนนับถือ
คนนับหน้าถือตาพี่แล้วเหรอ
แน่สิ
แต่สงสัยจะเขี้ยวลากดินไปหน่อย ใครๆ ก็เลยเรียกดอกทอง
อดีตทาสตอนนี้มาเก็บดอก ร้ายไหมล่ะ
มาไกลเหนื่อยแย่
ขึ้นไปเลย
โห ทำไมถึงมาได้ไวนัก
เอ๊ะ หรือว่านาย
นั่งรอจดหมายฉันมาตลอดหกปี
พี่ก็คงต้องลำบากน่าดู ขอบคุณมากนะ
โอ๊ย ไม่ได้ลำบากอะไรเลย คนเรากันเอง
ว่าแต่เจ้านายยอมให้มาโดยไม่ว่าอะไรเหรอ
ผมขู่เขา
- บอกว่าจะฆ่าทิ้ง - ก็น่าจะฆ่าทิ้งเสียเลย
จำตอนที่เขาเอาเสื่อม้วนตัวฉันแล้วทุบได้ไหม
คนแบบไหนถึงเอาเสื่อมาม้วนตัวคนอื่นแล้วทุบตี
แค่เพราะไม่ได้เตรียมอุ่นห้องไว้ให้
ทำเอาฉันปวดหลังมาจนถึงวันนี้
ตอนนี้ฉันอาจหาเงินได้เป็นกอง
แต่ร่างกายไม่เคยลืมความลำบากเลย
ตายจริง
คนพวกนั้นโดนจับได้อีกแล้วสินะ
จะไปสู้เพื่ออิสรภาพทำไม ถ้าสุดท้ายก็ตายอย่างไร้ค่าแบบนั้นน่ะ
ฝีมือพวกญี่ปุ่นเหรอ
ไม่รู้หรอกว่าเป็นพวกญี่ปุ่นหรือโจรหลังม้า
โจรหลังม้าจะฆ่าพวกนั้นทำไม
เพราะได้เงิน
ที่นี่น่ะนักรบกู้ชาติไม่ใช่คน แต่เป็นเงิน
กันโดไม่เหมือนกย็องซองหรอกนะ
ญี่ปุ่นฮุบกย็องซองไปแล้ว
แต่ที่นี่ ทุกคนอยากได้จนน้ำลายสอ
แต่ก็ไม่มีใครคว้าไปกิน เพราะอะไรรู้ไหม
เพราะยังไม่มีใครครองได้ไงล่ะ
แผ่นดินจีน เงินญี่ปุ่น คนโชซอน
คิดว่าฝ่ายไหนจะได้ครองที่นี่กัน
มีอะไร
ยุน เอาไป
ปิดจมูกไว้นะ พายุทรายแถวนี้ไม่ใช่เล่นๆ
ผ่านไปแล้ว ไปกันเถอะ
- หมู่บ้านนั้นใช่ไหม - ใช่
นั่นแหละมย็องจอง เมืองวิไลที่สุดในกันโดเหนือ
สวยลืมตายเลยไหมล่ะ
(หมู่บ้านมย็องจอง)
ขอบะหมี่สองชาม
นั่งก่อนๆ บะหมี่ที่นี่อร่อยมาก
แทบไม่เห็นร้านของคนโชซอนเลย
ใครจะมีเงินพอเปิดร้าน
ฉันนี่แหละ เงินเยอะสุดในหมู่คนโชซอนที่นี่แล้ว
พี่รวยเพราะที่นั่นเหรอ
โอ๊ย แค่นั้นจะได้กำไรอะไร
เดี๋ยวนี้ขายปืนจ้ะ
แถวนี้คนสู้กันบ่อย
สมมติว่ากองกำลังกู้ชาติตีทหารญี่ปุ่นได้
พวกเขาก็จะกวาดอาวุธญี่ปุ่นกลับมาขายเอาเงิน
ฉันก็ซื้อมาถูกๆ แล้วเอาไปขายให้พวกนักรบจีนแพงๆ
แต่ถ้าลำบากหน่อย แม้แต่โจรหลังม้านี่ก็ขายให้
ขายให้ทุกคนนั่นแหละ
ขอบใจ
