บรรจุกระสุน!
เล็ง!
ยิง!
พวกมันสุมหัวร่วมกับพวกกบฏแถบกันโด
คนเข้าร่วมกับพวกกระด้างกระเดื่อง เพิ่มมากขึ้นทุกที
แต่พวกมันแสร้งทำเป็นเข้าร่วม กับจักรวรรดิของเราด้วย
ได้ข่าวจากผู้พันฟุคุดะ
เห็นว่ากองกำลังกบฏ วางแผนปล้นเงินสร้างทางรถไฟกันโด
ครับ
ได้แจ้งข่าวนี้ให้ธนาคารโชซอน สาขาฮเวรย็องรู้หรือยัง
ยังครับ ผมนำข่าวนี้มาบอกท่านคนแรก
อย่างนั้นรึ
งั้นฉันจะบอกพวกเขาเอง
ดีนะเนี่ย ได้รู้ก่อนจะเกิดความเสียหายมากมาย
หากผมเป็นท่าน
ผมจะไม่บอกพวกเขาครับ
พูดอะไรอย่างนั้น
ผมว่าเราควรปล่อยให้มีการส่งเงินตามกำหนด
เงินต้องถูกส่งไปเพื่อให้พวกกบฏปรากฎตัวขึ้น
และเมื่อพวกกบฏปรากฏตัวขึ้น เราจะได้จับพวกมันครับ
ส่งผมไปทำหน้าที่นั้นเถอะครับ
ผมจะจับพวกกบฏ
และนำเงินกลับมาด้วย
นี่จะให้เราเอาเงินของจักรวรรดิมาเสี่ยงเหรอ
ไม่ครับ นี่คือการลงทุน
นี่เป็นโอกาสที่ดีไม่ใช่หรือครับ ที่จะกวาดล้างกลุ่มกบฏให้หมดไป
ฉันควรจะ
เชื่อคำของแกที่ว่ามานั่นหรือไง
แกคงไม่ได้กำลังหลอกฉัน และสุมหัวคิดการกบฏลับหลังอยู่ใช่ไหม
ท่านพูดแบบนั้นหมายความว่าอะไรครับ
ผม…
ท่านไม่ไว้ใจผมเหรอครับ
ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจตัวแก
ประวัติแกต่างหากที่ไม่น่าไว้ใจ
คนในครอบครัวของแกไว้ใจไม่ได้สักคน
ตอนแรกก็อยู่ข้างแทวอนกุน
ต่อมาก็ย้ายข้างมารับใช้ราชินีมิน
หนุนราชวงศ์ชิง หนุนรัสเซีย
ตอนนี้ก็มารับใช้ญี่ปุ่น
พวกแกมันฉวยโอกาส
ถ้าพูดอีกอย่างก็คือ
คนอย่างแกหันหลังให้จักรวรรดิญี่ปุ่นได้ทุกเมื่อ
ฉันพูดถูกไหม
แกชื่อว่าอะไร
ยิง!
มิอุระ โชเฮย์ครับ
ขอถามอีกครั้ง
แกชื่ออะไรกันแน่
- มิอุระ โชเฮย์ครับ - ถามอีกครั้ง!
แกชื่ออะไร
ยิง!
ชาติกำเนิดโชซอน
นามโชซอน…
อีกวังอิลครับ
ถูกแล้ว
แกยังไม่ใช่มิอุระ โชเฮย์
จะเป็นมิอุระ โชเฮย์ได้ต้องทำยังไงรู้ไหม
ไปที่มย็องจอง
ฉันอยากให้พวกแกตีกันจนถึงที่สุด
ฉันอยากให้พวกเลือดอย่างแก ต้องกลบซ่อนความเจ็บปวดทรมาน
จากนั้นก็ให้พวกมัน
ปฏิเสธประวัติศาสตร์ชาติตนเอง
แกต้องอยู่รอดต่อไป
เพื่อบอกโลกให้รู้ว่าพวกเลือดอย่างแก หยาบช้าป่าเถื่อนแค่ไหน
และให้พวกมันสรรเสริญจักรวรรดิญี่ปุ่นอันยิ่งใหญ่ กับปากของตัวเอง
นั่นคือ
สิ่งที่แกกับลูกหลานจะต้องทำบนแผ่นดินนี้สืบไป
กองพลที่ 19 แห่งมหาจักรวรรดิญี่ปุ่น
กองทหารราบที่ 37 ผมพันตรีมิอุระ โชเฮย์
จะทำตามคำสั่งของท่านนายพลคาตายามะครับ
(ลำนำคนโฉด)
แกกับซันกุนไปเก็บผู้บริหารรถไฟนะ
ดึงสลักแล้วปาไปเลย
ง่ายๆ เข้าใจไหม
รู้ รู้หมดแหละ
ปาอันนี้นะ ไม่ใช่อันนี้
รู้ๆ
แกปาผิดนี่ซวยเลยนะ ได้ระเบิดตายเสียเอง
ไอ้นี่ ให้มันได้อย่างนี้สิ ตู้ม!
