โหนี่พวกมัน…รู้มั้ย ชิ้นนี้ราคาตั้งเท่าไหร่
ท่านกงสุลครับ
มัวทำอะไรอยู่เนี่ย
รองกงสุลฮาชิโมโตะ!
มาช่วยฉันขยับนี่ก่อนเร็วเข้าสิ!
เร็วเข้า!
ท่านกงสุลนี่ไม่ใช่เวลามาห่วงของนะ
ท่านต้องไปหยุด สถานการณ์ข้างนอกเดี๋ยวนี้
กะๆ-กองทหาร ญี่ปุ่นกับตำรวจมีปัญหากัน
แล้วพวกมันก็หันมา ยิงกันเองอย่างเงี้ย
แถมตอนนี้ยังมีพวกโชซอนเข้ามา
เกี่ยวด้วยอีกนี่มัน ยิ่งกว่าความโกลาหลซะอีกนะ
แล้วนายจะให้ฉันออก ไปห้ามยังไงไหวล่ะวะ
ขนาดผู้กำกับโอกะยังถูกยิงเจ็บสาหัส
ถ้าเราไม่คิดให้ดีก่อนจะทำอะไร ลงไปล่ะก็พวกเราเองก็จะตายด้วยนะ
นั่นๆนั่นน่ะ
จะๆ-จะเอานั่นไปเก็บยังไงดีล่ะเนี่ย
ชิ้นนั้นแพงที่สุดเลยนะ
ท่านครับตัดสินใจสักอย่างเถอะ
แต่ว่าฉันทำไม่ได้นี่นา
โธ่ท่านกงสุล
ใช่แล้ว
ให้มันจัดการดีกว่า
ฉันไม่ต้องทำเองหรอก
จางกีรยง
ลำนำคนโฉด
ห้ามยิงนะ
ฉันจะเป็นคนฆ่ามันเอง
หยุดก่อน!
อยู่กับแกที่นี่ตอนนี้ ทำให้ฉันนึกถึงเรื่องเก่าๆ
เมื่อ11ปีก่อนในกูรเย
นั่นสินะ
ถ้าแกอยู่ข้างฉัน แล้วคอยทำตามที่ฉันสั่ง
เราคงไม่ต้องมี เรื่องกันแบบนี้หรอกเว้ย
ที่จริงก็เคยพยายามไปแล้ว
แต่ทนอยู่ต่อไม่ไหว
ตอนนั้นมันโคตรแย่
แกก็ยังไม่รู้จักหุบปาก
ฉันจะให้แกตายโดยไม่เจ็บปวด
ถือเป็นของขวัญชิ้นสุดท้าย ที่เจ้านายจะมอบให้ทาสของมัน
เวรเอ๊ย
ฉันทำไม่ได้
ฉันอยากจะฆ่านายให้ตายจริงๆ
แต่ฉันทำไม่ได้
นายใช้มือขวาจับปืนไม่ได้แล้ว
หยุดทำร้ายเพื่อนร่วมชาติซะ
และต่อไปก็ใช้ชีวิตเป็นอีกวังอิล
ไม่ใช่มิอุระโชเฮย์
เป็นคนดีแบบที่นายเคยเป็น
ก่อนนายใส่เครื่องแบบนั่น
เข้าใจไหม
เวรเอ๊ย
ฉันจำ
ฉันจำเขาไม่ได้
ฉันถึงกับขอให้เขารอดชีวิตกลับมา
เพราะเขาช่วยชีวิตฉันไว้ หลายครั้งฉันติดหนี้ชีวิตเขา
แต่ทั้งที่อยู่กับเขาตั้งหลายวัน
ฉันกลับนึกไม่ออก
ฉันจะปล่อยเขาให้ตายไม่ได้
หยุดรถก่อนได้มั้ยคะ
-ฉันจะปล่อยให้เขาตายคนเดียวแบบนี้ -ไม่ได้ครับ
คุณไม่จำเป็นต้องไปช่วยเขาหรอก
สั่งยิงสิครับ
อย่ายิง
ไปจับตัวมันเอาไว้
ให้จับมันอย่างงั้นเหรอ
ยังจะไว้ชีวิตมันอีกรึไง
ฉันบอกให้แกจับแกก็ไปจับตัวมันสิวะ!
นั่นเป็นคำสั่ง
เป็นคำสั่งงั้นเหรอ
แม่งเอ๊ย
มิอุระแกเสียสติไปแล้วหรือไงเหรอวะ
นี่
ระวังคำพูดหน่อยอิชิดะ
ฉันเป็นผู้บังคับบัญชาของแกนะ กูเหลืออดแล้วที่ต้องมา
รับใช้ไอ้โชซอนสวะอย่างมึง
เป็นลูกน้องคนอย่างมึง!
มึงตายพร้อมกับเพื่อนมึงเถอะ
จู่ๆเราก็ได้เงินทุน จากคนที่เราไม่เคยรู้จัก
คิดว่าเราจะไม่ป้องกันเลยรึไง
เชื่อใจเราเถอะ
เพราะพวกเรา
ทุกคน
เล็งที่ไอ้สวะโชซอน2ตัวนั่น!
คือกองกำลังกู้ชาติ
ยิง-
-ข้างหลัง! -พวกเราถูกซุ่มโจมตี!
ทุกคน!
ถอยก่อน!ถอยก่อน!
หนี!-
รีบหนีเร็วเข้าสิถ้ายังไม่อยากตาย
-ปล่อยกูสิวะ! -ฟังสิกวังอิล!
ไปจากที่นี่ซะแล้ว ไม่ต้องกลับมาอีกเจ้าโง่
เวรเอ้ย
เราคงต้องลากันตรงนี้
สหายผมจะไปส่งคุณที่สถานี
ฉันหวังว่าเงินก้อนนี้จะมีประโยชน์
ต่อการกู้เอกราช
ครับมีประโยชน์แน่
ขอบคุณที่ลำบากนะครับ
เจอกันใหม่ในวันที่ชาติเราได้เอกราช
เอ่อคุณคะ
รบกวนคุณช่วยอะไรฉันอย่างนึงได้ไหมคะ
เอาแต่ปืนกับกระสุนมานะ!
รีบเก็บให้เร็วที่สุด!
ครับ
เพื่อนสหายซอนบกสินะ
เป็นอะไรมั้ย
ผมไม่เป็นไร
คนของผมจะพาสหายคุณไปส่งอย่างปลอดภัย
ไม่ต้องห่วงหรอกนะครับ
ดีจริงที่ยังอยู่
นึกว่าผมจะมาหาคุณไม่ทันซะแล้ว
สหายนัมขอให้ผมเอานี่มาให้คุณ
เธออยากมอบให้คุณ เองแต่ว่าเธอไม่มีโอกาส
ฉันเขียนจดหมายนี้ขึ้นมาเพื่อบอก กับคุณว่าที่ผ่านมาฉันรู้สึกยังไง
ตอนที่ฉันมาถึงกันโดฉันรู้สึกถึง
ความหวังในเมืองที่ อิสระและมีชีวิตชีวา
ที่ฉันไม่อาจจะจินตนาการถึงได้
ตอนอยู่ในกยองซอง
แต่หลังจากผ่านไปไม่กี่วัน
ฉันก็พบว่าความหวัง นั้นเป็นแค่ภาพลวงตา
อิสระและความมีชีวิต ชีวานั้นมันไม่ใช่ของพวกเรา
ฉันได้เห็นกับตาว่าความหวัง เหล่านั้นมันไม่ใช่ของคนโชซอน
ฉันเลยรู้สึกกลัวและสิ้นหวัง
เมื่อคนโชซอนตายมันทำให้ฉันรู้สึกผิด
ฉันรู้สึกสิ้นหวังที่ฉันไม่มี
กำลังพอที่จะทำตาม สิ่งที่ฉันเชื่อมั่น
จนกระทั่งฉันได้พบกับคุณ
แกเป็นใคร
ขณะที่สิ้นหวังกำลังคับแค้นใจ
และกลัวที่จะต้องพบความล้มเหลว
แต่คุณก็ได้สอนบทเรียน ที่สำคัญบทนึงให้กับฉัน
ที่คุณพูดมามันก็ถูก
ในกันโดมันทั้งมืดมนและสิ้นหวัง
คำพูดที่คุณพูดกับ ฉันทำให้ฉันคิดได้ว่า
ถ้าเกิดว่าฉันยอมแพ้เพราะมองไม่
เห็นความหวังฉันก็จะ ต้องอยู่ในความมืดมนตลอดไป
ฉะนั้นนับจากนี้
ในใจฉันจะคงมีความหวัง เสมอและฉันจะคอยอดทนเอาไว้
ฉันจะสู้ต่อไปอย่างไม่ ย่อท้อจนกว่าโชซอนจะได้รับเอกราช
ฉันจะคอยภาวนาให้ความต้องการของ คุณที่จะปลูกบ้านอยู่บนแผ่นดินเรา
สมหวังตามที่ตั้งใจ
จนกว่าเราจะพบกันอีก
ฉันขอสัญญาว่าฉันจะไม่มีวันลืม
ช่วงเวลาที่อยู่กับคุณ
ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ
หวังว่าเราจะได้พบกันอีก
เคยคิดเข้าร่วม…กับพวกเรามั้ย
ผมยังมีอย่างอื่นที่ต้องปกป้อง
ขอตัว
หรือว่าคุณจะไปมย็องจองเหรอ
ไปตอนนี้มันอันตรายมากเลยนะ
อันตรายก็ต้องไป
ครอบครัวกำลังรอผมอยู่
ทุกคน!กลับฐาน!
ครับ
รีบไปเร็ว
พวกแกควรจะถอยไปได้แล้ว
จากนี้เราจะดูแลต่อเอง
ครับ
ออนนยอนอีนี่เป็นศึกของเรา
ไม่ใช่ศึกของเจ้า
เจ้าช่วยพวกเรา เยอะแล้วรีบหนีไปซะเถอะ
นี่ลุงพูดอะไรของลุงเนี่ย
ได้เริ่มแล้วก็ต้องทำให้จบสิ
ต่อให้สู้จนตายฉันก็ไม่สน
ฟังข้า
นี่อยากตายเหรอเจ้าบ้าไปแล้วรึยังไง
นี่คุณลุง
นี่ลุงเป็นอะไรของลุงเนี่ย
ฆ่ามันอย่าให้เหลือ ทำไมต้องผลักให้ฉัน
เป็นคนไม่ดีอยู่เรื่อย
รีบไปซะ
ถ้าไม่อย่างงั้น ข้าจะฆ่าเจ้าเดี๋ยวนี้
นี่คุณลุง
เราไม่ได้เดือดร้อนถึงขั้นต้องขอ
ความช่วยเหลือจาก ผู้หญิงที่ฆ่าคนเพื่อเศษเงิน
ไปซะนังสารเลว!
ลุงล้ำเส้นเกินไปแล้วนะ
เอางั้นก็ได้
เชิญตายไปคนเดียวเถอะ
นังคนดื้อด้าน
-เวรเอ๊ย -เป็นไงบ้าง
อย่าเพ่นพ่านไปมาสิพี่
ก็ฉันไปส่งยุนมา
เฮ้อเหนื่อยเป็นบ้าเลย
เฮ้ยกระสุนผมหมด!
ขอกระสุนหน่อยไปเอา กระสุนมาให้หน่อยไปๆๆ
-กระสุนเหรอ -จะบ้าตายไอเวรตะไลเอ๊ย
กระสุน!ฮึ่ย
เฮ้ยจะไปไหนของแกวะบย็องมัน-
แกตายแน่ไอ้ชั่ว
แค่นี้ไม่เหนื่อยหรอกเว้ย
เข้ามา!
-ซันกุน -โถ่เว้ยก็บอกแล้วไงว่าอย่าเพ่นพ่าน!
-แกใช้ฉันไปเอากระสุนนี่ไอ้เวร -เออจริงด้วย
นี่นะ
ดีๆๆ
โอ้ยปวดขา
มีแค่นี้เองเหรอ
แกก็ใช้เท่าที่จำเป็นสิ
โธ่เว้ยแค่นี้จะพอได้ไงเล่า
ก็ฆ่าแต่ตัวหัวโจกสิวะ
อะไรวะ
อะไร
นี่ไม่ยุติธรรมเลย
แกมีตั้งสองอัน
ไอ้สารเลวชาติชั่วเอ๊ย
มีคนแอบซุ่มยิง!
อย่าขยับนะพี่
มันอยู่ไหนเหรอ
หาให้เจอ
-เวรเอ้ยเวร -เวรๆไม่เจอเหรอ
-ไม่เจอเลย -หาให้เจอสิ
เวรเอ้ย
ตายแน่
ไม่นะลูกพี่
เจอตัวแกแล้วไอ้เลว
เจอแล้วเหรอมันอยู่ไหน
อยู่ไหน
ยกมือขึ้นเร็ว
ทำไมล่ะ
ยกๆไปเถอะน่า
ทำไม
เสร็จมันเหรอ
อียุน
มันอยู่ที่ไหน
อียุน…มันอยู่ที่ไหน
เอาไงดีวะเนี่ย
นี่
ตัดสินใจให้หน่อย
เรากลับไปดีมั้ย
เฮ้อ
ฉันคิดอะไรอยู่เนี่ย
พวกเราจะ…กลับไปมือเปล่าเหรอครับ
ไม่ต้องมาถามฉันคิดอะไรไม่ออกแล้ว
ครับ
ดูนั่นสิโจรตายหมดเลยโหดร้ายมากเลย นะเนี่ยพวกที่รอดคงโดนลงโทษน่าดูฯลฯ
เฮ้อเวร
หยุดก่อนนะอย่าทำอะไรวู่วาม
แล้วแกจะให้ฉันอยู่เฉยๆงั้นเหรอ
เวลานี้เรายังทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น
รอก่อนจนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม
นี่แกพูดอย่างกับมันเป็นเรื่องเล็ก
นั่นมันก็คนในหมู่บ้านแกทั้งนั้นนะ
แกควรจะเข้าไปช่วยพวกเขาสิ
ไม่ใช่จะต้องมารอเวลาที่เหมาะก่อน-
ฉันอยากช่วยพวกเขา มากกว่าเธออีก ไม่เข้าใจเหรอ
คิดว่าที่ทำอยู่มันกล้าหาญรึไง
แบบนี้เรียกว่าโง่ต่างหาก
อย่าทำอะไรงี่เง่า
ไม่งั้นจะเอาชีวิตมาเสียเปล่า
ไม่ต้องมาสอนฉันหรอก
ฉันไม่ได้กระจอกนะ
คิดว่าที่รอดมาได้ทุก วันนี้เพราะตัวเองเก่งเหรอ
มันเพราะเธอโชคดีเข้าใจมั้ย
ไม่ไม่เข้าใจ
ถ้าพล่ามเสร็จแล้วก็ ปล่อยฉันแล้วไสหัวไปซะ
ฉันจะไปช่วยลุง
เธออยากช่วยลุงเพราะ เธอรู้สึกติดค้างบุญคุณลุง
แต่อย่าลืมว่าชีวิตเธอก็มีค่า
ถ้าเธอตายเธอจะทำให้ลุงใจสลาย
ตามฉันมา
นี่หมายความว่ายังไงนะ
จะขอสิทธิ์จัดการ คนพวกนั้นเองงั้นเหรอ
ท่านโชกุนต้องการ จะใช้โอกาสนี้ก็เพื่อ
ทำลายหมู่บ้านแทพย็องดง ที่เป็นแหล่งกบดานของพวกมัน
แต่ว่า…ก็อย่างที่ คุณยามาดะรู้ดีพวกเราไม่
ไม่รู้ว่าหมู่บ้านแทพ ย็องดงตั้งอยู่ที่ไหนสินะ
ตั้งแต่โนดกซันตายก็ไม่มีใคร รู้ว่าหมู่บ้านนั่นอยู่ที่ไหน
แม้แต่คนโชซอนด้วยกันก็ยัง แทบไม่มีใครรู้ที่ตั้งเลยด้วยซ้ำ
คุณพูดถูกแล้วครับ
เราถึงได้ขอให้คุณมอบ สิทธิ์ให้เราจัดการคนพวกนั้นเอง
ก็ถ้าแค่ขู่นิดหน่อยมันคงไม่ ยอมบอกว่าหมู่บ้านมันอยู่ที่ไหน
ใช่มั้ยล่ะครับคุณก็รู้ดีนี่นา
จำเป็นต้องทำขนาดนั้นด้วยเหรอ
ที่จริงเราแค่ลงโทษพวกที่ เป็นหัวโจกไม่กี่คนแล้วก็
แค่นั้นไม่พอ
พวกเรามาที่นี่ตามที่ คุณร้องขอให้เรามาแล้วนี่นา
ทีนี้ก็ถึงเวลาที่คุณจะ ต้องทำตามสิ่งที่เราร้องขอบ้าง
แบบนั้นเราจะได้รักษา ความสัมพันธ์ของพวกเราต่อไป
คุณว่างั้นมั้ย
ทำไมถึงอยากทำลาย หมู่บ้านแทพย็องดงนักล่ะ
ฉันจะไปฆ่ามัน
อียุน
เพราะว่าเราต้องการที่จะจับ ตัวแล้วก็ฆ่าหัวหน้าของพวกมัน
นี่บ้านผู้จัดการสาขากันโดขององค์กร
เราอยู่ที่นี่ก่อนได้
มีไอ้เลวบางคนยิง เขาจนต้องเข้าโรงพยาบาล
ฉันพยายามเค้นให้เขาบอกฉัน ว่าใครยิงเขาแต่เขาก็ไม่ยอมบอก
เพราะเขากลัวว่าฉันจะโดนหางเลขไปด้วย
ฉันยังไม่รู้ว่ามันเป็นใคร แต่ถ้าฉันรู้เมื่อไหร่ล่ะก็
ฉันจะสับมันให้แหลกละเอียดเลย
ฉันใจเย็นแล้วก็ยั้ง มืออย่างที่แกบอกแล้ว
ที่นี้บอกแผนมา
จะทำไงต่อ
รอจนกว่าพระอาทิตย์ตกดิน
ทัศนวิสัยที่ไม่ดี จะทำให้เราได้เปรียบ
แล้วจากนั้นล่ะ
ให้คนนึงไปเบี่ยงเบนความสนใจจา งกีรยงส่วนอีกคนให้เข้าไปช่วยทุกคน
งั้นคนที่เบี่ยงเบน ความสนใจต้องเก่งกว่า
ยิ่งล่อพวกมันได้นานเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีเวลาช่วยทุกคนมากขึ้น
ก็ได้ฉันเป็นคนล่อเอง
ฉันทำเองดีกว่า
เธอไปช่วยทุกคนเถอะ
มันสำคัญกว่า
นี่ฉันจะไว้ใจฝีมือแกได้ยังไง
ถ้าเกิดแกตายตั้งแต่5นาทีแรกล่ะ
พอฉันออกมาก็คงเจอ โจรภูเขากับตำรวจเพียบ
-เห้ยเดี๋ยวก็ได้ตายกันทั้งคู่หรอก -ไม่เป็นงั้นหรอก
มั่นใจจังเลยนะ
เธอก็รู้ว่าฉันเก่ง
นี่กำลังอวดอยู่เหรอ
เฮ้ออจู่ๆก็คุยโตขึ้นมาซะอย่างงั้น
ฉันเกือบเคลิ้มตามเลยเนี่ย
เวลาคุยกับเธอฉันรู้สึกยังไงรู้มั้ย
รู้สึกยังไง
ช่างเถอะ
ฉันจะไปเอากระสุนที่ โรงเตี๊ยมพี่ซอนบกเธอก็พักซะ
เธอคงอดนอนมาพักใหญ่แล้ว
ขอบคุณนะ
เรื่องอะไร
ฉันคงรักษาสัญญาคุณฮี ชินไม่ได้ถ้าไม่ได้เธอช่วย
ขอบคุณที่ไม่ทิ้งลุงชุงซู
และคอยอยู่ข้างเขา
นอนพักซะนะ
อย่าขัดขืนสิวะอยากตายรึไงพวก แกจะทำอะไรข้ายอมแล้วเบาๆหน่อยฯลฯ
ไอ้เวรนั่นอยากให้เรา บอกว่าแทพย็องดงอยู่ที่ไหน
ถ้าไม่ยอมบอกมันจะฆ่าเรา
ทุกๆคนฟังข้าให้ดี
ต่อให้
พวกเราทุกคนที่นี่ตายกันหมด
เราก็ต้องปกป้อง
เราก็ต้องปกป้องครอบครัวของเรา
อย่าไปหลงกลพวกมัน
-ลุงครับ -เฮ้ยลุง
ไอ้ชั่วเอ้ย
แก
บอกมาว่าแทพย็องดงอยู่ที่ไหน
-เงียบไว้เดี๋ยวก็ถึงตาแกไอ้แก่ -บอกมา!
-แทพย็องดงอยู่ที่ไหน -หุบปากไปซะไอ้ชั่ว!
ชอนมัน
ชอนมัน!
บอกมาว่าแทพย็องดงอยู่ที่ไหน
ไอ้เลวเอ๊ย
เฮ้ย
จะบอกมันมั้ยซันกุน
รู้นี่ว่าฉันชอบหลงทาง
ถ้าตายไปแล้วฉันยังหลงทางอีกล่ะ
งั้นฉันจะไปด้วยไปนำทางให้
ฉันเหม็นขี้หน้าแกว่ะ
แล้วพี่ล่ะเอาไง
ถ้าเราตายกันหมดแล้ว ฉันจะรอดคนเดียวเพื่ออะไร
เราก็ไปพร้อมกันให้หมดนี่แหละ
ไม่นะกึมซูกึมซู
บอกมาว่าแทพย็องดงอยู่ที่ไหน
เข้ามาใกล้ๆสิ
แล้วฉันจะยอมบอกแก
แกไม่กล้าใช่มั้ยล่ะ
เข้ามาใกล้ๆสิวะ
เข้ามาใกล้ๆแล้วฉันจะบอก
เอางั้นก็ได้
จับมันไว้!
รู้จักกูน้อยไปแล้วไอ้สารเลว
-ข้าเองเดี๋ยวข้าบอกเอง -ฮ้ะ
ไม่นะ
พี่จะพาเราตายกันหมดนะอย่านะ ข้าจะเป็นคนบอกเองว่า
หมู่บ้านของเราอยู่ที่ไหน
-นัมชุน -ไว้ชีวิตข้ากับเยบุน
-ขอแค่ไว้ชีวิตเราสองคน -นัมชุนอย่า!
-นี่ตาลุง -ว่ายังไงนะ
ท่านพี่ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว
อย่านะพี่!
-คิดจะทำอะไรเนี่ย -อย่าบอกมันนะ!
อย่าทำแบบนี้!
ทุกอย่างมันก็เป็นเพราะท่านพี่
ข้าบอกแล้วว่าอย่ามายุ่งกับเรื่องนี้
บอกว่าไม่ต้องห่วงยุน
แล้วก็ปกป้องครอบครัวเราก่อนไงล่ะ
แล้วมันเป็นยังไง
สุดท้ายมันเป็นยังไง
เรื่องทั้งหมดนี่มัน ก็เป็นเพราะท่านกับยุน
ข้าจะข้าจะข้าจะ นำทางไปแทพย็องดงเองนะฮ้ะ
ขอร้องล่ะฮ้ะ
อย่านะพี่
อย่านะพี่!
ข้าจะนำทางไปหมู่บ้านเอง
แล้วข้าก็จะพาไปทางลัด ด้วยจะได้ถึงหมู่บ้านเร็วๆ
ข้า…ข้าขอร้องล่ะ
ไว้ชีวิตเยบุนลูกข้าด้วย
ถ้าลูกข้าตายแล้ว ข้าจะอยู่ต่อไปได้ยังไง
ไว้ชีวิตลูกข้า ด้วยด้วย
ไว้ชีวิตลูกข้าด้วย
พระอาทิตย์ตกดิน
เราจะให้มันพาไปแทพย็องดง
ส่วนพวกที่เหลือเอาไปขังคุกไว้
-ครับ -ครับ
นัมชุนทำอย่างนี้ไม่ได้ นะเว้ยอย่าทำแบบนี้กับพวกเรา
เวรเอ้ย
อย่าเคืองข้าเลยท่านพี่ นัมชุนเจ้าคนทรยศ
ทำไมหักหลังพวกเราแบบนี้
ถ้าไม่อยากให้ต้นท้อตาย
-เปลี่ยนใจเถอะพี่อย่าบอกพวกมันเลย -เราก็ต้องตัดต้นบ๊วยทิ้ง
ยอมปริปากแล้วน่ะหมู่บ้าน นั่นไม่เหลือแน่น่าสงสารนะฯลฯ
ไอ้คนทรยศสารเลว
นี่ลุงรู้
จริงๆเหรอ
ที่รู้ความจริงว่าใครฆ่าพ่อกับแม่น่ะ
ไอ้เลวนั่นมันชื่ออะไร
อย่าพูดถึงคนแก่กว่าอย่างนั้นสิ
เขาเป็นคนดีมีคุณธรรมนะ
เป็นขุนนางที่น่ายกย่อง
น่ายกย่องกับผีน่ะสิ
คนน่ายกย่องที่ไหนกัน
ถึงฆ่าคนอื่นอย่างโหดร้ายแบบนั้น
เขาเป็นบัณฑิตราช สำนักที่ภักดีต่อแผ่นดิน
ที่เขาลงโทษพวกทงฮัก ก็เพราะไม่มีทางเลือก
หลังจากเหตุการณ์ที่พ่อแม่เจ้า ตายเขารู้สึกผิดแล้วกลับไปบ้านเกิด
เขาลาออกจากราชการทิ้งทุกๆ อย่างแล้วไปใช้ชีวิตอย่างสันโดษ
แต่โชคร้าย
เราเสียประเทศเราให้กับพวกไอ้ยุ่น
เขาเลยนำกองทัพผดุงธรรมในช็อลลา
แล้วเขาก็ถูกพวกไอ้ ยุ่นบดขยี้จนพ่ายแพ้
ชีวิตมันจะเป็นยังไงก็ช่างมันสิ
มันว่าชื่ออะไรชื่อมันน่ะ
บอกชื่อมันมาซะ
บอกมาสิ
ข้าน่ะไม่รู้ชื่อเขา หรอกแต่ข้ารู้ฉายาเขา
ในสนามรบไม่มีใครที่ สามารถ…ต่อกรกับเขาได้
เขาเลยมีฉายาว่า
"นายพลผู้ไร้พ่าย"
เป็นอะไรเนี่ย
ไหวรึเปล่า
พระอาทิตย์ตกดินแล้ว
ปืนนัมบูรุ่น14เหรอ
แล้วนี่จะใช้ที่เก็บเสียงทำไมเนี่ย
แผนเปลี่ยนแล้ว
เราจะเข้าไปข้างใน ด้วยกันไม่ต้องมีคนล่อ
จะเดินเข้าไปเฉยๆ ทั้งอย่างงั้นเลยเหรอ
มันจะได้ผลเหรอ
พวกโจรภูเขามีมากกว่าเรานะ
รอหน่อยเดี๋ยวพวกมันก็ไป
อานัมชุนแกล้งทรยศ
เพื่อพวกเรา
เดี๋ยวก่อนนะ
ใครทำอะไรให้พวกเราเหรอ
นี่แกพูดเรื่องอะไรเนี่ย
ให้ต้นบ๊วย…ยอมตาย แทนเพื่อให้ต้นท้อรอด
คือกลยุทธ์ที่เรียกว่าอีแดโดกัง
หลายปีก่อนสมัยที่นัมชุน กับข้าอยู่ในกองทัพผดุงธรรม
นี่คือรหัสลับของเรา
แล้วไอ้--ไอ้--อีแด -อะไรเนี่ยมันคืออะไร
ลุงช่วยพูดให้เข้าใจง่ายๆหน่อยสิ
ในสนามรบ
เมื่อเราหลงกลพวกไอ้ยุ่นและ สุดท้ายเราก็ถูกพวกมันจับตัวได้
และในช่วงเวลาคับขันที่อาจจะถูกฆ่า
ก็เหมือนต้นบ๊วย
ที่มันต้องยอมเสียสละตายแทนต้นท้อ
คนหนึ่งคนรับเกียรติเป็นผู้เสียสละ
เพื่อช่วยคนที่เหลือ
อีแดโดกัง
ลุงชอบพูดถึงเรื่องนี้บ่อยๆ
ถ้างั้นพ่อเยบุนจงใจแกล้งทรยศสินะ
เพื่อพวกเรา
นี่เขากำลังคิดอะไร ของเขาอยู่กันนะเนี่ย
คงเพื่อล่อจางกีรยงออกจากมย็องจอง
ถ้าเขาบอกว่าแทพย็องดงอยู่ที่ไหน
พวกโจรภูเขาก็จะออกไปจากเมืองสักพัก
และในมย็องจองก็จะมี กำลังเหลืออยู่ไม่มาก
จากนั้น
จากนั้นเราต้องหนีไปให้ได้
ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน
เดี๋ยวนะต่อให้ไอ้จางกีรยง มันจะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วก็เถอะ
แต่พวกเราก็ยังถูกขังแล้วก็ไม่มีปืน
นัมชุนสละชีวิต เพื่อให้พวกเรามีโอกาสนะ
เขายอมช่วยพวกเราทั้งๆ ที่รู้ดีว่าเขาอาจจะ…ต้องตาย
เร็วเข้าหนีไปให้ ได้นะท่านพี่เร็วเข้า
เจ้าพวกโง่อย่างน้อยเรา ก็น่าจะลองอะไรสักอย่างนึง
โธ่…เฮ้อ
พวกเรา
ไม่รู้ว่าพวกเลวนั่น มันจะหลงกลนัมชุนนานแค่ไหน
ก่อนที่จางกีรยงจะรู้ตัวแล้วกลับมา
เราต้องหนีออกไปให้เร็วที่สุด
-อย่างเงียบเชียบ -และว่องไว
เราจะต้อง
หนีออกไปจากที่นี่ให้ได้
นี่แก
หยุด
จะพาเราไปไหนเนี่ย
นี่มันทางตะวันตก เฉียงเหนือไม่ใช่เหรอ
ฮ้ะ
แทพย็องดงจะอยู่ในแมนจูเรียได้ยังไง
พล่ามบ้าอะไรของแกเนี่ย
รู้ดีนักก็มานำทางเองสิวะ
เดี๋ยวก่อนคิมุระ
หยุด
ท่านโชกุน
อีกไม่ไกลจะมีทางแยก ไปเหยียนจี๋กับเต๋อซิน
ถ้ามันพาเราไปทางเหยี ยนจี๋แปลว่ามันหลอกเรา
แต่ถ้ามันไปทางเต๋อซิน
ถ้ามันไปทางเต๋อซินก็จะ ผ่านจื้อซินไปถึงฮเวรย็อง
แล้ว…ก็จะกลับไปทางใต้อีก
ใช่แล้ว
รอดูต่อไปก่อน
ตอนนี้เรายังต้องพึ่งมัน
นี่ขอดูหน้าหน่อยซิ
ถ้าเราอยากช่วยพวกเขา ก็ต้องจัดการพวกมันให้หมด
เธอทำได้ใช่ไหม
ได้สิฉัน
เฮ้ออรู้มั้ยว่าแกทำฉันรำคาญนะเนี่ย
ทำไมแกพูดเหมือนแก เป็นหัวหน้าฉันเลยล่ะวะ
ฉันไม่ได้ให้แกเป็นหัวหน้าซักหน่อย
จริงเหรอ
เฮ้อ
ถ้าอยากให้งานนี้สำเร็จ แกน่ะต้องฟังฉันไม่ใช่ฉันฟังแก
เข้าใจมั้ย
ก็ได้เอาตามนั้น
งั้นก็สั่งฉันมาสิ
ถ้าเราอยากจะช่วยพวกเขา
เราต้องจัดการพวกเวร นั่นก่อนทำได้ใช่มั้ย
ทำไม่ได้ก็ต้องทำ
นั่นคือคำสั่งฉัน
ออกไปสูบบุหรี่แปปนะ
ครับเชิญเลยครับ
-อะไรเนี่ย -นี่พี่
-พี่เป็นอะไรเหรอ -ไหวรึเปล่าเนี่ย
ตายแล้วไหวมั้ยพี่
สงสัยแผลเธอติดเชื้อ
มัวทำอะไรอยู่เนี่ ยจะปล่อยเธอตายเหรอไง
เฮ้ย
มานี่หน่อยเร็วมีคนกำลังจะตาย
เร็วเข้าสิวะ
ยังเฉยอีกไอ้เวรเอ๊ย
เงียบนะเว้ย
ช่วยฉันหน่อย
มันเจ็บน่ะ
-มันเจ็บ -เข้ามาในนี้หน่อยสิ
เธอกำลังจะตายนะ
ฉันตายแน่เลย
บ้าจริง
อะไรกันเนี่ย
เจ็บตรงนี้น่ะ
เจ็บมากเลย
ฉันตายแน่ฉันตายแน่
เจ็บมากเลย
ไอ้พวกเวรเอ๊ย
นี่แกคิดว่าฉันโง่มากเหรอวะ
ตายให้หมดซะ!
-ไอ้พวกโชซอนเศษสวะ -เฮ้ย!
สวะแล้วไงวะ
ขอโทษทีนะ
ที่พวกกูไปหนักหัวแม่มึงน่ะ
หุบปาก!
ฮึ้บ
-ปล่อยกูนะเว้ย -ปล่อยปืนสิวะ
พอยิงแล้วก็รีบไปรับตัวมันนะ
-จะได้ไม่เกิดเสียงล้มดังถึงข้างใน -เฮ้อ…ให้ฉันเป็นคนสั่งเซ่
พอยิงแล้วก็รีบไปรับตัว มันนะจะได้ไม่มีเสียงล้ม
มีเรื่องนึงที่ฉันสงสัยมานานแล้ว
เธออายุเท่าไหร่
ก็โตพอละกันน่า
แล้วก็ฆ่ามาเยอะพอดู
เข้าใจ๊
บนนั้นแกจัดการนะ
พื้นมันลื่นน่ะก็เลยรับมันไม่ทัน
-ไอ้เวรเอ๊ย -เอากุญแจมาเร็ว
ไอ้พวกสวะโชซอนงี่เง่า
ทนไม่ไหวแล้วเว้ย
แกฆ่าพวกมันให้หมดเดี๋ยวนี้
-แกอีกแล้วเหรอเนี่ย -เออใช่แล้ว
หัวหน้า!
ยุน
-นึกว่าจะต้องตาย…ในนี้ซะแล้ว -ค่อยยังชั่ว
-เหยียนจี๋เต๋อซิน -เหยียนจี๋กับเต๋อซิน
จะต้องไปทางไหนล่ะ
เต๋อซิน
เหยียนจี๋
แกนี่ขยันพูดจริงๆข้า จะไปทางไหนก็ตามมาเหอะน่า
โทกุ
นี่แกหลอกเราเหรอ
แกพาเรามาที่นี่ทำไม
เวลา
มันกำลังซื้อเวลา
ซื้อเวลาให้พวกโจรหนีออกจากคุก
ตอนนี้ในมย็องจองมีแต่ตำรวจกงสุล
หันม้ากลับเดี๋ยวนี้
พวกเราจะกลับไปมย็องจอง
-ครับ -ครับ
ครับ
ส่วนแกอยู่นี่
ถ้าแกโชคดีแกจะเสียเลือดตาย
แต่ถ้าโชคร้ายก็จะถูกสัตว์ป่ากิน
ช่วยดูแล
เยบุนลูกข้าด้วยท่านพี่
น่าจะมาเร็วกว่านี้
โทษทีที่มาช้า
นี่ยุน
ให้ตายสิ
ยังจะกลับมาที่นี่อีกทำไม
น่าจะ…หนีไปซะตอนที่มีโอกาส
ผมขอโทษ
ที่ทำให้ทุกคนต้องมาเจอเรื่องนี้
อย่าพูดแบบนั้นกับคนในครอบครัวสิ
ไม่ต้องห่วงหรอกน่า
นัมชุนสละชีวิตตัวเอง
เพื่อช่วยชีวิตพวกเรา
ใช่ผมเห็นแล้วล่ะ
เดี๋ยวผมจะหาทางช่วยอานัม ชุนเองตอนนี้ลุงควรจะรักษาตัว
พวกแกถูกล้อมเอาไว้แล้ว!
-ยอมมอบตัวซะ! -ทุกคน
ชู่ว
ปิดไฟแล้วก้มต่ำไว้
พวกแกทุกคน!
ยอมแพ้ซะถ้าพวกแกไม่ยอม!
พวกแกจะถูกกฎหมายลงโทษ!
พวกเราจะฆ่าแกซะ!