เอาละ กินกันเลย นี่
ว่าแต่ว่า
คิดจะใช้ชีวิตที่นี่ยังไง
ตามหาคนก็เรื่องหนึ่ง
แต่จะทำมาหากินอะไรที่นี่
ผมไม่ได้จะมาอยู่ที่นี่
หมายความว่าไง
แล้วกะจะมาตายหรือไง
ไอ้นั่นมันใคร
อย่าเลย หยุดเถอะ
พวกนั้นเป็นอะไร
โอ๊ย เอาอีกแล้ว ขอนั่งกินสงบๆ ก็ไม่ได้
นี่ ยุน
ไปยุ่งด้วยแล้วไม่มีอะไรดีหรอก
อยู่ห่างๆ ไว้ดีกว่า
นี่เงินนะ เราไปกันได้แล้ว
เดี๋ยว
ยุน
โอ๊ย กลัวแทบตายแน่ะ
ไปยืนจ้องหน้ามันแบบนั้นทำไม
เขาเป็นใคร
จางกีรยง เป็นโจรหลังม้า
พวกคนที่ตายนั่นเป็นคนของโนดกซัน
สองกลุ่มนั้นสู้กันไม่หยุดเลย
เพราะจะชิงตลาดมย็องจองกับกันโด
- ให้ตายเถอะ - แล้วตำรวจไปไหนหมด
โอ๊ย ไอ้งี่เง่าพวกนั้นทำแต่…
อุ๊ย มาพอดี
เห็นไอ้คนที่เดินนำขบวนนั่นไหม
นั่นผู้กำกับโอกะจากสถานกงสุล ดูแลถนนใหญ่ที่นี่
เป็นไอ้สถุลเลวชาติที่สุด
เฮ้ย เก็บกวาดเสีย
แค่เก็บศพเฉยๆ ไม่ตามจับฆาตกรเหรอ
ไม่จับหรอก ถ้าคนฆ่าคือจางกีรยง
เพราะในแถบนี้ จางกีรยงตามฆ่านักรบกู้ชาติได้เก่งที่สุด
เวรกรรม
มันเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ เพราะช่วยฆ่านักรบกู้ชาติให้งั้นเหรอ
พวกที่ตายมีแต่คนโชซอนทุกที
นี่ยังไม่เลวร้ายที่สุดนะ
ลือกันว่าอีกไม่นานคงต้องนองเลือด
กองทัพญี่ปุ่นจะแห่มาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
พวกมันจะยึดแมนจูเรียและกันโด
ให้ตาย ไหนจะโจรหลังม้า ไหนจะตำรวจ
แล้วยังกองทัพญี่ปุ่นมาวิ่งพล่าน
ต่อไปคนโชซอนกับกองกำลังกู้ชาติจะเป็นยังไง
นี่ ยุน
ระวังไว้นะ อยู่ห่างๆ พวกกู้ชาติ กับคนโชซอนเลยนะ
พวกเราไม่มีประเทศคุ้มกะลาหัว
ต้องรู้จักเอาตัวรอดกันเองนะ
เผาให้หมด
ไปกันเลย
ไปเร็ว
อียุน
จะไปแล้วเหรอ
ผมนอนไม่หลับเลยคิดว่าจะออกแต่เช้า
พี่ไปนอนต่อเถอะ
เมื่อคืนพวกบ้านั่นยิงปืนดึกๆ ดื่นๆ ฉันก็นอนไม่หลับน่ะสิ
มายิงกันตอนคนจะหลับจะนอนนี่มันแย่จริงๆ
พวกเลวนั่นยิงอะไรกันตลอดก็ไม่รู้
แต่พี่ขายปืนให้พวกนั้นนี่
กิจการไปได้ดีพี่คงชื่นใจ
เงินทองไม่สำคัญหรอก ถ้าแลกกับต้องอดหลับอดนอน
