พวกนั้นรู้บ้างไหมว่าชิ้นนี้มูลค่าเท่าไหร่
ท่านกงสุลครับ ทำอะไรอยู่
รองกงสุลฮาชิโมโตะ มาช่วยกันขยับนี่ก่อน
เร็วเข้า!
นี่ไม่ใช่เวลามาหวงของนะครับ ท่านกงสุล
ท่านต้องออกไปรับมือกับสถานการณ์ข้างนอก
กองทหารญี่ปุ่นกับกองตำรวจ เดือดจนยิงกันเองแล้ว
ยิ่งตอนนี้มีพวกโชซอนเข้ามาเกี่ยว มันวุ่นวายไปกันใหญ่
แล้วจะไปจัดการได้ยังไงเล่า
แม้แต่ผู้กำกับโอกะยังโดนยิงบาดเจ็บสาหัส
ถ้าเราไม่คิดให้ดีก่อนทำอะไรลงไป เราก็จะตายเหมือนกัน
นั่น…
เราจะเก็บโคมระย้านั่นยังไงดีเนี่ย
นั่นน่ะของที่แพงสุดในนี้เลย
ท่านครับ ตัดสินใจหน่อยสิครับ
แต่ฉันทำไม่ได้…
ท่านกงสุล!
ใช่แล้ว
ให้มันจัดการดีกว่า ฉันไม่ต้องทำเองหรอก
จางกีรยง
(ลำนำคนโฉด)
อย่าเพิ่งยิง!
ฉันจะฆ่ามันเอง
หยุดก่อน
อยู่กับแกที่นี่ตอนนี้ทำให้ฉันนึกถึงเรื่องเก่าๆ
ที่กูรเยเมื่อ 11 ปีก่อน
จริงสินะ
ถ้าตอนนั้นแกอยู่ข้างฉันและทำตามที่ฉันสั่ง
เราก็คงไม่ต้องมีเรื่องกันแบบนี้หรอก
ที่จริงก็เคยพยายามไปแล้ว
แต่ทนต่อไปไม่ไหว
มันทุเรศทุรังเกินไป
ปากดีไม่มีเปลี่ยน
ฉันจะช่วยให้ไปสบายก็แล้วกัน
ถือเป็นของขวัญชิ้นสุดท้าย ที่นายน้อยจะมอบให้ไอ้ทาสไม่รักดี
ฉิบ
ฉันทำไม่ได้
ฉันอยากฆ่านายใจจะขาด
แต่ฉันทำไม่ได้
นายจะใช้มือขวาจับปืนไม่ได้อีก
หยุดทำร้ายเพื่อนร่วมชาติเสียที
ต่อไปก็ใช้ชีวิตเป็นอีกวังอิลคนโชซอนเถอะนะ
ไม่ใช่มิอุระ โชเฮย์
กลับไปเป็นคนดีแบบที่นายเคยเป็น
ก่อนจะใส่เครื่องแบบนั้นเถอะ
เข้าใจไหม
ฉัน…
ฉันจำเขาไม่ได้เลย
ฉันอวยพรให้เขามีชีวิตรอดกลับมา
เพราะเขาช่วยชีวิตฉันไว้หลายครั้งหลายครา
แต่ทั้งที่อยู่ใกล้ชิดกับเขาตั้งหลายวัน
ฉันกลับนึกไม่ออก
ฉันปล่อยเขาไปทั้งอย่างนี้ไม่ได้
หยุดรถก่อนได้ไหมคะ
- ฉันปล่อยให้เขาตายคนเดียวแบบนี้ไม่ได้ - ไม่
คุณไม่ต้องกลับไปช่วยเขาหรอก
สั่งยิงเลยสิครับ
อย่ายิง
จับตัวมันมา
จับมันงั้นเรอะ
ยังจะไว้ชีวิตมันอีกหรือไง
ฉันสั่งแกให้จับก็ไปจับมันสิวะ!
นั่นเป็นคำสั่ง
คำสั่งเหรอ
โธ่เว้ย!
มิอุระ สติแกหายไปแล้วหรือไง
นี่
ระวังปากหน่อย อิชิดะ
ฉันยังเป็นผู้บังคับบัญชาของแกนะ
กูเหลืออดแล้วที่ต้องรับใช้ไอ้โชซอนสวะอย่างมึง
ต้องเป็นลูกน้องคนอย่างมึง
มึงตายพร้อมกับเพื่อนมึงเถอะ
จู่ๆ เราก็ได้เงินทุนจากคนที่เราไม่รู้จัก
คิดว่าเราจะไม่เตรียมตัวป้องกันอะไรเลยเหรอ
เชื่อใจเราเถอะ
ถึงยังไง พวกเรา…
ทหาร!
เล็งที่ไอ้สวะโชซอนสองตัวนั่น!
คือกองกำลังกู้ชาติ
ยิง…
ทุกคน ถอยก่อน!
หนีเลย!
รีบหนีเร็วเข้าถ้ายังไม่อยากตาย
ปล่อยกู!
กวังอิล!
ไปจากที่นี่แล้วไม่ต้องกลับมาอีก เจ้าโง่
ให้ตาย…
เราคงต้องลากันตรงนี้ สหายผมจะพาคุณไปส่งที่สถานี
ฉันหวังว่าเงินก้อนนี้จะมีประโยชน์ ต่อการกู้เอกราชของเรา
ครับ มีประโยชน์แน่
ขอบคุณมากที่ลำบากนะครับ
แล้วพบกันใหม่ในวันที่ชาติเราได้รับเอกราช
คุณคะ
รบกวนหน่อยค่ะ ช่วยอะไรฉันอีกอย่างได้ไหม
เก็บแต่ปืนกับกระสุน
รีบเก็บให้เร็วที่สุด
ครับ
เพื่อนของสหายซอนบกสินะ บาดเจ็บหรือเปล่า
ผมไม่เป็นไร
คนของเราจะพาสหายคุณไปส่งอย่างปลอดภัย
ไม่ต้องห่วงนะครับ
ครับ
ดีจริงที่ยังอยู่
กลัวว่าจะมาไม่ทันเสียแล้ว
สหายนัมฮีชินฝากมาให้คุณ
เธออยากมอบให้คุณเอง แต่ว่าไม่มีโอกาส
ฉันเขียนจดหมายนี้ขึ้นมา เพื่อจะบอกความรู้สึกที่มีถึงตอนนี้
ตอนที่มาถึงกันโดครั้งแรก
ฉันรู้สึกมีความหวัง เมื่อเห็นเมืองที่อิสรเสรี มีชีวิตชีวา
แบบที่ฉันนึกภาพไม่ออกเลยตอนอยู่ในกย็องซอง
แต่หลังจากผ่านไปไม่กี่วัน
ฉันก็ได้รู้ว่าความหวังนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา
เมืองที่มีอิสรเสรีและมีชีวิตชีวานั้น ไม่ใช่เมืองของเรา
ฉันได้เห็นกับตาว่า ที่นี่ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความหวัง
สำหรับคนโชซอน
ฉันเลยรู้สึกกลัวและสิ้นหวัง
รู้สึกว่าฉันมีส่วนผิดที่คนโชซอนต้องเสียชีวิต
ฉันรู้สึกไร้กำลัง ไม่มีอำนาจพอ ที่จะทำตามสิ่งที่ฉันเชื่อมั่น
จนกระทั่งฉันได้พบกับคุณ
แกเป็นใคร
ขณะที่สิ้นหวัง กำลังคับแค้นใจ
โกรธและกลัวที่จะต้องพบกับความล้มเหลว
คุณก็ได้สอนบทเรียนสำคัญที่สุดในชีวิตให้กับฉัน
ในกันโดก็ทั้งมืดมนและสิ้นหวังจริงๆ นั่นแหละ
คำของคุณทำให้ฉันคิดได้
ถ้าฉันยอมแพ้แค่เพราะมองไม่เห็นความหวัง
ฉันก็จะต้องอยู่ในความมืดมนตลอดไป
ดังนั้น นับจากนี้
ในใจฉันจะมีความหวังอยู่เสมอ และฉันจะอดทน
ฉันจะสู้ต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ จนกว่าโชซอนจะได้รับเอกราช
ฉันจะคอยภาวนา
ขอให้ความฝันที่จะปลูกบ้านบนแผ่นดินของเรา
สมหวังตามที่ตั้งใจ
จนกว่าเราจะพบกันใหม่
ฉันขอสัญญาว่าจะไม่มีวันลืมช่วงเวลาที่อยู่กับคุณ
ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ พบกันเมื่อเส้นทางนำเรากลับมาเจอกันอีกครั้ง
เคยคิดจะเข้าร่วมกับพวกเราไหม
ผมมีอย่างอื่นต้องปกป้อง ขอตัวก่อน
อย่าบอกว่าจะกลับไปมย็องจอง
ตอนนี้ที่นั่นมันอันตรายมากนะ
อันตรายก็ต้องไป ครอบครัวรอผมอยู่
ทุกคน! กลับฐาน!
ครับ
ถอยได้ก็ถอยนะ
เราจะรับช่วงต่อเอง
ครับ
ออนนยอนอี นี่เป็นศึกของเรา
ไม่ใช่ศึกของเจ้า
เจ้าช่วยพวกเราเยอะแล้ว รีบหนีไปเถอะ
ลุงพูดอะไรของลุง
เริ่มแล้วก็ต้องอยู่ต่อจนจบสิ
ฉันไม่สนหรอกถ้าจะต้องตายที่นี่…
ฟังข้า
คิดได้ยังไงว่าจะตายที่นี่ เจ้าเด็กดื้อ
ลุง
ลุงนั่นแหละเป็นบ้าอะไร
ทำไมต้องผลักให้ฉันเป็นคนไม่ดีอยู่เรื่อย
หนีไปตอนนี้
ไม่อย่างนั้นข้าจะฆ่าเจ้าก่อนเลย
ลุง…
เรายังไม่จนตรอกถึงขั้นขอความช่วยเหลือ จากผู้หญิงที่ฆ่าคนแลกเศษเงิน
ไปซะ!
ลุงพูดเกินไปแล้วนะ
เอางั้นก็ได้
อยากตายคนเดียวก็เชิญ
เด็กอะไรไม่ไหวเลย
- เป็นไงบ้าง - อย่าโผล่หัวออกไปสิพี่
ฉันไปส่งยุนมา เหนื่อยชะมัดเลย
กระสุนหมดแล้ว
กระสุนเหรอ
- เร็วสิ! - โอ๊ยเวร
- กระสุน! - อีตาบ้า
เฮ้ย! จะรีบไปไหน ไอ้…
แกไม่ได้ตายดีแน่
แค่นี้ไม่เหนื่อยหรอกเว้ย
เข้ามา!
- ซันกุน - ก็บอกว่าอย่าผลุบๆ โผล่ๆ
เอากระสุนมาให้ไง ไอ้เวรนี่
- อ้าว เออ - นี่
ดีๆ
โอ๊ย ปวดขา…
มีแค่นี้เองเหรอ
หาแทบไม่ได้แล้ว แกก็อย่าใช้เปลืองสิ
แค่นี้จะพอได้ไงเล่า
ก็ฆ่าแต่ตัวเบ้งๆ สิวะ
อะไร…
มีอะไร
ไม่ยุติธรรมนี่หว่า
แกมีตั้งสองอัน
ไอ้แม่ย้อย!
พลซุ่มยิง!
อย่าขยับนะพี่
มันอยู่ไหน
หาให้เจอไวๆ
โธ่เว้ย
- ไม่เจอเหรอ - ไม่เจอ
ดูดีๆ สิ
ฉิบหาย
ซวยแล้วตู
ไม่นะลูกพี่
เจอแกแล้ว ไอ้เลว
เจอแล้วเหรอ มันอยู่ไหน
อยู่ไหน
- ยกมือขึ้น - ทำไม
ยกๆ ไปเถอะน่ะ
ทำไม
เราซวยแล้วเหรอ
อียุน
มันอยู่ไหน
ไอ้อียุนอยู่ไหน
เอาไงดีวะเนี่ย
นี่
เลือกให้หน่อยสิ
จะกลับไปดีไหม
ฉันคิดอะไรอยู่เนี่ย
กลับไปมือเปล่าจะดีหรือครับ
ฉันก็ไม่รู้ ไม่ต้องมาถาม
ครับ
เวร
หยุดก่อน อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม
จะให้อยู่เฉยๆ ได้ยังไงล่ะ
ตอนนี้เราสองคนยังทำอะไรไม่ได้
ต้องรอจังหวะเหมาะก่อน
นี่ แกพูดเหมือนมันเป็นเรื่องเล็กๆ
นั่นมันก็คนในหมู่บ้านแกทั้งนั้นนะ
แกนั่นแหละควรไปช่วยพวกเขา ไม่ใช่รอจังหวะเหมาะ…
ฉันอยากช่วยมากกว่าเธออีก ดูไม่ออกหรือไง
คิดว่าตัวเองกล้ามากงั้นสิ
แบบนี้เรียกว่าโง่ต่างหาก
อย่าทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง
สถานการณ์แบบนี้ ออกไปจะตายเปล่า
ไม่ต้องมาสอนฉัน
ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอก
คิดว่าที่รอดมาได้ทุกวันนี้เพราะตัวเองเก่งเหรอ
- เธอก็แค่โชคดี เข้าใจไหม - ไม่เข้าใจ
พล่ามเสร็จแล้วก็ช่วยไสหัวไปไกลๆ
ฉันจะไปช่วยลุง
เธออยากช่วยลุงเพราะรู้สึกติดหนี้บุญคุณ
แต่อย่าลืมว่าชีวิตเธอก็มีค่า
อย่าเธอรนหาที่ตาย เธอจะทำให้ลุงใจสลาย
ตามฉันมา
นี่หมายความว่ายังไง
จะขอสิทธิ์จัดการคนพวกนั้นเองงั้นเหรอ
ท่านแม่ทัพของเราอยากใช้โอกาสนี้
ทำลายหมู่บ้านแทพย็องดง ที่เป็นแหล่งกบดานของพวกมัน
แต่อย่างที่ท่านกงสุลก็คงรู้ เราไม่…
ไม่รู้พิกัดแน่นอนของแทพย็องดงสินะ
ตั้งแต่โนดกซันตาย ก็ไม่มีใครรู้ว่าหมู่บ้านนั่นอยู่ที่ไหน
แม้แต่ในหมู่คนโชซอนด้วยกัน ยังแทบไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำ
พูดถูกแล้วครับ
เราจึงอยากได้สิทธิ์ในการจัดการคนพวกนั้น
แค่ขู่เล็กน้อย ไม่งั้นมันคงไม่ยอมบอกว่าหมู่บ้านอยู่ไหน
ใช่ไหมล่ะครับ ท่านก็รู้ดีนี่นา
แต่ต้องทำถึงขั้นนี้เลยเหรอ
ที่จริงแค่ลงโทษพวกหัวโจกไม่กี่คนก็พอแล้ว…
แค่นั้นไม่พอ
เรามาที่นี่ตามคำขอของท่านกงสุลแล้ว
ท่านกงสุลก็ต้องทำตามคำขอของเราเช่นกัน
แบบนั้นถึงจะรักษาความสัมพันธ์ของเราต่อไปได้
ไม่เห็นด้วยเหรอครับ
ทำไมถึงอยากทำลายหมู่บ้านแทพย็องดงนักล่ะ
ฉันจะไปฆ่ามัน
อียุน
เพราะเราอยากจับตัวและฆ่าหัวหน้าของมัน
นี่บ้านผู้จัดการสาขากันโดขององค์กรฉัน
ตอนนี้เราอยู่ไปก่อนได้
เขาโดนไอ้เลวที่ไหนไม่รู้ยิงเข้า จนต้องไปนอนโรงพยาบาล
ฉันถามแทบตายว่าใครยิง แต่เขาก็ไม่ยอมบอก
เขากลัวว่าฉันจะโดนหางเลขไปด้วย
ถ้าฉันรู้ว่าไอ้เวรคนนั้นเป็นใครล่ะก็
ฉันจะสับมันให้แหลกเลย
ฉันใจเย็นแล้วก็ยั้งมืออย่างที่แกบอกแล้ว
ที่นี้บอกแผนมา
เราจะทำยังไงกันต่อ
ก่อนอื่น รอจนกว่าพระอาทิตย์ตกดิน
แฝงตัวในความมืดจะทำให้เราได้เปรียบ
แล้วยังไงอีก
ให้คนหนึ่งไปดึงความสนใจจางกีรยง
อีกคนเข้าไปช่วยทุกคนที่โรงพัก
งั้นคนที่เก่งกว่าควรจะไปดึงความสนใจ
เพราะยิ่งล่อได้นานเท่าไหร่ ยิ่งมีเวลาช่วยพวกเขาได้มากเท่านั้น
ก็ได้ ฉันจะเป็นคนล่อเอง
ไม่ ฉันทำเองดีกว่า
เธอไปช่วยคนเถอะ นั่นสำคัญกว่า
อ้าว ฉันจะไว้ใจฝีมือแกได้เหรอ
ถ้าแกตายตั้งแต่ห้านาทีแรกจะทำยังไง
พอฉันออกมาก็เจอโจรหลังม้ากับตำรวจเพียบ
เออ เดี๋ยวก็ได้ตายกันหมด
ไม่เป็นอย่างนั้นหรอก
มั่นใจจังเลยนะ
เธอรู้นี่ว่าฉันเก่ง
มาอวดตอนนี้น่ะนะ
ไม่เป่าปี่ประกาศไปเลยล่ะพี่
พูดจนฉันเกือบจะเชื่อแล้วเนี่ย
เวลาคุยกับเธอฉันรู้สึกยังไงรู้ไหม
ยังไง
ช่างเถอะ
ฉันจะไปเอากระสุนในคลังพี่ซอนบก เธอก็พักหน่อยเถอะ
สภาพอย่างนี้คงอดนอนมาแน่ๆ
ขอบใจนะ
เรื่องอะไร
ถ้าเธอไม่ช่วยฉันก็คงรักษาสัญญากับคุณฮีชินไม่ได้
แล้วก็ขอบใจที่ไม่ทิ้งลุงชุงซูและคอยอยู่ข้างเขา
นอนพักซะ
เราได้รับสิทธิ์จากกงสุลยามาดะ
ให้จัดการกับพวกแกได้เต็มที่
เราอยากถามแค่เรื่องเดียว
หมู่บ้านของพวกแก
อยู่ที่ไหน
ไอ้เวรนั่นอยากให้เราบอกว่าแทพย็องดงอยู่ที่ไหน
ใครก็ตามที่ยอมบอก จะได้มีชีวิตรอด
คนที่ไม่ตอบจะต้องตาย
ถ้าไม่บอกมัน มันจะฆ่าพวกเรา
ทุกคนฟังข้าให้ดี
ต่อให้
พวกเราทุกคนต้องเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่
เราก็ต้องปกป้อง…
เราต้องปกป้องครอบครัวของเรา
อย่าไปหลงกลไอ้…
ลุง!
แก
บอกมาว่าแทพย็องดงอยู่ที่ไหน
รอให้ถึงตาแกก่อน ไอ้แก่!
บอกมา!
แทพย็องดงอยู่ที่ไหน
หุบปากซะ ไอ้เลว!
ชอนมัน
ชอนมัน!
บอกมาว่าแทพย็องดงอยู่ที่ไหน
ไอ้ชาติชั่ว!
เฮ้ย จะบอกมันเหรอ ซันกุน
ก็รู้นี่ว่าฉันชอบหลงทาง
ถ้าเกิดฉันตายแล้วหาทางไปยมโลกไม่ถูกล่ะ
งั้นก็ไปด้วยกัน ฉันจะนำทางให้
ฉันละเบื่อแกจริงๆ
แล้วพี่ล่ะเอายังไง
ถ้าพวกแกตายกันหมด ฉันจะให้อยู่คนเดียวไปทำไม
เราก็ไปพร้อมกันหมดนี่แหละ
กึมซู กึมซู ไม่นะ
บอกมาว่าแทพย็องดงอยู่ที่ไหน
เข้ามาใกล้ๆ สิ
จะบอกให้
แกมันขี้ขลาดใช่ไหมล่ะ
เข้ามาสิวะ
เข้ามาใกล้ๆ แล้วจะบอก
ว่ามาเลย
ไอ้โง่ รู้จักกูน้อยไป
ข้าบอกเอง!
- อย่านะพี่! - ไม่!
- อย่า! - พี่จะทำเราตายหมด!
ข้าจะบอกให้ว่าหมู่บ้านเราอยู่ไหน
นัมชุน
ไว้ชีวิตข้ากับเยบุน
ขอแค่ไว้ชีวิตเราสองคน
นัมชุน อย่า!
- ลุง - พูดอะไรน่ะ
ท่านพี่ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว
พี่!
เป็นบ้าอะไรเนี่ย
ทุกอย่างเป็นเพราะท่านพี่
ข้าบอกแล้วว่าอย่าเอาพวกเรามายุ่งกับเรื่องนี้
บอกให้เลิกห่วงยุน แล้วปกป้องครอบครัวเราก่อน
ดูพวกเราสิ
สุดท้ายมันเป็นยังไง
ทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะท่านพี่กับยุน
นี่
ข้าจะนำทางไปแทพย็องดงเอง
เพราะงั้น… ช่วย…
อย่านะพี่
- อย่า - พี่
ข้าจะนำทาง ไปหมู่บ้านเอง
จะพาเข้าทางลัดทุกจุด เดี๋ยวเดียวก็ถึง
เพราะงั้นขอร้อง… ไว้ชีวิตเยบุน
ไว้ชีวิตลูกข้าด้วย
ถ้าลูกตายไปข้าไม่รู้จะอยู่ยังไง
ไว้ชีวิตลูกข้าด้วย
ขอร้อง…
พระอาทิตย์ตกดิน
เราจะให้มันพาไปแทพย็องดง
- เอาที่เหลือไปขังคุก - รับทราบ
- ไอ้ตัว… - อย่าเชียว
ให้ตายสิ
อย่าเคืองข้าเลยนะ ท่านพี่
ถ้าไม่อยากให้ต้นท้อตาย
เราก็ต้องตัดต้นบ๊วยทิ้ง
ไอ้คนทรยศ
พวกนั้นโดนจับ
ลุง จริงรึเปล่า
ลุงรู้ว่าใครฆ่าพ่อแม่ฉันจริงเหรอ
ไอ้เลวนั่นมันชื่ออะไร
อย่าพูดถึงผู้ใหญ่แบบนั้นสิ
เขาเป็นคนดีมีคุณธรรมนะ เป็นขุนนางที่น่ายกย่อง
น่ายกย่องกับผีน่ะสิ
ไอ้ชาติชั่วมีคุณธรรมพรรค์ไหน ถึงได้ฆ่าคนอื่นอย่างโหดร้ายแบบนั้น
เขาเป็นบัณฑิตราชสำนักที่ภักดีต่อแผ่นดิน
เขาต้องลงโทษพวกทงฮักก็เพราะไม่มีทางเลือก
หลังจากพ่อแม่เจ้าตาย เขาก็ลาเกษียณทันทีเพราะรู้สึกผิด
เขาถอนตัวออกจากตำแหน่งราชการ ไปใช้ชีวิตสันโดษที่บ้านเกิด
แต่สวรรค์สาป
ต่อมาเราก็สิ้นชาติให้พวกไอ้ยุ่น
เขาเลยนำกองทัพผดุงธรรมในช็อลลา
แล้วเขาก็ถูกพวกญี่ปุ่นบดขยี้ย่อยยับ
ชีวิตมันจะเป็นยังไงก็ช่างมันสิ
มันชื่ออะไร
แค่บอกชื่อมันมา บอกมาสิ
ข้าก็ไม่รู้ชื่อเขาหรอก ข้ารู้แต่ฉายาเขา
ในสนามรบไม่มีใครต่อกรกับเขาได้
เขาจึงได้ฉายาว่า…
นายพลไร้พ่าย
เป็นอะไรไป ไหวหรือเปล่า
ตื่นเถอะ พระอาทิตย์ตกดินแล้ว
ปืนนัมบูรุ่น 14 เหรอ
ทำไมต้องติดกระบอกเก็บเสียง
เปลี่ยนแผนแล้ว
เราจะเข้าไปด้วยกัน ไม่ต้องมีตัวล่อ
จะบุกเข้าไปยิงกราดเลยน่ะนะ
จะได้ผลเหรอ
เมื่อบ่ายเห็นโจรหลังม้าเยอะอยู่
อีกเดี๋ยวพวกนั้นจะไปกันหมด
อานัมชุนแกล้งทรยศ
เพื่อพวกเรา
เดี๋ยวก่อน
ใครทำอะไรให้เรานะ
พูดเรื่องอะไรของแก
ให้ต้นบ๊วยล้มเพื่อรักษาต้นท้อ
เป็นกลยุทธ์ที่เรียกว่าอีแดโดกัง
สิบกว่าปีก่อน สมัยที่นัมชุนกับข้าอยู่ในทัพผดุงธรรม
นั่นเป็นรหัสลับของเรา
ไอ้ "อีแด" นี่มันอะไร
ลุงช่วยพูดให้เข้าใจง่ายๆ หน่อยสิ
ในสนามรบ
เมื่อเราหลงกลพวกญี่ปุ่นและถูกจับตัวไว้
ในช่วงเวลาคับขันที่อาจจะถูกสังหารหมู่
เมื่อนั้น เหมือนต้นบ๊วยที่จะล้มแทนต้นท้อ
เราคนใดคนหนึ่งจะเป็นผู้เสียสละ
เพื่อช่วยทุกคนที่เหลือ
อีแดโดกัง
ลุงเล่าเรื่องนี้บ่อยๆ
แสดงว่าพ่อเยบุนจงใจสร้างภาพทรยศ
เพื่อพวกเรา
เขาคิดอะไรของเขาเนี่ย
เขาคงจะล่อจางกีรยงให้ออกจากมย็องจอง
ถ้าเขาบอกว่าแทพย็องดงอยู่ที่ไหน
โจรหลังม้าก็ต้องออกจากเมืองไปชั่วคราว
มย็องจองจะเหลือคนเฝ้าแค่ไม่กี่คน
เมื่อนั้น…
เมื่อนั้น
เมื่อนั้นเราต้องหนีไปให้ได้
ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน
เดี๋ยวนะ ต่อให้ไอ้จางกีรยงไม่อยู่เฝ้า
เราก็ยังโดนขังและไม่มีอาวุธ
นัมชุนสละชีพเพื่อให้พวกเรามีโอกาสหนี
เขาช่วยพวกเราทั้งที่รู้ดีว่าตัวเองอาจจะต้องตาย
รีบหนีไปให้ได้นะท่านพี่ เร็วเข้า
เจ้าพวกโง่ อย่างน้อยเราก็ต้องเสี่ยงดูสักตั้ง…
พวกเราไม่รู้ว่า
ไอ้พวกนั้นจะหลงเชื่อนัมชุนนานแค่ไหน
ก่อนที่จางกีรยงจะรู้ตัวแล้วกลับมา
เราต้องหนีออกไปให้เร็วที่สุด
- อย่างเงียบเชียบ - และรวดเร็ว
- เราต้อง… - หนีออกจากที่นี่ให้ได้
เฮ้ย แก
จะไปไหนกันแน่
นี่มันทิศตะวันออกเฉียงเหนือไม่ใช่เหรอ
หือ
แทพย็องดงจะอยู่ในแมนจูเรียได้ยังไง
พล่ามอะไรของแก
รู้ดีนักก็มานำทางเองสิวะ
เดี๋ยวก่อน คิมูระ
ท่านแม่ทัพ
อีกไม่ไกลจะเจอทางแยกไปเหยียนจี๋กับเต๋อซิน
ถ้ามันเลี้ยวไปทางเหยียนจี๋ แปลว่ามันหลอกเรา
แต่ถ้าไปทางเต๋อซิน…
ถ้ามันไปทางเต๋อซิน ก็จะผ่านจื้อซินไปถึงฮเวรย็อง
วนกลับไปทางใต้อีกครั้ง
ใช่แล้ว
เพราะงั้นรอดูต่อไป
ตอนนี้เรายังต้องพึ่งมัน
มานี่ ขอดูหน้าหน่อย
ถ้าเราอยากจะช่วยพวกเขา ต้องจัดการตำรวจลาดตระเวนก่อน
- เธอทำได้ใช่ไหม - ได้สิ ฉัน…
แต่ว่าแกทำฉันรำคาญนะเนี่ย
ทำไมพูดเหมือนแกเป็นหัวหน้าฉันเลยล่ะ
ฉันไม่ได้ให้แกเป็นหัวหน้าสักหน่อย
งั้นเหรอ
ถ้าจะทำงานให้สำเร็จ
แกน่ะต้องฟังฉัน ไม่ใช่ฉันฟังแก
เข้าใจไหม
ได้เลย
งั้นก็สั่งมาสิ
ถ้าเราอยากจะช่วยพวกเขา
ต้องจัดการตำรวจลาดตระเวนก่อน ทำได้ใช่ไหม
ทำๆ ไปเถอะ
นั่นแหละคำสั่ง
มาเร็ว!
จะออกไปสูบบุหรี่นะ
ครับ เชิญตามสบายครับ
- มีอะไรเหรอ - พี่
- พี่เป็นอะไร - เป็นอะไรน่ะ
ไหวไหมพี่
สงสัยแผลติดเชื้อ
อย่ายืนเฉยสิ จะปล่อยให้ตายเหรอ
เฮ้ย!
มานี่เร็ว มีคนจะตายแล้ว
เร็วสิวะ
ยังยืนเซ่ออีก ไอ้เปรต!
หุบปาก!
ขอโทษค่ะ
ปวดจังเลย
เจ็บมาก
เฮ้ย คนจะตายแล้วนะ
เจ็บเหมือนจะตายแล้วเลย
จะบ้าตาย
มีอะไร
เจ็บตรงนี้น่ะ
เจ็บมากเลย
จะตายแล้ว จะตายจริง
เจ็บไม่ไหวแล้ว
ไอ้โง่เอ๊ย
นึกว่าฉันโง่มากหรือไงวะ
ไปตายให้หมด!
ไอ้พวกเศษสวะโชซอน
เฮ้ย!
สวะแล้วไงวะ
ขอโทษละกัน
ที่พวกกูไปหนักหัวแม่มึง
ไอ้ผีเปรต
หนวกหูโว้ย!
เอากุญแจมาสิโว้ย!
พอยิงแล้วรีบไปรับตัวมันนะ
เสียงล้มจะได้ไม่ดังเข้าไปข้างใน
ฉันต้องเป็นคนสั่งสิ
พอยิงแล้วก็รีบไปรับตัวมันนะ จะได้ไม่มีเสียงล้ม
นี่ถามเพราะสงสัยจริงๆ นะ
เธออายุเท่าไหร่กันแน่
โตพอแล้วกันน่ะ
แล้วก็ฆ่าคนมาเยอะพอด้วย
พอใจยัง
บนนั้น แกจัดการนะ
พื้นมันลื่นน่ะเลยรับไม่ทัน
โดนซะ ไอ้ขี้หมา!
เอากุญแจมาเร็วๆ
จับมันไว้!
ไอ้พวกสารเลว!
ไม่อยากจะเชื่อ ไอ้สวะโชซอนพวกนี้
รอไม่ไหวแล้ว
ฆ่าพวกมันให้หมด
แกอีกแล้วเหรอ
ใช่จ้า มาอีกแล้ว
หัวหน้า!
ยุน!
โอ๊ย นึกว่าจะต้องตายในนี้แล้ว
เหยียนจี๋กับเต๋อซิน เราต้องไปทางไหน
(เต๋อซิน)
(เหยียนจี๋)
แกนี่ขยันพล่ามจริงๆ
ไม่เข้าใจหรอก เดินตามมาแล้วกัน
(เหยียนจี๋)
โทกุ
แกหลอกเราเหรอ
พาเรามาที่นี่ทำไม
เวลา
มันแค่ซื้อเวลา
ให้พวกคนโฉดหนีออกจากคุก
ตอนนี้ในมย็องจองมีแต่ตำรวจกงสุล
หันม้ากลับทันที
เราจะกลับไปมย็องจอง
- รับทราบ - รับทราบ!
แกนอนอยู่นี่แหละ
ถ้าโชคดีก็จะได้เสียเลือดตาย
แต่ถ้าโชคร้ายก็โดนสัตว์กินก่อน
เยบุนลูกพ่อ…
ฝากดูแลเยบุนด้วยนะ ท่านพี่
โผล่มาได้เสียที
ขอโทษที่มาช้า
ยุน…
ให้ตายสิ
ถ่อกลับมาที่นี่ทำไมอีก
น่าจะหนีไปเสียตอนยังมีโอกาส
ผมขอโทษจริงๆ ที่ทำให้ทุกคนต้องเจอเรื่องนี้
คนครอบครัวเดียวกันเขาไม่พูดอย่างนั้นหรอก
ช่างมันเถอะ
นัมชุนสละชีพตัวเอง
เพื่อช่วยพวกเรา
ใช่ ผมเห็นแล้วล่ะ
ผมจะหาทางช่วยอานัมชุนให้ได้
ตอนนี้ลุงควรจะรักษาตัว…
เราล้อมไว้หมดแล้ว
เกิดอะไรขึ้น
ยอมมอบตัวซะ
ปิดไฟแล้วก้มต่ำไว้
ทุกคนจงยอมแพ้!
ถ้าไม่ยอม พวกแกจะถูกลงโทษตามกฎหมาย!
พวกเราจะฆ่าแกให้หมด!
(บุคคล สถานที่ องค์กร คำเรียก เหตุการณ์และช่วงเวลา)
(ที่มีการพูดถึงหรือบรรยายในละครนี้ เป็นเรื่องแต่งขึ้นทั้งสิ้น)
(หากมีส่วนใดใกล้เคียงความจริง เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ)
คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม