PIĘĆ LAT PÓŹNIEJ, ROK 1920
19 DYWIZJA ARMII JAPOŃSKIEJ GARNIZON HOERYŎNG
Co jest?
Kto tam?
Nazwisko i ranga!
Sugiyama?
Prowadź do majora Minami.
Wyjaśnij mi.
Co się stało z resztą oddziału?
Dlaczego ty tylko wróciłeś?
Wczoraj byliśmy na misji zwiadowczej aż na Przełęczy Barbarzyńców.
Ale…
natknęliśmy się na nich.
Na kogo?
Demony.
Stać.
Czego chcesz? Kim jesteś?
Blokujesz drogę Cesarskiej Armii Japońskiej.
Jeśli chcesz żyć, odsuń się!
Przełęcz Barbarzyńców prowadzi z Hoeryŏngu do Myeongjeongu!
Co oznacza,
że jeśli zrobicie jeszcze jeden krok,
wkroczycie na nasze ziemie!
Jeśli choć jeden się zbliży,
zetrę was w proch!
Co on bredzi?
Stracił rozum po utracie kraju.
- Zwariował? - Zabić go?
- Naprzód. - Marsz!
Uwaga!
Powtórzę raz jeszcze!
Ładować broń!
Wystarczy jeszcze jeden krok,
a najedziecie nasze ziemie!
Jeśli któryś się zbliży…
A chrzanić to.
Zabić wszystkich!
- Zabić ich! - Naprzód!
Czyli…
zaczęliście walczyć, dopiero gdy zostaliście zdziesiątkowani?
Nic podobnego, panie majorze!
Walczyliśmy jak dumna Cesarska Armia Japońska.
Ognia!
Odpowiedzieć ogniem!
Ale…
Jak już mówiłem,
to były demony.
Choi Choong-soo,
były dowódca partyzanckich wojsk.
Mimo sędziwego wieku nadal jest doskonałym łucznikiem.
A jego miecz…
był tak straszliwy, że mógł ciąć góry i wstrzymywać rzeki.
Pomocy!
Teraz jesteś wdzięczny, wapniaku?
Kang San-gun
to łowca z góry Seorak.
Znany jako ostatni żołnierz sił łowieckich Joseonu.
Nie było mu równych w polowaniach na tygrysy.
Nazywano go Królem Gór.
Pokonał was generał z mieczem i łukiem?
I myśliwy, który poluje na tygrysy?
Drwisz sobie ze mnie?
Chciałbym, żeby to był żart.
Moi towarzysze broni nadal by żyli.
Uratowałem dziś sporo ludzi…
Ręce do góry!
Tylko spokojnie, panowie.
Nie lubię krwi ani przemocy.
Pozwólcie, że zamknę oczy.
Teraz, Choraeng-yi!
Gdzie on jest?
Pokaż się!
Moja drużyna została wycięta przez Choraeng-yiego.
Należał do wędrownej trupy Namsadangpae.
Poruszał się tak zwinnie, że nie sposób było go trafić.
Jest niczym latający tygrys.
Po wszystkim.
Nie kłam, draniu. Słyszę ich jęki.
Nie moja wina.
To Geumsu.
Był jeszcze Geumsu.
Człowiek gorszy niż bestia.
Nic o nim nie wiem.
Poza tym, że nie można go zabić.
Zatem wybłagałeś życie.
Tak przeżyłeś.
Mam rację?
Tak było?!
Nie potrzebuję żołnierza, który błaga wroga o litość.
Odbierz sobie życie.
Przepraszam! Bardzo przepraszam!
Nie będę tego słuchać!
Zachowaj honor żołnierza.
Wiem, kto jest hersztem bandytów!
Ta twarz…
Widziałem ją na własne oczy.
Jak wyglądał?
Jak wygląda ich przywódca?!
To…
Ten człowiek…
Tylko ty zostałeś.
Chcesz do nich dołączyć?
Nie!
Porzuć wszystko, co posiadasz, to pozwolę ci żyć.
Porzuć sumienie, przekonania i swój kraj.
Daruję ci życie.
I tak masz lepiej niż my.
Możesz się czegoś wyzbyć.
Jego twarz…
Przekona się pan na własne oczy.
