FELIZ ANINOVO 1980
Cinco, catro, tres, dous, un!
Grazas ó ceo!
"A crise, o perigo, pasou…
e a doenza por fin curou.
Esa febre chamada 'vida' á súa fin por fin chegou.
Silencio no retiro, que non é soidade,
pois os espíritos dos mortos
que na vida tiñas ante ti
volven na morte rodearte.
Non hai brisa, o alento de Deus,
e a néboa no castrelo, na escuridade máis escura,
aínda enteira, é símbolo e mostra.
Como colga das árbores, misterio entre misterios.
As fronteiras que separan a vida da morte son,
no mellor dos casos, escuras e vagas.
Quen sabe onde remata unha e comeza a outra?
Estamos ó bordo dun precipicio…"
- Avó. - "…miramos o abismo."
- Que pasa? - "Enfermamos e mareámonos."
Está aquí.
"O noso primeiro instinto é fuxir do perigo.
Inexplicablemente, quedamos."
Roderick!
Ten algo que dicir?
DIRECTOR EXECUTIVO
TRÁXICA MORTE DE FREDERICK USHER
MORTA EN ESTRAÑA TRAXEDIA
FALECEU O 15/11
ASASINATO E SUICIDO NOS USHER
- FALECEU O 13/11 - FALECE NAPOLEON USHER
FALECEU O 11/11
ESPANTOSO ACCIDENTE
- FALECEU O 9/11 - MORRE EN ESTRAÑO ACCIDENTE
FISCAL AUXILIAR DOS EUA
Non o vas crer. Está ó teléfono.
Quere reunirse hoxe.
- Quen? - El.
Enviou un enderezo.
É raro, pero era el.
Nin un secretario nin un axudante, nin o Apymquilador.
El.
Grazas.
Se vas vir, sae dunha vez.
Coñac?
Non, grazas.
Escoite, quería…
darlle o meu pésame.
Polas mortes.
Henri IV Dudognon Heritage Cognac Grande Champagne.
O máis caro do mundo.
Custou catro millóns nunha poxa.
Prodúcese dende o 1776.
Madura máis de cen anos en barrís.
A botella está bañada en ouro de 18 quilates
e ten 4100 diamantes de gran calidade incrustados.
Un grolo custará…
máis do dobre do teu soldo anual.
Toma unha copa.
Proba o prezo duns anos do teu traballo.
Falaba en serio.
Non podo imaxinalo. Síntoo moitísimo…
Compréndoo, Auggie. Lamentas que meus fillos morresen.
E o señor Pym? O seu avogado debería estar aquí.
Cantas citacións me mandaches nestes anos?
Cacháchesme.
O protocolo pérdete.
- Pois renuncie. - Vale. Renuncio ó dereito a un avogado.
Brindo polo artigo 18, sección 371.
Vale.
Por que non celebralo? Librouse.
- Outra vez. - Ninguén se libra.
Non de todo.
Madeline discreparía.
Podes preguntarllo. Está abaixo, no soto.
Ai, ela é aínda máis difícil de cachar.
Conseguistes interrogala? Creo que non.
A ningún dos dous, verdade?
Perdoa.
- É miña neta, Lenore. - Pode contestar.
Os netos mandan.
Non me fales de valores familiares.
Dánseche tan mal coma a min.
Chameiche para darche o que sempre quixeches.
A miña confesión.
Son C. A. Dupin, fiscal auxiliar dos EUA, con Roderick Usher.
20 de novembro de 2023.
O Sr. Usher rexeitou o dereito a un avogado.
E o señor Dupin rexeitou unha copa de Henry IV. Quen toleou máis?
Estouno quentando.
Si, son Roderick Usher.
Estamos no fogar onde medrei.
Si, medrei aquí. Conserveino todos estes anos.
Todo o barrio,
en verdade.
Para ver a pintura caer,
a herba crecer
e ulir a podremia se precisaba animarme.
E que quere confesar exactamente?
Mencionou o artigo 18, sección 371.