โอ๊ย ตกใจหมด
พี่อย่าเล่นอย่างนี้สิ ทำเอาใจหล่นวูบ
งั้นก็สนใจกันหน่อยสิ เจ้าโง่
ผู้บริหารการรถไฟจะกินอาหารเช้าที่สถานกงสุล
ก่อนไปงานพิธี เพราะงั้นฆ่ามันก่อนจะไปถึงปลายทาง
ที่พิธีจะมีคนมาเยอะ
ถ้าพลาดขึ้นมา คนอื่นจะเสี่ยงโดนลูกหลง
ถ้างั้นเราต้องทำไงล่ะ
จะถามทำแป๊ะอะไร ก็ขว้างนี่ตอนมันกินข้าวเช้ากันอยู่ไง
งั้นทุกคนในห้องก็โดนระเบิดตายน่ะสิ
- ยามาดะ - นั่นตัวร้าย
- ฮาชิโมโตะ - นั่นตัวโคตรร้ายเลย
แล้วไอ้โอกะก็น่าจะอยู่ตรงนั้นด้วย
โอกะ ไอ้สารเลวนั่นยิ่งร้ายบรรลัย
ไอ้นั่นยิ่งสมควรตาย ระเบิดมันเละเป็นชิ้นๆ ไปเลย
ฝันไปเถอะ จะให้ขว้างระเบิด กลางเมืองมย็องจองเนี่ยนะ
โชแรงงี!
ถ้าแกฆ่าโอกะให้ฉัน
ฉันจะซื้อทุกอย่างที่แกเอามาขายลับหลังยุน
แกรู้นี่ว่าฉันรวย
พี่พูดจริงเหรอ
จริงสิ
ผมเป็นน้องรักพี่นะ
จะให้ผมปฏิเสธพี่ได้ยังไง
เราร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา ระหว่างเราแทบจะเหมือนพี่น้องแท้ๆ
- ใช่เลย - ไม่ต้องห่วง
พรุ่งนี้ น้องคนนี้จะเล่นไอ้โอกะแหลกแน่นอน
ดี!
