เอาแป้งที่ไหนผัด เอากระจกที่ไหนส่อง
เยี่ยมเยี่ยมมองมอง
นกขุนทอง
ร้องวู้
ว้าว
ถึงแล้ว
น่าจะเลือกชั้นหนึ่งดีกว่าไหมนะ
อะไรเนี่ย
เดี๋ยวนะ
เดี๋ยว
แม่จ๋า
น่าสนุกจังเลย
ไม่สนุก
เอากระจกเต็มตัวหนึ่งบานแล้วก็…
ชุดนอนกระโปรง เอาที่ทำจากผ้าไหม
ที่นอน
แล้วก็ผ้าห่มด้วยดีไหม
ผ้าไมโครไฟเบอร์
แล้วก็ส้วมพกพา
โบ๋เบ๋
มีอาหารและเครื่องดื่มให้
แล้วโต๊ะกินข้าวล่ะคะ
โปรตีน
ธาตุเหล็ก
เรียบร้อย
สวยจัง
(The 8 Show: เกมโชว์เลือดแลกเงิน)
ทุกคนสีหน้าตลกมากเลย
ตลกเหรอ
เดี๋ยวนะ นี่มันหมายความว่า เงินรางวัลแต่ละห้องไม่เท่ากัน
คนอื่นก็บอกมาบ้างสิคะ
- ทุกคนได้เงินเพิ่มนาทีละเท่าไร - ฉัน…
ได้นาทีละ 80,000 วอน
แปดหมื่นวอนเหรอคะ
ผมได้ 30,000 วอน
บ้าเอ๊ย
- สองหมื่นวอน - แสนสามวอน
เดี๋ยว ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ
ไม่เท่ากันเลยเหรอคะ
แล้วคุณชั้นเจ็ดล่ะคะ
คุณชั้นเจ็ดได้เท่าไรคะ
ครับ ผมได้ 210,000 วอน
คุณชั้นแปดได้ 340,000 วอนสินะครับ
รู้ได้ยังไงคะ
เห็นแล้วคำนวณตัวเลขได้เลยเหรอ
เปล่าครับ
หากคิดถึงเงินรางวัลตามลำดับ ตั้งแต่ชั้นหนึ่งถึงแปดแล้ว
มันมีรูปแบบทั่วไปอยู่ครับ
เมื่อเอาเลขสองตัวแรกมารวมกัน จะได้ตัวเลขถัดมาครับ
เมื่อกี้คุณชั้นหนึ่งบอกว่าได้หมื่นวอน
คุณชั้นสองได้สองหมื่นวอน
ครับ
เฮ้อ ใช่
ครับ หนึ่งบวกสองเท่ากับสาม
ดังนั้นคุณชั้นสามจึงได้ 30,000 วอนครับ
ครับ ผมได้ 30,000 วอน
ถ้างั้นคนที่ต่อจากคุณชั้นสามก็คือฉันที่อยู่ชั้นสี่
เอา 20,000 วอนของคุณชั้นสอง มาบวกกับ 30,000 วอนของคุณชั้นสาม
ได้ 50,000 จริงๆ
เดี๋ยวนะ ฉันได้ 80,000 วอน
มันคือจำนวนเงินของคุณชั้นสามบวกคุณชั้นสี่ครับ
ถ้างั้นต่อไป…
คุณชั้นหกได้ห้าบวกแปด เท่ากับ 13
ของผมก็เอาเลขสองหลักแรก มารวมกันได้ 210,000 วอน
แบบนั้นคุณชั้นแปด…
เลยได้ 340,000 วอนสินะ
ครับ ถูกต้องครับ
มันคือลำดับเลขฟีโบนักชี
(เลโอนาร์โด ฟีโบนักชี)
ผมก็เคยได้ยินอยู่หรอกนะ
แต่ว่ามันมาเกี่ยวอะไร กับเงินรางวัลของเราด้วยล่ะครับ
ทำไมถึงเอามาใช้ที่นี่
ผมก็ไม่อาจล่วงรู้ถึง ความตั้งใจของผู้จัดได้หรอกครับ
แต่ดูเหมือนพวกเขาจะเป็นคนที่น่าสนใจครับ
ลำดับเลขฟีโบนักชีนี้
จะทำให้ได้อัตราส่วนทองคำครับ
- อัตราส่วนทองคำเหรอ - ครับ
ในลำดับเลขฟีโบนักชี
หากนำจำนวนท้ายมาหารด้วยจำนวนก่อนหน้า
ยิ่งจำนวนมากขึ้นเท่าไร อัตราส่วน…
จะค่อยๆ มาบรรจบกันที่ประมาณ 1.6 ครับ
และอัตราส่วนหนึ่งต่อ 1.6 นี้
เป็นอัตราส่วนที่ทำให้มนุษย์รู้สึกปลอดภัย และรู้สึกถึงความงดงามโดยสัญชาตญาณ
เรียกว่าอัตราส่วนทองคำครับ
เช่น อัตราส่วนความยาว ต่อความกว้างของบัตรเครดิต
เท่ากับอัตราส่วนทองคำครับ
และบังเอิญว่าบัตรที่มีตัวเลขของแต่ละชั้น
ที่เราทุกคนเลือกตอนเข้ามาที่นี่
ขนาดบัตรเครดิตนี่นา
ไม่ยุติธรรมเกินไปหรือเปล่าคะ
มันเป็นการสุ่มเลือกนี่นา
ก็ทุเรศจริงๆ นั่นแหละ
ทุกคนเลือกเองกับมือนี่นา
เลิกบ่นแล้วมาดูห้องกันเถอะ
ว่าห้องทุกคนเป็นยังไง
ชั้นแปดได้นาทีละ 340,000 วอน วันละ 489 ล้าน หกแสนวอน
ชั้นเจ็ดได้นาทีละ 210,000 วอน วันละ 320 ล้าน สี่แสนวอน
ชั้นหกได้นาทีละ 130,000 วอน วันละ 187 ล้าน สองแสนวอน
ชั้นห้าได้นาทีละแปดหมื่นวอน วันละ 115 ล้าน สองแสนวอน
ชั้นสี่ได้นาทีละห้าหมื่นวอน วันละ 72 ล้านวอน
ชั้นสามได้นาทีละสามหมื่นวอน วันละ 43 ล้าน สองแสนวอน
ชั้นสองได้นาทีละสองหมื่นวอน วันละ 28 ล้าน แปดแสนวอน
แคบโคตรๆ
ระวังหัวด้วยครับ
ชั้นหนึ่งได้นาทีละหมื่นวอน วันละ 14 ล้าน สี่แสนวอน
ให้ตายสิ น่าโมโหจัง
ตอนนั้นมีบัตรเลขแปดอยู่แท้ๆ
บ้าเอ๊ย
มาถึงตอนนี้แล้ว คิดแบบนั้นไปจะได้อะไรขึ้นมาคะ
ทุกคนก็เลือกโดยไม่ได้คิดเยอะทั้งนั้น
ฉันไม่มีตัวเลือกด้วยซ้ำ
ตอนนั้นเหลือบัตรอยู่แค่สองใบเอง
หนึ่งในสองใบที่คุณเลือกก็ยังดีกว่าของฉันนี่คะ
อีกอย่างนึง
การที่ไม่บอกเรื่องสำคัญขนาดนี้
มันมีแบบนั้นที่ไหนกัน ใช่ไหมครับ
แบบนี้ผิดกฎหมายหรือเปล่า ต้องไปแจ้งสักที่แล้ว
แต่ทุกคนน่าทึ่งจังเลยนะครับ
ความจริง ผมคิดว่าตัวเอง ได้นาทีละหมื่นวอนก็เยอะแล้วแท้ๆ
เอ่อ คุณชั้นหนึ่ง
ขอโทษนะคะ ที่เราไม่ทันได้คิดถึงคุณ
อะไรนะครับ
ไม่เป็นไรเลยครับ
ผมไม่ได้พูดให้พวกคุณคิดหรอกครับ ผมแค่โชคร้ายก็เท่านั้น
ผมมีตัวเลือกด้วยนะครับ
อีกอย่าง ยังไงซะขาผมก็เป็นแบบนี้
เลือกชั้นสูงไปมีแต่จะลำบากครับ
ทุกคนสีหน้าสุดยอดมากเลย
มันใช่เวลามาหัวเราะไหม
นังนี่ หน็อย
อะไร
มีใครทำอะไรผิดเหรอ
กระแนะกระแหนให้มันพอดีๆ เถอะ
คนอื่นก็ไม่ได้ตั้งใจเลือกชั้นสูงๆ กันสักหน่อย
วันนี้แอโรบิกแค่นี้พอ
จะได้เงินหมื่นวอนต่อนาที หรือ 340,000 วอนต่อนาที
ทุกคนก็มีเป้าหมายเหมือนกันไม่ใช่เหรอครับ
การอยู่ในรายการนี้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้
และหาเงินให้ได้สูงสุด
ไม่ใช่เหรอครับ
เฮงซวยแต่ช่วยไม่ได้
ถ้างอแงกันเสร็จแล้ว
เราไปกินข้าวกันได้หรือยัง
นั่นสิ ทุกคนไปกินข้าวกันเถอะค่ะ
ไปกัน
ข้าวกับน้ำ
จะให้คนละกี่ชุด
อยู่ชั้นล่าง แค่ได้เงินน้อยก็เจ็บใจแล้ว
ยังต้องกินข้าวน้อยด้วยหรือเปล่า
ไม่ครับ
ผมลองคิดหาวิธีที่ทุกคนจะได้กินข้าว
อย่างเท่าเทียมกันดูแล้ว
ให้ผมเสนอแนะได้ไหมครับ
ก่อนอื่น ทุกคนจะได้อย่างละชุดครับ
ตั้งแต่ชั้นแปดถึงชั้นหนึ่ง คนละหนึ่งชุดเท่ากัน
น่ากินจังเลย
รายการนี้สร้างสถานการณ์สุดโต่งขึ้นมา
มันคือสภาพแวดล้อมที่ การใช้ชีวิตร่วมกันสำคัญกว่าตอนไหนๆ
เราต้องจับมือ
และเชื่อใจกันครับ
ดังนั้นคุณชั้นหนึ่งจะเอามาหนึ่งชุด
และเหลือทั้งสี่ชุดเอาไว้ครับ
อะไรนะ
ทำไมถึงให้คุณชั้นหนึ่งเพิ่มอีกสี่ชุดล่ะคะ
เปล่าครับ เราไม่ได้ให้คุณชั้นหนึ่งทั้งหมด
ทุกคนได้ทานข้าวกล่องคนละหนึ่งชุด จะไม่มีใครต้องอดข้าว
สำหรับคนที่รู้สึกว่าไม่อิ่ม
ที่ชั้นหนึ่งยังมีอีกสี่ชุด
ให้มาแบ่งกันทานอย่างเหมาะสมครับ
โครงสร้างที่ไม่มีใครเสีย
ต่างคนต่างเสียสละ
แต่สุดท้ายแล้วถ้าไม่พอก็มากินด้วยกัน
ไม่มีใครขาดทุนแม้แต่คนเดียว
สร้างความเชื่อใจระหว่างกันและกันโดยอัตโนมัติ
กินอันที่รสจัดๆ สิครับ
- อันนี้เหรอคะ - ครับ
ทำไมคะ
เพราะอากาศร้อนไง
- อิ่มแล้วเหรอครับ - ทานเยอะๆ สิคะ
อร่อยจัง
ตอนนี้รู้หรือยังครับว่าต้องทำอะไร
อะไรนะครับ
เราไม่มีทางรู้ว่าต้องทำอะไร
ผมว่านั่นแหละครับที่น่ากลัวกว่า
ก็เมื่อกี้คุณบอกว่าไม่รู้ว่าต้องทำอะไรในรายการนี้
เลยกลัวไม่ใช่เหรอ
ครับ ตอนนี้ผมพอใจเข้าใจคร่าวๆ แล้ว ว่าพวกเขาต้องการอะไร
- อะไรครับ - เฮ้ย
เธอทำอะไร
ฉันถามว่าเธอทำอะไรลงไป
เหลือเวลาแค่ 15 นาทีเองนะ
ชุดนี้หรือว่าชุดนี้สวยกว่ากันคะ
อย่าบอกนะว่าใช้เวลาซื้อมา
นี่
ถ้าอยากซื้อเสื้อผ้าก็ไปซื้อที่ห้องตัวเองสิวะ
มาทำตัวประสาทแบบนี้ที่นี่ทำไม
ถ้าซื้อในห้อง ก็ต้องใส่อยู่แต่ในห้อง
ฉันอยากใส่ชุดพวกนี้นอกห้องนี่นา
ไม่มีน้ำด้วยซ้ำ ซื้อชุดว่ายน้ำมาทำไมคะ
- ใส่อาบแดดไง - นังบ้าเอ๊ย
อยากตายจริงๆ ใช่ไหม
พูดกันดีๆ สิ ทำตัวน่ากลัวไปทำไม
เพราะมันเหรอคะ
เพิ่มเวลาเอาก็ได้นี่คะ
เพิ่มยังไงครับ
ทุกคนไม่รู้จริงๆ เหรอคะ
วิธีเพิ่มเวลาน่ะ
บันไดไงคะ บันได
บันไดเหรอครับ
ค่ะ บันไดตรงนั้น เพียบเลยนี่นา
เวลาที่เหยียบบันได เวลาจะเพิ่มไงคะ
- หลักฐานล่ะครับ - หลักฐานเหรอ
เอ่อ อะไรนะ
อย่ามาล้อเล่น พูดมาให้มันดีๆ
ถ้าขอโทษฉัน ฉันจะบอกให้ค่ะ
ว่าไงนะ
ฉันจะบอก ถ้าคุณขอโทษที่ด่าฉันเมื่อกี้
โคตรขอโทษเลยค่ะ พี่ ฉันขอโทษแทนให้นะคะ
เราไม่มีเวลาแล้ว รีบบอกมาสิวะ
ไม่ขอโทษก็ตามใจ
นังบ้าเอ๊ย
ฉันบอกให้พูดกันดีๆ
- อะไรของแก - ขอโทษซะ แค่นั้นก็จบแล้ว
ไม่เห็นคนอื่นหรือไง
- ไม่นะ - ฉันยอมให้จบแบบนี้ไม่ได้
โอกาสแบบนี้ไม่ได้กันง่ายๆ นะ
จะใช่หรือไม่ใช่มันสำคัญที่ไหนครับ
เหลือไม่ถึงสิบนาทีแล้ว
- ก็ได้ - ลองทำดูก่อนเถอะครับ
แม่งเอ๊ย เวลาเพิ่มจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย
เวลาลดลงเรื่อยๆ นี่นา
เหลือไม่ถึง 30 วินาทีแล้วค่ะ
จบแบบนี้เหรอ
ยี่สิบสี่ชั่วโมง!
เห็นไหม ฉันบอกแล้ว
บอกแล้วว่าต้องใช้บันได
เมื่อกี้เราทำแบบนั้นนี่คะ
ไปดูห้องฉัน ไปดูห้องของทุกคน
แล้วก็กินข้าวกล่อง
ฉันเห็นตั้งแต่เมื่อกี้แล้วว่าเวลามันเพิ่มขึ้น
ฉันฉลาดใช้ได้เลยใช่ไหมคะ
เราจึงได้รู้กฎที่ซ่อนอยู่เพิ่มมาอีกข้อ
เมื่อขึ้นลงบันได เวลาจะเพิ่มขึ้น
(ให้ที่พักกับอาหาร แค่ใช้เวลาที่นี่ก็จะให้เงิน)
(ไม่อันตราย เวลาเพิ่มขึ้นเมื่อขึ้นลงบันได)
เกือบจบแล้วเชียว
ตายแล้วฟื้นชัดๆ
ครับ ตอนนี้ผมพอใจเข้าใจคร่าวๆ แล้ว ว่าพวกเขาต้องการอะไร
ความขัดแย้งภายใน การที่เราทะเลาะกันเอง
ถ้าเป็นการโจมตีจากภายนอก ผู้ร่วมรายการ…
จะร่วมมือกันและอดทนฝ่าฟันมันไป
แต่ความขัดแย้งภายใน…
ถ้ามันพังทลายลง
จะไม่สามารถฟื้นคืนได้
ใช่ เราต้องใช้ความร่วมมือ และความอดทน สามัคคีกันเอาไว้
โอ้โฮ ชั้นเจ็ดหัวดีแฮะ ฉลาดมาก ใช่
ต้องเก็บทิชชู่ไว้ใช้นานๆ จะได้ไม่ต้องซื้ออีก
สาม…
สองแผ่นก็น่าจะพอ
ไม่พอสินะ
มาคิดๆ ดูแล้วก็โคตรเดือดเลยว่ะ
ฉันหาเงินได้วันละตั้งสี่สิบล้านวอน
ต้องมางกอะไรแบบนี้
มั่นอกมั่นใจใช้เงินไปเลยน่า ใช่ เอาเลย
ผมขอส้วมพกพาให้สะใจสักใบสิครับ
เอาเรียบๆ นะ
ครับ
เอามาเลย
คืนเงินไม่ได้ใช่ไหมครับ
เฮ้อ นังบ้าเอ๊ย
คิดยังไงถึงซื้อเสื้อผ้า
ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น
โธ่โว้ย หงุดหงิดชะมัด
เราทำดีมากแล้ว
ทั้งหมดนี่ก็เพื่อเราในวันข้างหน้า
ดูเงินที่เราหาได้ตอนนี้สิ
เอาละ ถ้างั้นมาเริ่มกันดีไหมครับ
(ขึ้นลงบันได)
(210,000 วอน 20,000 วอน)
(30,000 วอน 50,000 วอน)
(340,000 วอน 80,000 วอน)
(130,000 วอน 10,000 วอน)
หลังจากค้นพบว่า การขึ้นลงบันไดทำให้เวลาเพิ่มขึ้น
เราจึงต่างขึ้นและลงบันได
จนหัวใจเต้นโครมครามและแข้งขาสั่น
เมื่อเวลาเพิ่มขึ้น คนหิวก็เพิ่มขึ้น
จึงมีคนมาที่ชั้นหนึ่งเพิ่มขึ้นเช่นกัน
เราต่างสภาพยับเยินไม่เว้นแต่ละวัน
แต่ทุกคนก็จำยอม
กินก็เหมือนไม่ได้กิน
ให้มากินข้าวที่นี่วันละมื้อ
อย่างกับไก่จิกข้าวเปลือกจะอิ่มได้ยังไงคะ
เราต้องขึ้นลงบันไดตั้งวันละกี่รอบ
ทำกันเกินไปแล้ว
ต่อให้ค่าครองชีพจะไม่ใช่ร้อยแต่เป็นพันเท่า
ก็อยากซื้ออะไรกินจัง
เฮ้อ ฮอตดอกข้างล่างนั่น
ฉันอยากกินแฮมเบอร์เกอร์ตรงนั้น
ผมอยากกินไก่ทอด
ถัวๆ กันสิ
มาแบ่งงานกันทำ
หมายความว่าจะให้แบ่งกลุ่มขึ้นบันไดเป็นสองกลุ่ม
แล้วสลับกันวันเว้นวันใช่ไหมครับ
ค่ะ พักหนึ่งวัน ทำงานหนึ่งวัน
แล้วข้าวกล่องสี่ชุดที่เหลือก็ให้กับกลุ่มที่ทำงาน
แบบนั้นกลุ่มที่ทำงานก็จะได้กินวันละสองมื้อ
วันที่พักกินแค่มื้อเดียวก็ได้นี่นา
ค่ะ ฉันเห็นด้วยค่ะ
เวลาไม่ทำงาน มื้อเดียวก็พอแล้ว
ได้พักผ่อนบ้างดีกว่า ใช่ไหม
ครับ ผมก็ด้วย
ผมก็เห็นด้วยครับ
ก็ลองดูสิ
ว่าเวลาจะเพิ่มขึ้นเท่าไร
แบ่งแบบนี้ดีไหมครับ
ฉันขออยู่อีกกลุ่ม
เข้ากันไม่ได้
กับฉันเหรอ
หือ
ถ้างั้นมีใครจะเปลี่ยนกลุ่มกับคุณชั้นสองไหมครับ
ชะนีขี้งอแง ไอ้อันธพาล นังเพี้ยน
(อันธพาล เพี้ยน)
ใครจะไปอยู่กลุ่มนั้น แค่เห็นก็ไม่ไหวแล้ว
(ขี้งอแง)
เอ่อ ผมอยู่กลุ่มไหนก็ได้ทั้งนั้นครับ
ดีจังเลย
ถ้างั้นก็มีผู้ชายกลุ่มละสองคน พอดีเลยสินะคะ ใช่ไหม
ค่ะ ดีค่ะ
การแบ่งกลุ่มเป็นการตัดสินใจที่ยอดเยี่ยม
ไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหน การที่จะได้พักในวันถัดไป
ก็เป็นปัจจัยเพียงพอแล้วที่ทำให้คนมีความหวัง
ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่สำคัญที่สุด
คือการที่ได้กินข้าวเยอะๆ ในวันที่ทำงาน
"คนไม่ทำงานก็ไม่ต้องกิน"
- เป็นอะไรไหมครับ - ฉันเกือบเจ็บหลังแล้วนะคะ
ขอโทษครับ คุณชั้นสี่
- ช่างเถอะค่ะ - ทำยังไงดี
ขอโทษครับ ผมขอโทษ
ให้ตายสิ
ไหวไหม
ครับ ผมไหวครับ
อย่ามัวแต่ยิ้มแล้วลุกขึ้นมาทำงานซะ
ไม่เห็นเหรอว่าเพราะคุณเวลาถึงไม่เดิน
ทำแบบนั้นทำไมครับ
ฉันวิ่งเอง
อะไรนะครับ
ไปพักผ่อนซะ ฉันจะวิ่งให้เอง
ได้ใช่ไหม
- ไม่เป็นไรครับ ผม… - ช่างเถอะน่า
ไม่ออกกำลังกายแล้วฉันครั่นเนื้อครั่นตัว
ไม่เป็นไรครับ
เท่เชียว
(วันต่อมา)
เหนื่อยใช่ไหมครับที่ต้องทำงานติดต่อกันสองวัน
ไม่เป็นไร
(วันต่อต่อมา)
โอย เหนื่อยชะมัด
เอาดีไหม
หรือไม่ดี
จะวิ่งหรือไม่วิ่งดีนะ
วิ่งหรือไม่วิ่ง
วิ่งหรือไม่วิ่ง ลุยหรือไม่ลุย เดี๋ยว
นี่ ลุงชั้นหนึ่งครับ
คุณชั้นหนึ่งไปพักผ่อนเถอะครับ
- ผมวิ่งเองครับ - อะไรนะครับ
โอย ไม่ต้องครับ
- ไม่เป็นไรครับ - วันนี้ผมต้องวิ่งครับ
ไม่เป็นไรครับ เมื่อวานผมกินข้าวเยอะมาก
เลยอาหารไม่ย่อยน่ะครับ
ครับ ไปพักผ่อนเถอะครับ ร่างกายจะได้ฟื้นตัว
โธ่เอ๊ย
- ขอโทษจริงๆ นะครับ - ไม่เป็นไรครับ
ขอทางหน่อยครับ
ขอโทษครับๆ
คิดว่าคนอื่นไม่เหนื่อยกันหรือไง
ทุกคนก็วิ่งกันแทบตายทั้งนั้นแหละน่า
- นั่งตรงนี้สิครับ - นั่งสิคะ
ฉันทำงานแทนเพื่อนร่วมงาน
โครตหล่อ
สู้โว้ย
คุณชั้นสาม มานั่งแบบนี้ได้ยังไงคะ
- ขึ้นไปกันเถอะ - ขอห้าวิครับ ห้าวิ
ลุกสิคะ ลุกขึ้นมา
ไม่ใช่อย่างนั้นครับ
ลุกขึ้นมาสิคะ
ค่อยๆ ครับ ค่อยๆ ใช่
มากินข้าวกันเถอะครับ
- ทานให้อร่อยนะครับ - อ๋อ ครับ
ตรงนี้
จะกินเหรอคะ
อะไรนะครับ
ฉันถามว่าคุณจะกินเหรอ
คุณชั้นสี่ เป็นอะไรไป
เปล่าหรอกค่ะ ก็พูดกันตรงๆ
วันนี้ถ้าจะมีใครได้กิน ก็ต้องเป็นคุณชั้นสามไม่ใช่เหรอคะ
คุณไม่ได้ทำงาน มีเหตุผลอะไรให้กินข้าวสองมื้อด้วยล่ะ
พูดจาตลกดีนะ
ยังไงชั้นแปดก็เหลือไว้อีกกล่องนี่นา
จะโวยวายไปทำไม
ก็… ใครห้ามไม่ให้กินล่ะคะ
ใช่ไหม ฉันแค่พูดเพราะคิดว่ามันไม่ถูกต้องก็แค่นั้น
โธ่เอ๊ย
กินข้าว…
คุณชั้นสาม เข้าไปสิครับ
วันนี้คุณวิ่งแทนผมนี่นา
- ครับ - อย่ามาพูดจาไร้สาระนะ
คิดว่าเขาทำงานแทนเพราะจะกินข้าวเหรอ
กินเข้าไปแล้วเขาจะสบายใจหรือไง
ใช่ไหม
ครับ ใช่อยู่แล้ว
ไม่ต้องสนใจ เข้าไปกินเถอะ
คนพวกนั้นแค่โวยวายเพราะเหนื่อยเท่านั้นแหละ
ครับ ใช่ครับ มัน…
เข้าไปสิครับ ลุง
สถานการณ์มันหลีกเลี่ยงไม่ได้นี่ครับ
ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอกครับ
ไม่เป็นไรครับ ผม…
ครับ ผมไม่เป็นไร คุณเข้าไป…
เอาน่า เข้าไปเถอะ ไปเถอะนะ
- คุณชั้นสาม ขอบคุณนะ - ครับ
- ไม่ครับ แต่ว่า… - เร็วเข้า
รีบกินเถอะค่ะ เขาบอกว่าไม่เป็นไรไง
โอเคใช่ไหม
โอเคสิครับ
ฉันต้องมาถึงที่แปลกๆ แบบนี้
เพราะไอ้เวรนี่แท้ๆ
(เราเชื่อมั่น)
ขึ้นบันไดมากกว่าที่ขึ้นมาทั้งชีวิตแล้ว แม่งเอ๊ย
(ไอ้งูพิษ)
เพราะมึงเลย ไอ้…
โอย ขาฉัน
ข้าวมาแล้ว
อะไรวะเนี่ย
นี่มันอะไรอีกเนี่ย
- ชั้นสาม - ครับ
มีอะไรลงมาใช่ไหม
ครับ ผมคิดว่าเป็นข้าวซะอีก แต่ชั้นบนส่งถุงอึลงมาน่ะสิครับ
- ให้ตายสิ - ลุงชั้นหนึ่งเป็นคนให้เอาลงมา
ผมมาลองคิดๆ ดูแล้ว
ผมทำงานไม่ค่อยได้
คอยแต่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้
ผมเลยลองมาคิดดูว่าตัวเองจะทำอะไรได้บ้าง
แต่ว่า…
ชั้นหนึ่งบอกว่าเขาทุกข์ใจมาก
ที่ความพิการของตัวเอง สร้างความเดือดร้อนให้กับเรา
อย่างน้อยก็ส่งถุงของเสียมาให้ผม…
คุณคิดยังไงครับ
จริงเหรอคะ
ดังนั้นหลังจากที่ครุ่นคิด
ถึงสิ่งที่ตัวเองทำได้แทนการใช้แรงกาย
สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขาก็คือช่องส่งของนั่นเอง
เขาคิดว่า "บางทีเราอาจจะส่งบางอย่าง
นอกจากกล่องข้าวลงมาชั้นล่างก็ได้"
ด้วยข้อเสนอแนะและความยินยอมของชั้นหนึ่ง
พนักงานสุขาภิบาลจึงได้ถือกำเนิดขึ้น
เมื่อทุกคนทำหน้าที่ของตนเองได้อย่างดี
ในที่สุดสังคมก็เริ่มดำเนินไปอย่างมั่นคง
ชั้นหนึ่งได้ค้นพบมันแล้ว
คุณค่าของตนเองที่สามารถแลกเปลี่ยนกันได้
(ขอบคุณ)
คนที่ทนหิวได้มากจะแบ่งปันข้าวกล่อง
ไปพักสิ
ฉันวิ่งให้เอง
คนที่ร่างกายแข็งแรงจะแบ่งปันกำลัง
คนที่ทำอะไรไม่ได้จะรักษาสภาพแวดล้อม
บางทีมันก็ยุติธรรมไม่เลวเหมือนกัน
กลับดีๆ นะครับ
คุณชั้นหนึ่ง สวัสดีค่ะ ค่ะ
ทำแบบนี้จะได้สบายขึ้นครับ
ไม่เป็นไรครับ พวกเราไม่เป็นไร เดี๋ยวค่อยทำก็ได้ครับ
อ้าว คุณชั้นสาม อิ่มแล้วเหรอครับ
เปล่าครับ
สงสัยจะรีบกินไปหน่อย ผมปวดท้องน่ะครับ
อ๋อ ครับ
ดูอะไรอยู่ครับ
เอ่อ เวลามัน…
นั่นสิ ช่วงนี้เวลาเพิ่มขึ้นตามใจชอบจังเลยนะครับ
เมื่อวานก่อนเที่ยงคืนเวลาเพิ่มขึ้นครั้งนึง
แต่ตอนนี้ไม่เพิ่มแล้วครับ
เป็นเพราะช่วงนี้พวกเราไม่ค่อยวิ่งหรือเปล่าครับ
ไม่รู้สิครับ ทุกคนก็วิ่งกันดีนะครับ
อ้าว เมื่อกี้เห็นไหมครับ มันขึ้นไปสิบนาทีแล้ว
นี่มัน…
ทุกคนกำลังกินข้าวแล้วก็พักผ่อนกันอยู่นี่นา
มีใครขึ้นไปเหรอ
แม่งเอ๊ย
ทำไมถึงเป็นแบบนั้น
ฉันบอกแล้วไงคะว่าพวกเขางกเวลามาก
ไม่ขึ้นจริงๆ แฮะ
เดี๋ยวสิ พวกเขาจะยกระดับการฝึกหรือไง
เขาชนไก่หรือเปล่าเนี่ย
ฉันไม่วิ่งแล้ว
- หา - ว่าไงนะ
ฉันไม่อยากวิ่งแล้วค่ะ
เดี๋ยวสิ ไม่อยากวิ่งก็ต้องวิ่งนะคะ
จะทำอะไรของเธอ
ฉันไม่สนุก ไม่อยากวิ่งแล้วค่ะ
คุณสามคนวิ่งกันเองแล้วกัน
หุบปากแล้วมาวิ่งเดี๋ยวนี้
ทำไมฉันต้องวิ่งด้วยคะ
นี่ ความจริงแล้ว เธอต้องตั้งใจวิ่งมากกว่าคนอื่นไม่ใช่เหรอ
เงินที่หาได้ก็มากกว่าเราแล้ว
เธอควรคิดว่าตัวเอง ต้องทำงานหนักกว่าคนอื่นไม่ใช่เหรอ
กลับกันต่างหาก คุณชั้นสองกับคนอื่นๆ
ต้องทำงานมากกว่าฉันไม่ใช่เหรอคะ
- อะไรนะ - มันจริงนี่คะ
ทุกคนเสียดายเงินตัวเอง
เลยเอาเวลาร่วมมาใช้ซื้อทิชชู่ ซื้อทิชชู่เปียก
ซื้อทุกอย่างเลยนี่คะ
ถ้าเราใช้เวลาเดียวกันซื้อของ
คนที่อยู่ชั้นบนก็ถือว่า จ่ายแพงกว่าเยอะเลยไม่ใช่เหรอคะ
นังเพี้ยนนั่น
ที่นี่เวลาคือเงินนี่คะ
พูดถูกแฮะ
หนึ่งชม.ของชั้นสองมีค่าแค่หนึ่งล้านสองแสน
(1,200,000 วอน)
แต่ของชั้นแปดมีค่าถึง 20 ล้าน สี่แสน
(20.4 ล้าน)
บาย
การนำเวลาส่วนรวมมาใช้
เมื่อมาคิดดูแล้วก็ถือว่า ยิ่งอยู่ชั้นบน จะยิ่งเสียเงินมากกว่าชั้นล่าง
คิดว่าสมองขี้เลื่อยซะอีก แต่กลับฉลาดกว่าที่คิดแฮะ
ไปวิ่งต่อแทนที่จะ เอาเวลามาคุยกันแบบนี้ดีกว่าค่ะ
ขืนปล่อยไป รายการต้องจบแน่ๆ
เราไปวิ่งกันด้วยเถอะค่ะ
เราต้องช่วยกันนะ
แต่วิ่งขึ้นลงบันไดทำให้เวลาเพิ่มขึ้นจริงเหรอ
- อะไรนะ - มันแปลกๆ นี่นา
เราก็วิ่งเหมือนเดิมตลอดนี่ ไม่ใช่เหรอ
นังบ้าเอ๊ย ให้ตายสิ
ตอนนี้เวลามันลดลงซะอีกนะครับ
อย่าบอกนะคะว่าเวลาจะไม่เพิ่มแล้วจริงๆ
นั่นสิ
จนถึงตอนนี้เราวิ่งมาเกินหกชั่วโมงแล้วนะ
ทำไมถึงไม่เพิ่มแม้แต่นาทีเดียวเลย
นี่ก็จะเที่ยงคืนแล้ว เดี๋ยวเราต้องเข้าห้องกันแล้ว
ขึ้นลงบันไดกันต่อก็ไม่ได้
อ้าว เพิ่มแล้วค่ะ
โอ๊ะ เวลาเพิ่มแล้วครับ
- เพิ่ม 20 นาทีนะ - อือ
เพิ่มมา 20 นาทีใช่ไหมครับ
มันช้านิดนึงแฮะ
สงสัยเพิ่งจะคำนวณตอนนี้สินะ
โธ่เอ๊ย ว่าแล้วไง
กลัวฟรีๆ เลย ผมกะว่าจะพูดแล้วเชียว
- เฮ้อ ค่อยยังชั่ว - จริงๆ
โล่งอกไปนะ โล่งอกไปที
ถึงช้าหน่อยก็ยังเพิ่มแฮะ
เที่ยงคืนแล้ว
เข้าห้องเถอะค่ะ
ทำได้ดีมาก
ขึ้นไปสิครับ วันนี้ทำได้ดีมากครับ
ทุกคนออกมาหน่อยค่ะ ทุกคน ออกมากันหน่อยสิคะ
ฉันว่าเวลาไม่ถูกเอามาคำนวณนะคะ รีบออกมาสิคะ
ทุกคนรีบวิ่งก่อนเถอะครับ
ทุกคน
ทุกคนวิ่ง วิ่งเร็ว
แต่ว่าที่วิ่งไปเมื่อวานก็ไม่เพิ่มเวลาให้นะ
อย่าบอกนะว่าจะเสียเที่ยวอีก
แต่เราไม่มีวิธีอื่นแล้ว
ทุกคนวิ่งกันก่อนเถอะครับ
โธ่โว้ย
เวรตะไลเอ๊ย
- เขาหงายท้องครับ - คุณชั้นสี่
- อะไรนะ - เขาหงาย…
แป๊บนึงนะคะ
- เขาเป็นลมชักค่ะ - อะไรนะ
ลมชักค่ะ ทุกคนอย่าแตะตัวเขานะคะ
- ลมชัก - เดี๋ยวนะ ก่อนอื่น…
คุณมีความรู้ทางการแพทย์ใช่ไหม
- ค่ะ ฉันเคยเป็นพยาบาล - ไม่มียาเหรอ
เฟนิโทอินค่ะ
ไม่ต้อง
หมายความว่าไง
อยู่เฉยๆ เขาไม่ตายหรอก
อะไรนะ
ลมชักไม่ทำให้คนตายหรอกน่า
ถ้าปล่อยไว้นานๆ อาจทำให้สมองเสียหายได้นะคะ
ค่ายาตั้งเท่าไร
ตอนนี้เหลือเวลาไม่กี่นาทีแล้ว ไม่รู้เหรอว่า
ถ้าใช้เวลาหมด เกมจะจบ
แกไม่มีความเป็นคนเลยสินะ
เวรเอ๊ย หลบไป
ยาลมชัก ขอยาลมชักหน่อยครับ เฟนิโทอิน
โอย ตลกชะมัด
ทุกคนไม่เห็นเหรอคะ
ไม่เห็นมันเหรอ
สี่สิบชั่วโมง
ฉันสนุกมากเลย จริงๆ นะ
เหตุผลที่เวลาเพิ่ม…
ไม่ใช่บันไดสินะครับ
ถ้างั้นอะไรครับ
ถ้างั้นอะไร
เหตุผลที่ทำให้เวลาเพิ่มน่ะ
ผมคิดว่า…
คนดูต้องสนุกครับ
(เฟนิโทอิน)
(The 8 Show: เกมโชว์เลือดแลกเงิน)
คำบรรยายโดย พิมพ์กมล บัวหลวง