- Estafa ó goberno. - Todo.
- Todo? - Da cima ó cabo.
Cantos cargos presentaches contra min? 73?
Vouchos dar agora mesmo.
E ata engadirei…
unha propina.
Como morreron os meus fillos.
Xa o sei, Roderick. Todo o mundo o sabe.
Creme cando che digo que non tes nin idea.
Por onde comezar?
Supoño que todo empezou…
aquí.
Neste cuarto.
Non comprenderás o que fixen
se non coñeces a infancia que pasamos Madeline máis eu
e a muller que influiría en tódalas nosas decisións.
Nosa nai.
Eliza.
Era a secretaria do director executivo da farmacéutica Fortunato.
William Longfellow, naquela época.
Un home famento,
de negocios, do que falan que unha vez lle dixo á muller…
Podes azoutar a calquera neno.
Coma os bistés duros, canto máis lles das,
máis brandos quedan.
Por razóns que eramos moi novos para entender,
tiñamos prohibido achegarnos á súa casa.
Era unha norma na que nosa nai insistía,
así que Madeline porfiou en rompela. Típico dela.
Espía! Escalou a cancela!
Aquí non. Nunca. Tiñamos un acordo.
- Síntoo. - Sóltelle o brazo.
- Cariño? - Non te preocupes.
Un par de miróns, iso é todo.
Síntoo, non volverá pasar.
Eliza? Está ben?
- Si. - Non pasou nada, xa falamos o luns.
E que os arquivos de Emory estean na miña mesa cando chegue.
Por suposto.
Madeline xa odiaba a Longfellow.
Dalgunha forma, sabíao.
- Madeline. - Sempre o soubo.
Non imos á casa do señor Longfellow.
- So queriamos ver… - Coñeces as normas.
O señor noso pai está no ceo
e ámanos dende lonxe, igual que o señor Longfellow.
É malo.
É complexo.
Coma Deus.
- Que tal o pé? - Doe.
A Nai Tareixa dicía:
"A dor e o sufrimento son bicos de Xesús."
Só significa que te arrimaches tanto a el que pode darche un bico.
Se a dor e o sufrimento eran os bicos de Xesús,
quixo moito a miña nai
os anos seguintes.
Imos, mamá.
- Toma. - Non!
Mamá, tes que beber. Cremos que temos que chamar…
un doutor, como o da tele.
- Non! - Mamá, por favor.
Xesús ensinounos
a curar os enfermos, e non era con medicinas.
Que pasou coa vosa fe?
Os corpos son templos de Deus.
Contaminariádelos?
Non digas o que queres, fai que o diga el.
Así a idea é súa.
Mamá di que non o molestemos. A el, nunca.
Confía en min, é o menos que pode facer. Repasémolo outra vez.
Sentimos molestalo, pero leva case 20 anos
traballando para vostede e pensamos que querería saber…
Que está empeorando.
Sabemos que vostede axuda á xente.
Ela sempre di que pode mover montañas,
convencer á xente.
É a persoa máis lista que coñece.
Vimos preguntarlle se ten algunha idea.
Se pode convencela.
Perdón, viñestes á miña casa para que convenza
a vosa nai de que deixe que o médico a vexa?
Non toma menciñas. Ningunha.
Nin acepta doutores. Dóelle todo.
Vostede pode axudala.
Se llo di vostede, podería escoitar.
A nos non nos fai caso. A vostede…
É que…
Quéreo.
- Como dis? - É o mínimo que pode facer. Por ela.
E por nós.
Non sei de que falas. Non teño nin idea, vale?
Eliza foi boa empregada moito tempo, pero toleou, non si?
Agora collede as vosas alusións, esas mentiras de merda,
todo o engano, e saíde da miña propiedade.
Non son…
os fillos de Eliza?
Que facemos?
Sabemos que non quere que fagamos.
Se chamamos alguén, virá a policía.
- Os médicos embalsamaríana. - Iso non.
Seino.
Que facemos logo?
"Grazas ó ceo! A crise, o perigo, pasou
e a doenza por fin curou.
Esa febre chamada "vida" á súa fin por fin chegou.
Que se lea o rito funerario
e se escoite tamén o canto.
Un himno pola falecida raíña
que máis nova perecería."
Maddie!
Que pasa?
- Mamá! - Mami!
Mami!
Desmaiaríase en algures, non?
Tivo que arrastrarse para fuxir.
Cristo.
- Que facemos? - Un médico.
Temos que chamar! Dáme igual o que diga.
Foi un accidente. Non pretendiamos…
Perdóanos.
- Non o sabiamos. - Perdoa, mamá. Por favor.
Foise en toda a rúa, non só aquí.
Quen é esa?
Que fai aquí?
Meu Deus.
Mamá!
William!
Oficialmente, morreu dun infarto mentres durmía.
Non había internet. Era a prehistoria.
O peor limpámolo cando tomei o mando da empresa
para protexer a familia.
Á miña, refírome. A Usher.
O último que fixo miña nai nesta vida
foi matar un home poderoso.
Mantivemos o segredo e eu aínda a amei máis.
Era…
incrible.
Por que me conta isto? Por que falamos de súa nai?
Supoño que porque debo. Porque está aquí.
De que fala?
Tela xusto detrás.
Lin sobre tácticas de negociación dende o poder.
Que empresarios realmente brillantes
plantan momentos así en conversacións importantes.
Forzan unha reacción, aínda que sexa nimia.
Falan en baixo para que o rival se achegue.
Fan que se repitan. Miran por detrás do outro.
Obríganos a…
dar a volta.
Así exercen un pouco de control.
Non vou dar a volta, Roderick.
Paréceme ben.
Por que me conta isto entón?
Estabamos a falar de meus fillos, non?
Isto é importante
para falar de como morreron,
por que os tratei como o fixen
e por que eran como eran. Por culpa de meu pai.
Prometín que nunca faría o mesmo ca el.
Pecharlles a porta. Miña sangue é miña sangue.
Dá igual como chegaches ou quen era túa nai. Teño seis fillos.
Seis fillos con cinco nais,
pero son meus
e así os trataba.
Se es Usher,
tes a porta aberta, e punto.
Por principios.
A súa neta outra vez?
Si.
A porta está aberta,
pero non o teléfono.
Non.
Chegará o día no que deixe de falarlle.
Todos o terminan facendo.
Os teus netos están na túa casa cos teus fillos,
pero ti estás aquí.
Deixemos o drama.
Vixía a miña casa?
Se non lembro mal, non vin o teu marido no xulgado.
Nunca.
A culminación do teu traballo e non estaba alí animándote.
Por que, se sabes tanto de valores familiares?
A miña familia estivo alí desde o primeiro día.
Algúns foron acusados de cómplices.
- Ei. - A miña familia non tiña que estar alí.
Non os quería preto de vós.
Sempre falaches moi ben, Auggie.
Ata a túa alegación inicial impresionoume.
Volvina mirar algunhas veces.
Talvez fose a última vez que…
Xa sabes.
- Que te impresionaches? - Que estivemos todos xuntos.
O último día que estivemos no mesmo lugar.
Vivos.
Grazas, señoría.
Damas e cabaleiros…
Chámome Charles Auguste Dupin
e teño o privilexio…
DÚAS SEMANAS ANTES
…de representar os EUA contra a farmacéutica Fortunato
e a familia criminal Usher.
Hoxe quero contarlles por que o goberno dos EUA
presentou por fin estes cargos
na que será a acusación farmacéutica máis importante
da historia deste país.
Sei que leron moitos titulares sobre a farmacéutica Fortunato,
a ligodona,
a epidemia de opioides nos nosos fogares e rúas
e o monte de cadáveres creado nas décadas que Roderick Usher,
o home aí sentado, leva vendendo os seus analxésicos.
A familia Usher, co CEO Roderick Usher e a COO Madeline Usher,
pasou catro décadas facendo de Fortunato unha das empresas máis rendibles
e poderosas do planeta.
Conseguírono con métodos realmente terribles.
Violaron normas, estatutos e a ética máis básica de forma flagrante,
o que custou vidas.
Demostraremos que era política de Fortunato
enganar na súa publicidade.
Afirman que os seus produtos son seguros e eficaces
e destrúen probas que indiquen o contrario.
Queiman probas, inventan probas,
destrúen, deshonran, degradan e defraudan.
E a razón pola que non súan,
pola que o seu avogado principal e matón, Arthur Pym…
- Protesto. - Acéptase.
O seu avogado principal, o señor Arthur Pym,
está facendo un encrucillado mentres falo,
é que cren que a xente coma eles non vai ó cárcere.
Damas e cabaleiros, teñen razón.
En 40 anos, non lles pasou nada. Nin imputacións nin cargos.
Nin unha multa de tráfico.
As consecuencias non chegaron a Roderick Usher,
Madeline Usher ou o resto da familia.
- Protesto. - Acéptase.
A casa Usher soportou todas as tormentas,
pedras e frechas e está máis arriba,
máis alta e máis escura que nunca antes.
Pero hoxe van escoitar outra cousa.
Algo que non esperan.
O motivo polo que este xuízo terá outro final.
Un deles falará.
Un confidente do círculo íntimo.
Alguén tan próximo ós crimes
que o seu testemuño será irreprochable.
- Protesto! - Acérquense.
Se esa testemuña existe,
non se informou á defensa.
Isto vulnera o descubrimento.
O goberno sábeo, señoría.
Esta testemuña arriscou moito ó aceptar.
De expoñela, estaría en perigo.
Ata teme pola súa vida.
Señoría, cremos que hai alguén infiltrado neste xulgado.
Iso é absurdo.
Ata que esteamos satisfeitos, manteremos a súa identidade en segredo.
O goberno sostén que está en perigo real.
Un bo motivo para non mencionalo na súa alegación inicial.
Ten razón, señoría. Eu…
Deixeime levar.
Xa non son un mozo. Aceptarei que se borre.
Esqueceremos a alusión ó confidente polo de agora.
Bórreo do rexistro.
Todos estamos frustrados.
Canta xente morreu?
Corenta ou cincuenta mil neste ano por…
cobiza.
- Cea familiar. - Todos?
E as parellas tamén.
Non, hoxe non é un día feliz para min.
Oxalá persoas coma os Usher
aceptasen a responsabilidade polo dano que fixeron.
DEREITO FARMACÉUTICO
Estamos na merda.
NOVA YORK
Papá non fai cenas familiares. Quere algo.
- O espía. - Confidente.
Un espía infíltrase,
un confidente é un de nós que fala.
Vale, entón Leonardo DiCaprio en Infiltrados é un espía,
pero Jack Nicholson é confidente.
Falaba cos federais desde o comezo.
É que hai máis pelis, papá.
- Non coma Infiltrados. - Mira isto.
Que boa es, cariño.
Quero que teu pai a adore.
Isto encántalle, e agora está cabreado.
Xa, é que hai
un confidente na familia.
Non pode ser verdade.
Non o creo. Se é certo, é Perry.
É un neno, Freddie.
Quen sabe o que ese cabró… Perdoa, ceo.
Quen sabe o que ese cabrito pode facer.
E por que hostia…? Perdoa, ceo.
Por que hostia pensaría ninguén que o beneficiaría
ser confidente do goberno?
Tería que ser alguén moi valente, supoño.
Os cargos son certos?
Se non, non temos nada que temer,
pero, se alguén quebrantou a lei, non debería ser castigado?
Lenore, dicir iso é moi valente e considerado.
Se queres que te boten do testamento.
Non cres que o faría, non?
O que ten Freddie
é que ansía o amor de papá máis que nada.
É fatal como empresario, pero non o enfadaría.
Eu aposto por algún bastardo.
Pode que subestimásemos a Freddie.
É o herdeiro ó trono, será un último empurrón?
Para que molestarse?
Lévao todo e parece que dá igual o inútil que sexa.
Fíxate no seu nome.
Frederick e Roderick son practicamente o mesmo.
Non sei por que non o chamou Froderick.
- Seguro que é Perry. - E túa nova madrasta?
- Juno. - Cala!
Non a menciones. Nunca. Non existe, vale?
Non estará no testamento, verdade? Teu pai non é tan parvo.
Non existe.
E non sabe nada.
- E neste momento. Bill… - Podes atrasar o lanzamento.
Non. Diso nada.
Goldbug ten que saír a tempo.
A data está na presentación.
- Papá xa o aceptou. - Pensa no xuízo.
E en todo. O mundo entenderao, Tammy.
O mundo pélama.
Impórtame o que pense papá. El seguiría, así que nós seguimos.
Goldbug demostraralle que o imperio debe ser un matriarcado
e Tamerlane Usher, a súa raíña. Pídeme o que precises.
A Bill T. Wilson.
Así que sigue séndoo, vale?
Quenta a BILLT Nation,
que eses dez millóns de subscritores estean ansiosos por verme.
Blippi ten 12 millóns.
Que fodan a Blippi, o xuízo e o confidente dos collóns.
Falando de foder…
Non sei canto tardaremos, así que cancelei a rapaza.
Non sabía que viña unha rapaza hoxe.
Ía vir, pero canceleina. Apraceina, máis ben.
Papá ten que ver que seus fillos non precisan 500 millóns
e monos de proba sen fin para ter éxito.
Case o teño.
Lista?
Vale. Pechémolo.
E crucemos os dedos.
Funcionou. Funcionou de verdade.
Teño que admitir
que nos custará superar a revisión.
Non será pola beladona.
Pola beladona. Voucho repetir.
O po novo que mandou teu pai
vai envelenar o estudo.
Escoitaches as historias
de que llo sopran a turistas en América do Sur
para paralizalos?
É isto mesmo.
O estudo non parecerá lexítimo
se usamos un paralítico experimental de Fortunato.
Só temos que apartalo de Perry
ou rematará nalgunha bebida.
- Seguro que queres que vaia á cea? - Que dis?
Van ir armados ata os dentes tralo xuízo.
- Polo confidente. - Tes que vir.
É Camille. Todos o sabemos.
- Vai ser unha masacre. - Dixeron que viñeras.
Síntoo, doutora Ruiz, pero ten que vir.
Non podes vir.
Gustaríame coñecelos.
Para iso hai un proceso. Ser parella é algo oficial.
Non queres selo.
A separación de bens é un ladrillo.
Leo, deixáchesme mudarme, pero non coñecer a familia?
Iso é. Non sei a que hora volverei,
pero falamos despois.
Xa estou no ascensor, falamos agora.
Estás no ascensor?
Vémonos agora.
- Fóra. - Prometíchesme unha selfie.
Larga. Merda.
Terás que esperar aquí fóra, vale?
Vai en serio?
Si.
Hai unha manta no sofá, tápate con ela ou algo.
Eu que sei. Veña.
Marcharás cando vaia ó baño.
Miñas amigas non van crer que coñecín a Napoleon Usher.
Vale.
Ola! Por que viñeches cedo?
- Eu non me queixo. - Pensei que podía armarse unha gorda.
Vin vídeos no telexornal.
Ven aquí.
Vale.
Seguro que non podo ir?
Non creo que sexa boa idea.
- Saíu no telexornal? - Pois claro. En todos.
Ola, Plutón.
Ven, bonitiña. Fuches boa co teu outro papi?
Oe!
Poñemos o telexornal no cuarto?
Vale, saímos con todo. Os mellores titulares.
Fox é sinxela,
Hanitty sabe quen lle paga, será bo.
Tucker?
Perdoa, vomitei un pouco.
Chamade a Bresnick de Vanity Fair a ver se quere un perfil de Leo.
Que Leo axude por unha vez,
pode falar das súas Jordan e de caridade.
Kimmel e Colbert para Leo tamén.
Á merda, e Victorine tamén. Funcionará ben en Vanity e na Cosmo.
- Cae ben. - A súa madras…
Juno estará na Met este fin de semana, seu pai pediu a Page Six.
Sacárona do chan dun hospital, non que podo facela unha princesa.
Podería ser seu avó, dará noxo toda a vida.
Vale, non pasa nada. Dádelle o que queiran.
A prioridade é o confidente.
DESVÉLASE CONFIDENTE NOS USHER
Perry primeiro, pero non podería escondelo
se falase cos federais.
Precísanos tras a cea?
Hoxe non,
pero estade atentos a Victorine e ó resto.
Se hai un confidente, teño que descubrilo eu.
Victorine sabe que a vixía.
Pois buscade unha forma. Descubriremos quen falou,
conxelareille a cabeza e servireilla en bandexa a meu pai.
Mirade se Cartier fai bandexas de prata.
Aínda estou nerviosa.
Non organicei nunca algo así.
Moderei unha reunión de N. A.
Só unha vez. Foi un desastre.
Todo irá ben, non tes que facer nada.
Pero todos á vez?
Menos mal que non fixemos voda. Tería que miralos á cara.
- Ódianme. - Non.
Menos Freddie.
Porque é un lambecús.
Quererante porque eu quérote, e o único máis forte que o amor
é o medo que teñen a que os saque do testamento.
Perdoen.
Síntoo.
Don, que fas aquí? Coñeces a miña muller?
Juno, o doutor Donaldson. Levamos moito tempo xuntos
e comezará a tratarte en canto remates con Lewis.
Ía chamar, pero pensei que isto era o bastante importante para…
Temos que falar.
- Adiante. - Coido que sería mellor sós.
Ei, chegou Prospero.
Podes recibilo?
Que?
É un Glenfiddich do 96.
- O ano… - Que nacín, si.
Glenfiddich adora a idea, por certo.
Se é o whisky oficial do club,
abrirannos toda a súa oferta de botellas.
Tiveches un ano enteiro
para propoñer a túa primeira idea de negocio,
unha que quereriamos apoiar, e pensaches nun club.
Si. É obvio que non pensas en grande.
Será incrible o principal?
Claro, pero hai posibilidades de franquías.
Prospero Rome, Nova York, Dubai…
E aparte de poñerlle o teu nome ó establecemento,
que fai que pague a pena?
Non é unha cadea de comida rápida, tía Madeline.
Falamos de Berghain ou Limelight.
Será un dos clubs máis exclusivos do mundo.
Rexeitaremos os actores e monarcas con malos modais
e faremos que o Studio 54 pareza unha gardería.
E faralo cos beneficios de vender botellas de Glenfiddich.
Non vendo Glenfiddich, senón…
Hedonismo. Privilexio.
Un cuarto escuro coa mellor música, poucas normas e menos consecuencias.
Onde a estrela de cine á que todos queren
estalla a chupar ós VIP nun curruncho.
Vide ó despacho e ensínovos as cifras e proxeccións de franquías.
- Socios por niveis… - Roderick, cando queiras.
Ai, por niveis, por que non o dixeras? Non.
Non hai reunión.
Os Usher cambiamos o puto mundo,
non montamos clubs de alterne.
Ti mira os números. O luns vou pola oficina e…
Merda. Vaite.
Non será o confidente, pero non ten idea de negocios.
Sei que é importante darlles o primeiro préstamo, pero…
Ponmo difícil.
Imos a mirarlles os ollos.
Cando pasemos os papeis, sabereino.
Que tes?
- Pásache algo. - Estou ben.
Vou agora.
Para o camiño.
Pensei que nos viría ben a todos. Dereito farmacéutico.
- Ó mellor algo axúdanos. - Non me digas.
Arthur, tes que lelo e atopar algo para a defensa.
Pero non.