ดูสภาพ
ขำอะไร
ไอ้นี่นินทาผมอีกแล้วสินะ
นี่
พรุ่งนี้เราจะฆ่าทุกคนที่สถานกงสุล…
ทำไมมองหน้าฉันอย่างนั้น
แหงเลย
นินทาฉันอยู่ล่ะสิ
หวังว่าซันกุนกับโชแรงงีจะทำงานเรียบร้อย
เราไว้ใจพวกนั้นได้ไหม
วางใจเถอะ
ลุงก็รู้ว่าฝีมือพวกนั้นดีกว่าใคร
ถ้าพูดไป ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้าจะคิดยังไง
แต่อยากให้รู้ว่าเงินไม่สำคัญสำหรับข้า
ฆ่าตัวแทนจากรัฐบาลนั่นต่างหากที่สำคัญยิ่งกว่า
ไม่แยแสคนในชาติยังพอทน แต่ก็ไม่ควรทรยศพวกเขา
ถ้ายังเป็นมนุษย์อยู่ก็ไม่ควรทำเรื่องนั้นได้ลงคอ
นี่ลุงอยากไปเองเหรอ
ข้าไปก็ทำอะไรไม่ได้หรอก
พวกกงสุลเพ่งเล็งข้าอยู่ ถ้าข้าไปจะเสียงานเปล่าๆ
ก็เมื่อก่อนลุงเป็นผู้นำทัพผดุงธรรมนี่นะ
รีบเข้านอนเถอะ พรุ่งนี้วุ่นวายแน่
นี่ก็แทบลืมตาไม่ไหว คิดจะลาไปนอนอยู่แล้ว
ผมเจอออนนยอนอี
ตอนแรกว่าจะไม่บอกลุง แต่ผมคิดว่ายังไงก็ควรจะบอก
ออนนยอนอีก็จะปล้นเงินก้อนนั้นเหมือนกัน
พรุ่งนี้อาจต้องเจอกัน ผมควรฆ่าออนนยอนอีไหม
เอาไว้ถึงเวลานั้นแล้วค่อยคุยกัน
ได้ครับ
ไปนอนเถอะ
ฉันก็รู้นะว่าโลกเปลี่ยนไปแล้ว
แต่ไอ้พวกเศษเดนมาตีเสมอฉัน ราวกับเป็นคนชนชั้นเดียวกันก็ไม่ถูก
ฉันเลยตอบมัน
ประเทศนี้มีอยู่ห้าชนชั้น
เหนือกว่าไพร่คือชนชั้นล่าง เหนือกว่านั้นคือชนชั้นกลางและชนชั้นปกครอง
เหนือกว่าชนชั้นปกครอง คือคนญี่ปุ่น!
"พูดขนาดนี้ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ ว่าแกอยู่ระดับไหน ฉันอยู่ระดับไหน"
แล้วฉันก็ตบหน้ามันดังเพี๊ยะ
แหม ทำถูกแล้วครับ
มันก็ช่างกล้าดี มาตีตนเสมอคนที่อยู่สูงกว่าถึงสามขั้น
คุณน่าจะเล่นงานมันหนักกว่านี้ ไม่น่าตบแค่ทีเดียวเลยครับ
สามขั้นที่ไหน สี่ขั้นต่างหากล่ะ
- อะไรนะครับ - คืองี้
ฉันเคยอยู่ชนชั้นปกครองแต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว
ตอนนี้ฉันเป็นพลเมืองญี่ปุ่น
"ฉันคือผู้จงรักภักดีต่อจักรวรรดิญี่ปุ่น และองค์จักรพรรดิ"
นั่นแหละฉัน!
อ้าว ขออภัยจริงๆ ครับ
นี่ก็พูดผิดไป แย่จริงๆ เลย
ขออนุญาตรินเหล้าให้เป็นการไถ่โทษ
ค่อยยังชั่ว
รีบแจ้นมาเลยนะเนี่ย
- คนนี้เหรอ - ใช่ครับ
หวัดดี
เขาอธิบายสถานการณ์ให้ฟังแล้วใช่ไหม
จะได้ไม่ต้องพูดซ้ำ คนมันงานยุ่ง
ตกลงจะเอาหรือไม่เอา
ฮวังซัมด็อก คุณผู้จัดการสาขา
สภาพอย่างกับคนติดยา
ไหนว่าเลิกฝิ่นได้แล้วไง ไหนบอกว่าไม่มีตังค์จะซื้อ
มันก็เหมือนกันนั่นแหละ
มันจะเหมือนกันได้ยังไงวะ ไอ้โง่
ฟังให้ดีนะ
ฉันซื้อฝิ่นให้ไม่ใช่เพราะใจดีนะ แต่ซื้อให้เพราะกลัวจะทำงานพลาด
ลืมตาสิโว้ย
เลิกพี้ยาแล้วฟังด้วย เจ้าโง่
งานมันไม่ได้ยากขนาดนั้นนี่
เออสิ ไม่ยากเลย
แค่ต้องจับตาดูพวกมันให้ดี
แล้วส่งสัญญาณบอกฉัน ตอนที่ผู้บริหารรถไฟกับโอกะมาถึง
ฉันจะปลอมตัวเป็นคนลากรถ
แล้วขว้างระเบิดเข้าไปในห้องกินข้าว
จากนั้นก็ ตูม! ทุกอย่างเละหมด
แล้วงานก็จบ
คิดว่าไง ดีจะตาย ว่าไหม
ใช่ ดีจะตาย ฆ่ามันให้หมด
ตั้งสติดีๆ ไว้ แล้วอย่าได้พลาด
เราสองคนต้องจารึกชื่อเราไว้ในประวัติศาสตร์
อ๋อๆ ได้
เวรแล้ว
นั่น… ปืนกลไม่ใช่เหรอ
งานนี้เหนื่อยตายแน่
ทำยังไงดี
ดูเหมือนแบบนี้เราเองก็ต้องเจ็บ
รอไปก่อน เดี๋ยวจะมีคนมาเยอะกว่านี้
รถหุ้มเกราะที่ขนเงินเพิ่งผ่านไคชานถุนไปครับ
เห็นความเคลื่อนไหวจากฝั่งกบฏไหม
ไม่มีครับผม
ผ่านจื้อซิน ต่อไปก็มย็องจองแล้ว
แปลว่าพวกกบฏจะต้องโจมตี ก่อนที่รถจะไปถึงจื้อซิน
สอดแนมมันต่อไปแล้วคอยรายงานฉันด้วย
ครับผม
(ธนาคารโชซอน - สาขาฮเวรย็อง)
ผู้จัดการครับ
จะออกไปไหนเหรอครับ
เกิดอะไรขึ้น
ตั้งใจทำงานนะ
มาแล้วหนึ่ง
พวกโจรหลังม้า!
โจรหลังม้ามาแล้ว!
ขับเร็วขึ้นอีก
บุก!
- เร็วอีก! - เตรียมกระสุน โหลดกระสุน
ออนนยอนอียังไม่มา
ลุงตัดสินใจหรือยังว่าจะทำยังไง ถ้าออนนยอนอีโผล่มา
งั้นผมจะตัดสินใจเอง
จะฆ่าหรือไม่ฆ่า
เราจะอารักขาคุณไปเองครับ
พวกกบฏโผล่มาแล้ว
ผู้พันครับ กบฏปรากฏตัวแล้ว
ไปกันเลย
ไป!
ฆ่ามัน!
ตายซะ!
ฆ่ามันให้หมด
เร็วเข้า!
อย่าให้หนีไปได้
ไอ้โง่พวกนั้นพูดงั้นจริงเหรอ
ตลกจริงๆ
ว่าไง!
มาถึงแล้วครับ
มาแล้วเหรอ
อ้อ ยินดีต้อนรับๆ
ยินดีที่ได้รู้จัก ขอบคุณที่อุตส่าห์มาเสียไกล
ผมกงสุลยามาดะครับ
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
ตัวแทนจากการรถไฟรัฐบาลโชซอน ดิฉันนัมฮีชินค่ะ
อ้าว ผู้บริหารเป็นผู้หญิงแฮะ
ฆ่ามัน!
เร็วเข้า!
- อย่าถอย! - ตายซะ!
ขับเร็วๆ สิ
ตายซะ!