Ty tchórzu!
Chciałem żyć, nawet jako tchórz. Błagam…
Dobry wieczór, miło poznać.
Przywitaj się, draniu.
Jesteście partyzantami?
Jesteście partyzantami?!
Nie.
Bandytami.
BANDYCKA PIEŚŃ
GYEONGSEONG, SIERPIEŃ 1920
Poprosiłem o spotkanie, choć może to niestosowne.
Muszę ci coś powiedzieć.
Dobrze, słucham.
Czy zechcesz…
wyjść za mnie za mąż?
Czemu zwlekałeś? Czekałam tak długo.
Co?
Tak. Wyjdę za ciebie, Gwang-ilu.
Mówisz poważnie?
Poślubisz mnie?
Będę cię kochał…
do końca życia.
Hee-shin.
Ja też.
Będę kochała tylko ciebie.
Przyłóżcie się!
To dobra broń, wyborna.
Słyszałeś już?
O czym?
Partyzanci znów wygrali.
Zdaje się, że rozgromili Japończyków.
Tak? To dobre wieści.
Mają dobrą passę.
Może nawet odzyskamy niepodległość.
Naprawdę jestem w szoku.
Tego nie wiem, ale rodacy w Północnym Gando
mogą spać spokojnie.
Masz rację.
Nieświadomie zostałem patriotą.
Ten kretyn znów to robi.
To już uzależnienie. Spójrz na tego złodzieja.
Od jak dawna to robi?
Nie wiedziałeś? Kradnie od początku.
Co zwędzi, sprzedaje.
Drań jest łasy tylko na pieniądze.
Właśnie takie dupki sprzedają swój kraj!
Cholerny zdrajca.
Bawi cię to?
Nie śmiej się, tylko z nim pogadaj.
Powiedz, że połamiesz mu…
Cholera.
- W porządku? - Tak.
Pewnie przeciążyłem dzisiejszym strzelaniem.
Wszystko gra.
- Na pewno nic ci nie jest? - Na pewno.
Posłuchaj, Yoon.
Obyśmy wkrótce odzyskali tę niepodległość.
Mogę znieść tu wszystko,
ale żarcie jest paskudne.
Aż tęsknię za domem.
Co ci najbardziej przeszkadza?
Mówię tylko, że fajnie byłoby odzyskać niepodległość.
Jak nie, to trudno.
Marzy ci się niepodległość?
Myślisz, że to takie łatwe?
W ciągu najbliżej dekady nie ma szans.
Moja szamanka wszystko mi wyjawiła.
Żadna z niej szamanka.
Wygląda jak generał i nic, co mówi, się nie sprawdza.
Powiedziała mi, że się ożenię.
Nie spełniło się, bo nie odprawiłeś rytuału.
A dawałem ci upust.
Przyłożyłbym ci.
Przeprowadzasz rytuały?
Masz talenty.
Ten kretyn to szajbus.
Zwołuje wieśniaków i ich naciąga.
„Rytuał wypędzi złego ducha!”
Ile brałeś? Dziesięć wonów za sesję?
Zwykle 20 wonów, ale dałem im upust.
Negocjowałem z duchem trzy bite dni.
Dwadzieścia?
- Przestańcie! - Uspokójcie się!
Wziąłeś 30 za pogrzeb mojego ojca.
I 30 za pogrzeb matki!
Zapłaciłem ci 60 wonów.
Chodź tu, sukinsynu. Wyrwę ci ten krętacki jęzor.
Czasem, gdy na nich patrzę,
przerażają mnie bardziej niż Japończycy.
Ciągle skaczą sobie do oczu.
Gdyby byli normalni, dołączyliby do partyzantów.
Daj im spokój. W końcu się uspokoją.
A później znów zaczną.
To marnotrawstwo maści i pieniędzy.
Możesz to ukrócić. Niech przestaną, na litość boską!
Panie Choong-soo! Znów się biją!
Gdzie się podział ten dziadyga?
Pewnie znów gdzieś się ukrywa.
Przestańcie walczyć, patałachy!
Znów tu jesteś.
Po co przyszedłeś? Ciężko się tu wdrapać.
Owszem, ale martwiłem się o ciebie.