วันหลังน่าจะเขียนกฎไว้ว่า ซื้อแล้วห้ามใช้ปืนหลังสองทุ่ม
ถ้าพวกมันชอบทำตามกฎ ก็คงไม่เป็นโจรแต่แรกหรอก
ผมไปแล้วนะ ถือเป็นหนี้บุญคุณพี่มาก
โธ่ นายไม่ได้เป็นหนี้อะไรเลย
แค่ได้เจอกันทีก็ดีใจแล้ว
แต่ยุน
ไอ้เรื่องที่บอกฉันเมื่อวาน
นายหมายถึงอะไรกันแน่
ก็ไม่มีอะไร คิดอย่างที่พูดนั่นแหละ
ถ้าไม่ได้มาใช้ชีวิตที่นี่แล้วมาทำไม
ทิ้งทุกอย่างที่นั่นมาเพื่อ…
ไม่จริงใช่ไหม
คนที่นายจะไปหานั่นเป็นใครกัน
ชเวชุงซูเป็นใครกันแน่
(แทพย็องดง)
เจ้าเป็นใคร
โนดกซันส่งเจ้ามาเหรอ
ขอโทษนะ
ไม่รู้ว่าเป็นคนชาติเดียวกัน
แต่นั่นแหละ ดีแล้วที่ไม่ได้บาดเจ็บ
แล้วลมอะไรหอบมาถึงหมู่บ้านเรา
ผมมาที่หมู่บ้านนี้…
เพราะอยากเจอท่านและมีเรื่องมาแจ้งให้ทราบ
เรื่องก็คือ…
เด็กนั่นชื่อออนนยอนอี
เพิ่งมาถึงหมู่บ้านเราเมื่อห้าวันก่อน
แต่ก่อนก็เป็นชาวนาชาวไร่ธรรมดา
สุดท้ายต้องอพยพมาถึงนี่ เพราะไอ้บริษัทพัฒนาบูรพาทิศทำลายชีวิต
แล้วระหว่างทางดันไปเจอโจรหลังม้า
ทั้งครอบครัวโดนฆ่าหมด
ทุกวันนี้ใครๆ ก็มีความหลังของตัวเองกันทั้งนั้น
แต่เห็นหน้านางทีไรใจข้าก็อดเศร้าไม่ได้
แต่นั่นแหละ เมื่อกี้ว่าอะไรนะ
มีอะไรต้องบอกกันเหรอ
ท่านพี่!
- ท่านพี่! - มีอะไรเหรอ พ่อเยบุน
ท่านพี่ต้องรีบมาดู
ตะโกนเสียหูแทบหนวก เจ้ามีอะไร
เจ้าคังดูมันบอกว่าจะไปจากที่นี่
พล่ามอะไรไร้สาระ มันพูดอย่างนั้นทำไม
ถามมาได้
มันกลัวโนดกซันจะฆ่าเอาน่ะสิ
เรื่องที่เจ้าจะบอกข้าน่ะ
รอก่อนได้ไหม
ได้ครับ ผมจะรอ
เดี๋ยวออนนยอนอีจะพาเจ้าไปหาที่พัก แล้วข้าจะตามไป
- ครับ - กินให้อิ่มนะ
บาทหลวงที่นี่ย้ายไปยอนแฮจู เมื่อสามสี่ปีก่อน
ตอนนี้โบสถ์เลยว่าง
ท่านอยู่ที่นี่ก่อนก็ได้
ถ้าได้ยินเสียงเอะอะข้างนอกก็อย่าออกไปนะ
ไม่งั้นโจรหลังม้าจะฆ่าเอา
ทำไมโนดกซันจ้องจะเล่นงานที่นี่
โจรมันก็ต้องปล้น
ไม่งั้นจะมีเหตุผลอะไรอีก
ให้พูดตรงๆ คนโชซอนก็เป็นเป้านิ่งที่สุดแล้ว
ฆ่าพวกเราไปก็ไม่ผิดอะไร
เห็นเขาว่าเธอเพิ่งมาถึงได้ห้าวัน
ตอนอยู่โชซอนทำอะไร
เขาบอกแล้วนี่ เมื่อก่อนทำนา