Esperade, é torta.
Se o teu programa fora sobre tortas, tería vinte temporadas.
Algo para baixala?
Un café?
Non pode ser.
Aposto que é torta.
Freddie, casar con ela será o único que non cagaches.
É unha xenio.
Vaia…
Algo que temos en común. Somos homes con sorte.
Cago en todo, Freddie.
Pois mentres comedes a lei,
o señor Pym ten papeis importantes para todos.
Papeis do Apymquilador, sempre apaixonante.
Tamén son torta?
É un novo
e robusto acordo de confidencialidade con consecuencias.
Renuncia da herdanza? Prohibido denunciar…
Deberiamos xuntarnos máis, calma a alma.
Só se aplican se se demostra que violastes o acordo,
así que ninguén ten nada do que preocuparse.
Menos quen o teña.
Exacto. Voso pai e eu agradecemos
esta mostra de confianza, lealdade e espírito familiar. Asinade.
Canto tempo desde que me sentín parte da familia.
Al, xa asinaches algún orixinal de Pym?
É un ritual. Espera á separación de bens.
E falando diso, como vai todo, Juno?
Xenial.
Prefiro non asinar nada sen que o vexa o meu avogado.
Ou non.
E xa que estamos no tema, odio sacar isto á luz, pero,
se algún de nós buscase
ou vendese segredos familiares, sabemos quen sería.
- Que te dean moito, Victorine. - Parade. Tede algo de dignidade.
Queredes verme asinalo?
- Mirade - Como se escribe "Froderick"?
Rematade cos chistes, porque non ten gracia.
Fortunato é a razón pola que existides.
Pola que tedes esas imitacións,
implantes cardíacos ou presentacións en sociedade.
Presentacións? Iso fago?
A empresa é a familia
e esperamos que a defendades coa vosa vida.
Se alguén vén por nós,
esgotaremos o arsenal ata neutralizar a ameaza.
E neutralizar quere dicir mallar a denuncias,
botar da xunta, do testamento, da casa…?
Neutralizar. Matar.
Este documento de Pym é moi estrito, pero iso non importa.
Cando descubra quen falou
co goberno dos collóns contra a súa sangue,
non quedará o bastante para denunciar.
Só unha poza de sangue con zapatos de deseño.
- E descubrirémolo. - 50 millóns de dólares.
Para quen o descubra.
Para o Usher que atope quen está a falar cos federais.
En efectivo, sen condicións nin impostos.
Puxeches unha…?
Si, unha recompensa.
Polo cabrón, o confidente, que sabe quen é.
50 millóns. Que durma ben.
E ós demais…
Boa caza.
Foi a última vez que os vin xuntos.
Algúns non os vin máis con vida.
Se di que pasou polo…
Vaia…
Polo do confidente,
se suxire que son responsable, aínda que sexa indirectamente…
Non. Sei quen é o responsable.
De que morte fala?
De todas.
Perdoe, Roderick, pero analizáronse
as mortes dos seus fillos.
Investigámolas e,
por moi estraño que pareza, non están conectadas.
Son culpa miña.
E tamén involucrada,
pode que…
haxa unha muller.
Coñezo esa cara.
E ti tamén.
Téñoche que falar dela.
Que me fixo?
A miña festa favorita
é fin de ano. Polos propósitos.
A xente non se da conta
do importante que é esa palabra.
Propósito.
Estar decidido.
Comprometerse sen dúbida a facer algo,
ou a non facelo.
A maioría da xente gasta toda a vida
sen propoñerse nada realmente.
Pero eu non.
Eu non.
Nin Madeline.
FELIZ ANINOVO 1980
31 DE DECEMBRO
Van disfrazados?
A ver se adiviño: Jay Gatsby e Daisy Buchanan.
- Uns gin-tonic? - Gatsby non bebía.
Mantíñase sobrio e vía beber os demais.
- Entón nada? - Hoxe si bebemos.
Os dous. Whisky só.
E a outra festa?
Disfrazáronse e non esperaron?
Cambio de ambiente.
Coñecemos a rúa,
pero non coñeciamos este bar. É novo?
- Algo así. - Pouca xente para ser Aninovo.
Xa se encherá. É un negocio nocturno.
Polo menos, hoxe.
Parece que pasaron unha boa noite.
Despiden o 79 por todo o alto?
Pois voume poñer unha tamén.
Non adoito beber cos clientes, pero un día é un día.
Polo 1979. Descanse en paz.
- Non podo crer o que fixemos. - Fala baixo, Roderick.
Vale. E agora que facemos?
Esperar.
Beber sen emborrachar. Falar sen dicir nada.
Se non hai polis a medianoite, xa é bo.
Non saberemos nada nuns días.
O importante é que a xente nos vexa hoxe.
Este é bo sitio.
Hai testemuñas, pero non tanta xente como para destacar.
Menos mal que imos botar a Carter
da Casa Branca este ano.
Presentarase Reagan?
Se o fai, será unha malleira e fantástico para os negocios.
Perdoen, esquecín avisalos e que non permitimos política.
Outro?
Só un,
despois pasaremos á cervexa. Pouco a pouco.
A noite é longa e o whisky, caro.
Convídoos ós dous primeiros. Queren unha conta?
Xa pagarán máis tarde, sempre o digo.
- Son Verna. - Roderick.
Ela é Madeline.
Quedarán ata a caída?
- Creo que si. - Ben.
Pois teñen unha hora para facer propósitos.
Saben o que son? Tratos feitos co futuro.
Vén moi rápido. Case chegou.
Xa os teñen pensados, non?
Si. Temos o mesmo.
Cambiar o mundo.
Aninovo de 1980. Lembro o que pasou aquela noite.
Foi a noite…
- Xa sabe onde quero chegar. - Si, sei a que te refires.
Aparte dos rumores e os misterios,
foi cando todo cambiou en Fortunato.
A xente aínda murmura sobre que puido pasar aquela noite.
Estame a levar a iso, non?
A vosa vida cambiará completamente.
Esta noite.
Sentídelo os dous.
No ar.
Estamos fóra do tempo e o espazo.
Hoxe enterramos tres dos meus fillos.
Os outros, a semana pasada.
Seino, e, como xa lle dixen, síntoo.
Cóntoche isto por unha razón.
Miña nai, meus fillos, Noitevella…
Vaiche custar crelo e aceptalo,
pero prométoche que todas as pezas son importantes.
Hoxe sepultamos o meu fillo.
E case ninguén veu esta vez.
O sexto cadaleito que enterro.
En menos de dúas semanas.
"As fronteiras que separan a vida da morte son, no mellor dos casos, escuras e vagas.
Quen sabe onde remata unha e comeza a outra?
Estamos ó bordo dun precipicio…"
- Avó. - "…miramos o abismo."
- Que pasa? - "Enfermamos e mareámonos."
Está aquí.
"O noso primeiro instinto é fuxir do perigo.
Inexplicablemente, quedamos.
Pouco a pouco, a enfermidade, o mareo
e o terror mestúranse nunha nube de sentimentos innomeables.
Só é a idea do que podería ser a sensación
durante a grande precipitación de caer desde semellante altura.
Esta caída, esta chegada da aniquilación
pola razón de que involucra a máis arrepiante e odiosa
de tódalas imaxes arrepiantes e odiosas da morte e o sufrimento
que se presentaron na nosa imaxinación durante a nosa vida,
por esta razón agora, máis que nunca, desexámola."
Señor Usher!
Roderick, mírame!
Arthur, pide un bus, pero extraoficialmente, sen nomes.
Márcao como fóra de servizo.
Lévao ó Westminster cun sobrenome e pecha a á, ou o piso enteiro.
Equipo de seguridade completo, e que só o vexa Donaldson.
Feito.
É a hora.
BASEADO NA OBRA DE EDGAR ALLAN POE
Subtítulos: Marcos Carou Balado