Rozciąga się stąd wspaniały widok.
To Przełęcz Barbarzyńców.
Dawno temu
barbarzyńcy stawali tu
i podziwiali joseońskie ziemie, podsycając marzenia o inwazji.
Sytuacja się odwróciła.
Teraz to miejsce żalu za utraconym domem.
Tęsknisz?
Serce mi pęka.
Tęsknię za każdym zakątkiem rodzinnego miasta.
Gdybym wiedział, że wyjadę na tak długo,
nasyciłbym zawczasu zmysły wszystkim, co mi bliskie.
Znowu o niej myślisz?
Zawsze, gdy tu jestem.
Była pierwsza pod każdym względem.
Doprawdy?
W jakim sensie?
Była pierwszą szlachetnie urodzoną,
która spytała mnie o imię i chwyciła za rękę.
Była pierwszą,
która sprawiała mi radość samą swoją obecnością.
Ale na pewno mnie nie pamięta.
Zatem…
Twoje serce też cierpi?
Trochę żałuję.
Gdybym wiedział, że tak zatęsknię…
Częściej bym ją widywał.
Żal mi. Podobnie jak tobie.
- To tutaj? - Tak.
Wejdźmy.
Hee-shin.
Co cię tu sprowadza? Nie wiedziałem, że masz dziś plany.
Mam pilne spotkanie w sprawie mojej podróży służbowej.
Rozumiem.
Tu porucznik Han Tae-ju. Mój podwładny.
To znaczy…
Mój przyjaciel. Niedawno mi go przydzielono.
Dzień dobry.
Wiele o pani słyszałam. Gratuluję zaręczyn.
Dziękuję.
Mogę usiąść z tobą na chwilę?
Oczywiście, proszę.
Kolego…
Zajmij nam stolik.
Oczywiście.
Miłego dnia życzę.
Usiądź.
Jedziesz w delegację?
Nie wspominałaś.
Zaplanowano to w ostatniej chwili, nie zdążyłam ci powiedzieć.
Jadę do Myeongjeongu na uroczyste otwarcie budowy
linii kolejowej Cheondo.
Reprezentuję biuro kolei.
Myeongjeong to niebezpieczne miejsce.
Okupują je rebelianci.
Uważaj na siebie.
Poproś Generalne Gubernatorstwo o eskortę.
Zrobię, jak radzisz, majorze.
Dziękuję za troskę.
Nie dziękuj.
Troszczę się o przyszłą żonę. Nie musisz mi dziękować.
Hee-shin…
Wybacz, chodzi o twoje spotkanie.
Możesz je gdzieś przenieść?
Dlaczego?
Przyjdą tu partyzanci.
Co?
Niejaki Jang Seok prowadzi zakład krawiecki w Bloku 1.
Wiemy, że spotka się tu dziś z ruchem oporu.
Dlatego jestem tu z moimi ludźmi.
Doprawdy?
Tak, musisz opuścić to miejsce.
Oboje jesteśmy patriotami,
ale moja praca jest nieco cięższa.
Nie chcę, byś na to patrzyła.
Dobrze. Rozumiem, co masz na myśli.
Pójdę już.
Uważaj na siebie, majorze.
Kocham cię.
Hee-shin.
Ja ciebie też.
Za nim!
Ty ścierwo!
Masz tupet!
Wstawaj!
Joseoński kundel!
Nie patrz.
Idź i nie oglądaj się.
Będziemy w kontakcie.
Doszło do przecieku.
Znali wszystko: czas, miejsce
i tożsamość towarzysza Janga.
Możliwe, że mamy szpiega w szeregach.
Proszę uważać.
Zwłaszcza w kontaktach z ludźmi.
Fundusze wojenne dla Armii Północnej…
Jang Seok je miał, prawda?
Miałaś je odebrać i dostarczyć.
Tak.
Niedobrze.
Jak zdobyć 100 tys. wonów w dwa tygodnie?
Jest pewien…
sposób.
Jaki?
30 sierpnia oddział banku w Hoeryŏngu wyśle 200 tysięcy wonów
do oddziału w Myeongjeongu na budowę kolei.
Możemy przejąć pieniądze i przekazać je partyzantom.
Sugerujesz napad na opancerzony wóz?
Za duże ryzyko.
Jeśli ktoś z nas zostanie schwytany, cała organizacja…
Proszę się nie przejmować.
Załatwię to sama, bez pomocy innych członków.
Jak chcesz tego dokonać?
Nie.
Znajdziemy inny sposób.
Nie narażę życia członka w tak ryzykownej operacji.
- Proszę… - Towarzyszko Nam.
Przestań mnie upokarzać.
Dręczy mnie, że musiałem zeswatać cię z Gwang-ilem.
Tak mi wstyd, że nie mogę spojrzeć ci w twarz.
Nie zgadzam się na napad.
Jeden karabin, 200 naboi.
Jeden granat.
Pięć ziemniaków, sześć wiader prosa.
Para słomianych butów.
To wszystko…
co wysyłamy towarzyszom walczącym w Gando.
To ich zapasy na sześć dni.
Nie chce pan narażać życia członka w operacji?
Musimy coś zrobić.
Musimy dla nich ryzykować,
by towarzysze w Gando dostali jeszcze jeden posiłek,
zabili jeszcze jednego wroga.
I mogli żyć…
jeden dzień dłużej.
Dobrze, zgadzam się.
Możesz osobiście spotkać się z ich armią.
- Ale niech ktoś inny obrabuje ciężarówkę. - Nie.
Nawet nie wiemy, kto wydał towarzysza Janga.
- Bądźmy przezorni. - Weź kogoś z zewnątrz.
To niebezpieczne zadanie.
Wybierzemy kogoś bezwzględnego.
- O kim pan mówi? - Jest ktoś taki.
Ktoś, kto zrobi wszystko i zabije każdego dla pieniędzy.
Smacznego.
Prosiłam o spotkanie z panami,
gdyż nie mogę spełnić waszych próśb.
Skoro przybyliście tu obaj,
chciałbym złożyć ofertę.
Panie Park Chun-ho,
prosił pan, żebym zabiła tego tu pana Kawaguchiego?
Musisz o tym mówić, Eon-nyeoni?
Panie Kawaguchi, prosił pan, bym zabiła pana Parka?
Zgadza się.
Mówią, że o życiu i śmierci decyduje los.
Zatem życie człowieka jest w rękach niebios.
A o jego długości nie może decydować ludzka wola.
Tym razem pozostawię decyzję niebiosom.
Zaczniemy licytację od 100 wonów.
Czyli wykonasz zlecenie tego, kto da więcej?
Tak.
Czekam na ofertę. Wygrywa ten, kto zalicytuje wyżej.
Mówią, że przyjaciele są bardziej niebezpieczni niż obcy.
Gdzie tu decyzja niebios?
One decydują.
Pieniądze to dla mnie niebiosa.
Szlag. Zapomnij!
Wycofuję się.
110 wonów.
Pan Kawaguchi daje 110 wonów.
Da pan więcej?
Dobra, załatwmy to.
120 wonów.
Podbijamy do 120 wonów. Słucham kontroferty.
130 wonów.
- 140 wonów. - 140 wonów.
150 wonów.
- 150 wonów. - Sto…
pięćdziesiąt pięć.
155 wonów.
160 wonów.
Pan Kawaguchi proponuje 160.
- Co pan na to? - 170 wonów.
Tyle, więcej nie mam.
Pan Park Chun-ho podbił do 170 wonów.
Słucham pana.
Sto…?
Sto?
Nie, 200 wonów!
Nie żyjesz!
Ty kretynie, tak bardzo chcesz mnie zabić?
Panie Park Chun-ho.
Proszę usiąść.
To nie koniec.
Pan Park Chun-ho podbił do 170 wonów,
a pan Kawaguchi do 200 wonów.
Zatem…
Muszę wypełnić zlecenie pana Kawaguchiego.
Ale…
pan Park Chun-ho od dawna jest moim przyjacielem.
Nie mogę go zdradzić za 30 wonów.
Przykro mi.
Co mu powiedziałaś?
Wygląda na to…
że wygrałem, wnosząc po jego minie.
Zgadza się?
Tak. Wygrał pan, przyjacielu.