โห ไอ้พวกนั้นเจ็บแย่
เราจะรออย่างนี้ไปอีกนานไหม
ไม่ใช่ว่าควรบุกเข้าไปสู้กับมันเหรอ
รอก่อน จนกว่าปืนกลจะพัง
นั่นปืนกลหนักประเภท 3 แม็กกาซีนป้อนรางลูกปืนได้ทีละ 30 นัด
ความเร็วในการยิงจะเพิ่มขึ้น เพราะระบบบรรจุกระสุนภายนอก
แต่มันมีจุดอ่อนกับสภาพแวดล้อม โดยเฉพาะเมื่อเจอฝุ่น
ถ้าถาดจ่ายลูกปืนมีฝุ่นเกาะ ความเร็วในการยิงจะลดลง
สุดท้ายปืนจะไม่ทำงาน เพราะสายบรรจุกระสุนขัดข้อง
ตอนนั้นเราค่อยเข้าโจมตี
เราต้องรอดโดยให้บาดเจ็บน้อยที่สุด
เพราะเรากำลังสู้เพื่อมีชีวิตกันต่อไป
- ทำอะไรน่ะ - เฮ้ย
บ้าเอ๊ย หยุดสิ
เอาลงได้แล้ว
พอเราเริ่มโจมตี กึมซูพาคนลงไป จัดการพวกโจรหลังม้ากับปืนกลก่อน
วางใจได้ ผมจะจัดการพวกมันเอง
ลุงพอจัดการคนในรถหุ้มเกราะได้ไหม
จะลองดู
อิลซิก ชอนมัน ฟังให้ดี
พวกนายคอยคุ้มกันพวกเราเอาไว้นะ
และถ้าเห็นผู้หญิง…
ไม่ว่ายังไงก็ห้ามยิงเธอ
อาหารมื้อนี้ พ่อครัวของผมจัดเตรียมเองกับมือ
ไม่รู้จะถูกปากคุณไหม แต่ทานให้อร่อยนะครับ
ค่ะ จะรับประทานแล้วนะคะ
รอก่อน
ดึงออกแล้วขว้าง
- การก่อสร้างทางรถไฟสายกันโดใต้… - โทชิโอะ!
- โทชิโอะ มานี่สิ - คุณพ่อ
เฮ้ย
เฮ้ย!
จะให้ทำยังไง ส่งสัญญาณมาหน่อย!
ปัดโธ่ ไอ้คังซันกุน นึกแล้วว่าจะเป็นงี้
เดี๋ยวก่อน
โธ่เว้ย
เอ้า โชแรงงี! จัดเลย ดี
เฮ้ย
เฮ้ยๆ โชแรงงี หยุดก่อน!
ทุกนาย
บุกเลย
ครับผม!
แล้วขว้าง
ดึงออกแล้วขว้าง!
- เฮ้ย โชแรง… - ดึงออกแล้วขว้าง!
เฮ้ย โช… โชแรงงี!
ดึง…
ในอีกสัก 15 ปีข้างหน้า
ถ้าโทชิโอะได้แต่งงานกับคนอย่างคุณนัมฮีชิน เราคงจะดีใจมาก
แล้วขว้าง!
เฮ้ย หยุด!
มีอะไร
มีเด็ก ในนั้นมีเด็กด้วย
เด็กเหรอ
มันเป็นอะไร
กระสุน ใส่กระสุนเข้าไปอีก
เหยียบให้มิด!
มันมาจากทางซ้ายด้วยแล้ว
ขับเร็วๆ
เร็วสิ ติดสิ!
ระวัง!
- เร่งอีก - ได้เลย
หยุด!
หัวหน้า!
อียุน!
ทหารพวกนั้นเป็นแค่ลิ่วล้อส่งไปตายเหรอ
ส่งเงินมาแล้วก็ไสหัวไปซะ
แล้วเราจะไว้ชีวิตแก
ก็ได้
เอาตามนั้น
- ยุน - หัวหน้าบ้าไปแล้วเหรอ
ไม่เป็นไร เอาตัวรอดก่อน
อย่าทำอะไรผลีผลาม วางปืน
ไปจากที่นี่กัน
ไอ้เวรนั่นพูดอะไร
มีนายทหารญี่ปุ่นจากกองพลที่ 19 ในนานัมกำลังจะมา
เห็นว่าคนนี้ร้ายมาก ไม่ใช่เล่นๆ
มันโหดเหี้ยม
ต่ำช้า
และร้ายกาจมาก
เมื่อมันมาถึงที่นี่
คนโชซอนทั้งหมดในแถบนี้…
จะต้องตายหมด
ถ้าเราไม่ไปจากกันโด
มันจะฆ่าเราทุกคน
ขอบคุณที่เป็นห่วง
แต่จัดการสวะแบบนั้นคืองานเรา
แกล่ะเป็นสวะเหมือนกันรึเปล่า
รอก่อนเถอะ
อีกไม่นานฉันจะส่งไปให้นอนข้างๆ โนดกซัน
ไม่นานเลยจริงๆ
ไปกันก่อน ไว้ค่อยคุยกัน
- กลับกันก่อน - เราจะปล่อยพวกมันเหรอ
ไอ้เฮงซวยพวกนี้…
ระยำ!
มันน่าจะไปได้ไม่ไกลครับ
เร่งม้าให้เร็วกว่านี้
ไอ้สารเลวพวกนั้น ที่จริงเราฆ่าทิ้งได้หมด
ไม่ต้องพูดแล้ว
แล้วคนที่บาดเจ็บล่ะ
ส่งกลับไปรอที่หมู่บ้านแล้วครับ
เราทำตามการตัดสินใจของเจ้า แต่ทำไมถึงล้มเลิกง่ายๆ อย่างนั้นล่ะ
เงินนั่นคือความอยู่รอดของเรานะ
ไม่มีเงิน
หมายความว่าไง
เงินไม่ได้อยู่ในนั้น
พอเห็นว่าจางกีรยงโดนหลอก ผมก็คิดว่างานนี้ไม่ใช่กลลวงญี่ปุ่น
ตายซะ!
เราคงถูกใครหลอกเข้าแล้ว
ตกลงจะเอาด้วยหรือไม่เอา
ฮวังซัมด็อก คุณผู้จัดการสาขา
จะขอให้ขโมยเงินจากธนาคารจริงๆ เหรอ
ฉันเป็นผู้จัดการธนาคารนั้นนะ
ไม่เอาน่า
โอ๊ย พูดอะไรไปเข้าหูบ้างไหมเนี่ย
ฟังดีๆ นะ
เราไม่ใช่คนที่จะปล้น คนอื่นจะมาลงมือ
ฉันวางแผนทุกอย่างไว้แล้ว
คุณจัดการตามที่ขอไว้แล้วใช่ไหม
แน่นอนครับ
ผมจ้างคนที่ไว้ใจได้สองสามคน แล้วสั่งให้ทำตามหัวหน้าสามบอกเลย
ได้ ดีมาก
ยิ่งคนรู้มากแค่ไหน…
หมายความว่าไง
พวกโจรหลังม้ารู้เรื่องนี้ได้ไง
ก็ยิ่งดีสำหรับเรา
คนที่แพร่ข่าวลือ เรื่องเงินสร้างทางรถไฟสองแสนวอน
ที่จะส่งมาจากฮเวรย็อง ใช่คุณหรือเปล่า
เข้าใจไหมว่าถามอะไรอยู่
คุณแค่ต้องส่งกำปั่นเปล่าไปกับรถหุ้มเกราะ
ระหว่างที่ลอบเอาเงินไปไว้ที่อื่น
ยังไงโจรหลังม้าก็จะมาปล้นเงินอยู่ดี
เราเอาไว้เองดีกว่า เห็นด้วยไหม
แปลว่าผมกับผู้จัดการจะเก็บเงินไว้
และเราจะโบ้ยให้โจรหลังม้ารับผิดไป
แผนนี้ปลอดภัย
แน่นอน
สร้างสรรค์
และทุนนิยมสุดๆ ไปเลย
ว่ายังไงล่ะ
เอาด้วยใช่ไหม
แน่ใจนะว่าโจรหลังม้ามาแน่
แน่นอน เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงเลย
รับประกันได้
ทำเป็นลืมสิ่งที่เพิ่งได้ยินซะ
พวกนั้นจะต้อง…
นี่หวังจริงๆ นะ
หวังว่าแกจะมาปล้นเงินก้อนนั้นด้วย
มาแน่
ยังไงเธอก็จะไม่ยอมใช่ไหม
เป็นแกจะยอมเหรอ
บอกแล้วไง ฉันจัดการทุกอย่างไว้หมดแล้ว
งั้นคงไม่มีทางเลือก
มาทำเรื่องที่ต่างคนถนัดก็แล้วกัน
จะต้องคิดอะไรมากมาย
วางแผนไว้แล้ว คุณก็แค่ต้องลงเรือลำเดียวกัน
นี่มันยุคเถื่อน
เราก็ควรทำตัวตามยุคสมัย
ไม่เชื่อใจใคร
แต่เชื่อในเงินเท่านั้น
แบบคนเถื่อน
"เชื่อเงินเท่านั้น" คำนี้ดี
ตกลง เอาตามนั้น
พรุ่งนี้ก่อนเที่ยงคืนฉันจะนำเงินมา
ที่นี่
แต่ว่านะ ผู้จัดการฮวัง
เชื่อแต่เงินกับตามืดบอดเพราะเงิน มันไม่เหมือนกันนะ
เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม
ไม่เข้าใจหรอก
นี่
ถ้าไม่เข้าใจอะไรที่ฉันพูด…
"ไม่ ผมไม่เข้าใจ กรุณาอธิบายอีกครั้งสิครับ"
แค่นั้นก็หมดเรื่อง
จะได้ไม่ต้องมาถึงขั้นนี้
นั่นใครน่ะ
มานี่สิ
ฉันจะได้ฆ่าแกแบบแดนเถื่อน
นี่แผ่นดินของเรา
ตรงนี้เหมาะที่จะสร้างสถานีมย็องจอง
อยู่ไม่ไกลจากเมืองหุนชุน
ผมให้ซินแสมาดูฮวงจุ้ยแล้ว
เขาว่าตรงนี้มีพลังงานที่ดี
ไม่มีภูเขาตะปุ่มตะป่ำ โดยรอบปิดโล่งในทุกทิศทาง
ตรงนี้เหมาะจะสร้างสถานีรถไฟที่สุด
ดิฉันเห็นด้วยกับกงสุลยามาดะมากค่ะ
ใช่ไหมล่ะ ผมเพิ่งบอกไว้ว่ายังไง
ถ้าคุณฟังคำของผม คุณจะได้ประโยชน์…
แต่ว่า
คิดจะทำอย่างไรกับชาวบ้านตรงนั้นคะ
พวกเขากำลังไถพรวนดิน
เหมือนวางแผนจะตั้งรกรากที่นี่นะคะ
เริ่มก่อสร้างเมื่อไหร่ก็คงต้องไล่พวกมันไป
สิทธิ์ในการสร้างทางรถไฟกันโด
อยู่ในอำนาจของจักรวรรดิญี่ปุ่นอยู่แล้ว
แต่ต่อให้ไม่มีอำนาจก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่
เราก็แค่ขับไล่พวกมันออกไปให้หมด
แค่ดูก็รู้ว่าพวกมันเป็นคนโชซอน
เราจะสร้างทางรถไฟบนที่ดินจีนโดยใช้เงินญี่ปุ่น
พวกมันไม่มีสิทธิ์ไม่มีเสียงอยู่แล้ว
พวกโชซอนโง่เง่า ชอบมาถือครองที่ดินโดยที่ไม่ขออนุญาต
สร้างความเดือดร้อนให้สังคม เป็นตัวบ่อนทำลายเศรษฐกิจของเรา
อย่างนั้นหรือคะ
ท่านไม่ได้พูดถึงคุณนัมฮีชินหรอกครับ
ท่านพูดถึงคนโชซอนที่ไม่รู้สำนึก
พวกที่ต่อต้าน เป็นกบฏต่อจักรวรรดิญี่ปุ่น
ขออภัยจริงๆ
ผมไม่ได้พูดถึงคนอย่างคุณนัมฮีชินอยู่แล้ว
แต่นั่นแหละ
ผมรอจะฟังสุนทรพจน์ของคุณ ในพิธีวางศิลาฤกษ์นะครับ
บอกพวกมันว่าถ้าคนโชซอนภักดีกับจักรวรรดิญี่ปุ่น
พวกมันก็จะเจริญรุ่งเรือง และจะได้ใช้ชีวิตอย่างมั่งมีศรีสุข
ตราบใดที่จงรักภักดีนะ
ผมเชื่อมั่นในตัวคุณนะครับ
วันนี้ ฉันขอกล่าวสุนทรพจน์เป็นภาษาโชซอน
ดังที่กงสุลยามาดะได้ขอไว้
ฉันอยากขอให้ทุกคนเข้าใจ
ฉัน…
รักจักรวรรดิญี่ปุ่น
รักหมดทั้งหัวใจ
พวกคุณอาจสงสัยว่าทำไมฉันจึงหลงรักญี่ปุ่น
โอกาสค่ะ
เพราะว่าพวกเขามอบโอกาสให้เรา
คนในชนชั้นปกครอง
จะได้เห็นโลกในแสงสว่างใหม่
ชนชั้นล่างหรือชนชั้นไพร่ก็จะได้โอกาสมั่งมี
จักรวรรดิญี่ปุ่นได้ให้โอกาสเหล่านี้กับเรา
บางคนถึงกับบอกว่า
"ประเทศเราล่มสลายแล้ว"
- ยิงให้ถูกคนนะ - "มันจะสำคัญอะไรอีก"
ถ้าไม่ฆ่าที่นี่ก็ไม่มีโอกาสแล้ว
- ฉันจะไม่มีทางให้อภัย… - เงียบ!
"ประเทศ
ล่มสลายแล้ว"
คนโง่เขลาเบาปัญญาที่แพล่มพล่ามแบบนั้น
ฉันขอถามแค่คำเดียว
โชซอนเคยเป็นประเทศด้วยหรือ
โชซอน…
ไม่เคยเป็นประเทศของเราเลย
จากนี้ไป…
ทุกคนต้องเชื่อฟังและภักดี
ต่อจักรวรรดิญี่ปุ่น
ไอ้งั่ง ดูดฝิ่นไปตั้งสิบวอนแล้ว
- ทำไมมือยังสั่นอยู่อีก - ส่วนพวกที่…
ไอ้นี่โคตรน่ารำคาญเลย
ยังหลงเชื่อว่าโชซอนจะได้รับเอกราชในวันหน้า
จงตื่นจากฝันนั้นได้แล้ว
โชซอนที่พวกคุณเฝ้ารอจะไม่มีวันกลับมา
จากนี้ไป…
จักรวรรดิญี่ปุ่นอันยิ่งใหญ่
ถือเป็น
ประเทศของเรา!
หุบปากไป!
อะไรวะเนี่ย
แด่เอกราช!
เฮ้ย แก
เฮ้ย จับมัน!
จับมันเดี๋ยวนี้!
แด่เอกราช!
หยุด อย่าขยับ!
แด่เอกราช!
เฮ้ย หุบปาก อยากตายเหรอ
แด่เอกราช!
ไปเร็ว หนี!
มัวรออะไรล่ะ ขับไปเลย
มาทันจนได้นะครับ
ไม่เป็นไรใช่ไหม
เจ็บตรงไหนหรือเปล่า
ฉันไม่เป็นไรค่ะ
รีบไปเร็ว เร็วสิ
เฮ้อ พวกเราซวยแน่
เวรเอ๊ย
ขอให้เดินทางปลอดภัยครับ
ขอบคุณมากค่ะ
ฝากความเคารพไปถึงกงสุลยามาดะด้วยนะคะ
เรื่องวันนี้เกิดขึ้นในกันโดเป็นประจำ
อย่าเก็บไปคิดมากนะครับ
ได้ค่ะ
ขอตัวครับ
อะไรล่ะ
ทำไมยืนนิ่งแบบนั้น
คุณมาจริงๆ
คุณไม่หักหลังฉัน
ก็บอกแล้ว
ฉันอาจจะทำงานอันตราย แต่ใช้ชีวิตแบบปลอดภัยนะ
หวังว่าคุณจะทำงานที่ปลอดภัย เข้ากับการใช้ชีวิตของคุณนะ
สักวันหนึ่ง
คงไม่ใช่ในชาตินี้หรอก
รออะไรล่ะ
ถ้าจะไปฉางชุนต้องเปลี่ยนรถอีกสองต่อ
ต้องรีบไปเดี๋ยวจะไม่ทัน
ไปกันได้แล้ว
ไปฉางชุนกัน
(บุคคล สถานที่ องค์กร คำเรียก เหตุการณ์และช่วงเวลา)
(ที่มีการพูดถึงหรือบรรยายในละครนี้ เป็นเรื่องแต่งขึ้นทั้งสิ้น)
(หากมีส่วนใดใกล้เคียงความจริง เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ)
คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม