Alam ba nila kung magkano 'to?
G. Yamada! Ano'ng ginagawa mo ngayon?
G. Hashimoto! Ilipat natin 'to, dali!
Halika na!
Wala tayong oras para dito, G. Yamada!
Kailangan mong ayusin 'tong sitwasyon!
Galit ang Hukbong Hapon at pulisya at nagbabarilan sila,
at ang gulo-gulo na ngayong nakisali ang mga tubong Joseon!
Kaya, paano ko naman aayusin 'to?
Kahit si Superintendent Ōoka, nabaril at nasugatan.
Kung hindi natin malalaman ang nangyayari dito, mamamatay rin tayo.
'Yon…
Paano… Paano natin ililipat 'yon?
'Yon ang pinakamahal dito.
Walang bawian. Magdesisyon ka na!
Di ko kaya…
G. Yamada!
Ayon.
Ipaubaya natin 'to sa kaniya. Wag sa 'kin.
Kay Jang Ki-ryong.
SONG OF THE BANDITS
Wag magpapaputok!
Ako mismo ang papatay sa kaniya.
Hinto!
Dahil nandito tayo,
bigla kong naalala 'yong sa Gurye 11 taon ang nakaraan.
Tama ka.
Kung nanatili ka sa tabi ko at sinunod mo ako,
di sana tayo nagkaproblema.
Sinubukan ko talagang gawin 'yon.
Pero di ko na matiis. Puro kagaguhan ang panahong 'yon.
Ikaw at 'yang bibig mo.
Payapa kitang papatayin.
Ito na ang huling regalong maibibigay ng master sa alipin niya.
Lintik!
Di kita kayang patayin.
Gustong-gusto ko, at gagawin ko na sana…
pero di ko kaya.
Di ka na ulit hahawak ng baril gamit ang kanan mo.
Kaya wag mo nang gipitin ang mga kababayan mo
at mamuhay ka bilang si Lee Gwang-il na tubong Joseon,
at di si Shohei Miura na sundalong Hapon.
Maging mabait ka tulad ng dati…
bago mo isinuot 'yang uniporme.
Naintindihan mo?
Hindi ko…
Hindi ko siya naalala.
Sinabihan ko pa siyang bumalik nang buhay.
Siya ang taong nagligtas sa buhay ko nang maraming beses.
Pero kahit ilang araw ko siyang kasama,
di ko naalala.
Di ko siya pakakawalan nang ganito. Pakihinto ang sasakyan.
-Di ko hahayaang mag-isa siyang mamatay. -Hindi.
Di mo kailangang gawin 'yan.
Utusan mo na kami.
Walang magpapaputok. Huhulihin natin siya nang buhay.
Ano?
Bakit mo siya hahayaang mabuhay?
Kung sasabihin kong hulihin mo siya nang buhay, sumunod ka!
Utos 'yon.
Utos?
Buwisit!
Miura, nabaliw ka na ba o ano?
Hoy.
Ayusin mo ‘yang pananalita mo.
Nakakataas ako sa 'yo.
Pagod na akong tratuhin ang tulad mong basurang Joseon
bilang nakakataas sa 'kin.
Mamatay kayo ng kaibigan mo.
Kukunin namin ang pondo ng kalayaan mula sa di kilalang tao.
Akala mo ba hindi kami naghanda?
Magtiwala ka sa 'min.
Dahil kami…
Lahat ng tropa!
Tutukan ang dalawang asong Joseon!
…ang hukbo ng kalayaan.
Lahat ng tropa! Atras!
Takbo!
Mamamatay ka din kung dito ka lang. Takbo!
-Bitiwan mo ako, gago! -Gwang-il!
Umalis ka na at wag mo nang iisiping bumalik, tanga.
Buwisit…
Dito na ako magpapaalam. Ihahatid ka ng kasama ko sa istasyon.
Pakiusap, gamitin n'yo 'to para sa kalayaan natin.
Oo.
Salamat sa pagsisikap mo.
Magkita tayo sa pinalayang bayan natin.
Sir!
Pasensiya na, pero puwede ba akong humingi ng pabor?
Mga baril at bala lang ang kolektahin! Bilisan n'yong kumilos!
Oo, sir!
Kaibigan ka ni Ka. Seon-bok. Nasaktan ka ba?
Ayos lang ako.
Siguradong ligtas nilang inihahatid ang kasama mo.
Wag kang mag-alala.
Sige.
Nandito ka pa.
Buti naman. Akala ko nahuli na ako.
Ipinapabigay 'to ni Ka. Nam.
Gusto niyang siya mismo ang magbigay nito pero walang pagkakataon.
Isinusulat ko 'tong liham para sabihin sa 'yo ang damdamin ko hanggang ngayon.
No'ng una akong dumating sa Gando,
nakaramdam ako ng pag-asa sa malaya at buhay na lungsod na 'to
na di ko maisip sa Gyeongseong.
Pero ilang araw lang ang lumipas
at napagtanto kong ilusyon ang pag-asa.
Di sa 'tin ang malaya at buhay na lungsod,
at nakita ng sarili kong mga mata na walang pag-asa
para sa mga tubong Joseon.
Sobra akong natakot at nangamba.
Pakiramdam ko, kasalanan ko ang pagkamatay nila.
Pakiramdam ko, wala akong kakayanang tugma sa mga paniniwala ko.
No'n kita nakilala.
Sino ka?
Nalugmok ako sa kawalan ng pag-asa,
galit, at pagkatalo.
Pero ikaw ang nagturo sa 'kin ng pinakamahalagang aral.
Sa ngayon, talagang madilim, at wala kang makikita dito.
Napagtanto ko sa mga sinabi mong
kung susuko ako dahil lang sa wala akong makitang pag-asa,
mabubuhay ako sa kadiliman magpakailanman.
Kaya, magmula ngayon,
mangangarap ako sa puso ko ng pag-asa, pero magtitiis ako.
At patuloy akong lalaban hanggang sa araw na lumaya ang Joseon.
Umaasa at nanalangin akong
matutupad din ang hiling n'yong magkaroon ng sarili n'yong bahay
sa sarili n'yong lupain.
Hanggang sa muli nating pagkikita,
aalalahanin ko ang lahat ng sandaling pinagsamahan natin.
Salamat sa tulong n'yo. Hanggang sa muli nating pagkikita.
Naisipan mo na bang sumali sa hukbo ng kalayaan?
Marami akong dapat protektahan bukod sa bansa. Paalam.
Wag mong sabihing pupunta ka sa Myeongjeong.
Napakadelikadong pumaro'n ngayon.
Kailangan ko pa ring pumunta. Hinihintay ako ng pamilya ko.
O siya. Kilos na!
Oo, sir!
Dapat umatras na kayo ngayon.
Kami na ang bahala ngayon.
Sige.
Eon-nyeoni, laban namin 'to.
Hindi 'to sa 'yo.
Kaya puwede ka nang tumigil at umalis dito.
Ano ba'ng pinagsasasabi mo? Di ako aalis hangga't di natatapos 'to.
Wala akong pakialam kung mamatay ako dito…
Makinig ka!
Bakit mo iniisip na mamatay dito, engot?
Manong Choi.
Ano ba'ng problema mo?
Ba't ba gusto mo akong gawing masama lagi?
Umalis ka na,
kundi ikaw ang una kong papatayin.
Manong Choi…
Di kami desperado para magpatulong sa ineng na pumapatay para sa barya-barya.
Kaya umalis ka na!
Sumosobra ka na.
Sige.
Mag-isa kang mamatay.
Pilyang bata.
-Kumusta na? -Delikado. Wag kang magulo!
Pinapaalis ko si Yoon. Punyeta. Pagod na ako.
Wala na akong bala!
-Ikuha mo ako! -Bala?
-Bilis! -Punyeta!
-Mga bala! -Putang ina mo!
Pare! Byeong-man, saan ka pupunta? Punyeta ka…
Patay ka ngayon.
Kaya kong gawin 'to…
nang buong araw!
-San-gun. -Sinabing wag kang magulo!
Dinalhan kita ng bala!
-Ay, oo nga pala. -Heto.
Oo nga pala.
Aray, ang mga binti ko…
Teka. Ito lang?
Nahirapan akong hanapin 'yan. Wag mong sayangin 'yan.
Marami pa akong papatayin!
Tipirin mo ang paggamit niyan!
Lintik…
Ano ba 'yon?
Dalawa? Di ba pandaraya 'yan?
Isa lang ang akin.
Putang ina mo!
Sniper!
Wag kang gagalaw.
Nasaan siya?
Hanapin mo, dali!
Punyeta.
-Di mo siya makita? -Di.
Maghanap ka nang mabuti!
Lintik…
Yari ako.
Nasaan ka, boss?
Nahanap na kita, gago.
Nahanap mo siya? Nasaan?
Nasaan?
-Itaas mo ang mga kamay mo. -Bakit?
Itaas mo na lang.
Bakit?
Yari ba tayo?
Si Lee Yoon.
Nasaan siya?
Nasaan si Lee Yoon?
Buwisit, ano'ng gagawin ko?
Hoy.
Ikaw ang magdesisyon.
Babalik ba tayo o hindi?
Ano ba'ng inaasahan ko?
Babalik ba talaga tayo nang ganito?
Di ko alam, kaya wag mo akong tanungin.
Oo, sir.
Buwisit.
Tumigil ka. Wag kang magpadalos-dalos.
Di puwedeng panoorin ko lang 'yon.
Wala tayong magagawa sa ngayon.
Kaya hintayin mo ang tamang sandali.
Hoy. Parang sinasabi mong wala lang 'to.
Kanayon mo ang lahat ng tao do'n.
Iligtas mo na sila, di 'yong maghihintay ka ng tamang sandali…
Mas gusto ko silang iligtas. Di mo nakikita 'yon?
Akala mo nagiging matapang ka?
Di katapangan 'to. Kaangasan 'to.
Wag kang magpadalos-dalos.
Sayang kung mamamatay ka dito.
Wag ka ngang miserable.
Hindi ako mamamatay.
Akala mo ba buhay ka pa dahil magaling ka?
-Masuwerte ka lang. Di mo ba alam ‘yon? -Hindi.
Kung dadaldal ka lang, umalis ka na lang.
Ililigtas ko si Manong Choi.
Gusto mo siyang iligtas dahil may utang na loob ka sa kaniya,
pero mahalaga din ang buhay mo.
Kung mamamatay ka, dudurugin mo lang ang puso niya.
Sumunod ka.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Gusto mo ng buong awtoridad sa mga bihag?
Gusto ng heneral na samantalahin ang pagkakataong 'to
para lipulin ang taguan nila, ang Taepyeong-dong.
Pero, gaya ng alam mo, G. Yamada, hindi namin…
Di n'yo alam kung nasaan ang Taepyeong-dong.
Wala daw nakakaalam kung nasaan 'yon pagkamatay si Nodeoksan.
At kahit sa mga tubong Joseon, kakaunti lang ang nakakaalam no'n.
Oo, tama ka.
Kaya hinihiling namin sa 'yo ang buong awtoridad sa kanila.
Hinding-hindi nila isusuko ang lokasyon ng nayon nila sa kaunting pananakot.
Alam natin 'yon.
Pero kailangan ba talaga 'to?
Puwede nating parusahan ang ilan sa mga pinuno at tapusin na 'to…
Hindi puwede 'yan.
Tinupad namin ang kahilingan mo,
kaya oras na para tuparin mo ang sa 'min, G. Yamada.
Ito ang paraan para mapanatili natin ang tiwala sa isa't isa.
Sang-ayon ka ba?
Bakit ba gusto n'yong atakihin ang Taepyeong-dong?
Papatayin ko siya.
Si Lee Yoon.
Dahil dapat naming hulihin at patayin ang pinuno nila.
Dito nakatira ang Branch Manager ng organisasyon ko sa Gando.
Magagamit natin 'to ngayon.
Binaril siya ng ulol at naospital siya.
Pinilit ko siyang sabihin kung sino'ng bumaril, pero di siya umiimik.
Nag-aalala siyang baka mapahamak ako.
Kung mahuhuli ko ang putang inang 'yon,
pupulbusin ko siya.
Kumalma ako at umatras ako gaya ng gusto mo,
kaya sabihin mo ang plano mo.
Ano'ng gagawin natin?
Hihintayin nating dumilim.
Pabor sa 'tin kung madilim ang paligid.
-Tapos? -Habang may nanggugulo kay Jang Ki-ryong,
may papasok sa presinto at ililigtas niya ang lahat.
Dapat 'yong mas magaling ang manggugulo sa kaniya.
Kung mas magtatagal siya, mas maraming oras para magligtas.
Sige. Ako ang manggugulo.
Hindi, ako na.
Iligtas mo ang mga tao. Mas mahalaga 'yon.
Hoy. Di kita mapagkakatiwalaan!
Paano kung mamatay ka nang wala pang limang minuto?
May mga bandido at pulis na hihintayin tayong lumabas.
'Yon na ang katapusan nating lahat.
Di mangyayari 'yon.
Paano ka nakakasiguro?
Alam mo kung gaano ako kagaling.
Nagyayabang ka ba ngayon?
Bigla ka na lang nagbubuhat ng sarili mong bangko.
Muntik akong sumang-ayon.
Alam mo ba ang nararamdaman ko pag kausap kita?
Ano?
Sige.
Kukuha ako ng bala sa imbakan ni Seon-bok, kaya matulog ka.
Matagal ka nang di natutulog.
At salamat.
Para saan?
Natupad ko ang pangako ko kay Bb. Hee-shin, dahil sa 'yo.
At salamat dahil di ka umalis sa tabi ni Manong Choi.
Matulog ka na.
Natanggap na namin
ang buong awtoridad sa pagpapagamot sa inyo mula kay Consul Yamada.
Isa lang ang gusto namin mula sa inyo.
Ang lokasyon
ng nayon n'yo, Taepyeong-dong.
Gusto ng gagong sabihin natin kung nasaan ang Taepyeong-dong.
Mabubuhay ang sinumang sasagot sa tanong namin.
At mamamatay 'yong mga hindi.
Papatayin nila tayo kung di natin sasabihin.
Makinig kayong lahat!
Kahit na
mamatay dito ang bawat isa sa 'tin,
dapat protektahan natin…
Dapat protektahan natin ang mga pamilya natin.
Wag kayong magpapauto…
Sir!
Ikaw.
Sabihin mo kung nasaan ang Taepyeong-dong.
Maghintay ka, tanda!
Sabihin mo!
Nasaan ang Taepyeong-dong?
Tumahimik ka, putang ina mo!
Cheon-man!
Sabihin mo kung nasaan 'yon.
Putang ina mo!
Pare. Sasabihin mo ba sa kanila?
Alam mong tanga ako sa direksiyon.
Siguradong maliligaw ako sa impyerno.
Sabay na tayo. Ituturo ko sa 'yo ang daan.
Sawa na ako sa 'yo, gago!
Sasabihin mo sa kaniya?
Ano'ng saysay ng buhay kung wala kayo?
Isama n'yo na lang ako sa impyerno.
Ay, Geumsu. Geumsu, wag!
Sabihin mo kung nasaan 'yon.
Lumapit ka.
Tapos sasabihin ko sa 'yo.
Duwag ka, ano?
Halika na dito.
Sasabihin ko kung lalapit ka.
Sige na.
Tarantado, ano'ng akala mo sa 'kin?
Sasabihin ko sa 'yo!
-Wag, Nam-chun! -Wag!
-Mapapatay tayo!
Sasabihin ko sa 'yo kung nasaan ang nayon namin.
Lolo!
Kaya hayaan mo kaming
-mabuhay ng anak kong si Ye-bun. -Nam-chun!
-Ano'ng sinasabi mo?
Manahimik ka, Choong-soo!
Nam-chun!
Ano'ng problema mo?
Dahil sa 'yo ang lahat ng 'to, Choong-soo!
Sinabi ko nang wag kang makisawsaw rito.
Sinabi kong wag mo nang alalahanin si Yoon at protektahan mo ang nayon natin!
Tingnan mo tayo ngayon!
Ano ba naman 'to?
Tingnan mo ang kinasapitan natin dahil sa inyo ni Yoon.
Hoy.
Ako mismo ang sasama sa inyo sa Taepyeong-dong,
kaya… pakiusap…
G. Kim!
-Lolo. -G. Kim!
Dadalhin ko kayo sa nayon namin.
Ituturo ko ang lahat ng shortcut para makarating kaagad kayo do'n.
Kaya pakiusap… Ang mahal kong Ye-bun,
wag mo siyang papatayin.
Kung mamamatay ang kawawang 'yon, di ko na kakayaning mabuhay.
Pakiligtas siya.
Pakiusap…
Ngayong gabi,
pupunta tayo sa Taepyeong-dong kasama siya.
-Ikulong n'yo ang iba. -Oo, sir.
-Buwisit ka… -Wag!
Buwisit ka!
Wag mo akong kamuhian, Choong-soo.
Paano natin ililigtas ang puno ng mangga?
Aalisin natin ang puno ng ubas.
Punyetang matanda 'yon!
Nahuli silang lahat.
Manong… totoo ba?
Nalaman mo kung sino'ng pumatay sa mga magulang ko?
Ano'ng pangalan no'ng tarantado?
Di ganiyan makipag-usap sa matatanda.
Matuwid pala siya. Marangal na miyembro ng maharlika.
Matuwid niya ang mukha niya.
Anong uri ng matuwid na tarantado ang marahas na pumapatay ng mga tao?
Dahil ilustrado siya, tapat sa bansa hanggang kamatayan,
kinailangan niyang sumali sa hukbo laban sa Donghak.
Pagkamatay ng mga magulang mo, nagretiro kaagad siya dahil sa pagsisisi.
Umalis siya sa gobyerno at mag-isa siyang naninirahan sa bayan niya.
Pero dahil sa mga sumpa, naagaw ng mga Jappo ang bansa natin.
Do'n na siya namuno ng hukbong matuwid sa Jeolla.
Siyempre, di kalaunan ay natalo din ang hukbo niya.
Di ako interesado sa kuwento niya.
Gusto kong malaman ang pangalan niya.
Sabihin mo na lang. Abala ako.
Di ko rin alam 'yon, pero nalaman ko ang palayaw niya.
Sa tuwing sasabak siya sa labanan, walang nakakapalag sa kaniya.
Kaya palayaw niya ang…
Matatag na Heneral.
Ano'ng problema mo? Ayos ka lang ba?
Gising na. Wala ng araw.
Type 14 Nambu?
-Bakit mo ikinakabit ang silencer? -May bagong plano.
Sabay tayong papasok nang walang manggugulo.
Umatake lang at itakas sila?
Gagana ba 'yon?
Marami akong nakitang bandido.
Malapit na silang umalis.
Dahil nagtraydor si Nam-chun.
Para sa 'tin.
Sandali lang.
Sino'ng gumawa ng ano para sa 'tin?
Ano'ng sinasabi mo?
Ang puno ng ubas ang babagsak imbes na ang puno ng mangga.
'Yon ang taktikang "Idaedogang."
Mahigit 10 taon na ang nakalipas, no'ng hukbong matuwid kami ni Nam-chun,
sikretong code din namin 'yon.
Ano ba 'tong "Idae?"
Puwede mo bang ipaliwanag sa 'min?
Sabihin nating nasa labanan tayo,
at nahulog tayo sa bitag ng mga Jappo at nahuli tayo…
At nanganganib tayong mamasaker.
Tulad ng kung paanong 'yong puno ng ubas ang babagsak imbes na ang mangga,
magsasakripisyo ang isa sa 'tin…
Para mailigtas ang iba.
Idaedogang.
Madalas 'yong sinasabi ni Manong Choi.
Sinadyang magtraydor ng itay ni Ye-bun?
Para sa 'tin?
Ano ba'ng iniisip ng taong 'yon?
Malamang susubukan niyang ilayo si Jang Ki-ryong sa Myeongjeong.
Kung dadalhin daw niya sila sa Taepyeong-dong,
aalis muna sa bayan ang mga bandido,
at maiiwan sa Myeongjeong ang pinakamababang bilang ng mga tropa.
Tapos…
Tapos?
Tapos tatakas tayo dito.
Sa kahit anong paraan.
Teka. Kahit wala dito ang gang ni Jang,
nakakulong tayo at walang armas. Paano natin gagawin 'yon?
Nagsakripisyo si Nam-chun para magka-tsansa tayo.
Iniligtas niya tayo, kahit na alam niyang mamamatay siya.
Tumakas na kaagad kayo, Choong-soo. Bilis!
Kaya, mga tanga, dapat magbuwis tayo ng buhay at subukan man lang natin…
Hindi natin alam
kung gaano katagal silang maloloko ng mga kasinungalingan ni Nam-chun.
Bago makahalata at bumalik si Jang…
Mabilis nating tatapusin 'to.
-Nang palihim. -At kagyat.
-Ililigtas natin… -Tatakas tayo.
Hoy, ikaw.
Saan ka ba papunta?
Dinadala mo na kami sa hilagang-silangan ngayon.
Ha?
Paanong nasa Manchuria ang Taepyeong-dong?
Ano ba'ng sinasabi mo?
Wala akong maintindihan sa sinasabi mo.
Sandali, Kimura.
Heneral.
Malapit na tayo sa sangandaan ng Yanji at Dexin.
Kung liliko siya sa Yanji, kanina pa siya nagsisinungaling sa 'tin.
Pero kung sa Dexin…
Kung liliko siya sa Dexin, dadaan tayo sa Zhixin papunta sa Hoeryŏng,
at babalik ulit tayo sa timog.
Tama.
Kaya hintayin mo na lang. Sa ngayon, siya lang ang mayroon tayo.
Hoy. Halika. Patingin ng mukha mo.
Para mailigtas sila, patutumbahin muna natin ang mga 'yon.
-Kaya mo 'yon, di ba? -Siyempre…
Alam mo, naiinis na talaga ako sa tono mo.
Bakit ka nagsasalita na parang ikaw ang boss?
Di kita tinanggap bilang boss ko.
Ginawa ko 'yon?
Kung gusto mong matapos 'to,
ako ang masusunod, hindi ikaw.
Nakuha mo?
Sige.
Mag-utos ka na.
Para mailigtas sila,
patutumbahin muna natin ang mga 'yon. Kaya mo 'yon, di ba?
Gawin mo na lang.
'Yon ang utos ko.
Tara na!
Maninigarilyo kami.
Oo, sir. Magsaya kayo.
-Ano? -Seon-bok.
-Ano'ng problema, Seon-bok? -Ayos ka lang?
Ayos ka lang?
Naimpeksiyon yata ang sugat niya.
Wag kang tumayo lang! Hahayaan mo ba siyang mamatay?
Pare!
Halika dito! May namamatay!
Bilis!
Punyeta ka!
Manahimik ka!
Pasensiya na!
Ang sakit…
Pumasok ka na dito!
Namamatay na siya!
Parang mamamatay na ako!
Buwisit.
Ano ba 'yon?
Ang sakit ng dito ko.
Ang sakit!
Mamamatay na ako! Mamamatay na talaga ako!
Ang sakit!
Mga loko kayo.
Mukha ba akong tanga para sa inyo?
Mamatay kayong lahat! Mga barbarong asong Joseon.
Hoy!
Anong ba'ng gusto mo?
Pasensiya na nga.
Pasensiya na.
Punyeta ka!
Manahimik ka!
Bitiwan mo na, gago!
Pagkabaril mo, tumakbo ka at kunin mo ang katawan
para di pumasok ang kalabog.
Ako ang nag-uutos.
Pagkabaril mo, tumakbo ka at kunin mo ang katawan para di kumalabog.
Nagtataka lang ako.
Ilang taon ka na?
Matanda na ako.
At marami na din akong napatay.
Masaya ka na?
Sa itaas. Patumbahin mo siya.
Nadulas ako. Madulas ang lupa.
Hoy, inutil!
Kunin mo ang susi! Buksan mo, bilis!
Walang bibitiw!
Mga tanga!
Di ako makapaniwala sa inyong mga aso.
Di na kailangang maghintay pa!
Tapusin ang mga payasong 'to!
Ikaw na naman?
Oo, ako nga.
Boss!
Yoon!
Punyeta. Akala ko mamamatay na ako.
Yanji at Dexin. Saan tayo dapat dumaan?
DEXIN
YANJI
Dumadal ka lang diyan.
Di kita naiintindihan, kaya sumunod ka na lang.
YANJI
Togu.
Bakit mo kami niloko?
Bakit mo kami dinala dito?
Oras. Nang-aantala siya!
Para makatakas ang mga bandido.
Pulisya ng konsulado lang ang nasa Myeongjeong ngayon.
Paikutin n'yo ang mga kabayo!
Babalik tayo sa Myeongjeong.
-Oo, sir. -Oo, sir!
Dito ka na lang.
Kung susuwertehin ka, magdurugo ka hanggang sa mamatay ka.
Kung hindi, pagpipiyestahan ka ng mga halimaw.
Ang anak ko…
Alagaan mo siya, Choong-soo.
Oras nang magpakita ka.
Pasensiya, natagalan ako.
Yoon.
Grabe…
Bakit ka pa bumalik dito?
Dapat tumakas ka na no'ng may pagkakataon ka.
Pasensiya na kung naiparanas ko sa 'yo 'to.
Di nagsasabi ng ganiyan ang magkapamilya. Wag mo nang alalahanin 'yon.
Nagsakripisyo si Nam-chun
para iligtas tayo.
Oo, nakita ko din 'yon.
Ililigtas ko siya anuman ang mangyari.
Dapat ayusin mo ang sarili mo at…
Napapaligiran kayo!
Ano 'yon?
Sumuko na kayo!
Patayin n'yo ang ilaw. Baba.
Sumuko na kayong lahat!
Kung tatanggi kayo, paparusahan kayo sa ngalan ng katarungan!
Uubusin namin kayo!
ANG LAHAT NG TAO, LUGAR, ORGANISASYON, SALITA, PANGYAYARI, AT EPISODE
NA BINANGGIT O INILARAWAN SA PALABAS NA ITO AY KATHANG-ISIP
ANG ANUMANG PAGKAKAHAWIG SA REYALIDAD AY NAGKATAON LANG
Tagapagsalin ng Subtitle: April Jean Abendan