- Mamo. - Tak?
Czemu wracamy do domu?
Miałam zostać w szpitalu, żeby wyzdrowieć.
W domu też możesz zdrowieć.
Dawno cię tam nie było, prawda?
Ale tu mi się podoba.
Mam tu łóżko i jest ciepło.
Tatuś naprawił ogrzewanie.
Nie będzie zimno.
Hopsa!
Pomogę.
- Dziękuję. - Do domu, Da-in!
A ty, tato?
Ty zaczekasz w domu, skarbie…
CYRK
a ja wrócę w mgnieniu oka.
Ty pierwsza, Da-in.
Jak mogli to zrobić? Ona cierpi na rzadką chorobę!
Nie mamy kasy.
Ale jak mogli?
Jak szpital mógł wyrzucić chorą dziewczynkę?
Nie obejdzie ich, jeśli umrze?
Dzięki, że pożyczyłeś nam samochód.
Jazda metrem byłaby dla niej ciężka.
Wróci do domu w komforcie.
I…
pamiętaj, o co prosiłem.
Przemyśl to. Córka bardzo cię kocha.
SZPITAL ILYEONG
ZAŚWIADCZENIE O UBEZPIECZENIU UBEZPIECZONY: SANG-GUK NO
Obudź się, proszę.
Nie wolno ci spać.
Mówiłam, że masz nie spać!
Musimy się stąd wydostać.
Ogarnij się!
Obudź się.
Obudź się…
Obudziłeś się?
Obudziłeś…
Napij się najpierw wody.
Jak to „wydostać się”?
Żadnych krzyków, żadnego zdziwienia.
I nie wpadaj w szał, jasne?
Słuchaj uważnie.
Możesz zmienić pokój.
Za miliard wonów.
Brzmi znajomo, prawda?
Pamiętasz, jak Jedynka ciągle mówił o miliardzie?
Nie wiedziałam, że po to mu ta kasa.
Nieźle się nacierpiał.
Od początku potajemnie planował zmianę pokoju.
Jedynka zaproponował nam współpracę,
by obalić Ósemkę i jej despotyczne rządy.
Oczywiście zasugerował,
że skoro ja ryzykuję życiem dla dobra wszystkich,
to pierwsza wybiorę pokój.
Mówi, żebym wzięła ósme piętro.
Zbyt dobra oferta, by odmówić.
Jeśli się zgadzasz, porusz nosem.
Mamy więcej ludzi.
Nie lepiej ją zaatakować?
Wątpię, żeby nas zastrzeliła.
Bum!
Czy to nie jest seksowne?
Słucham?
To, jak tryska krew.
Bardzo awangardowe.
Chcę postrzelać na serio.
Nie w puszki z farbą,
ale w człowieka.
Może lepiej by było
zastrzelić wszystkich…
„I skończyć program”.
Właśnie tak powiedziała.
Bałam się, że mnie zastrzeli.
Nawet nie myśl, by się jej sprzeciwić.
Lepiej z nią uważać.
A jeśli…
napadniemy na nią w nocy?
Widzisz…
Ona ostatnio nie sypia w nocy.
Co?
Cóż,
cały czas maluje.
Ma już obrazy z tytułami od Numeru 5 do Numeru 9.
Założę się, że ogląda nas na monitorze.
Zrobimy to w dzień.
Gdy świeci słońce, gra w golfa na Placu.
Świetny strzał! Brawo!
Kupiła jakąś dodatkową broń?
„Broń”?
Koko to nowy nabytek.
„Koko”?
Chociaż nie wygląda,
jest zajebiście groźna.
Po grze w golfa zawsze bierze kąpiel w swoim pokoju.
Z dnia na dzień jesteś coraz lepsza.
To jedyna szansa.
Dziękuję.
Tylko wtedy odkłada broń.
Zabierzemy pistolet i ją zaatakujemy.
To oczywiście skończy się walką,
więc ktoś musi przejąć dowodzenie.
Ja to zrobię.
Dam radę.
Ale…
jest coś jeszcze.
Co znowu za problem?
Nie ma nikogo, kto może was uwolnić.
Co?
Kiedy ona gra w golfa,
muszę jej asystować.
Brawo, Ósemka!
Mamy Piątkę.
Co ty tu robisz?
Piękne słońce, prawda?
Ona jest jedyną osobą,
która może chodzić wolno.
Musisz ją przekonać za wszelką cenę.
Czwórka…
Jesteś naszą jedyną nadzieją.
Proszę.
Wiesz, kim jestem, prawda?
Oczywiście. Naszą cudowną Czwórką.
- To dobrze. - Co dobrze?
Chodź tu na chwilę.
Ostatnio dużo przesiadujesz sama
i chcę z tobą pogadać.
Chodź na słówko.
To moje ulubione talerze.
Zgarnęłam je z pokoju Ósemki, specjalnie dla ciebie.
A tak w ogóle, skąd się tu wzięłaś?
Wyglądasz na zamożną.
Ja się znam na ludziach.
Kiedyś byłam zamożna.
Ale przepuściłam wszystkie pieniądze.
Jak?
Mój mąż był znanym dermatologiem, więc dużo zarabiał.
Ale nie okazywał mi szacunku
i cały czas mnie zdradzał.
Najpierw chciałam się tylko wyluzować.
Dałam się nabrać na jego miłe słowa.
Poprosił mnie o pożyczkę.
Na koniec oddałam mu dom i wszystkie nasze pieniądze.
Gdy w końcu oprzytomniałam, mój mąż już mnie pozwał do sądu,
a mnie nie został nawet grosz.
Co za skurwiel.
To ja byłam idiotką.
Łatwo ulegam złudzeniom.
Gdy opuścisz to miejsce,
skończ z tymi draniami.
Za taką kasę na luza wynajmiesz płatnego zabójcę.
Boże.
W twoich ustach to brzmi zabawnie.
Dziękuję, Czwórka.
Czwórka włożyła całe serce w przekonanie Piątki.
Powiedziała jej o Jedynce, o miliardzie
i o tym, że wszyscy są wykończeni torturami.
Brzmiało to jeszcze bardziej tragicznie.
Mogę jakoś pomóc?
Tak, jeśli zrobisz, co powiem.
Dobrze.
Zrobię wszystko.
Piątka…
Ale…
pod jednym warunkiem.
W końcu nadszedł Ten Dzień.
Hej! Idziemy pograć w golfa?
Ale źle się zaczęło.
Zróbmy sobie wolne.
Koko też wygląda na zmęczoną.
Tym bardziej powinnaś ćwiczyć!
Koko, jeśli czujesz się ospała,
powinnaś się więcej ruszać.
Chodź tu, skarbie.
Dobry pies. Chodźmy tam.
Ustawiłam ci cały tor, wszystko gotowe.
Będzie fajnie!
Czwórce udało się przywrócić kierunek.
A tak w ogóle,
o czym ostatnio rozmawiałaś z Piątką?
Słucham?
Płakałyście i przytulałyście się.
Prawie do was dołączyłam.
Naprawdę?
Wszystko widziałaś!
Opowiadałyśmy sobie historie z przeszłości.
Dobry strzał.
Znakomicie dziś celujesz.
Jak się nazywa taki zamach?
Rewelacja!
Jesteś jak Pak Se-ri.
Podkręćmy trochę.
Nic ci nie jest?
Wszystko w porządku.
Gdzie jest piłka?
Musiała polecieć naprawdę daleko.
Bardzo daleko.
Prawda?
Ósemko, wcześniej jedna poleciała tam.
Spójrz.
- Tam? - Tak.
Tam! Zobacz!
Zgadza się, prawda?
Znakomity strzał.
Chodź. Wstawaj.
Czekaj. Moje nogi.
Długo się nie ruszałaś.
Wyprostuj je.
Twoje zamachy są dziś niesamowite.
- Niewiarygodne! - Tak uważasz?
Co się stało, Koko?
W porządku, Koko?
Wszystko dobrze.
Coś jest nie w porządku.
- Jestem taki śpiący… - W porządku, Trójka?
Weź się w garść.
Ręce mnie bolą. Nie mogę wziąć się w garść.
Został nam tylko Siódemka.
Nie mogę wstać.
Zaraz zasnę.
Nie możesz tak zostać.
Wstań i chodź.
Kryj się!
Dalej nie dam rady.
Musimy iść.
Jeszcze trochę.
Co się stało?
Chyba widziałam, jak ktoś przechodzi.
Co?
Gdzie? Nikogo nie widzę.
- Nie mogę… - Idź.
Może Piątka na chwilę wyszła.
Mam rację?
Koko jest taka bystra!
Co jest, Koko?
- Co? Koko. - Koko!
Dokąd idziesz, Koko?
Czekaj, zaraz skończysz!
Mam atak! Umieram!
Cholerna suka.
Zaczekaj na mnie!
Koko, dokąd idziesz?
Koko…
Trójka!
Chodź tutaj. Musimy się ukryć.
Tędy. O rany.
Chodź tędy.
Co jest, Koko?
Gdzie jesteś?
Ósemka!
Pieprzony pies.
Koko…
Ósemka!
O nie!
Co tu się dzieje?
Ósemka!
Dzień dobry.
Parking jest pełny. Proszę skręcić w prawo…
Przepraszam!
Przepraszam. Nie może pani tu parkować.
Spieszę się. To tylko na dziesięć minut.
Proszę pani. Piętro niżej są miejsca parkingowe.
Przecież mówię, że zaraz wrócę.
Jestem klientką VIP. Wiesz, ile tu wydaję?
Czekaj. Ty jesteś…
To ty.
- Tu pracujesz? - O co chodzi?
Znasz ją?
Chodziła z nami do szkoły.
Mówiła, że będzie gwiazdą K-popu. Biedna dziewczyna.
Chodź. Mamy mało czasu.
W pewnym sensie tańczy. Chyba jej się udało.
Zadebiutowała na parkingu!
Ale szok.
A taka była…
Przestań! Ludzie zobaczą!
Kurwa mać.
Cholera! Powinnam była to od razu zrobić.
A co z grą w golfa?
Widzisz,
zaliczyłam jeden dołek.
Słucham?
Czemu się nie budzi?
Powinna już się obudzić.
Nie walnęłam jej tak mocno.
Chyba tylko się zdrzemnęła.
Nie wiem, czemu płakaliśmy.
Z jakiegoś powodu widok słońca wzruszył nas do łez.
Jak wyzwolenie.
Szóstka, nasze największe zagrożenie, nie mógł się ruszać.
Ósemka była związana, Koko z nią.
Jej broń, paralizator i pistolet, były w naszych rękach.
W końcu…
Jeszcze tylko jedna rzecz.
Pamiętacie o naszej umowie?
Mogę to zrobić teraz?
O jakiej umowie?
Piątka…
pomogła nam pod jednym warunkiem.
Poproszę medyczny skalpel,
gazę, bandaże, środki ściągające,
środki znieczulające, antybiotyki,
środki dezynfekujące i rękawiczki.
Co?
O co chodzi?
Co ty wyprawiasz?
Piątka?
Cholera. Czekaj.
Dlaczego to robisz?
To pan, prawda?
Słucham?
- Masz długopis? - Sekundę.
Czy mogę prosić o autograf?
- Boże. - To pan, prawda?
Jestem wielkim fanem. Pan był królem.
Jesteśmy fanami baseballa.
Rozumiem. Jasne.
Jak się nazywacie?
- Oh Seung-jun. - Cho Min-ah.
Jaki ma przebieg?
Dziękuję.
Nie chcesz zarobić?
Dziękujemy.
Nie ma sprawy.
Dziękuję!
Zadowolony?
Słucham?
Lubisz rozdawać autografy?
Da pan spokój, szefie.
Wyrzucili cię z drużyny za hazard,
a ty cieszysz się z autografów?
Cholera.
„Cholera”?
Mnie też pobijesz?
Wiesz, ile aut sprzedałeś w tym miesiącu?
Musisz się w końcu ogarnąć.
Weź się w garść.
Co za koleś.
Co?
Chwila, moje spodnie!
Dlaczego to robisz?
Warunkiem Piątki, by nam pomóc…
Zemszczę się.
Wykastruję Szóstkę.
Znieczulenie! Nie jestem pod narkozą!
Podałam mu antybiotyki,
więc raczej będzie mógł się ruszać.
Zaproponowałem, byśmy wykorzystali pieniądze Ósemki na zamianę.
Ale Jedynka odpowiedział spokojnie.
Oszczędzałem na tę chwilę.
Chcę to zrobić za swoje pieniądze.
Oczywiście. Jesteś taki męski, Jedynka!
Czyli ładne dziewczyny i faceci z kasą dostają uznanie?
Zgodnie rozdzieliliśmy pokoje.
Czwórka poszła na ósme piętro, a Ósemka na czwarte.
Jedynka, który to wymyślił, przeniósł się na szóste.
Pozostali byli zadowoleni ze swoich pięter.
Oczywiście wolałbym być wyżej,
ale podeszliśmy do sprawy racjonalnie.
Nie mając nikogo nad sobą,
sami podzieliliśmy się sprawiedliwie.
Chciałbym…
zmienić pokój.
Zmieniam.
Co to ma być?
Co to za koperta?
- Co? - O co chodzi?
Co tam jest?
Co?
Co to ma znaczyć,
u diabła?
Co to znaczy…
- Co się stało? - To znaczy…
- No co? - Co jest?
Co się stało?
„Dopóki program trwa,
w każdej chwili możesz kupić pokój za swoją nagrodę.
Możesz kupić każdy pokój
w cenach podanych niżej”.
Pierwsze piętro, 10 miliardów.
Drugie piętro, 20 miliardów. Trzecie piętro, 30 miliardów.
Ósme piętro, 340 miliardów wonów.
Co?
Na początku nie rozumieliśmy,
bo wydawało nam się, że po prostu możemy się zamienić.
Ale kupiliśmy tylko instrukcję zamiany pokoi.
I to za kuriozalną cenę.
Ale w końcu wszystko stało się jasne.
Można kupować i sprzedawać.
Ale w rzeczywistości nie możemy kupić nic.
Innymi słowy,
nasz los był przypieczętowany od początku.
Co teraz będzie ze mną?
O nie, Jedynka!
Różnica w nagrodach zgodnie z ciągiem Fibonacciego,
którą przypisałem fantazji twórców programu
i cena każdego z pokoi
były naturalnym porządkiem programu
i złotą proporcją w oczach obserwujących nas z góry twórców.
Wszystko, co zaoszczędziłem…
Co ja…
Co robimy, Siódemka?
Siódemka, mów.
Ty zawsze masz odpowiedź.
No powiedz coś!
Nie zna pan widzów zbyt dobrze, panie Yu.
Tak jak ludzie wydają pieniądze na pyszne ciastka, takie jak to…
tak samo wydają na ciekawe doświadczenia.
Dlaczego upiera się pan przy przedstawianiu prawdziwego świata?
Ludzie mają dość swojego życia.
To, co chce pan przekazać?
Oni już to wiedzą.
Wszyscy wiedzą,
ale to nie jest zabawne.
Musimy im podrzucić
coś wciągającego do oglądania.
Ale, z całym szacunkiem,
czy to nie obraza dla inteligencji widzów?
Panie Yu, miałem pana za mądrego człowieka.
Ale pan nie ma pojęcia.
Drogi panie Yu,
kiedyś był pan kimś.
Proszę zadzwonić,
gdy będzie chciał pan robić rozrywkę,
a nie coś takiego.
To było strasznie nudne.
„UPADEK” SCENARIUSZ I REŻYSERIA: PHILIP YU
Co to za tytuł, „Upadek”?
Nie wiem.
Nie mam pojęcia.
Cały czas udawałem, że na wszystkim się znam.
Ale nie mam pojęcia.
Robią nas w balona.
Nie da się zamienić pokoi.
Dostał podwójną zmianę, bo nie chcieli nikogo zatrudnić.
Co za idiotyczny sposób na oszczędzanie.
Bez operacji nie przeżyje.
Nie ma ubezpieczenia.
Bzdura. Te dranie bez grosza przy duszy.
Otóż to.
Zdrzemnął się z przepracowania,
ale dlaczego musiał wjechać we mnie?
Operacja musi być najpóźniej jutro.
Ja to zrobię.
Potrzebuję tylko poręczenia.
Czy chodzi o pieniądze na operację, czy o ugodę, zajmę się tym.
Niech go operują.
Zakończmy to…
już teraz.
Możemy…
zrzucić się na Jedynkę, gdy stąd wyjdziemy.
Co wy na to?
Prawda?
Tutaj nic więcej nie zrobimy.
Chodźmy stąd.
Nie!
Nie ruszajcie się.
- Jedynka… - Nie tak.
Nie mogę tak skończyć.
Nie sądzicie?
Tak nie można.
Jedynka…
Nie ruszać się.
Niech nikt się nie rusza!
Trójka.
Zwiąż Dwójkę.
Użyj taśmy.
Pospiesz się.
Siódemka, zwiąż Czwórkę.
Natychmiast!
To wspaniałe miejsce.
Uwielbiam je.
Widzieliście, ile czasu zarobiliśmy?
Czy to nie jest cudowne?
Co jest?
- Znowu tu jest. - Ta atencjuszka.
Kto?
Spłukana artystka.
Gdy przestali ją zatrudniać,
stworzyła własny performans i narobiła długów.
Nie ma kasy, więc występuje tu bez zezwolenia.
Dzwoń na policję, że hałasuje.
Zostańmy tu dłużej!
Zostańmy tu!
Byliśmy jak publiczność, czekająca na występ.
Panie i panowie.
Dziękuję za cierpliwość.
Zaprezentuję wam spektakl,
jakiego nie widzieliście.
Jedynka…
Jedynka!
Ostrożnie!
Jedynka!
Jedynka, uważaj!
Rany, Jedynka!
Zejdź na dół!
Nic ci nie jest, wariacie?
To niebezpieczne!
- Zejdź! - Prosimy!
Co w niego wstąpiło?
- Złaź! - Jedynka, zejdź na dół!
Robi to, żeby dostać więcej czasu?
- Dalej, Jedynka! - Rany…
Co robimy?
- Jedynka! - Uważaj!
Jedynka!
- O nie! - Co teraz?
Trzymaj się mocno!
Jedynka!
Trzymaj się!
Co robimy?
Co teraz zrobimy?
Jedynka, trzymaj się!
Uważaj!
Boże!
Ogień…
O nie!
Jedynka!
Dasz radę!
Nie może tu zostać.
Musi jechać do szpitala.
Możesz oddychać?
Otwierajcie drzwi, dranie!
On umrze!
Cokolwiek, natychmiast.
Kupię, co trzeba, żeby to skończyć!
Cokolwiek.
Co jest najdroższe.
Diamenty, sztabki złota,
żeby tylko zużyć czas! Kurwa!
Natychmiast!
1440 godzin?
O kurwa.
Otwórz oczy!
Kurwa!
Dlaczego rośnie?
Bo to takie wzruszające.
Tak desperacko próbujecie go ratować.
Jak można się nie wzruszyć?
Dlatego powiedziałam, że…
jak tak dalej pójdzie, możemy zostać tu na zawsze.
Jedynka, otwórz oczy.
Jedynka, obudź się!
Nie poddawaj się!
Skończcie już, proszę!
Co jeszcze chcecie zobaczyć, dranie?
Co jeszcze?
Jedynka…
Wytrzymaj jeszcze.
Nie pokazujmy im.
Oddychaj, Jedynka.
Otwórz oczy.
Trójka.
Trójka, pospiesz się!
Przestań!
Szybko!
Kurwa. Schody.
Pozbył się wszystkich.
- Jedynka, już prawie. - Jedynka…
- Wytrzymaj. - Jedynka!
Nie chcę kończyć!
Już nas nie widzicie.
I co zrobicie?
Co jeszcze możecie zrobić, skurwiele?
Nie otwiera się.
Skurwysyny.
Dopiero gdy przestaliśmy pokazywać cokolwiek,
w końcu zresetowali zegar do zera.
Jedynka!
Otwarte! Dawaj, Jedynka!
Jedynka…
Ja…
chciałem wznieść się wyżej.
Całe życie spędziłem na dole.
Jedynka…
Taki nikt jak ja
nie powinien być chciwy.
Nie odpływaj, dobrze?
Jedynka.
Przepraszam…
moją córkę.
Przepraszam was wszystkich.
Tak mi przykro.
Jedynka…
Zakończenie jest zbyt ckliwe…
ale nie jest aż tak źle.
Hej, skurwysyny!
„Gratulacje.
Nagroda zostanie przelana na twoje konto bankowe”.
KONIEC
Minęło jakieś dwa i pół miesiąca,
odkąd osiem osób zniknęło ze społeczeństwa.
Widzieliśmy tam przeróżne zbrodnie i potworne zdarzenia.
Normalny człowiek by nie uwierzył,
nawet gdyby o tym usłyszał,
ale oczywiście świat pozostawał w nieświadomości.
Z początku szok wywołany śmiercią Jedynki,
ogromna kasa
i przeciekający przez palce czas kompletnie mnie zniszczyły.
Trudno mi było wrócić do życia.
Po tych psychicznych torturach
moje ciało domagało się snu.
Całe dnie przesypiałem.
Wciąż śniło mi się to samo.
Tyle razy,
że nie byłem już pewien, czy tam byłem,
czy naprawdę spotkałem tych ludzi,
czy to wszystko faktycznie się wydarzyło.
Choć to niewiarygodne…
gdyby to się nie wydarzyło,
nie miałbym takiej sumy pieniędzy na moim koncie.
Tożsamość organizatorów,
którzy skrupulatnie odjęli mi połowę nagrody za zniszczenie kamer,
okrutni mieszkańcy wyższych pięter
i śmierć Jedynki
zaczęły mi się zacierać w pamięci.
Ale nie powinniśmy zapominać.
Nie wolno zapomnieć.
Nawet jeśli zapomnimy wszystko inne, musimy pamiętać o jednym.
Żeby to zrobić, musiałem zebrać uczestników.
Choć nie znałem ich imion, wieku, pracy ani niczego innego,
musiałem ich odnaleźć.
Był na to tylko jeden sposób.
Nadszedł czas, bym zużył nadwyżkę pieniędzy.
PRZYJDŹ NA POGRZEB JEDYNKI 21.09.2024, KAPLICA SZPITALA SEONGSAN
Trzeba uczcić śmierć Jedynki. Musimy o nim pamiętać.
DWÓJKA
Tylko ja przyszłam?
Nie.
Poczęstuj się jeszcze.
Znalazłem
rodzinę Jedynki.
Mój Boże.
Jak?
Chciałem zorganizować mu pogrzeb,
a w Korei nie ma zbyt wielu trup cyrkowych.
Więc…
Nie trwało to długo.
Rozumiem.
Ale oni myśleli…
że Jedynka pracował za granicą.
W sensie?
Poznałem żonę Jedynki.
Powiedziała, że przyszedł do niej kolega jej męża.
Powiedział, że wrócił do Korei
i że odwiedza ją na prośbę Jedynki.
I wtedy…
dał jej książeczkę bankową
z pieniędzmi, które starczą na całe życie.
Kto to mógł być?
Powiedziała, że to mężczyzna po trzydziestce.
Mówił oficjalnie, nosił okulary,
a włosy miał…
tak starannie zaczesane.
To pewnie Siódemka.
Jasne.
To ja obiecałam dać mu pieniądze.
Nie znalazłam ich.
Wiedziałem.
Mówiłem, że nie jesteś wcale taka mądra.
Przepraszam!
To pogrzeb Jedynki, prawda?
Zorganizowany przez Trójkę?
Tak.
Dostarczyłem wieniec.
Od… Jakie to było nazwisko?
MOJE NAJSZCZERSZE KONDOLENCJE, SZÓSTKA
Szóstka?
Tak.
Sądząc po kwiatach,
nieźle mu się powodzi.
Myślałem, że to od Siódemki.
No to jesteśmy tylko my, niższe piętra.
Może nie widział reklamy.
Inaczej by przyszedł.
Odwiedził nawet rodzinę Jedynki.
A, właśnie.
Widzieliście to?
Spójrzcie.
Ósemka.
„To nie jest sztuka”.
ARTYSTKA SERA SONG NISZCZY GALERIĘ SZTUKI KOPARKĄ
Ósemka była artystką?
Ściślej mówiąc, performerką.
Ósemka wynajęła koparkę i zniszczyła galerię sztuki.
Na tabliczce napisała tytuł.
TO NIE JEST SZTUKA
Na rekompensatę szkód wydała wszystkie pieniądze i została aresztowana.
Wiedziałam, że tak to się skończy.
Ale mimo wszystko, więzienie…?
A potem się rozeszliśmy.
Nie pytaliśmy o siebie nawzajem.
Nawet gdzie mieszkamy i jak nam się wiedzie.
Tylko życzyliśmy sobie powodzenia.
Jedynka.
Czy coś by to zmieniło, gdybyśmy się starali dobrze żyć?
Co za świat.
ROZCHMURZ SIĘ, NIE TRAĆ NADZIEI, IDZIEMY DO PRZODU!
Czyli historia kończy się pogrzebem.
W końcu się pan opamiętał, panie Yu.
Wiedziałem, że wymyśli pan coś dobrego.
Rewelacja!
Ale nie pokazał pan na koniec
ludzi z wyższych pięter.
Oni mnie bardziej ciekawią.
Wciąż się nad tym zastanawiam.
Widzowie nie będą im dobrze życzyć.
W ten sposób poczują się lepiej.
Tak. Chyba tak.
Ale nam się dobrze wiedzie, prawda?
Słucham?
Prawdę mówiąc, też byłem w tym programie.
Prawie dostałem zawału czytając.
Jak pan myśli, skąd mam tyle pieniędzy?
Tylko żartowałem!
To chyba się nie wydarzyło?
Brał pan w tym udział?
Cóż,
jasne, że nie.
To fikcja.
- Zmyślona historia. - Dobra.
Ma pan moje poparcie, więc zróbmy arcydzieło.
Dobra?
Oczywiście.
Kto wie, może nawet będzie drugi sezon?
Jasne.
Napisy: Małgorzata Rokicka