- Niebiosa zdecydowały. - Naprawdę?
Już nie żyjesz, złamasie.
Tak kończą Japończycy, którzy mieszają się w nasze w interesy.
Jak śmiesz, joseońska suko? Myślisz, że ujdzie ci to płazem?
Jestem rodowitą Joseonką.
Robię tylko to, co uchodzi mi płazem.
Panie Kawaguchi,
proszę iść do domu
i nażreć się gówna.
Niech was szlag!
Wyjmijcie broń!
Tak jest.
Ludzie Kawaguchiego będą tu lada chwila.
Może pan uciec przez tylne drzwi.
W razie potrzeby służę uprzejmie.
A pieniądze?
Zostawi pan na stole, wezmę później.
Dobrze.
Ognia!
Tam jest! Brać ją!
Strzelać!
Za nią!
Zdychaj!
Zabić ją!
Twoja działka, 17 wonów.
I zlecenie na jutro.
Zabójca twoich rodziców.
Słyszałem, że jest w Gando.
Mam się dowiedzieć, gdzie dokładnie?
Nie trzeba. Nie pańska sprawa.
Co to za odpowiedź?
Wybrałaś tę profesję, by pomścić śmierć rodziców.
Całe życie walczę o przetrwanie, to zmieniło moje podejście.
Zemsta, uraza, to wszystko…
jest bezsensowne.
Teraz dbam tylko o siebie.
Niech pan sobie nie zadaje trudu.
Proszę go nie szukać.
Jeśli spotkam go przypadkiem,
wtedy zabiję.
Dobranoc.
KINO DANSEONGSA, 11.30
Idioto, nie potrafisz otworzyć drzwi?!
Niby szlachetnie urodzony, a bezużyteczny!
- Proszę wybaczyć. - Z drogi.
Gdzie jest Yoon?
Chyba gdzieś tam.
Nie śmiać się!
Wyprostuj plecy.
Nogi szeroko.
Dobrze.
Fajnie! A ten co robi?
- Nabij broń. - Jest nabita.
Ognia.
Jaja sobie robisz?
Jest zepsuta.
Nie rób tego. Nie!
Zbezcześciłeś świętą strzelnicę!
I co rżysz?!
Hej!
Mam niesamowite rzeczy. Chcesz zobaczyć?
Nie gadaj bzdur. Wołaj Yoona.
Doprawdy, moja droga, ranisz mnie.
Mogę też poranić ci gębę, idź po Yoona.
Macie poważne kłopoty. Niedługo umrzecie tu z głodu!
O czym ty mówisz?
Czemu umrzemy z głodu?
Czyli konsulat Japonii zakazał handlu bronią.
Nie będziesz mogła jej sprzedać?
Wiesz, co wydarzyło się w Bongo-dong.
Partyzanci miażdżą Japończyków,
więc ci biorą odwet.
Nie mogą dosłać żołnierzy, bo sprowokują Chiny.
I nie wybiją partyzantów pojedynczo, bo nie wiedzą, gdzie są.
Więc ich rozbroją?
Co planują partyzanci?
Nawiązali znajomości w Yeonhaeju.
A my nie?
Panoszą się tam Czesi, więc jest ciężko.
Podobno wyprzedają się, żeby mieć na powrót do domu.
Jeśli kupisz pistolet, dorzucą karabin i armatę.
Powariowali idioci.
A grupa Fengtian?
Nie są partyzantami, możesz im sprzedawać.
Grupa Fengtian nie kupi już naszej broni.
Skoro opór rośnie w siłę, zaczynają się obawiać Joseończyków.
Dla nas to nadzieja, a dla nich tylko kłopoty.
Nie chcą mieć na pieńku z Japończykami.
Cholerne Gando, ciężko się tu robi interesy.
Musisz coś wymyślić. Nasi ludzie nie mogą umierać z głodu.
Mam pomysł.
Może liźniemy trochę innej branży?
Mam świetną informację.
Jaką?
Generalne Gubernatorstwo ogłosiło plan budowy kolei w Mandżurii.
Zamierzają połączyć linie:
Gilhoe z Gyeongwon i Hamgyeong.
To plan na dziesięć lat.
Linia Gyeongwon z Gyeongseongu do Wonsan.
Linia Hamgyeong z Wonsan do Hoeryŏngu.
Linia Gilhoe z Hoeryŏngu do Jilin.
Gdy je połączą,
japońskie zaopatrzenie i żołnierze
będą podróżować z Gyeongseongu przez Meyongjeong aż do Jilin.
Na nic się zda blokowanie Przełęczy Barbarzyńców.
Zastanów się.
Jak ich powstrzymamy, skoro będą przewozić siły pociągiem?
Nawet z Chińczykami nie damy rady.
Jeśli powstanie linia Gando, przetransportują tu japońską armię.
Nie zdołamy ich powstrzymać.
To ma być świetna informacja? Jest beznadziejnie.
A jednak to dla nas sposobność.
Nie zbudujesz kolei za darmo.
Potrzebujesz forsy.
Wielkich pieniędzy.
Mówiłam ci, gdy tu przyjechałeś.
Japońska forsa, chińska ziemia i naród Joseonu. Która frakcja zwycięży?
No więc?
Do czego zmierzasz?
Japończycy próbują ukroić sobie chińskiej ziemi.
Nasz naród powinien z tego skorzystać.
Dlatego…
Yoon!
Zgarniemy ich forsę.
Do Myeongjeongu przyjedzie kierownik z biura kolei
na uroczystość otwarcia budowy linii Cheondo 30 sierpnia.
Jesteś klientką, tak?
Ale uroczystość to pretekst. Celem wizyty musi być…
- Sprawdzenie terenu pod linię Gando? - Właśnie.
Najważniejsze, że wyślą pieniądze
z oddziału w Hoeryŏngu do oddziału w Myeongjeongu.
Na sam przyjazd kierownika.
Wyślą pieniądze.
Środki na budowę linii Gando.
Chcę, żebyś je dla mnie przechwyciła.
To moja prośba.
Mam ukraść forsę na budowę kolei?
Ile?
200 tysięcy wonów.
Dwieście tysięcy?
Dwieście?
Tak, dwieście.
Serduszko przyspieszyło?
Mów dalej.
Sporo zapłaciłam komuś z oddziału w Myeongjeongu.
To pewna informacja.
Tylko pamiętaj…
Nie próbuj żadnych sztuczek.
„Eon-nyeoni z doliny Namsan
ukradła 200 tysięcy wonów Generalnego Gubernatorstwa”.
„Lee Yoon z Taepyeong-dong
ukradnie 200 tysięcy rządowych wonów”.
Nie chcesz takich plotek, więc uprzedź swoją hołotę.
Nie przejmuj się.
W pracy ryzykuję,
ale wiodę spokojne życie.
Nie ufasz mi?
Zaufaj moim ludziom. Umieją dochować tajemnicy.
W porządku.
Ten jeden raz.
Zaufam ci.
Dziękuję. Jestem zaszczycony.
Zadam ci pytanie.
Mogę?
Mów.
Ten kierownik odpowiada za cały projekt linii Gando?
Pewnie tak.
I będzie na uroczystości otwarcia budowy 30 sierpnia?
A co?
Chcesz go skrzywdzić?
Jeśli ktoś wejdzie nam w drogę
i coś pójdzie niezgodnie z planem,
co zrobisz?
To nie oczywiste?
Zabiję go. Chce przejąć naszą ziemię.
Zabiję go, oczywiście. Chce odebrać nam pieniądze.
To moja działka. Płacą mi za zabijanie takich ludzi.
To moja działka. Zabijam takich ludzi,
by chronić tę wioskę.
Mam nadzieję, że się nie rozmyślisz.
Zabiję go na oczach wszystkich.
Z całą brutalnością.
Świat zobaczy, co się dzieje, gdy ktoś połasi się na Gando.
Czy to konieczne?
Owszem.
Nie możemy wiecznie uciekać.
Choć raz w życiu…
powinniśmy żyć jak ludzie.
PRZEDSTAWIONE W SERIALU OSOBY,
MIEJSCA, ORGANIZACJE, NAZWY I WYDARZENIA SĄ FIKCYJNE.
PODOBIEŃSTWO DO FAKTÓW JEST PRZYPADKOWE.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk