Czy oni mają pojęcie, ile to jest warte?
Panie Yamada! Co pan robi?
Hashimoto, pomóż mi to przesunąć, szybko!
Szybciej!
Nie mamy na to czasu!
Musi pan opanować sytuację!
Japońska armia i policja walczą ze sobą.
Wmieszali się Joseończycy i zapanował chaos!
Jak mam temu zaradzić?
Nadinspektor Ōoka został poważnie ranny.
Jeśli nie dowiemy się, co się tu dzieje, to wszyscy zginiemy.
Jak…
Jak to wyniesiemy?
Najdroższa rzecz, jaka tu jest.
Proszę podjąć decyzję!
Nie potrafię…
Panie Yamada!
To koniec.
Niech on zdecyduje, nie ja.
Jang Ki-ryong.
BANDYCKA PIEŚŃ
Wstrzymać ogień!
Sam go zabiję.
Stać!
Spotkanie z tobą w tym miejscu przypomina mi
Gurye sprzed 11 lat.
Racja.
Gdybyś tylko został przy mnie i słuchał rozkazów.
Nie byłoby tylu kłopotów.
Naprawdę się starałem.
Ale nie mogłem tego znieść.
To były gówniane czasy.
Ty i twoja niewyparzona gęba.
Szybko z tobą skończę.
To ostatni podarunek od pana dla niewolnika.
Cholera!
Nie mogę cię zabić.
Byłem zdeterminowany i prawie to zrobiłem…
Ale nie potrafię.
Już nigdy nie użyjesz broni prawą ręką.
Przestań nękać rodaków.
I żyj jako Lee Gwang-il, Joseończyk.
Nie Shohei Miura, japoński żołnierz.
Bądź uprzejmy jak niegdyś.
Zanim włożyłeś mundur.
Rozumiesz?
Ja…
Nie pamiętałam go.
Mówiłam mu, by wrócił cały i zdrów.
To on wielokrotnie uratował mi życie.
Spędziłam z nim kilka dni
i się nie zorientowałam.
Nie mogę pozwolić mu umrzeć.
Zatrzymaj auto.
- Nie może umrzeć samotnie. - Nie.
Nie musisz tego robić.
Proszę o rozkaz.
Wstrzymać ogień.
Weźmiemy go żywego.
Pojmać go?
Czemu pozwala pan szmaciarzowi żyć?
Kazałem ci schwytać go żywcem!
To rozkaz.
Rozkaz?
Do diabła.
Miura, czy ty zwariowałeś?
Słuchaj.
Bacz na słowa, Ishida.
Jestem wyższy rangą.
Mam dość słuchania joseońskiego psa
jako dowódcy.
Zginiesz ze swoim kumplem.
Przybyliśmy odebrać pieniądze od kuriera.
Dobrze się przygotowaliśmy.
Możesz nam zaufać.
Przecież…
Żołnierze!
Wycelować w te joseońskie psy!
…jesteśmy ruchem oporu.
Pal!
Wycofać się!
Uciekać!
Zginiesz, jeśli tu zostaniesz.
Puszczaj, ścierwo!
Gwang-ilu!
Uciekaj i nigdy nie wracaj, idioto.
Cholera.
Tu się pożegnamy. Mój towarzysz odprowadzi cię na stację.
Niech to będzie krok ku naszej niepodległości.
Oczywiście.
Jesteśmy wdzięczni. Do zobaczenia w wyzwolonej ojczyźnie.
Chwileczkę!
Mogę o coś prosić?
Zebrać broń i amunicję!
Byle szybko!
Tak jest!
Przyjaciel Seon-bok? Jesteś ranny?
Nic mi nie jest.
Nasi ludzie ją eskortują.
Bez obaw.
Oczywiście.
Wciąż tu jesteś.
Bałem się, że nie zdążę.
Pani Nam przekazuje list.
Nie mogła wręczyć go osobiście.
Piszę do ciebie, by wyjaśnić, jak się czułam do tej pory.
Gdy przybyłam do Gando,
odżyła we mnie nadzieja.
W Gyeongseongu było to niemożliwe.
Jednak po kilku dniach
zrozumiałam, że ta nadzieja to iluzja.
Wolne i tętniące życiem miasto nie należało do nas.
Przekonałam się, że nie ma żadnej nadziei
dla Joseończyków.
Byłam przerażona i zmartwiona.
Czułam się winna ich śmierci.
Czułam się bezradna, gdy moje przekonania zderzyły się z rzeczywistością.
Wtedy spotkałam ciebie.
Kim jesteś?
Ogarnęła mnie rozpacz,
zrezygnowanie i poczucie porażki.
Ale ty dałeś mi najważniejszą lekcję.
W tej chwili jest ponuro i brak perspektyw.
Twoje słowa uświadomiły mi,
że jeśli poddam się z powodu braku nadziei,
to już zawsze będę żyła w mroku.
Dlatego od teraz
pielęgnuję w sercu nadzieję, ale uzbrajam się w cierpliwość.
Zamierzam walczyć do dnia, gdy Joseon odzyska niepodległość.
Mam nadzieję i modlę się,
że twoje życzenie posiadania domu na własnej ziemi
wkrótce się spełni.
Obyśmy znów się spotkali.
Tymczasem będę wspominała nasze wspólne chwile.
Dziękuję za wszelką waszą pomoc.
Myślałeś o wstąpieniu do ruchu oporu?
Muszę chronić nie tylko kraj. Do widzenia.
Jedziesz do Myeongjeongu?
Teraz to zbyt niebezpiecznie.
Muszę. Rodzina na mnie czeka.
Przygotować się do wymarszu!
Tak jest!
Powinieneś się wycofać.
My się tym zajmiemy.
Dobrze.
Eon-nyeoni, to nasza walka.
Nie twoja.
Powinnaś się stąd wynosić.
Znów zrzędzisz?
Zostaję do końca.
Mam gdzieś, czy zginę…
Słuchaj mnie!
Naprawdę chcesz tu umrzeć, smarkulo?
Panie Choi.
Co się z tobą dzieje?
Czemu każesz mi być złą osobą?
Odejdź,
bo inaczej cię zabiję.
Panie Choi…
Nie jesteśmy tak zdesperowani, by prosić o pomoc płatną zabójczynię.
Wynoś się stąd!
Przesadziłeś.
Niech będzie.
Giń samotnie.
Zepsuty bachor.
- I jak? - Nie ruszaj się stamtąd!
Odesłałam Yoona. Ależ jestem zmęczona.
Nie mam amunicji.
Przynieś ją!
Pospiesz się!
- Naboje! - Ty sukinsynu!
A ty dokąd? Niech cię szlag!
Już nie żyjesz.
Mogę to robić…
cały dzień!
- San-gun. - Miałaś się nie ruszać!
Przyniosłam amunicję!
- Racja. - Proszę.
W porządku.
Moje nogi…
Tylko tyle?
Więcej nie znalazłam. Nie zmarnuj.
Mam ich sporo do ubicia!
To strzelaj z głową!
Co jest…
Co?
Dwa? To oszukiwanie.
Mam tylko jeden.
Jebany sukinsyn.
Snajper!
Nie ruszaj się.
Gdzie jest?
Znajdź go.
Kurwa.
- Nie widzisz? - Nie.
Przyjrzyj się!
Cholera…
Mam przejebane.
Gdzie jesteś, szefie?
Widzę cię, draniu.
Znalazłeś go? Gdzie jest?
Gdzie?
- Podnieś ręce do góry. - Dlaczego?
Po prostu podnieś.
Czemu?
Mamy przesrane?
Lee Yoon.
Gdzie jest?
Gdzie jest Lee Yoon?
Cholera, co robić?
Hej.
Ty decyduj.
Wracamy czy nie?
Czego oczekiwałam?
Naprawdę wrócimy z niczym?
Nie mam pojęcia, mnie nie pytaj.
Tak jest.
Cholera.
Zaczekaj. Nie działaj pochopnie.
Nie będę siedzieć bezczynnie.
Nic teraz nie możemy zrobić.
Poczekajmy na odpowiedni moment.
Mówisz, jakby to było proste.
Ci wieśniacy to twoi ludzie.
Powinieneś ich ratować, a nie czekać na lepszy moment.
Chcę ich uratować, nie rozumiesz?
Masz się za odważną?
To nie odwaga, tylko brawura.
Nie bądź lekkomyślna.
Zginęłabyś na próżno.
A ty nie bądź żałosny.
Nie ma mowy, żebym zginęła.
Myślisz, że żyjesz, bo masz talent?
- Masz tylko fart. Nie rozumiesz? - Wcale nie.
Jeśli masz zamiar gderać, to spadaj.
Uratuję pana Choia.
Zdaje się, że jesteś mu to winna.
Ale twoje życie też jest cenne.
Jeśli zginiesz, pęknie mu serce.
Za mną.
Co masz na myśli?
Chcesz pełnej władzy nad jeńcami?
Generał chce skorzystać z sytuacji
i zniszczyć ich kryjówkę, wioskę Taepyeong-dong.
Jednak, jak pan wie, panie Yamada…
Nie wiecie, gdzie leży Taepyeong-dong.
Ponoć nikt nie wie od śmierci Nodeoksana.
Nawet niewielu Joseończyków to wie.
Ma pan rację.
Dlatego prosimy o przekazanie nam wszystkich więźniów.
Pogróżki nie wystarczą, żeby wyjawili lokalizację wioski.
Oboje o tym wiemy.
Czy to naprawdę konieczne?
Wystarczy ukarać kilku przywódców.
To niedopuszczalne.
Spełniliśmy pańską prośbę.
Pora wywiązać się z umowy, panie Yamada.
W ten sposób utrzymujemy wzajemne zaufanie.
Nieprawdaż?
Dlaczego chcecie zaatakować Taepyeong-dong?
Zabiję go.
Lee Yoona.
Musimy pojmać i zabić ich przywódcę.
Tu mieszka szef oddziału w Gando.
Możemy tu zaczekać.
Ktoś go postrzelił, trafił do szpitala.
Nie chciał mi wyjawić, kim był napastnik.
Myśli, że narobię sobie kłopotów.
Jeśli dorwę tego sukinsyna,
rozniosę go na strzępy.
Uspokoiłam się, jak chciałeś.
Mów, jaki masz plan.
Co robimy?
Zaczekamy do zmroku.
Lepiej działać pod osłoną nocy.
A potem?
Jedno z nas zajmie Jang Ki-ryonga, a drugie uratuje wszystkich z komisariatu.
Powinna go zająć zręczniejsza osoba.
Im dłużej go zatrzymam, tym więcej będziesz mieć czasu.
Dobrze. Odwrócę uwagę.
Nie, ja to zrobię.
Uratujesz ludzi. To dużo ważniejsze.
Nie potrafię ci zaufać.
A jeśli zginiesz w pięć minut?
Bandyci i policja będą na nas czekać.
To byłby koniec nas wszystkich.
Tak nie będzie.
Skąd ta pewność?
Jestem dobry.
Chwalisz się?
Niezły moment na przechwałki.
Prawie się zgodziłam.
Wiesz, co czuję, gdy z tobą rozmawiam?
Co?
Nieważne.
Wezmę amunicję z magazynu Seon-bok. Odpocznij.
Kiedy ostatnio spałaś?
Dziękuję.
Za co?
Dzięki tobie dotrzymałem słowa danego pani Hee-shin.
I dziękuję, że nie porzuciłaś pana Choia.
Zdrzemnij się.
Otrzymaliśmy od konsula Yamady
pełną władzę nad więźniami.
Chcemy tylko jednego.
Położenia
waszej wioski, Taepyeong-dong.
Ten skurwiel chce, żebyśmy wyjawili położenie Taepyeong-dong.
Ktokolwiek nam odpowie, przeżyje.
A cała reszta zginie.
Zabiją nas, jeśli nie powiemy.
Słuchajcie mnie wszyscy!
Nawet jeśli…
wszyscy mamy umrzeć,
musimy chronić
nasze rodziny.
Nie zastraszą nas.
Panie Choi!
Ty.
Mów, gdzie jest Taepyeong-dong.
Czekaj na swoją kolej, dziadku!
Gadaj?
Gdzie jest Taepyeong-dong?
Zamknij się, sukinsynu!
Cheon-man!
Gdzie jest Taepyeong-dong?
Skurwysynu!
Stary, powiesz im?
Słabo orientuję się w terenie.
Zgubiłbym się w drodze do piekła.
Chodźmy razem. Pokażę ci drogę.
Mam cię dość, dupku!
Powiesz mu?
Jaki sens żyć bez was?
Zabierzcie mnie do tego piekła.
Geumsu, nie!
Gdzie jest Taepyeong-dong?
Zbliż się.
Powiem ci.
Boisz się?
Zbliż się, mówię.
Powiem ci, jeśli się nachylisz.
Mów.
Za kogo mnie masz, szmaciarzu?
Powiem wam!
Nie, Nam-chun!
- Nie! - Zginiemy!
Powiem, gdzie jest wioska.
- Dziadku! - Pozwólcie mi żyć.
I mojej córce, Ye-bun.
Nam-chun!
- Nam-chun! - Nie mów!
Cicho bądź, Choong-soo!
Nam-chun!
Zwariowałeś?
To przez ciebie, Choong-soo!
Mówiłem, żeby się nie mieszać.
Miałeś przestać martwić się o Yoona i chronić naszą wioskę!
Spójrz na nas.
Jak skończyliśmy?
Co nas spotkało przez ciebie i Yoona?
Zaprowadzę was do Taepyeong-dong.
Proszę…
Panie Kim!
- Dziadku. - Panie Kim!
Zaprowadzę was do wioski.
Pójdziemy na skróty i wkrótce tam dotrzemy.
Tylko błagam. Moja Ye-bun…
Oszczędźcie ją.
Jeśli ona umrze, nigdy sobie nie wybaczę.
Oszczędźcie ją.
Błagam…
W nocy
wyruszymy z nim do Taepyeong-dong.
- Resztę wsadźcie do więzienia. - Tak jest.
- Ty draniu. - Nie rób tego.
Do licha!
Nie gardź mną, Choong-soo.
Jak ocalić brzoskwinię?
Należy pozbyć się śliwy.
Stary skurwiel!
Wszystkich złapali.
Czy to prawda?
Wiesz, kto zabił moich rodziców?
Jak drań się nazywa?
Nie można tak mówić o starszych.
To szlachetny człowiek. Szanowny w wyższych sferach.
Szlachetny skurwiel.
Jak taki człowiek może zabijać tak brutalnie?
Będąc wiernym i lojalnym wobec kraju aż do śmierci.
Musiał dołączyć do operacji przeciwko Donghakowi.
Po śmierci twoich rodziców wycofał się z poczucia winy.
Wycofał się z urzędu i zamieszkał w odosobnieniu w rodzinnym mieście.
Ale niestety,
Japońce przejęli nasz kraj.
Wtedy zaczął dowodzić partyzantami w Jeolli.
Oczywiście ponieśli ogromne straty.
Nie interesuje mnie jego historia.
Chcę wiedzieć, jak się nazywa.
Mów, jak się nazywa. Nie mam czasu.
Nie znam imienia, ale znam przydomek.
Gdy wkraczał na pole bitwy, nikt się z nim nie równał.
Stąd jego przydomek…
Niezwyciężony Generał.
Co z tobą? W porządku?
Szykuj się. Słońce zaszło.
Nambu Typ 14.
Czemu zakładasz tłumik?
Zmiana planów.
Wejdziemy do środka bez żadnej dywersji.
Wparować i wszystkich rozwalić?
To zadziała?
Sporo tych konnych bandytów.
Wkrótce odjadą.
Bo Nam-chun zdradził.
Dla nas.
Chwila.
Co dla nas zrobił?
O czym mówisz?
Śliwa zostaje ścięta zamiast brzoskwini.
To taktyka zwana „idaedogang”.
Ponad dziesięć lat temu, gdy Nam-chun i ja byliśmy partyzantami,
był to nasz tajny szyfr.
Co to w ogóle znaczy?
Możesz wyjaśnić, żebyśmy zrozumieli?
Załóżmy, że toczymy walkę
i zostajemy pojmani przez Japońców.
Gdy wszystkim grozi śmierć…
Wtedy śliwa musi polec zamiast brzoskwini.
Jeden poświęca się dla reszty.
By ocalić towarzyszy.
Idaedogang.
Pan Choi o tym opowiadał.
Zatem ojciec Ye-bun udaje zdrajcę?
Dla nas?
Co on sobie wyobraża?
Pewnie chce wywabić Jang Ki-ryonga z Myeongjeongu.
Obiecał zaprowadzić ich do Taepyeong-dong.
Konni bandyci na jakiś czas opuszczą miasto.
Pozostanie garstka policjantów.
A wtedy…
Co?
Musimy się wydostać.
Za wszelką cenę.
Nawet jeśli nie ma tu gangu Janga,
jesteśmy zamknięci i nieuzbrojeni. Jak to zrobić?
Nam-chun poświęcił życie, by dać nam szansę.
Postawił wszystko na jedną kartę.
Uciekaj szybko, Choong-soo. Szybko!
Dlatego też musimy zaryzykować i podjąć jakieś działanie.
Nie wiemy,
jak długo zdoła ich zwodzić.
Zanim Jang się zorientuje i wróci…
Musimy się z tym uporać.
- Potajemnie. - I szybko.
- Uratujemy ich. - Uciekniemy stąd.
Hej, ty.
Dokąd nas prowadzisz?
Zmierzamy na północny wschód.
Co?
Taepyeong-dong miałby być w Mandżurii?
Co tam gadasz?
Nie rozumiem ani słowa.
Czekaj, Kimura.
Generale.
Przed nami skrzyżowanie do Yanji i Dexin.
Jeśli skręci do Yanji, to znaczy, że wywiódł nas w pole.
Jeśli wybierze Dexin…
To miniemy Zhixin i ruszymy w stronę Hoeryŏngu.
Wracając na południe.
Zgadza się.
Przekonamy się.
Na razie mamy tylko jego.
Chodź tu. Pokaż twarz.
Jeśli chcemy ich uratować, musimy tych zabić.
- Dasz radę? - Jasne.
Ten twój ton działa mi na nerwy.
Czemu zachowujesz się, jakbyś był szefem?
Nie akceptuję cię jako szefa.
Tak mówię?
Jeśli chcesz to załatwić,
będziesz wykonywał moje rozkazy.
Zrozumiano?
Dobra, jasne.
To wydaj rozkaz.
Jeśli mamy ich uratować,
musimy zabić tych tutaj. Dasz radę, tak?
Zrób to.
To rozkaz.
Rusz się.
Idziemy na papierosa.
Tak jest.
Seong-bok?
- Co z tobą? - W porządku?
- Wszystko dobrze? - Pewnie rana jest zakażona.
Nie stój tak! Pozwolisz jej umrzeć?
Hej!
Podejdź tu! Ktoś umiera.
Pospiesz się!
Ty draniu!
Zamknij się!
Przepraszam!
Boli!
Podejdź tu!
Ona umiera!
Strasznie boli!
Cholera.
Co jest?
Boli mnie.
Okropnie!
Ja umieram! Naprawdę.
Boli!
Wy gnojki.
Macie mnie za głupiego?
Gińcie wszyscy!
Prostackie joseońskie psy.
Hej!
Czego chcesz?
Przepraszamy.
Wybacz, skurwielu.
Zamknij się!
Oddaj klucze, draniu!
Gdy strzelisz, podbiegnij i chwyć ciało, żeby nie upadło.
Ja tu rządzę.
Gdy strzelisz, chwyć ciało, żeby nie upadło.
Pytam z czystej ciekawości.
Ile masz lat?
Wystarczająco dużo.
I zabiłam sporo ludzi.
Zadowolony?
Tamten, załatw go.
Ziemia była śliska.
Ty gnoju!
Weź klucze! Otwórz szybko!
Utrzymać pozycje!
Durnie!
Joseońskie kundle.
Nie ma co czekać.
Wykończyć tych klaunów!
Znowu ty?
Tak, to ja.
Szefie!
Yoon!
O kurwa, myślałem, że zdechnę.
Yanji i Dexin. Którędy teraz?
DEXIN
YANJI
Gadaj, ile chcesz.
Nic nie rozumiem. Za mną.
YANJI
Togu.
Czemu nas oszukałeś?
Po co nas tu przywiodłeś?
Czas. Grał na zwłokę!
Żeby mogli uciec z więzienia.
W mieście zostali tylko policjanci.
Zawracać!
Wracamy do Myeongjeongu.
- Tak jest. - Tak jest.
Ty zostajesz.
Obyś się wykrwawił.
Inaczej pożrą cię zwierzęta.
Moja córka…
Zajmij się nią, Choong-soo.
- W końcu jesteś. - Wybaczcie spóźnienie.
Yoon.
Rety…
Po co tu wróciłeś?
Powinieneś uciekać, gdy miałeś okazję.
Przepraszam, że cierpieliście przeze mnie.
W rodzinie tak się nie mówi.
Nie martw się.
Nam-chun poświęcił się,
by nas ratować.
Tak, widziałem.
Uratuję go, jeśli zdołam.
Weź się w garść i…
- Jesteście otoczeni! - Co jest?
Poddajcie się!
Zgasić światła.
Poddajcie się!
Jeśli odmówicie, zostaniecie ukarani w imię sprawiedliwości!
Zabijemy wszystkich!
PRZEDSTAWIONE W SERIALU OSOBY,
MIEJSCA, ORGANIZACJE, NAZWY I WYDARZENIA SĄ FIKCYJNE.
PODOBIEŃSTWO DO FAKTÓW JEST PRZYPADKOWE.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk