Moje kondolencje.
Ciężko jest stracić ukochaną osobę.
A zwłaszcza rodzica.
Dziękuję. Przepraszam.
Chwileczkę!
Pan Chavez był taki dobroduszny.
Wiadomość o jego śmierci bardzo mną wstrząsnęła. Ale...
- Co to? - Proszę.
Przed śmiercią pana ojciec planował kupić pańskiej mamie ten dom.
- Na 40. rocznicę ślubu... - Proszę poczekać.
Pan Chavez nie był moim tatą.
Byłem jego doradcą finansowym,
ale był dla mnie jak ojciec.
Tam jest jego rodzina.
Naprawdę pani go opłakuje czy opycha pani dom?
Wypraszam sobie! Mnie też jest przykro!
Spodziewałam się na pogrzebie jego dzieci.
Pomyślałam, że to okazja, żeby z nimi pomówić.
Jak wyglądam?
Dobrze. Tylko proszę się uśmiechnąć.
Kto tak powiedział? Nie ma mowy. To wykluczone.
Dobry wieczór.
- Tak? - Jessa Baluarte,
pośredniczka nieruchomości.
Chciałabym złożyć najszczersze kondolencje.
Dziękujemy.
Państwa ojciec przed śmiercią
- chciał kupić ten dom. - Poważnie?
Na pogrzebie mojego ojca?
Nie widzi pani, że jesteśmy w żałobie?
- Nie miałam zamiaru... - Co?
Nie ma pani wyczucia?
Jestem Ray Cruz, doradca finansowy państwa taty.
Ojciec od dawna nosił się z zamiarem kupna tego miejsca.
Myślał, że was zbliży.
Trzymamy się razem.
Oczywiście,
ale powtarzał,
że odkąd zaczęliście żyć na własną rękę, wcale go nie odwiedzaliście.
Może dom rodzinny był za mały lub za brzydki?
Myślał, że jeśli kupi nowe miejsce,
większe, okazalsze, będziecie częściej go odwiedzać.
- Naprawdę? - Przykro mi.
Pierwszy raz sprzedałam tak wielką nieruchomość.
Dzięki za wsparcie.
Jasne. Tacy jak my muszą trzymać się razem.
„Tacy jak my”?
Chcemy awansować społecznie...
dorównać naszym bogatym pracodawcom.
Walcząca o swoje klasa średnia.
Dlaczego myślisz, że do niej należę?
Próbowałaś zamknąć sprzedaż na pogrzebie.
Skorzystałaś z okazji, aby zarobić.
Czyli według ciebie jestem pazerna?
Raczej... zdeterminowana.
I szanuję to.
Bardzo.
No co?
Brednie!
- Czemu? - Brednie!
Gadasz tak, bo chcesz opchnąć mi polisę ubezpieczeniową.
Niczego ci nie sprzedaję.
- Więc przyszedłeś na darmową wyżerkę? - Nie.
- Czego chcesz? - Ciebie.
Słucham?
Ciebie.
Masz ochotę?
Tu? Serio?
- Co? - Zrobimy to?
- Tak. - Tutaj?
- Czemu nie?
Poważnie? Ciasno tu.
Co tam. Nie chcesz tu, na szczycie świata?
Chcę.
Chyba zobaczyłam Boga.
Dzięki, że mnie odebrałeś i odwozisz.
Jedziemy coś zjeść?
- Jestem... - Głodna?
- Rany! Serio? - Proszę.
- No nie wierzę! - Nie inaczej.
Przytulaliśmy się.
- Naprawdę? - Tak.
A tego nam nie wolno, prawda?
To tylko tulenie.
Co się stało?
Harowałam dla tego klienta, a on kupuje od innego pośrednika.
Jessa!
Nie chcę tego oglądać.
Jesteś gotowa zrzucić ciuchy?
- Boisz się! - Przestraszyłaś mnie!
Przegrałeś!
Tak się napracowałam, a potem...
- Co to jest? - Nic.
Co to?
- Nic. - Nabijasz się ze mnie?
- Pokaż! - Jeszcze niegotowe!
- No daj! - Nie skończyłem!
Jeszcze nie!
- Chcę zobaczyć! - Muszę go dokończyć!
- Daj mi! - Nie jest gotowy!
- Pokaż! - Mówię, że niedokończony.
Dopiero wróciłem do rysowania.
Jest piękny!
- Poważnie? - Przepiękny!
- Oczywiście, bo ty jesteś piękna. - To wybitna praca.
Jesteś w tym świetny!
Czemu nie zająłeś się czymś, co ma związek ze sztuką?
Nie stać mnie na to. Na sztuce nie zarobię.
Może jak już będę bogaty i będę mógł sobie na to pozwolić.
Na razie spełniam inne marzenie.
- A ty jakie masz marzenia? - Marzenia?
Rany... Daj mi chwilkę.
Chcę być bogata.
Tak obrzydliwie, żebym mogła kupować, co mi się spodoba.
Posiadłość z takim widokiem. Trzypiętrową.
Nowoczesny projekt, ale fasada powinna zawierać
detale wiktoriańskie.
Wejście z portykiem z greckimi kolumnami,
podwójne drzwi z twardego drewna. A za nimi...
spektakularne schody i kryształowy żyrandol.
Chcę basen wykładany mozaiką!
I łóżko z baldachimem, obite aksamitem i z jedwabnymi zasłonami!
- To wszystko. - Zgadza się?
W takim razie to i moje marzenie.
Też chcę takiego domu.
- Małpujesz po mnie! - Wcale nie.
Wiesz, wychowywałem się w domu dziecka.
Nigdy nie miałem swojego kąta.
Dlatego marzy mi się własne gniazdko z ukochaną osobą. Z kimś,
kto odwzajemni moją miłość.
Zrobię wszystko, by to ci się spełniło.
Bo teraz ty jesteś moim marzeniem.
Jesso...
zostaniesz moją dziewczyną?
Niełatwo mnie kochać, Ray.
- Jesteś tego pewny? - Jestem.
To trudne, bo wciąż tak wiele chcę zrobić.
Dramatyzuję i jestem humorzasta.
- Zmęczę cię. - Zniosę wszystko.
Tylko dla ciebie,
żeby być przy tobie.
Chcesz być ze mną?
No co?
Dobrze!
Tak? Wspaniale! Dzięki, Panie!
Dziękuję! Kocham cię.
- To było do mnie czy do Boga? - Do ciebie!
Obiecuję spełnić nasze marzenia.
- Obiecujesz? - Obiecuję.
- Obiecujesz? - Tak.
- Nie płacz. - Nie płaczę.
Królowa dram.
AWANS SPOŁECZNY
Cholera. Jak wyglądam?
Dobrze, tylko trzeba wyprasować.
Pani Adele przełożyła spotkanie z przyszłego tygodnia na dziś.
- Nie posprzątałam nieruchomości. - Robisz, co możesz.
- Tylko się uśmiechaj. - Uśmiech nic nie da.
Spokojnie. Wyluzuj się. Wdech.
Wydech.
Jeszcze raz. Wdech.
Wydech.
Już dobrze.
Jesteś mądra. I przepiękna.
- Masz to w kieszeni. - Dziękuję. Pójdę już.
- Skarbie! - Tak?
- Zapomniałaś o czymś. - O czym?
No co? Powiedz!
Co to?
To już dwa lata. Nasza rocznica.
Naprawdę? Wybacz, wyleciało mi z głowy.
- Czas tak leci! - Nie szkodzi.
Jakieś życzenia co do kolacji?
- Lody! - Czekoladowe?
- Tak! Kocham cię. - Ja ciebie też. Na razie.
Ten dom jest autorstwa renomowanego polskiego architekta.
Jak widać, to bardzo nowoczesny projekt.
Otwarty plan pomieszczeń zapewnia bardzo przytulną atmosferę.
Za państwem jest jadalnia...
- Przepraszam. - Tak?
Proszę wolniej, żona chce się skupić.
Przepraszam.
Skąd taki wiatrak?
Jak w fabryce!
Rzecz w tym,
że nie jest przypadkowy.
To jest teraz trend w nowoczesnej architekturze,
nawet za granicą.
- Naprawdę? - Tak.
Przerażające.
A to jest wasza główna sypialnia! Piękna, prawda?
Jasne ściany i ziemiste kolory współgrają z drewnianymi meblami!
Stąd możecie podziwiać rozległy ogród,
zaczynając od tego oczka z koi.
A tu proszę, wasz prywatny raj.
Możecie sobie wyobrazić weekendy tutaj.
Dzieci będą chętnie się tu pluskały,
gdy dorośli będą delektować się
chłodnymi napojami na leżakach.
Pięknie tu.
Pięknie na zdjęciach, ale na żywo bardzo tu brudno.
Rozumiem i bardzo przepraszam.
Mam tę nieruchomość dopiero od niedawna.
Proszę wybaczyć.
Cóż, potencjał jest, ale trudno mi wyczuć...
klimat.
Trzeba tu jedynie trochę posprzątać.
Proszę jej nie skreślać.
- W porządku. - Dobrze.
Ustalmy kolejne oględziny.
Następnym razem przyjdzie
moja siostra Regine.
Jeśli się jej spodoba, kupimy go.
W przeciwnym razie nic z tego.
Rozumiem.
Wybacz spóźnienie. Utknąłem w korku.
Co słychać?
Ray, muszę zwolnić cię z funkcji doradcy finansowego.
Dlaczego?
Co się stało z moją inwestycją w ProsperFast?
Na zysk trzeba poczekać.
To nasza inwestycja.
Ja i Jessa też zainwestowaliśmy.
To wszyscy mamy przerąbane.
Skąd znasz prezesa ProsperFast?
Hansela?
- Jest dla mnie jak brat. Ufam mu. - Naprawdę?
TWÓRCA PIRAMIDY FINANSOWEJ POSZUKIWANY
To fabrykacja jego wrogów.
Czemu miałby nas oszukać? Jest bogaty.
Wzbogacił się na przekrętach.
Myślisz, że bogacze nie oszukują? Serio jesteś tak naiwny?
- Cześć, skarbie! - Hej.
- Dziś nasza rocznica. - Tak się cieszę.
- W porządku? - Tak.
Przestań, czuję się obleśnie.
Dojazd był fatalny.
Smog w Manili dał mi w kość.
I ten ścisk!
Jak poszły oględziny?
Jak na razie nie chcą kupić.
- Ale będzie drugie podejście. - Brawo.
Jesteś wspaniała. I dlatego zasługujesz na to.
Zupełnie o nich zapomniałam.
Stopiły się.
Wiesz, że lodówka jest zepsuta.
Zamrażarka kompletnie padła. Kochanie, proszę cię.
- Przecież ci mówiłam. - Zostaw. Jutro naprawię.
Może to tylko wadliwa część.
Jak tam chcesz.
Przepraszam cię.
Przepraszasz?
Za co? To tylko lody.
Chyba że przepraszasz mnie za coś innego.
Nie...
Przepraszam cię za to, że wciąż tak żyjemy.
- Ale jesteśmy szczęśliwi. - Oczywiście.
- Dwa lata razem! - Dwa lata.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Wyjdźcie tu do nas!
Wciągnęliście nas w przekręt!
Minęły trzy miesiące i zostaliśmy z niczym!
Hansel właśnie tak się bogaci!
Hej! Dziesięć lat!
Tyle oszczędzałam i wszystko władowałam w ProsperFast! Co to ma być?
Jakiś żart?
Uspokójcie się! Odzyskacie pieniądze, cierpliwości.
Ostrzegam cię.
Boss Gil utopił w tej inwestycji pieniądze.
Boss Gil! Słyszeliście?
Zainwestował, bo obiecaliście góry złota!
Musimy tylko znaleźć Hansela
i odzyskać wasze pieniądze.
Policja nie może go namierzyć, a tobie ma się to udać?
Jeśli Boss Gil się dowie, że go oszukano,
oboje macie przerąbane.
Nie sprawdziłeś przeszłości Hansela?
Włączenie w to sąsiadów to był twój pomysł, skarbie.
Nie obwiniajmy się.
Musimy zwrócić 2,6 miliona peso.
Jest wart ze 20 tysięcy.
Na pewno chcesz je sprzedać?
Za wszystko możemy dostać z 50 tysięcy.
Mam pomysł.
Moja prowizja to prawie trzy miliony peso.
Z nawiązką rozwiąże nasz problem.
Ale to twoje pieniądze.
Nie czuję się z tym komfortowo.
Masz inny pomysł?
Łap się za mop i odkurzacz. Posprzątamy tutaj.
W porządku?
Tak.
Skarbie, ostrożnie. Jest cenny!
- To coś? - Tak.
Ty jesteś cenniejsza. Bezcenna.
- Po co ci aż tyle pieniędzy? - Ray został oszukany, tato.
Oszukano nas oboje.
Musimy pospłacać ludzi, dlatego je pożyczam.
Niczego cię nie nauczyłem?
Mówiłem ci, żebyś tam nie inwestowała.
To Ray cię do tego namówił!
Zostaw go! Zamieszkaj ze mną na farmie w Samarze.
Nie zrobię mu tego, co mama tobie, gdy cię oszukano.
Ja nie jestem taka.
I kocham Raya. Nie zostawię go.
Dzień dobry, pani Adele. Co słychać?
Chciałam spytać, kiedy pani siostra przyjedzie obejrzeć posiadłość.
Wyjechała na dłużej?
W takim razie czekam na kontakt.
Dziękuję bardzo.
Skarbie, zrelaksuj się.
Salud! Mi amor!
Ray! Skąd je masz? Z domu?
Żebyś widział swoją minę. Ale się upiłeś!
Zasługujesz na to, kochanie.
Oboje zasługujemy. Potraktuj to jako wczesne świętowanie.
Bo jestem pewien, że ktoś kupi to miejsce. Jest piękne!
Ten dom? Tak!
- Nawaliłeś się. - Ja?
- Nie wierzysz we mnie? Ja się upiłem? - Tak!
- Jesteś pijana! - Ja?
Że niby ja jestem pijana?
Spójrz na siebie. Wyglądasz jak rozpieszczony księciunio.
Niezłe z ciebie ziółko.
Czego chcesz jeszcze, księżniczko?
Dam ci wszystko.
Ty to jesteś agent.
Mówiłeś, że zrobisz wszystko, żebym miała swój wymarzony dom.
I co się stało?
Gdzie on się podział?
Byłeś wtedy taki uroczy, że wierzyłam w każde twoje słowo.
Nieźle mnie omotałeś!
Dotąd powinniśmy już mieszkać w takim pałacu!
Ale gdzie tam!
Tkwimy w tym parnym, wstrętnym mieszkanku w Sunshine.
I nasz seks jest taki obleśny!
Oślizgły. To nie życie dla mnie.
Ale nie mogę od ciebie odejść.
Powiedziałam to. Nie mogę cię zostawić.
Bo mnie rozumiesz.
Wiesz, co mnie kręci,
znasz mnie na wylot.
Mimo wszystko mnie uszczęśliwiasz.
- Żałujesz, że zgodziłaś się ze mną być? - Nie.
Nie wiem.
Co robisz?
Ray!
- Może się zrelaksujemy? - Ray.
O Boże.
A to kto?
Co oni wyprawiają?
Pani Segovia już sprzedała dom?
To pewnie nasi nowi sąsiedzi.
Cześć!
Dzień dobry.
Już prawie wieczór.
Jestem Madeline Montecillo.
A to mój mąż, inspektor Fidel Montecillo.
Na emeryturze.
Mieszkamy obok.
Jesteście z mężem nowymi właścicielami?
- „Mężem”? - Tak.
Jestem sama.
Wczoraj widzieliśmy was razem w basenie.
Powiem tylko, że w dość interesujący sposób...
ochrzciliście dom.
Ptysiu, daj spokój.
Witamy w Vineyard Hills!
Mały prezent od nas.
To czekoladowe belgijskie trufle.
Zrobiłam je z moją córką Carlottą!
Są dla was.
Dziękuję.
- Ojej! - Wybacz.
Dziękuję.
- Dziękuję... - Chwileczkę.
Gdy mieszkała tu pani Segovia, to była wspaniała rezydencja.
Ale kiedy postanowiła przeprowadzić się do Europy...
to miejsce straciło urok.
- Prawda jest taka, że... - Skarbie, wciąż tu urządzają.
Zrobią remont. Dopiero się wprowadzili.
A to pewnie pan domu!
Cześć, sąsiedzie!
Dzień dobry.
Prawie wieczór.
Widzisz? Nadajemy na tych samych falach!
Powinniśmy się zaprzyjaźnić.
Może zaprosimy ich na wydarzenie w naszym klubie?
Bal przebierańców! Koniecznie przyjdźcie.
Podziękujemy, bo...
- Co to za łysol? - Stul dziób.
Nie mamy kostiumów. Nie zdążymy nic znaleźć.
Nie musicie. Możecie ubrać się zwyczajnie.
Ważne, żebyście poznali pozostałych mieszkańców.
Tyle że...
nie wygracie nagrody pieniężnej.
Nagroda pieniężna?
Najlepiej przebrani mieszkańcy
wygrają sto tysięcy peso!
Sto tysięcy.
Znasz ją?
Myślałam, że to impreza dla mieszkańców.
- Skarbie! - Skarbie!
- Widziałeś ich przebrania? - Dobrze, że pożyczyłem kostiumy,
które zrobiłem dla klienta.
- Przebierzmy się. - Naprawdę to robimy?
Będziemy się podszywać?
Dla stu tysięcy peso warto spróbować.
Będziemy oszukiwali mieszkańców.
- Właścicieli domów! - To nie tak.
To nie tak...
Przecież w przeciwieństwie do nas nie potrzebują tych pieniędzy.
Skarbie, błagam, spróbujmy.
- Nie mogę tego zrobić. - Razem możemy. Damy radę.
Liczę na ciebie.
Dobry wieczór państwu!
Witamy na piątej Gali Przebierańców Mieszkańców Vineyard Hills
zorganizowanej przez Stowarzyszenie Vineyard Hills.
Dzisiejszy wieczór jest wyjątkowy, bo temat przewodni to...
„Ratujmy Matkę Ziemię”!
RATUJMY MATKĘ ZIEMIĘ
Pan Theo i pani Danica Divinagracia!
Rodzina Tanjuatco, na czele z panem Gerrym i panią Ivy Tanjuatco!
Nowożeńcy: pan Blue Jimenez i pani Carlotta Montecillo-Jimenez!
Ostatni, ale nie mniej ważni, pan Kiefer i pani Penelope Regalado.
Skarbie, czemu nie ma nas na liście?
To my, głupolu! Ja to Penelope, a ty Kiefer!
A to kto?
Nowi właściciele?
Co mają na sobie?
To łyżki?
Penelope, poznaj moje przyjaciółki.
To Ruby, Genevieve, Elise i Lavinia.
Kupiły domy w Vineyard Hills jako jedne z pierwszych.
Tak, byliśmy tu już w 2012 roku.
Miałyśmy z Elise wrażenie, że jesteśmy tu same.
To prawda! Ogromnie się cieszę, że nasza społeczność się rozrasta.
Sami wzorowi obywatele!
- Rany, miło panie poznać. - Miło nam.
Co?
Cześć.
Hej, jestem...
Nazywam się Wendell Tecson.
Jestem przewodniczącym Stowarzyszenia Vineyard Hills.
I chciałbym osobiście, serdecznie i oficjalnie
powitać was w naszej skromnej okolicy.
- Prawda, dziewczyny? - Prawda.
Witamy.
Przy okazji,
kto zrobił wasze kostiumy?
Są takie... nietuzinkowe.
To moje dzieło.
Ciekawe.
Bardzo ciekawe.
Życzę wam dziś wygranej.
Powodzenia. Bawcie się dobrze.
- Zdrowie. - Zdrowie!
No dobrze, mamy naszych finalistów!
Pan Blue Jimenez i pani Carlotta Montecillo-Jimenez!
Rany!
Ostatni, ale nie mniej ważni,
pan Kiefer i pani Penelope Regalado.
Zapraszamy do nas.
- Rety! - Wspaniali!
Dobrze.
W porządku.
Blue i Carlotto! Co powiecie o swoich kostiumach?
Kwiaty... Kto ich nie lubi?
Są takie barwne, pachnące.
Prawda, skarbie?
Nie wyobrażam sobie świata bez kwiatów.
Jeśli chcemy ocalić planetę, powinniśmy posadzić ich więcej.
Dziękuję!
Co powiemy?
A państwo, panie Kiefer i pani Penelope?
Dobry wieczór, mieszkańcy Vineyard Hills.
Jesteśmy z mężem szczęśliwi, że możemy należeć do tej żywej
i zaangażowanej społeczności.
Gdy usłyszeliśmy, że temat wydarzenia to „Ratujmy Matkę Ziemię”,
postanowiliśmy kostiumami oddać tę ideę...
i stworzyć je z materiałów z recyklingu.
Chcemy pokazać, że cudze śmieci
mogą stać się arcydziełem.
Jeśli uświadomimy sobie jaki ślad węglowy powstaje w wyniku codziennych czynności,
to będziemy rozważniej rozporządzali plastikiem jednorazowego użytku.
Recykling to podstawa!
Brawo!
Dziękuję.
Nie przedłużając,
zwycięzcami piątej Gali Przebierańców Mieszkańców Vineyard Hills
zostają...
państwo Kiefer i Penelope Regalado!
Gratulacje!
Moje gratulacje!
- Mówiłem, że wygramy! - Te kostiumy są rewelacyjne!
Dzięki twojej przemowie stały się jeszcze piękniejsze.
Słucham? Powtórzysz?
Żartuję.
- Szlag. - Co?
Na kogo wypisano ten czek?
Na ciebie. Zobacz.
To moje prawdziwe nazwisko. Zorientują się...
Gdzie tam.
Powiedziałam, że Raymond Cruz to nasz doradca finansowy
i że w pełni go upoważniliśmy do zarządzania naszymi pieniędzmi.
Matko, ale jesteś mądra!
Kogo spłacimy najpierw?
Boss Gil, przyszliśmy oddać pieniądze.
- Ile macie? - Sto tysięcy.
Szlag.
Cholera.
Dałem wam pół miliona,
a wy wracacie z marną setką?
Na razie tylko tyle zdobyliśmy.
Znajdziemy sposób, by spłacić resztę.
Kiedy?
- Słucham! - W trzy miesiące.
- Daj nam trzy miesiące. - A co z naszą kasą?
Chwileczkę, spokojnie. Oddamy pieniądze.
Nas też oszukano! Prosimy o...
Dosyć!
Macie dwa miesiące na zwrócenie kasy.
Nie tylko mnie, ale wszystkim.
Inaczej zrzucę was oboje z dachu.
- Niech żyje Boss Gil! - Niech żyje!
Boss Gil!
Pani Adele powiedziała, że siostra wróci za miesiąc,
mamy więc czas udawać Penelope i Kiefera.
Naprawdę będziemy to kontynuować?
Taki jest plan.
Zaprosimy wszystkich na przyjęcie z okazji przeprowadzki do Vineyard Hills.
Sprzedamy wszystkie ich prezenty.
Na pewno nie ma innego sposobu?
Potrzebujemy 2,5 miliona. Musimy się podszywać.
A jeśli znajdę innych klientów? A potem...
Ray, myślmy realistycznie. Kto ci zaufa po tym oszustwie?
Nie zorientują się?
Dlatego skoro mamy to zrobić,
to jak trzeba.
Nasze życiorysy, wykształcenie. Życiowe sukcesy i umiejętności.
Tu nasza wspólna przeszłość.
Kiedy się poznaliśmy, nasze zaręczyny.
Ślub i miesiąc miodowy.
Żeby uwierzyli, musisz być pewny siebie.
A jeśli nie przyniosą prezentów?
Będziemy żebrać?
Przestań smęcić. Przyniosą.
Cioteczko, przyszłaś!
No przecież! Jesteśmy życzliwymi sąsiadami...
I przyniosłam mały prezencik na parapetówę!
Ojejciu, nie musiałaś!
- A jeśli to, co dadzą, nie wystarczy? - To dla nich zatańczymy.
I raz, i dwa, i raz, i dwa... Rzucasz!
- Mam je rzucić? - Tak!
I reszta też będzie rzucać pieniądze?
Widziałam takie rzeczy na wsi z moim tatą.
Skoro Kiefer i Penelope są małżeństwem,
to muszą mieć obrączki.
Kurwa, fakt.
Mam! Wyglądają na kosztowne. Po ile?
Są po sto.
Po stówie?
- Mógłbyś ciut się postarać. - Patrz!
I raz, i dwa, i raz, i dwa.
Przyjaciele!
Chłopcy, tutaj!
Co się tak spinasz? Uśmiechnij się!
To telewizor?
Coś mi przyszło do głowy...
Wymyślimy fundację i będziemy prosili o datki.
- Skarbie... - Sam przecież mówiłeś.
Oni nie potrzebują pieniędzy, a my tak.
Są nam bardzo potrzebne.
A to co? Kim oni są?
- Nasi podopieczni. - Podopieczni?
Możemy wykorzystać zdjęcie dzieci? Gdzie je znalazłaś?
Luzik, to dzieło sztucznej inteligencji.
Kochanie, jesteśmy w tym razem.
Dopóki jesteśmy razem, wszystko będzie dobrze.
- Jessa... - Cicho.
Penelope.
Nazywaj mnie Penelope.
Jak mówiłam, wszystkie pochodzą z ubogich społeczności.
To smutne, bo gdy zapytaliśmy dzieci, powiedziały, że wolą pomagać rodzicom
w polu lub przy łowieniu ryb niż pójść do szkoły.
Żeby ulżyć rodzinom, oprócz wysyłania dzieci do szkoły,
Kiefer i ja zapewniamy im stypendium,
aby mogły skupić się na nauce.
To takie ważne!
Wspaniała inicjatywa!
Tak!
- Jak możemy wesprzeć waszą działalność? - Tak!
- Dobre pytanie. - Tak!
Czy ktoś z was zna kuratsę?
- Co to takiego? - Co to?
- Kuratsa! - Wygugluj to.
Kiefer, pokaż im.
W rodzinnych stronach mojego taty
fundusze zbieramy poprzez taniec.
Robi wrażenie!
- Jesteście tacy uroczy. - Patrzcie.
- Czarujący, prawda? - Tak!
Piękna para!
Tak.
Jaka gracja!
Jeśli chcecie przekazać darowiznę, rzućcie pieniądze na parkiet.
Do dzieła!
Cioteczka Lavinia! Nasza maskotka!
- Cioteczka Madeline da jej wygrać? - Oczywiście, że nie!
Zapraszamy do nas. Chodźcie!
Dołączcie do nas!
- Na dzieci! - Na edukację!
Tak!
...46, 47, 48!
To 248 tysięcy! 40 tysięcy i 40 tysięcy.
I te 248 tysięcy. W sumie mamy 328 tysięcy.
Jak sprzedamy prezenty z parapetówki,
to będzie jeszcze z 300 tysięcy.
Razem to jakieś 630 tysięcy!
Tak! Dzięki, Panie!
Jeszcze tylko 1,9 miliona i wreszcie spłacimy wszystkich sąsiadów.
W końcu opłaciły się
imprezy z bogatymi kumplami w akademiku.
Jesteś świetna. A do tego piękna.
- Co? - Nic.
Dziwnie się zachowujesz.
Zwyczajnie seksownie wyglądasz w tym wdzianku.
Jak... współczesny książę.
Co robisz?
Co to?
Hej!
Pociągam cię w tym ubraniu? A może bardziej nago?
Nie, przestań.
Zostań tak. Tak mi się podoba.
Co?
Nie ściągaj. I jestem bardzo zmęczona.
Padnięta.
To może...
rozluźnij się. Wszystko zostaw mnie.
- No weź. - Tak jest dobrze.
Okej? Proszę.
Dobra.
- Kocham cię. - Ja ciebie też, Kiefer.
Kiefer.
Dzień dobry, mężulku! Dzień dobry.
- Dopiero się obudziłeś? - Tak.
Przystojniak. Coś zjesz?
Zadomowiłaś się.
Tak. Co chcesz?
Hiszpański ser? Albo francuski?
Na zakwasie? Wybierz.
Mamy bułeczki pan de sal?
Żartuję!
Zjem na zakwasie.
- Tak? - Tak, na zakwasie.
Idę dziś z Madeline do spa. Zaprosiła mnie.
Idź. Baw się dobrze, bo potem...
wrócimy do chałupniczych maseczek.
I do bułeczek pan de sal.
O co ci teraz chodzi? Rujnujesz nastrój.
Przepraszam. Daj, ja wezmę.
Przygotuj się na dzień w spa.
- Pan Tecson. - Dzień dobry, Kiefer.
- Dzień dobry. - Przepraszam, że nie przyszedłem
na wczorajszą parapetówkę.
Mam nadzieję, że nie jest za późno, by dać wam z tej okazji prezent.
Gdzie go położyć?
Może być tutaj.
Dziękuję.
To dzieło nowego artysty.
Podoba ci się?
Jeśli nie, to poczekaj,
aż wzrośnie jego wartość.
Kto wie, może nawet dojdzie
do czterech milionów?
Wtedy go sprzedasz.
Miałbym go sprzedać? To prezent od pana.
Handluję sztuką. Nie obrażę się.
Jeśli chcesz pozbyć się jakichś dzieł, na przykład tego obrazu...
możemy ubić interes.
Tak się składa, że sam trochę maluję,
ale to bardziej takie hobby.
- Hobby? - Zgadza się.
Właśnie tak zaczynają dobrze prosperujące biznesy!
Może zagrasz z nami w golfa?
Pogadamy sobie o twojej sztuce
i interesach.
Wspaniale! Brawo, Kiefer!
Tylko mówisz, że grasz pierwszy raz.
Jesteś świetny!
To fuks.
Kieferowi się poszczęściło.
Następnym razem jeździectwo. Horseball albo polo.
- Bankowo dam ci popalić. - Jasne! Jak znajdę czas.
Myślałeś, żeby zacząć sprzedawać swoje obrazy?
Jakich konkretnie pan zazwyczaj szuka?
Wiesz, bogaci ludzie chcą kupować widoki,
które na co dzień są im obce.
Uprawa roli.
Bieda. Rytuały rdzennych społeczności.
Świetnie się składa, bo to tematy moich prac.
A portrety?
Malujesz swoją piękną żonę?
Oczywiście, jest moją muzą!
A czy ci... pozuje?
Na pewno tak.
Wiesz, co mam na myśli?
Kiedy się z Fidelem zeszliśmy,
parzyliśmy się jak rozochocone króliki!
Ale z czasem oziębł.
Przynajmniej mieliście taką romantyczną fazę.
Moje małżeństwo z George'em nasi rodzice zaaranżowali.
Jak w średniowieczu, prawda?
Przynajmniej twój mąż cię nie zdradza.
Wygarnęłaś mu?
Po co? Żeby zaczął lepiej się ukrywać?
Dupek.
Przepraszam, Penelope.
To dla ciebie obce tematy.
Wybacz mi.
Powiedziałam im wszystko.
Że widziałam z Fidelem,
co z Kieferem robiliście w nocy przed naszym pierwszym spotkaniem.
Powiedziałaś im, że...
Nie ma się czego wstydzić.
Jesteście idealnym małżeństwem.
Macie wszystko,
a mimo to wciąż płonie między wami taka namiętność. Jak to robicie?
Błagamy, zdradź nam swój sekret!
Mów, Penelope!
Dobrze.
Musicie o czymś wiedzieć.
- Skarbie! - Kochanie!
Co to?
To do portfolio, o które prosił pan Tecson.
Możemy zarobić.
- Co myślisz? - Chodź!
- Coś ci pokażę. - Co?
OPERACJA SEKSTERAPIA
Skarbie... A to co znowu?
Zauważyłam,
że tutejsze małżeństwa zawarto ze względów ekonomicznych.
Fuzja dla rodzinnego biznesu. Planowanie majątku. Ulgi podatkowe.
- No i? - „No i”?
Możemy zarobić na ich nudnych związkach.
Przyjaciółki.
Gdy zaczęłam być z Kieferem,
pojechaliśmy do Niemiec na terapię dla par.
Wykorzystuje teorie naukowe i ezoteryczne mądrości
z różnych rdzennych kultur. Jest ogromnie skuteczna!
Opowiedz nam o niej!
Tak się składa, że mamy z Kieferem licencję na prowadzenie takich seminariów.
- Byłybyście zainteresowane? - Jasne!
Zapłacimy każde pieniądze!
Zapłacę!
Co ty wygadujesz?
- Nic nie wiemy o... - To łatwizna.
Kocham cię, a ty mnie.
Mamy jakiś problem?
Widzisz? Żadnego! A zwłaszcza Kiefer i Penelope,
eksperci w sprawie miłości
i romansu! Mam rację?
Witamy w pierwszym z siedmiu dni terapii dla par.
Jeśli jesteście gotowi
przywrócić ognistą pasję w swoim małżeństwie,
chcę usłyszeć, jak wszyscy krzyczą: „Los geht's!”.
To po niemiecku „do dzieła”.
Raz, dwa, trzy.
Los geht's.
Głośniej!
Los geht's!
Teraz Kiefer rozda zestawy wszystkim uczestnikom.
Są uwzględnione w waszych pakietach.
Ile się zapisało?
Dziesięć par. To 90 000 peso od każdej.
Łącznie 900 000 peso.
Teraz wyjmijcie z zestawów świętą tkaninę
i zapoznajcie się z jej fakturą.
Połóżcie ją sobie na głowie.
Zajrzyjcie w głąb.
Patrzcie w oczy małżonka.
Mówcie do nich swoim wzrokiem.
- Nie pękł! Mocniej! - Nie chce pęknąć!
Trzy, dwa, jeden! Los geht's!
Chłopaki, pchajcie mocniej!
Teraz przemawiajcie dotykiem.
Prawą ręką uszczypnijcie lewy policzek swojego partnera.
Poczujcie energię partnera,
jego duszę.
A lewą ręką uszczypnijcie jego nos.
Mocniej!
Krzyczcie przez minutę. Start!
Głośniej!
Kochani, dziś ostatni dzień.
Mam nadzieję,
że do waszych małżeństw wróci magia. Tak?
Tak!
Świetnie.
Liczę, że będziecie mieć szczęśliwe pożycie jak ja i Kiefer.
Zostawiam was pod opieką Penelope. Muszę iść po certyfikaty.
Pa!
To pan! Nie wiedziałem, że pan przyszedł.
Byłeś zaaferowany seminarium. Nie chciałem przeszkadzać.
Jakieś postępy w pracy?
Ostatnie poprawki.
Kontrola jakości.
Kurwa!
Nie jesteś dobry, jesteś świetny!
Tak pan myśli?
Wszystkie rzeczy na Ziemi to po prostu różne formy wibracji.
Prawda?
Dlatego chcę,
żebyście zaczęli wibrować.
- Wibrować? - Właśnie tak!
Wibrujcie...
w ten sposób.
Dalej! Wibrujcie!
Poczujecie, jak wasze zmysły budzą się tam na dole.
Tak! Wibrujcie!
Wczujcie się.
Nie przestawajcie!
Czekajcie tam.
Pani Adele?
Właśnie wróciła siostra.
Chce od razu obejrzeć posiadłość.
Teraz?
To trochę za prędko.
Regine jest bardzo spontaniczna.
Jeśli nie przyjdzie dzisiaj, to nie będzie już miała czasu.
Będzie za godzinę.
Za godzinę?
No dobrze.
Może pokażemy wszystkie twoje nowe obrazy
na wielkiej wystawie?
Nadszedł czas, aby filipińska scena artystyczna
poznała mistrza Kiefera Regalado!
Mistrz Kiefer Regalado!
Zasługuję na nią?
Czy zasługujesz?
Zajebiście zasługujesz!
Dlatego chcę tę wystawę zorganizować.
- Ray! - Skarbie?
Przepraszam...
Jaki Ray?
Powiedziałam „hej”.
Przesłyszał się pan. Muszę ci coś powiedzieć.
- Proszę wybaczyć. - Pa!
- Co zrobimy? - Nie wiem.
Wyprośmy ich. Powiemy, że mamy pilną sprawę.
Nie, to żenujące. Zapłacili za terapię.
Co zrobimy? Przecież tak wpadniemy.
- Co? - Mam pomysł.
Proszę państwa!
Przestańcie wibrować.
Dobrze?
Pomyślałem, że skoro to ostatni dzień,
zamiast zdjęcia grupowego,
mógłbym was wszystkich namalować w klubie.
Racja!
Obraz, który upamiętni to doniosłe wydarzenie.
Prawda?
Prawda? Chcecie?
Idziemy.
W takim razie ruszamy do klubu.
- Idźcie przodem. - Dobrze.
Super!
Chodźmy.
Długo to trwa.
Policzki mnie bolą.
Dzięki temu pięknie wypadniesz.
Spalisz tłuszcz na twarzy.
Dzień dobry, pani Mojave. Jestem Jessa Baluarte,
witam w posiadłości!
Proszę mówić mi Regine. A to Giovanni.
Dom zaprojektował ceniony polski architekt.
Jak pani widzi, to nowoczesny projekt.
I ten widok...
Giovanni się wypowie.
- Słucham? - Zdecyduje, czy to właściwy dom.
Skąd będzie znała pani jego opinię?
Jako wegetarianka i potomkini przywódców duchowych
umiem porozumiewać się ze zwierzętami.
Giovanni da mi znak.
- A to co? - O co chodzi?
Nigdy nie szczeka, chyba że coś znalazł.
Albo kogoś!
Giovanni!
- Co tam jest? - Gabinet.
- Ktoś tam jest? - Nie, pani Mojave. Jestem tu sama.
Ten dom nawiedziły złe duchy! Nawet Giovanni to wie!
Myli się pani! Giovanni, mylisz się!
Zapewniam, dom poświęcono!
Powiem siostrze, że to katastrofa!
Pani Regine, proszę o kolejną szansę!
Jeszcze jedne oględziny!
- Jedziemy! - Giovanni!
Dziesięć, dziewięć,
osiem, siedem, sześć, pięć,
cztery, trzy, dwa, jeden!
Co to, kurwa, jest?
Wal się!
Gdzie jestem?
Tutaj.
Niewiarygodne!
Brawo!
- Kiefer wciąż mnie zadziwia talentem! - Co?
Tylko takie dzieła wystawiają w renomowanych miejscach
jak Galerie des Merveilles we Francji
i Palazzo Ca' d'Oro we Włoszech.
- Nie ma mowy. - Tak! Brawo!
To zaszczyt, że jesteśmy częścią twojego arcydzieła.
Chcę je kupić. Ile? Za ile?
Posłuchajcie...
Można to zrobić z większą klasą.
Powinniśmy rozpocząć...
licytację!
Dwadzieścia tysięcy!
- Daję 25 000. - Mamy 25 000!
- Ja 40 000! - Dam 50 000 peso!
Podbijam do 55 000!
Ja do 75 000!
Dam 100 000!
Ja 120 000!
- Zapłacę 250 000 peso! - Mamy 250 000!
Sprzedane!
- Pani Regine już odjechała. - Dobra.
- Pa wszystkim! - Cześć! Uważajcie na siebie.
Na razie!
Voilà! Do pozbycia się problemów zostało 750 000.
Skąd to masz?
- Z... - Czekaj!
Kurwa, to pani Adele.
Moment. Halo?
Rozmawiałam z siostrą. Kupimy ten dom.
Wprowadzimy się w przyszłym roku. Musi być gotowy!
- Słucham? - Biorę ten dom.
Ale siostrze nie przypadł do gustu.
Najwyraźniej zmieniła zdanie.
Gdy wróciła do domu, Giovanni bez przerwy szczekał.
Tak dawał jej znać, żeby kupić ten dom. Niesamowite, prawda?
Zadzwoń, jak przygotujesz dokumenty. Pa!
Co?
Co jest?
Pani Adele kupi ten dom.
Skarbie, gratuluję! Poważnie?
Gratulacje!
To znaczy, że w końcu wszystkich spłacimy,
a dla nas zostaną ponad dwa miliony.
Nareszcie możemy skończyć ten teatrzyk!
Gratulacje, skarbie!
Jesteś wspaniała.
- W porządku? - Tak.
Gratulacje.
Zajęło ci to wieki!
Nie podziękujesz?
Dobre. To ty powinieneś dziękować, że nie zgłosiłam cię na policję.
Ja mam dziękować? Pogięło cię? Bo to niby prezent na Gwiazdkę?
Boss Gil!
Jest wszystko?
Jasne.
Mówiłem, że nie zwiejemy.
I nie oszukujcie już ludzi.
Wszystkim tutaj jest ciężko.
A ty co?
Zamierzasz utrzymywać Jessę z przekrętów? Ciesz się, że cię nie rzuciła.
Gratuluję sprzedaży. Na pewno dostałaś ogromną prowizję.
Kiedy do mnie przylecisz? Tu się żyje lepiej!
- Hej! - Przepraszam.
Wszystkich już spłaciłaś, prawda? To jedź od razu do mnie!
Zostaw już tego Raya! Chyba że takie życie ci pasuje.
Skarbie!
TATA WIDEOROZMOWA
Tato, oddzwonię. Pa.
- Tak? - Kupiłem bułeczki pan de sal i banany.
Zjedzmy śniadanie.
Najpierw zrobię nasze pranie.
- Pomogę ci. - Nie trzeba. Idź,
bo bułki sczerstwieją.
Wciąż tu jesteś.
Nic nie jadłaś.
Chciałem coś ci powiedzieć.
Co cię męczy? Jesteś taka poważna.
O co chodzi?
Tak sobie myślę...
Zastanawiam się, co z nami będzie.
Może...
pojadę na wieś odwiedzić ojca.
Wyjeżdżasz?
Muszę przemyśleć swoje życie.
Twoje życie?
Posłuchaj. Już po wszystkim. Wracamy do normalności.
Do normalności? Żadnych planów?
Plan jest taki.
Ray...
Co to?
Wiem, że wciąż nie spełniliśmy naszych marzeń.
Ale dopóki jesteśmy razem, możemy osiągnąć wszystko.
Jak?
No jak? Powiedzmy, że się teraz zgodzę.
Jak wyglądałoby nasze życie?
Tak jak teraz?
Nie wiem. Jeśli chcesz, możemy zacząć od początku.
Znajdźmy inne miejsce. Nadal mamy dwa miliony...
Poczekaj. Są moje.
To ja mam dwa miliony peso. Ja.
Ale to nic.
Powiedzmy, że się zgodziłam.
Stworzymy rodzinę. Będziemy mieli dzieci.
Jak? Skąd weźmiemy pieniądze?
Znajdę pracę. Jakąkolwiek.
Jakąkolwiek? Taki masz plan?
To ma być plan, Ray?
Zadaj sobie pytanie,
gdzie będziemy po tych pięciu latach.
Tak jak jesteśmy, razem. Czemu czuję się jak na rozmowie o pracę?
Bo obiecałeś mi, że spełnisz nasze marzenia.
Zawsze mi to powtarzałeś.
Chcę wiedzieć jak.
Nie wiem.
Wiem tylko, że cię kocham.
A ty mnie.
Być razem choćby nie wiem co to przecież też jest marzenie.
Nadal tak myślisz? Po wszystkim, co przeszliśmy?
Może tobie to wystarcza, ale mnie nie.
Nie chcę takiego życia.
Nie kochasz mnie już?
Ray, kocham cię.
Ale trudno mi z tym,
że inaczej patrzymy na życie.
Nie wiem, czy mogę ci nadal ufać i wierzyć w twoje obietnice.
Przepraszam.
Masz rację.
Bardzo długo czekasz, żebym spełnił obietnice.
Już ci mówiłem...
że będę o ciebie walczył.
Proszę, nie rezygnuj ze mnie.
Mam nadzieję, że kiedyś zaczniesz go nosić.
Skarbie, dokąd idziesz?
Dzień dobry! Jest ktoś w domu?
Wybieracie się dokądś?
Niech zgadnę... Wakacje!
Zanim wyjedziecie,
mam propozycję biznesową.
Przepraszam, ale to zły moment.
Tu chodzi o wystawę Kiefera.
Wymyśliłem sposób, abyśmy mogli maksymalnie wykorzystać to wydarzenie.
I pewnie zarobić więcej pieniędzy.
Możemy to kontynuować,
tylko nie wyjeżdżaj.
Penelope jedzie sama?
Odchodzi od ciebie?
Przecież wasze małżeństwo jest idealne!
Może to przegadajmy.
Co powiesz, Jesso?
Muszę jechać.
Jak się pan do mnie zwrócił?
Słyszałeś, prawda? Powiedział...
Do cholery!
Mam serdecznie dosyć tej szopki!
W porządku,
oboje powinniście opuścić ten dom.
Jesso Baluarte,
Raymondzie Cruz.
- Ale... - Nie podchodź.
Idźcie tam
i stańcie twarzą do okna.
Już!
Róbcie, co mówię, bo inaczej zadzwonię na policję.
Wy podstępni, przebrzydli karierowicze.
Szlag, nieźle nabraliście tę bandę z Vineyard Hills.
Gdyby tylko wiedzieli, kim naprawdę jesteście.
Pieprzeni oportuniści. Oszuści, naciągacze!
Jestem pod wrażeniem.
Zwłaszcza gdy wymyśliliście tę pieprzoną fikcyjną fundację!
Którą, między nami, wykorzystamy.
Odwróćcie się.
Mam plan.
Zrobimy wystawę z pracami Raya...
A przepraszam.
Chciałem powiedzieć maestro Kiefera.
I zaprosimy na nią najbogatszych,
najbardziej wpływowych,
samą topkę!
I powiemy im, że cały dochód ze sprzedaży twoich obrazów
zostanie przekazany fundacji.
Jak się pan dowiedział?
Przypadkiem.
Giovanni! Co tam jest?
- Biuro. - Ktoś tam jest?
Nie, pani Mojave. Jestem tu sama.
Mam gdzieś wasz teatrzyk,
póki robimy biznes. Powiem więcej,
chcę wykorzystać waszą smykałkę do oszustw.
Zwłaszcza twoją.
Jesteś wygadana.
Pamiętasz bal kostiumowy?
Ta cała efektowna mowa o śladzie węglowym, recyklingu.
I to właśnie wykorzystamy!
Masz gadane...
Dlaczego pan to robi?
Jak to?
Dla pieniędzy.
Dla władzy.
Pieniądze to władza.
A wszyscy oszukani przez was mieszkańcy Vineyard mają i to, i to.
Macie pojęcie, jakie posypią się pozwy,
kiedy dowiedzą się o wszystkim, co robiliście?
Proszę nas nie wsypać.
Desperacko potrzebowaliśmy pieniędzy. Byliśmy w pod ścianą.
Ile pan chce?
Jessa chce współpracować!
Mam nad wami przewagę.
Podzielimy się 80 do 20.
Jeśli się zgodzimy, będzie pan trzymał język za zębami?
I po wszystkim pozwoli pan nam odejść?
Stoi.
Ray, co przedstawia ten obraz?
Musimy robić, co mówi pan Tecson?
Wsypie nas. Chcesz iść do więzienia?
To gorsze od tego, co zrobiliśmy.
Jessa.
Znajdźmy inne wyjście.
Nie ma innego wyjścia.
Po wszystkim się rozejdziemy.
Wróć do malowania.
Siedem lat temu Kiefer pojechał
na wakacje na wieś do Arayat w Pampandze.
Witamy na wyjątkowej wystawie
prac wschodzącego artysty wizualnego,
mojego ukochanego męża, Kiefera Regalado.
Jak tam mój artysta i jego...
piękna żonka?
Wykończenie obrazów trochę potrwa, mogę nie zdążyć...
Nie! Myślicie, że nie wiem, co kombinujecie?
Gracie na zwłokę.
Wybaczcie, ale jesteście spłukani.
I nie stać was na zwłokę,
więc zapierdalajcie!
Ray?
No nie.
Ray.
Czemu tu siedzisz sam?
Nie zbliżaj się do mnie.
Jedynie się zranisz.
Dość już. Wystarczy.
Przestań.
Dobrze się czujesz?
Naprawdę możemy to zrobić?
Przecież twój tata stracił wszystko przez oszustwo.
A co, do cholery, stało się z nami?
Teraz to my jesteśmy oszustami.
Ray.
Szlag, to wszystko moja wina.
Przepraszam.
Przytul się. Musimy się opanować.
Spójrz na mnie.
Przetrwamy to.
Uda nam się.
Dopóki jesteśmy razem,
damy radę. Prawda?
Spokojnie. Wdech,
wydech.
Wdech,
wydech.
Wdech,
wydech.
Tak, proszę pani.
Chce pani ten? Chwileczkę.
Zróbmy sobie zdjęcie.
Hej, co słychać?
Szanowni goście, miłośnicy sztuki,
witamy na wyjątkowej wystawie
prac wschodzącego artysty wizualnego,
mojego ukochanego męża,
Kiefera Regalado.
Naturalnie to wydarzenie nie miałoby miejsca bez pomocy
szanowanego handlarza sztuką, pana Wendella Tecsona.
Wszystkie dochody zostaną przekazane fundacji Sunshine,
wspierającej edukację
i pomoc dla dzieci z ubogich rodzin.
Zainteresowani zakupem prac Kiefera
mogą podejść do pana Tecsona.
Jeśli macie pytania dotyczące sztuki
lub technicznych aspektów dzieł pana Regalado,
śmiało pytajcie mnie lub samego pana Kiefera po naszej prezentacji.
Zaczynajmy.
Zdrowie.
Chcę, żebyś po tej wystawie stworzył nowy zestaw obrazów.
Potem sprzedam go do domu aukcyjnego i powiem, że kupiłem je za 500 000.
- Możemy opchnąć je za 700 000. Potem... - Miał być koniec.
- Ustaliliśmy... - Nie.
Ray, znam o tobie całą prawdę.
Ta prawda może cię kosztować życie.
Hej!
- Wendell! - Pani senator.
- Dziękuję za przyjście. - Naturalnie!
Kiefer, to senator Leah Lamaroza.
- Miło mi, Kiefer. - Dobry wieczór.
Wspaniałe prace.
Potrzebujemy muralu w nowym skrzydle senatu.
Poprę pana kandydaturę!
Rewelacja!
- Wendell! - Dobry wieczór!
Kiefer, chciałbym, byś poznał dr. Huberta Decenę,
dyrektora generalnego Międzynarodowego Muzeum Sztuk Wizualnych w Manili.
Od przyszłego tygodnia w naszym muzeum będą gościć delegaci z różnych krajów.
Chciałbym zaprosić pana Regalado do poprowadzenia cyklu wykładów
podczas naszego nadchodzącego sympozjum...
- Kurwa. - Przepraszam.
- Dokąd idziesz? - Mam dość. Skończmy to.
To jedynie początek.
Jak się czujesz?
Chcesz trochę odpocząć?
- Jessa, już nie dam rady. - Ray...
Spójrz na mnie.
Przebrnijmy przez to i będzie po wszystkim. Proszę.
Pan Tecson na tym nie skończy.
Zna prawdę i nie odpuści. Rozumiesz?
Wiem, ale co możemy zrobić?
- Ray... - Zostaw to mnie.
Ray!
Stawię temu czoła.
Przepraszam, że nie spełniłem twoich marzeń.
Zasługujesz na lepsze życie. Wierzę w ciebie.
Stać cię na więcej.
Odejdź.
A co z tobą?
Ray...
- Ray. - Odejdź, póki możesz.
Ray!
Mogę prosić państwa o uwagę?
Tak, Kiefer?
Chciałbym coś ogłosić.
- Kiefer... - Proszę tam zostać!
Ani kroku bliżej!
Musicie wiedzieć, że tak naprawdę...
nie nazywam się Kiefer.
Co?
Nie jestem Kiefer Regalado,
tylko Raymond Cruz.
Wymyśliłem tę postać.
Nie jestem malarzem.
A fundacja Sunshine?
Szlag, też ją zmyśliłem.
Przepraszam...
że udawałem i was oszukiwałem.
Zrobiłem to,
bo potrzebowaliśmy pieniędzy.
Mnie, inaczej niż wam, trudno jest spełnić marzenia.
Możecie mieć w życiu, czego tylko zapragniecie.
Chociaż spróbowałem.
Zrobiłem to tylko z miłości.
Aby móc dać
ukochanej dom, o którym zawsze marzyła, piękne życie...
bo tak się robi, gdy się kogoś kocha.
Żeby było im w życiu łatwiej.
Ale nie.
Zawiodłem.
Nie potrafiłem.
Dlatego teraz zostało mi tylko
powiedzieć prawdę.
Kiefer...
Raymondzie.
Wiesz, że musimy wezwać policję.
- Tak! - Zgadza się.
Zadzwońmy po nich.
Gdzie jest Penelope?
Ją też oszukałeś?
Wendell! O czym on mówi?
Przepraszam, pani senator, ale pierwsze słyszę!
Oszukałeś mnie!
Powiedziałeś, że namalowałeś je dawno temu!
Że twoje prace wystawiano za granicą!
Zasrany kłamca!
Ja zrobiłem to z desperacji,
ale pan jest zajebiście bogaty i zajebiście chciwy!
Proszę państwa! A zwłaszcza ci z was, którzy wypisali czeki
na pana Wendella Tecsona. Oto mózg całej operacji!
Znał prawdę i nas wykorzystał!
Kłamca! Piszesz bajki jak mało kto!
Ciebie i twoją żonę powinni wsadzić za oszustwo!
Wiedziałam! Jak tylko was zobaczyłam
parzących się w basenie jak dzikusy!
Na golfie wiedziałem, że jesteś uzurpatorem!
Pani Segovia wie, co wyprawialiście w jej domu?
Niech ktoś zadzwoni po policję!
Mogę to wyjaśnić!
ALARM POŻAROWY
Wszystko zrujnowaliście!
- Chwileczkę. - Zapłacicie za to!
- Moment... - Myślicie, że pozwolę wam
tak zwyczajnie odejść?
- Spokojnie. - Zamknij się!
Myślicie, że wam uwierzą? Że niby współpracowaliśmy?
Mam nieskazitelną reputację!
A wy jesteście jedynie dwojgiem jebanych karierowiczów!
Przykro mi, ale zakończę
- wasz romans tu i teraz! - Chwileczkę!
Ray, musimy iść!
Policja już tu jest! Chodźmy!
Jessa, biegnij!
Ray!
Żyjesz?
Jessa...
Myślałam, że nie chcę żyć w biedzie,
ale już wiem, że nie chcę żyć bez ciebie.
Błagam, nie umieraj. Potrzebuję cię.
Potrzebuję cię, Ray.
Wezwijcie karetkę!
Pogotowie! Postrzelono go!
- Ray! - On nie umiera.
Skąd to wiesz? Jesteś Bogiem?
Jesteś? Nie? To się zamknij!
Ray! Nie opuszczaj mnie.
- Potrzebuję cię. Przepraszam. - Myślałem, że się rozstajemy...
Nie! Wszystko odwołuję, nie opuszczaj mnie!
Ray!
Czemu rżysz, głupku?
Nie postrzelił mnie.
- Cholerny debil! - To bolało...
- Czemu leżysz? - Potknąłem się.
Biec nie potrafisz?
Kręci mi się w głowie.
To kto oberwał?
Pieprzone psy! Co mi zrobiliście?
Wiecie, kim jestem? Wendell Tecson!
Przyjaciel senatorki i waszego szefa!
Przyjaźnię się z kongresmenem!
Poddajcie się! Macie prawo do...
Wiem, zaraz się oddamy w wasze ręce, tylko poczekajcie chwilę.
Jestem Jessa Baluarte,
mam 25 lat,
jestem karierowiczką,
oszustką.
Jestem winna wykorzystywania waszej dobroduszności.
A przede wszystkim
jestem winna
niedoceniania tego, co mam.
Ray,
kochany...
przepraszam.
Wciąż czegoś szukałam,
goniłam za marzeniami,
ale szczerze mówiąc,
chcę jedynie znaleźć kogoś, kto mnie zaakceptuje.
Jak ty, Ray.
Wybacz, że cię nie doceniałam.
Przepraszam.
- Chwileczkę. - Co?
- Poczekaj tu. - Na co?
Jessa...
Co ona wyprawia?
Ray...
Raymondzie Cruz,
ożenisz się ze mną?
Chwila. Chcesz mnie poślubić, żebym nie mógł zeznawać przeciw tobie?
Chcę cię poślubić, bo cię kocham, kretynie.
Wyjdziesz za mnie? Nawet gdy jesteśmy biedni?
- Nie marzę już o bogactwie. - Ale teraz jestem przestępcą.
Ja też. Zrobimy sobie takie koszulki.
A co z posiadłością?
Co mi tam! Więzienie jest większe.
Co teraz?
Długo się nie będziemy widzieć.
Mam to gdzieś! Chcę zostać panią Cruz!
Powiedz „tak”! Boże!
Zgódź się!
To już polecenie policji.
Tak!
- Kocham cię. - Ja ciebie bardziej.
- Ja bardziej. - Nie, ja.
Los geht's!
Możemy już was aresztować?
Jak skończycie, wsiądźcie do radiowozu.
LATA PÓŹNIEJ...
- Pięknie tu, prawda? - Tak.
Muszę przyznać, że wybrałeś idealne kwiaty.
- Ty jesteś idealna. - Naprawdę? Daj spokój.
Jesteś piękna.
Fajnie byłoby tu wyprawiać
urodziny naszych przyszłych dzieci.
Masz rację. Ładnie tu.
- Wiesz, co myślę? - Co?
Będziesz wspaniałą mamą.
Ty będziesz idealnym ojcem.
Jessa! Ray!
- Przepraszamy, zagapiliśmy się. - Proszę wybaczyć.
Wspaniale przygotowaliście dom,
macie doskonałe wyczucie stylu.
- Dziękujemy. - Dziękujemy.
Naprawdę wiecie, czego oczekuje klient.
Jak to robicie?
- To dzięki doświadczeniu! - Kończcie już,
zaraz przyjedzie kupujący.
- Do zobaczenia. - Dziękujemy.
- Idziemy? - W drogę.
- Dasz radę? - Tak.
Napisy: Marcin Chojnowski