ท่านไม่ได้ฟังที่เขาพูดสินะ
ข้าเห็นท่านสองคนเหลือบมองข้าตอนคุยกัน
มือเธอไม่เหมือนคนทำนา นั่นมือคนจับปืนมากกว่า
แค่เห็นมือก็บอกได้แล้วเหรอ
เป็นหมอดูหรือไง
- เธอเป็นใคร - หมายความว่าไง
ทำไมถึงต้องปิดบังตัวตน แล้วมาที่หมู่บ้านนี้ทำไม
พูดอะไรของท่าน
ใครปิดบังอะไร
งั้นข้าเป็นอะไร นักรบกู้ชาติเหรอ
คงไม่ใช่นักรบกู้ชาติ
จะถามอีกครั้ง
เธอเป็นใคร
ข้าบอกไปท่านก็คงไม่ชอบ
งั้นเหรอ งั้นทำเรื่องที่ถนัดก็แล้วกัน
เธอเป็นใคร มาที่นี่ทำไม
ฉันมาเพื่อฆ่าแก
ฉันรับจ้างฆ่าคนน่ะ
ใครจ้างเธอมา
มันเป็นความลับทางธุรกิจ บอกได้แค่ว่ามาจากกย็องซอง
รู้ได้ไงว่าฉันมาจากที่นั่น
แทพย็องดง 18-ชอง 30-รี หมู่บ้านมย็องจอง กันโดเหนือ
แกใจดีทิ้งจดหมายไว้เอง
ทีหลังก็อย่าทิ้งร่องรอยไว้สิ
ทำไมถึงชุ่ยขนาดนั้น
เมาเซ่อร์ ซี 96 พกปืนดีทีเดียว
นัมบูรุ่น 14
พกปืนไม่ได้เรื่อง
นัมบูรุ่น 14 ชอบมีปัญหาลำกล้อง
มีโอกาสสามในสิบที่แกจะได้ตายคนเดียว
แต่มีโอกาสเจ็ดในสิบที่เราจะได้ตายทั้งคู่
เธออยากเดิมพันกับโอกาสแค่หนึ่งในสามไหมล่ะ
กล้าดีนะ
แต่มันเริ่มจะซับซ้อนเกินไปแล้ว
ไม่มีอะไรซับซ้อน
ถ้าวางปืนลง ทุกอย่างจะง่ายขึ้นมาก
เออ พูดกับผู้หญิงที่รับจ้างฆ่าคนอยู่นะ
ไม่ให้ทำตามคำสั่งลูกค้าได้ยังไง
จะให้ฉันไม่ต้องทำมาหากินเหรอ
ชีวิตฉันต้องเก็บไว้ให้คนอื่นฆ่า
ใครไม่ทราบ
คนที่เธอเพิ่งเจอ
ลุงชุงซูเนี่ยนะต้องเป็นคนฆ่าแก
แกไปทำอะไรเขาไว้กันแน่
สิ่งที่มนุษย์ไม่ควรทำต่อกันเลย
นั่นคือสิ่งที่ฉันทำลงไป
เพราะงั้นถึงยอมให้เธอฆ่าฉันไม่ได้
ได้ข่าวว่าแกเคยอยู่กองทัพญี่ปุ่น
ฉันว่าฉันรู้ละ
ว่าแกทำอะไรลุงชุงซูไว้
ก็ได้ เอาตามนั้น
ไม่ได้ใจอ่อนเพราะคำของแกหรอกนะ
แต่ฉันว่าให้ลุงชุงซูได้ฆ่าแกคงเหมาะกว่า
ฉันก็เลยจะปล่อยแก
ลุงชุงซูดีต่อฉันมาตลอดตั้งแต่ฉันมาถึงที่นี่
เอาเป็นว่าฉันจะไปบอกลูกค้า ว่าฉันฆ่าแกแล้ว
แต่ถ้าบังเอิญซวยมาเจอกันอีกในวันหน้า
แกจะได้ตายจริง
ฉันยิงแกจากข้างหลังก็ได้นะ แบบคนขี้ขลาด
อ้อ ใช่
ลูกค้าฝากบอกก่อนจะฆ่า
"หมาจะต้องตาย
เมื่อมันทิ้งเจ้าของ"
ลาก่อนนะ
ขอให้ชาติหน้าไปเกิดที่ที่ดีกว่านี้
ให้ข้าไปเถอะ
ไม่เอาน่า ดูมัน
ถ้าเจ้าไปอีกคน พวกเราที่เหลือจะอยู่ยังไง
- ปล่อยน่า ยังไงข้าก็จะไป - โธ่
มัวทำอะไรอยู่ มาช่วยกันสิ
ออกมาทำอะไรตรงนี้
ฝนตกหนัก เข้าบ้านไปก่อนเถอะ
ผมรอต่อไปไม่ได้แล้วครับ
ขอคุยตอนนี้เลยแล้วกัน
ผมมาที่นี่เพราะเรื่องในกูรเยเมื่อหกปีก่อน
ข้าแทบพูดไม่ออกเลย
เจ้ามีอะไรจะบอกข้า เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดในปีกียู
อย่างที่ท่านเองก็คงรู้ดี
ตอนที่ยุทธการกวาดล้างดำเนินไป
เพื่อปราบกองทัพผดุงธรรมในโชซอน
ทหารกองทัพผดุงธรรม นับไม่ถ้วนตายไปในปฏิบัติการนั้น
ผมได้ข่าวว่าพวกที่รอด หนีไปอยู่แมนจูเรียและยอนแฮจู
รวมถึงตัวท่าน
แล้ว…
ทำไมเจ้ารู้เรื่องนี้ดีนักล่ะ
เพราะตอนนั้นผมอยู่ในเหตุการณ์
ผมเคยอยู่กองทัพญี่ปุ่น กองทหารราบที่ 14
หัวหน้าหน่วยพิเศษกองร้อยที่ห้า
มีหน้าที่สืบหารายชื่อและที่อยู่ ผู้ที่เกี่ยวข้องกับกองทัพผดุงธรรม
และตามล่าพวกเขา
แล้ววันหนึ่ง ผมก็ได้รับคำสั่ง
ให้ตามหาที่กบดานของนายพลไร้พ่าย ชเวชุงซู จับตัวเขา
และนำไปขังที่เรือนจำกวังจู
คนแรกที่สืบพบหมู่บ้านของท่าน และรายงานผู้บังคับบัญชา
คือผมเอง
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในกูรเยเมื่อหกปีก่อน
เป็นเพราะผมทั้งสิ้น
ทุกคนอย่าขยับ!
อย่าขยับ!
เป็นอะไรของแกวะ
ผมบอกหลายครั้งแล้วไงว่าชเวชุงซูไม่ได้อยู่ที่นี่
เราควรถอยกลับได้แล้ว
มีคำสั่งใหม่มา
ให้เผาที่กบดานนายพลไร้พ่าย ให้ราบเป็นหน้ากลอง
นั่นเป็นคำสั่ง
แต่พวกเขาเป็นแค่ชาวบ้าน
เป็นพลเรือนไม่มีอาวุธและไม่เคยจับปืนมาก่อน
แค่ชาวบ้านเหรอ
สักวันพวกมันก็จะไปเข้ากองทัพผดุงธรรม
คนในกองทัพผดุงธรรมมันเกิดขึ้นมาเองหรือไง
มันอาจจะเกิดมาเป็นผ้าขาว แต่แล้วก็ทำชั่วทีหลัง
กวังอิล ปล่อยพวกเขาเถอะ
ฉันไม่มีเวลามาเถียงด้วย
วางปืนลงซะ
กวังอิล ขอร้อง
ก็ได้ แกไม่อยากมีส่วนร่วมก็ตามใจ
จัดการเลย
ครับผม!
- อิงุชิ - ครับผม!
ตั้งแต่เกิดมา
ผมเคยแต่ทำตามคำสั่ง
ผมเป็นเพียงทาสโง่เง่าต่ำทราม
ผมไม่มีปัญญาจะแยกแยะถูกผิด และไม่ควรต้องคิดเอง
แต่ก็เป็นเพราะผม
เพื่อนร่วมชาติจึงต้องตายไปมากมาย
รวมถึง…
ครอบครัวของท่านด้วย
ตายซะ
ช่างโง่เขลา
นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมเพิ่งรู้ตัว…
ฆ่าทั้งผู้หญิงและเด็กนั่นด้วย
ผมทำความผิดลงไปเสียแล้ว
ผมไม่คิดขอให้ท่านเข้าใจความโง่เขลาของผม
ปัดโธ่ อียุน!
ทุกคนอยู่เฉยๆ
ท่านสั่งให้เรายิงไอ้คนโชซอนถ่อยนี่เถอะครับ
หุบปากแล้ววางปืนเดี๋ยวนี้
ผมทำไม่ได้ครับ
ท่านจะเข้าข้างมัน เพราะเป็นคนโชซอนเหมือนกันเหรอ
เฮ้ย
ถ้าพูดจาหมาๆ แบบนั้นอีก ฉันจะฆ่าแกคนแรก
เข้าใจนะ
ได้ยินแล้วใช่ไหม
ถ้าแกยังขัดขืนฉันอีก ฉันก็ช่วยไม่ได้แล้ว
วางปืนลงซะ
ใจเย็นๆ แล้วมาคุย…
ไอ้จัญไร!
ทั้งหมดนั้นเป็นความผิดผมเอง
เอามาเล่าทำไมตอนนี้
จะมาขอให้ยกโทษ เพราะสำนึกผิดได้แล้วงั้นรึ
ผมไม่มีสิทธิ์จะสำนึกผิดต่อสิ่งที่เกิดขึ้น
ไม่แม้แต่ขอให้ท่านอภัยให้
นี่เจ้า…
ถ่อมาถึงที่นี่เพราะอยากตายใช่ไหม
มิน่าถึงได้เล่าออกมาตรงๆ อย่างนั้น
เพราะกลัวว่าถ้าเกิดสะเทือนใจน้ำตาคลอขึ้นมา
แล้วข้าจะเห็นใจเจ้างั้นสิ
โลกเรานี้ช่างบิดเบี้ยวเหลือเกิน
ทั้งเจ้า…
และข้า
ถ้าเจ้าไม่ใช่คนที่ทำให้เมียกับครอบครัวข้าตาย
ข้าคงจะกอดและปลอบใจเจ้าแล้ว
ขอโทษทีนะ
อย่า! หยุดนะ! ไปเสีย!
ไปจากที่นี่ให้หมดถ้าไม่อยากตาย!
เข้าใจไหม
แม่จ๋า
แม่จ๋า!
แม่จ๋า…
เยบุน
เยบุน!
ไม่น่าเลย
บอกแล้วไงว่าเยบุนของเราหายไป
ท่านพี่จะไม่ทำอะไรเลยเหรอ
พวกมันจับเยบุนลูกข้าไป
ท่านพี่ นี่ไม่ใช่เวลามาอยู่เฉย
ตามโนดกซันไปตอนนี้ยังทันนะ
ขอร้องล่ะ ท่านพี่
ตอบอะไรหน่อยสิ ขอร้องล่ะท่านพี่
ท่านพี่!
พี่นัมชุน มาเร็วเข้า!
แม่เยบุน
เมียข้า!
แม่เยบุน
- ทำอะไรเข้าสิ - เมียข้า
โธ่!
ท่านไม่คิดจะทำอะไรเลยเหรอ
ข้าทำอะไรไม่ได้
เราเคยสู้แล้วก็แพ้
แต่มีคนตายไป
ทุกครั้งที่เราพยายามทำอะไร
เพราะมีคนตาย
สุดท้ายมีคนตายเพิ่มทุกที
เจ้าเองก็รู้
อย่าหวังว่าข้าจะฆ่าเจ้าเลย
ไปเสีย และทนอยู่แบบพวกเรา
อยู่อย่างโดนพรากทุกสิ่ง ต้องวิ่งหนีจากทุกอย่าง
อยู่อย่างเจ็บปวดไปทุกวัน
เจ้าควรลิ้มรสชาติชีวิตแบบนั้น
(หมู่บ้านมย็องจอง)
ยอม
ไหนดูซิ
เอาอีก!
แจกเลย!
ยุน
ขอดูปืนที่พี่มีหน่อยสิ
ผู้ชายคนนั้นจะไม่เป็นไรเหรอครับ
ต่อให้เก่งแค่ไหน แต่บุกเดี่ยวไปสู้กับกลุ่มโนดกซันก็…
ในการรบที่ซาพย็อง
ยุนทำลายหน่วยปืนใหญ่รัสเซียด้วยตัวคนเดียว
เพราะอย่างนั้นเขาถึงได้ฉายา "ยมทูตผู้พิทักษ์"
ยมทูตผู้คอยเฝ้าพิทักษ์และจับตา
ฟังผ่านๆ มันอาจฟังดูดี
แต่ยมทูตจะจับตาดูใครล่ะ
ก็ต้องคนที่ใกล้ตายน่ะสิ
วันนั้นฝนตกฟ้าร้องเหมือนคืนนี้ไม่ผิด
ยุนลอบเข้าไปด้านหลังของหน่วยปืนใหญ่
และเมื่อฟ้าผ่าที
เปรี้ยง
ฟ้าผ่าอีกครั้ง
อีกเปรี้ยง
แล้วก็อีกเปรี้ยง
เขาจัดการทั้งหน่วยด้วยวิธีนั้น
เข้าใจหรือยัง
ถ้าคิดจะสู้กับยุน
ต่อให้มีคนมากเป็นกองทัพ แต่ถ้าไม่ฉลาดก็เปล่าประโยชน์
ถ้าพยายามชนะด้วยเอาจำนวนเข้าข่ม
ก็จะต้องตายไปทีละคน…
เสียงอะไร
หยิบปืน! เร็วเข้า!
ไร้สุ้มเสียง ไปทีละคน…
ยิง
มันอยู่นั่น
ฆ่าเรียบไม่มีเหลือ
เพราะงั้นไม่ต้องห่วงเขา คิดว่าจะจัดการศพยังไงดีกว่า
ยิง
เพราะมีโอกาสที่วันนี้
จะเป็นวันเผาผีส่งพวกโนดกซันไปยังปรโลก
ไปเร็ว
ข้าแต่พระบิดา พระองค์สถิตในสวรรค์
ขอพระนามจงเป็นที่สักการะ
พระอาณาจักรจงมาถึง
พระประสงค์จงสำเร็จบนแผ่นดินเหมือนในสวรรค์
โปรดประทานอาหารประจำวัน แก่ข้าพเจ้าทั้งหลาย
โปรดประทานอภัยแก่ข้าพเจ้า…
นั่นอะไร
เยบุน!
อะไรกัน
คุณพระช่วย
พ่อจ๋า
เจ้าอยากตายขนาดนั้นเชียวรึ
ถึงได้บุกเดี่ยวไปสู้กับพวกโนดกซันแบบนั้น
นั่นไม่ใช่เหตุผลทั้งหมด
ผมแค่ระลึกถึงอดีต
ผมเห็นใบหน้าเดียวกันที่นี่ เหมือนกับที่เห็นในกูรเยเมื่อหกปีก่อน
ใบหน้าเหล่านั้น
คือใบหน้าของผู้ที่อยู่อย่างโดนพรากทุกสิ่ง
ผู้ต้องวิ่งหนีจากทุกอย่าง และเจ็บปวดไปทุกวัน
เยบุน
ดังนั้นผมถึงไป
ผมมอบใบหน้านั้นให้พวกเขา
ผมก็อยากลบล้างด้วยมือของผม
เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อหกปีก่อน
มันทำให้เจ้าเจ็บปวดจนลืมไม่ลงสินะ
ขออภัยจริงๆ ครับ
เป็นความผิดผมเอง
ว่าแต่เจ้าชื่ออะไร ไม่ทันถามตั้งแต่ต้น
ผมชื่ออียุน
ตั้งชื่อแบบนี้ คงอยากอยู่อย่างราชาสินะ
ในเมื่อไม่เหลือประเทศแล้ว
อียุน
เคยเป็นนามของพระเจ้าคย็องจง
ช่วงที่ครองบัลลังก์ พระองค์ไม่ได้ทำอะไรโดดเด่น
เป็นกษัตริย์ไร้ความสามารถ มัวแต่เล่นการเมืองและกวาดล้างทุกคน
แต่ถึงอย่างนั้นก็มีเรื่องหนึ่งที่ทำได้ดี
ทรงปกป้องอนุชาทั้งที่เป็นคู่แข่ง
แม้ต้องผจญแรงพายุของศึกการเมือง
พระองค์ก็ปกป้องครอบครัวตราบวาระสุดท้าย
คิดยังไงล่ะ
เจ้าจะใช้ชีวิตให้สมกับชื่อนั้นไหม
เจ้าจะถือว่าเพื่อนร่วมชาติตรงนี้ เป็นครอบครัวได้ไหม
และปกป้องดูแลพวกเขาตราบวาระสุดท้าย
ในวันหน้า
หนึ่งในคนที่เจ้าปกป้องอาจจะเป็น
ผู้นำสันติสุขมาสู่แผ่นดินโชซอน เหมือนพระเจ้าย็องโจกับพระเจ้าช็องโจ
ในเมื่ออยากตายอยู่แล้ว
เจ้าก็ควรจะตายเพื่อครอบครัว
นั่นแหละจึงเป็นวิธีไถ่บาป ต่อเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีตของเจ้า
ลือกันว่าอีกไม่นานคงต้องนองเลือด
กองทัพญี่ปุ่นจะแห่มาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
พวกมันจะยึดทั้งแมนจูเรียและกันโด
ให้ตายสิ ไหนจะโจรหลังม้า ไหนจะตำรวจ
ไหนจะกองทัพญี่ปุ่นวิ่งพล่านไปทั่ว
แล้วต่อไปคนโชซอนจะเป็นยังไง
ผมคงทำตอนนี้ไม่ได้
ตอนนี้ไม่ได้เหรอ
หมายความว่ายังไง
ผมยังไม่มีอะไรสมชื่อกษัตริย์
ไม่มีอำนาจ ไม่มีเงิน ไม่มีแผ่นดิน
ถ้าจะอยู่รอดในที่แบบนี้
เราต้องรวบรวมคน เรามีอยู่แค่นั้น
แต่ใครที่ไหนจะมาร่วมสู้กับเราล่ะ
คนที่ไม่อาจทนอยู่ต่อไปอย่างโดนพรากทุกสิ่ง
ต้องหนีจากทุกอย่างและเจ็บปวดทุกวัน
คนเหล่านั้นจะมาร่วมสู้กับเรา
พวกที่อยากเอาคืนให้สาสม กับสิ่งที่สูญเสียและพร้อมสู้ไม่ถอย
เพื่อทวงแค้นพวกคนที่ทำให้ต้องเจ็บปวด
คนที่ตกต่ำถึงขีดสุด
ไม่มีอะไรให้ยึดเหนี่ยวหรือคาดหวังอีกต่อไป
นั่นคือพวกคนที่เราต้องรวบรวมมา
คนแบบนั้นก็มีแค่โจรเถื่อนโง่เง่า
แล้วจะทำอะไรได้
เราจะสู้
กองกำลังกู้ชาติสู้เพื่อปกป้องแผ่นดิน
แต่ถ้าเราสู้เพื่อครอบครัว เราก็จะเป็นคนโฉด ใช่ไหมล่ะ
(บุคคล สถานที่ องค์กร ศัพท์ และเหตุการณ์)
(ที่มีการเอ่ยถึงหรือบรรยายในละครชุดนี้ เป็นการสมมติขึ้น)
(ส่วนคล้ายกับเรื่องจริงใดๆ ล้วนเป็นความบังเอิญทั้งสิ้น)
คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม