Estou a buscar unha gatiña.
E odio ser deses, pero preciso unha moi concreta.
Este é o quinto sitio que visito
e alegráchesme o día
tralos ogros cos que tratei toda a mañá.
Preciso unha gata negra.
Deste tamaño.
Pode encargarse diso?
Monada, pois claro que podo.
Que lle parece este pequecho?
De curto prazo. Abandónanos hoxe.
Iso cheira a eufemismo.
Teñen unha semana para atopar un fogar.
Aquí non matamos.
Sempre teño debilidade polos de curto prazo.
Ten que ser negro.
E estes? Non serán negros, pero si irmáns.
Pero leve os dous para que estean xuntos.
É importante para os irmáns.
E aquel?
Non dispoñible.
É unha raza pura británica.
Xa ten catro solicitudes en liña.
Hai outros gatiños fantásticos
que precisan que alguén interveña.
É abraiante, non?
Pero non está dispoñible.
Creo que non sabe quen son.
Unha bomba de pasta.
Novas gaiolas, ordenadores, edificio…
Adoptareinos a todos e doareinos a un orfanato.
Podería trasladalos ó mar con bañeiriñas para gatos.
Odiaríanas.
Ata lle comprarei Louis Vuittons,
pero vou levar esa gata.
Son igualiñas.
Déixeme…
Pode…? Si, cóllaa así.
Xusto así.
Salváchesme a vida, meniña.
Ei, adiviña a quen atopei pasando o tempo na porta!
Pero malas novas,
alguén roubou o colar de Gucci.
Perdoa.
Papi iría por un café con leite ou algo.
Serás becha!
Papá, estou ocupado.
Que cona dixeches?
Repíteo.
Non.
Unha hostia.
Diso nada.
Non.
Negación.
É incrible ata onde podes chegar negándoo todo.
Sabes por que tanta xente a usa?
Porque funciona de verdade.
Outra vez súa neta? É tarde. Quere collelo? Estará ben?
Si.
O bo que ten é que, ás veces, os problemas pasan sós,
así que parece que funciona.
É efecto placebo.
É Madeline.
Que fai aí dentro?
Fedellar co seu xigabyte ou algo así.
É unha xenio das de verdade.
Só hai catro ou cinco coma ela nun século.
Deixou Mensa porque se aburría.
Quizais debería vir,
viríanos ben unha xenio.
Por onde iamos? Ai, a negación.
Ás veces funciona, como dixen.
Pero outras, non.
Para nada.
Non o podo crer.
- Non pode ser! - Estamos investigándoo.
E que facía alí de todas formas, Vic?
- Como? - O teu laboratorio, os teus animais.
Non o sei, non mandei que fose.
Quizais a recompensa de 50 millóns ten algo que ver con isto.
Que demo fas con esas cousas?
- Son monos robot asasinos. - Non me vas culpar a min.
Miña muller está mutilada na UCI.
Por que estamos aquí a falar?
Polo xuízo! Teño que sacar algo.
Sentade!
Dá igual se estades enfadados ou abraiados. Aquí, vale.
Podedes facelo, pero ó saír
alguén ten que falar coa prensa.
Cremos que debería ser Leo.
Como non o ides crer?
Isto é horrible. Síntoo moito, Camille era…
Por que fala? Non debería facelo.
Dixo que o sentía. Como esperas que se sinta?
É unha crise, hai que limitar o dano.
E para iso tiñamos a Camille. Era o seu traballo.
"No meu nome e no da familia Usher,
lamento anunciar a perda da nosa querida Camille L'Espanaye
ós 35 anos."
Que merda é isto?
Si, é terrible. Imos dicir 35?
Un mono robot arráncalle a cara e só o lamento?
Xa vale!
Dío como queiras,
como se plaxias Candle in the Wind,
pero imos seguir a mesma liña.
Non temos que xogar en equipo, senón crear unha barreira.
Por se non o vistes, Morella está no hospital
e Prospero e Camille morreron.
Deixade a merda ata que descubra o que pasa.
Mentres tanto, se Madeline vos di que botedes un peido
en directo na televisión, facédelo.
Estamos en combate, son o comandante
e só quero escoitar "si, meu comandante".
Recibido?
Si, meu comandante.
Fabuloso. Agora que xa o soltamos todo,
podemos saír e que Leo faga o que ten que facer.
Que cho lean Tammy ou Froderick.
- Non me chames así. - Á merda!
- Leo! - Non che gusta?
Pois sácame do testamento!
Dálle a miña parte a outra adicta que atopes en urxencias.
Está no testamento?
Non pode estar.
Está, papá?
Sigo aquí.
Quería ensinarvos isto.
O garda debería ser Philip Fasullo.
Traballa polas noites.
Non parece un Philip.
Día libre.
Alguén da central chamou o seu supervisor.
Non sabemos quen chamou nin quen é esa muller.
- Temos son? - Non.
Por que?
As cámaras de seguridade non adoitan telo.
Párao aí.
Mellórao.
Tampouco adoita funcionar.
Non se pode mellorar?
Sae na tele. Danlle a un botón e mellórana.
Pódese ampliar, pero non a mellora.
- Pois faino, Arthur. - Vale.
- Recoñecédela? - Non te sabería dicir.
Se puideses mellorala…
Madi?
Non o sei. Creo que non.
RUE nin sequera ten mulleres gardas.
Agora mesmo non.
Entón só sabemos que non debería estar aí.
Así que foi intencionado.
Cremos que é a mesma muller do club de Perry?
Non podo confirmalo.
Non precisamos confirmalo, verdade?
Que todos se preparen. Estamos en guerra.
Non sei con quen nin como,
pero sei o que se sinte ó ver pasar unha bala,
aínda que non escoite o tiro.
Sexa quen sexa esta pécora, atópaa.
Aínda non preparamos o de Perry e agora, que?
Facemos un dous nun?
Que é peor? Un funeral dobre ou ter que ir a dous?
Non teño nada negro para un funeral.
- Podemos comprar algo. - Nin un traxe negro!
Non, espera, é mentira. Teño un.
Falsa alarma. Pero é de satén!
Xa me encargo eu.
Escoito a voz de Camille na cabeza.
"O satén é a seda dos pobres e só o morto
pode levalo a un funeral." Merda!
Isto é duro e non podes arranxalo falando. Enténdoo.
Dime que podo facer.
Vale, entendido.
Viches a Plutón desde que a trouxeches?
Eu non, preocúpame que volvese saír.
Non sei, está por aquí, prométocho. Estará xogando.
Liberándose dalgún trauma.
Pero cabréame o do colar!
Non te preocupes.
Voulle poñer máis comida, a ver se a suborno para que saia.
Vale.
Merda!
Jules!
Que?
Acaba de pasar.
Deberiamos considerar a posibilidade de que sexa intencionado.
Dareille uns minutos máis.
Con respecto, se eu chegase media hora tarde,
contaría cun cargo de desacato.
- Que insinúa, señor Dupin? - Só é unha observación.
Parece que os Usher, e tamén o seu avogado,
xogan con outras regras.
Gárdeo para o xurado.
Perdoe, señoría.
Estaba falando co Sr. Dupin
dos parámetros do desacato, Sr. Pym.
O seu e o del, polo que parece.
Foi por forza maior.
Lamentablemente, a familia Usher sufriu outra perda.
Camille L'Espanaye morreu.
Pido desculpas, foi unha mañá complicada.
Lamento oílo.
A familia está en shock, como é normal.
Non teño máis información agora mesmo.
O goberno descoñecíao, por suposto.
Que ocorreu?
Volveremos reunirnos o luns se non hai máis interrupcións.
Condolencias á familia Usher nestes momentos tan duros.
Levántase a sesión.
- Arthur. - Agora non.
Que facía aquí?
Non o sei.
Dimo, vouno descubrir de todas formas.
Non o sei, papá. De verdade.
Pois ulíase algo e estivo aquí,
así que ou sabe algo sobre o traballo
ou sabe algo sobre ti.
Tiña olfacto para os segredos.
Para osmar.
Mira, non sei se cres que son eu a confidente
ou que era Camille.
Ela non.
- Se ti o dis. - Dígoo.
- Veu por ti ou pola tecnoloxía. - Pregunta dunha vez.
Es ti?
Pode que falases.
Para adiantarte. Non sabías onde chegarían e xa non podes saír.
Non sexas idiota.
Vai tomar polo cu se pensas iso. Morrería pola familia.
- Por que veu entón? - Non o sei!
Porque lle pediches que me fixese un perfil?
Eu…
Creo que investigaba os chimpancés.
Por que?
Creo que quería sabotar o proxecto.
- Por que? - Para divertirse? Non o sei.
Sabes canto gastei neses animais?
- Sei. - Canto custou a exención?
- Tiven que construír 16 km de hábitat. - Seino.
E o animal… Que lle fixeches, Vic?
O dispositivo non aumenta a agresividade.
Onde está?
Morto.
Non o mono, hostia,
os 200 millóns de propiedade intelectual que envolven ese corazón morto de merda.
Recuperámolo. O animal é irrelevante.
Non, é prioritario.
Estará no centro do que investiguen.
Podería ser o lugar dun crime.
Abandónoo? Terminamos co sufrimento?
Máis para os xogos de Leo ou os bechos de Tammy.
Vale, imos comezar as probas en humanos.
- Iso esperaba oír. - Xa. Estamos listas.
Tendes os datos para a aprobación?
De feito, si.
Unha nova fantástica.
Sei que estou sendo…
É importante.
Máis do que cres. Moi importante.
Os seus efectos.
Collinos antes de que chegase a policía.
- Rexistramos o seu teléfono principal. - Como?
Co contrasinal.
Téndelo?
Témolos todos.
Ten sentido, supoño.
Hai unha cousa destacable, e é algo delicado,
así que preciso que o trates como tal,
comprendes?
Enténdoo.
Non, a verdade. Non entendo que me queres dicir.
Que é delicado?
Isto estaba no seu bolso. Recoñécelo?
Iso non é seu.
Sabemos que si, pero non podemos abrilo.
Dígoche que non é seu.
Non pasa nada.
Pensamos que poderías probar algún contrasinal común
a ver se entras.
Pero non é seu.
Xa o sei.
Pero proba de todas formas.
Adoita ser o noso aniversario.
Non.
O de Lenore?
Non.
Podo seguir, pero bloquearase.
O móbil da empresa é normal, non tiña nada estraño.
Pero este…
Preciso saber o que ten.
E o anel?
O de matrimonio. Atopástelo?
Onde está?
Por favor, sigue co teléfono.
MELLORADA. SÓACHE?
Aí diante á esquerda.
Teño que facer unha cousa antes de volver á oficina.
Xa che direi onde imos.
Non sexas parva, Madeline. Isto é unha tolería.
Unha tolería das gordas.
Asina aí.
Isto é moito papelame.
A maioría parecen exencións.
Todo é normal, prométocho.
Menos mal que confío en vostede.
Temos que confiar a unha na outra.
- É moi importante. - Supoño.
Escóitanse moitas historias.
Unha morea de farmacéuticas
proban os seus fármacos en países pobres.
Sabíao?
Escoitei cousas así, si.
Supoño que é máis probable que a xente acepte o diñeiro
ou protesta menos.
Quizais non informan dos efectos secundarios,
é menos probable que os noten,
non coñecen os riscos ou non os comprenden.
Pero esa navalla ten outro fío.
Iso pode darlles acceso a medicamentos e procedementos
que non se poderían permitir.
Algúns dos mellores estudos sucederon
onde máis necesario era o que se estudaba.
Supoño que é a razón pola que esta oportunidade
é para ti.
Precísala de verdade.
Por iso llo agradezo tanto.
Ese fermoso dispositivo próbase aquí, nos Estados Unidos,
en alguén a quen lle podería cambiar a vida.
É unha sorte participar.
Velaí ten. Todo listo.
Grazas.
Vano poñer no meu corazón, coma un marcapasos?
Está noutra galaxia comparado cun marcapasos.
É un implante principalmente pasivo ó principio.
Recolle datos en tempo real sobre o teu corazón e o sistema vascular
e avalía a súa eficiencia.
Pode localizar bloqueos antes de que se fagan coágulos ou ictus.
Pode previr moitos problemas cardiovasculares.
Ata salvarche a vida.
E un día, se todo vai ben, porase ó mando
e baterá o teu corazón á perfección cando esteas descansando,
te estreses, fagas exercicio… Sempre.
Durante moitas, moitas décadas.
Vale.
Cando comezamos?
Imos ver…
Dáme un par de días para arranxalo todo.
Non é bo ir con présa nestas cousas. A finais de semana…
Si, estaremos listas.
E operarame a doutora Ruiz en persoa?
Si.
Si, está…
Isto tamén a emociona moito.
- Vale. - Vale.
Tes que comer.
Hai dous días que non te vexo facelo.
Estou ben, corazón.
Sóache este teléfono?
Sería de túa nai?
Nunca o vin. Por que tería outro?
Non creo que o tivera. Cometerían un erro.
Meterían o de outra persoa nas súas cousas.
Penso que deberiamos descubrir de quen é e devolverllo, non?
Pois si.
E tes… Sei que os rapaces de hoxe
sabedes piratear de todo, verdade?
Ós adolescentes encántavos.
Non moito. Pensas nos hackers.
Ocórreseche como podemos entrar neste móbil?
Temos tres opcións para entrar nos nosos,
sempre funcionan.
Contrasinal, pegada e cara.
Igual que o meu.
Non me digas!
Pois merda.
O fondo é o predeterminado, por se che interesa.
Que significa iso?
Mamá usa fotos de tortas.
É certo, si que o facía.
Seguro que non é seu.
Non é seu.
Cariño.
Non podo máis.
Síntoo.
Estou toleando. Non o entendo.
Tomei pastillas marelas
para caer nun coma de dous días.
Síntocho.
Podo facer algo?
Agora que o dis…
En serio pensas niso agora mesmo?
O loito ten moitas formas.
Se te axuda a durmir…
Vale.
Porca aterradora.
Non ti, ti es fantástico.
- Jules, perdoa! - O meu nariz!
Perdón! Merda!
Pero que…?
Isto é unha broma?
Perdoa, Jules, pero o teu gato deixou… O teu gato…
Vou tirar as sabanas. E seguramente queimarei a cama!
Ó mellor témonos que mudar.
Desprazamento.
O outro mecanismo de defensa estrela da miña familia.
É cando dirixes as reaccións máis intensas
a algo ou alguén que non pareza unha ameaza.
Podes reaccionar, enfadarte,
abusar e ata ser violento
sen temor ás consecuencias.
- Sóame. - Aposto a que si.
Cantas noites pagou por min o pobre Ernie?
Como dixen, sóame.
Napoleon parecíase a min nisto,
máis que os outros.
Negación, desprazamento, proxección…
Eu quería algo mellor.
Para el e para todos.
Un trazo da miña mente que non chegou a eles.
Sublimación.
Un dos poucos mecanismos de defensa
considerados positivos.
Consiste en decidir dirixir as emocións fortes
a un obxecto ou actividade considerados apropiados e seguros.
No canto de atacar os empregados,
dedícaste ó kickbox…
Que demo pasou?
Estaba falando! Déixame falar, hostia!
Xesús!
- Que demo lle pasa? - Síntoo.
Non me levante a voz.
Fale do desprazamento todo o que queira,
pero non o dirixa cara min.
Deixareino fóra de combate se me volve levantar a voz.
Tes razón.
Perdoa.
Iso non…Non foi culpa túa.
Eu respéctoche, Auggie. Sempre o fixen.
Tivo unha forma estraña de demostralo estes anos.
Lembras o día que nos coñecemos?
Pois claro.
Pensei moitas cousas aquel día.
Cousas que nunca antes pensara.
A forma na que vía o mundo cambiou.
Pero non imaxinaba que rematariamos aquí.
Si?
Ola, perdoe as molestias. Busco a Roderick Usher.
- Por que? - É vostede?
Terá que explicarme quen é nalgún punto.
Xa, é só que non quero que peche a porta.
Son Auguste Dupin. Estou tentando facer algo bo
e preciso axuda.
Espero que sexa o home que preciso.
Investigo fraudes á Seguridade Social e vin porque traballa en Fortunato.
Por favor.
Teño 36 nomes nesta lista e xa me pecharon a porta 30 veces.
Escoite, non veño por vostede.
Só quero chegar ó fondo de certas cousas
e facer xustiza. Por favor.
Pase.
Entre.
Grazas.
Se puidese votar unha ollada a isto…
Non sei que son.
Permisos para un estudo clínico.
O doutor Brevit está en todos.
- Coñéceo ben? - Non.
Quen é ese doutor?
É socio da división de estudos clínicos de Fortunato.
Seguro que non o coñece?
Síntoo, sei que non pode contarnos moito,
pero se nos explica o que busca,
- axudarao se pode. - Si.
Verá, parece que moita desta xente non asinou os formularios.
Creo que falsificaron sinaturas
e que este doutor apuntounos en estudos
sen informar a xente ou as familias
dos posibles efectos secundarios.
Efectos moi graves.
Meu Deus.
Algúns morreron
- E algúns corpos… - Señor Dupin, eu…
Auguste, por favor.
Auguste. Non sei moito da industria farmacéutica,
pero coñezo a meu marido e,
se soubera que estaba pasando algo así,
tería actuado.
Iso é. Non sei nada disto.
De verdade.
E por iso vin. Está na miña lista por unha razón.
Cando Brevit inscribe un paciente,
a carta verifícase en varios departamentos.
Algúns teñen que contactar co paciente,
confirmar os datos, arranxar o pagamento e todo iso.
Tamén comproban que son capaces e que consenten.
- Onde quere chegar? - Pois…
A súa sinatura está aquí,
ó lado da de Brevit.
Podo?
E aquí.
Aquí, aquí e aquí.
- Non é a súa. - Cariño, para.
- Seino. - Só…
- Di que a falsificaron? - Non.
Non o é.
- Non o di e isto non é oficial, verdade? - Si, pero…
Non lembro se asinei ou non asinei
estes documentos concretos.
Pero investigareino o antes posible.
É que non o lembro.
Neste momento.
A moita xente cústalle lembrar moitas cousas.
Que lles fan alí?
En Fortunato danlles na cabeza ou algo.
Síntoo.
Vostede está abaixo. Iso seino.
Eu tamén. Os dous temos xefes, non si?
E entendo que se algún de vostedes di o que non debe,
poderían esmagalo.
Ata botalo á rúa.
Vexo o bebé.
E xoguetes feitos a man.
Alguén os coseu e tallou o tren.
Teñen o xusto, igual ca min.
E teñen outro neno.
Máis maior, parece.
Estará durmindo, e non vexo moitos cuartos,
así que o farán con vostedes.
Case esgotaron ese tarro de mel
e hai mel seco na mesa e no chan.
É unha menciña caseira.
Vexo as baias de bieiteiro e as equináceas. Proban de todo.
Está durmindo porque non o fixo pola noite.
As cuncas de café no vertedoiro din que alguén estivo con el
para que tomase o mel.
Hai moitas. Estarían os dous.
Por quendas, supoño.
Son bos pais que non poden pagar as menciñas
así que é bo que non o lembre.
Non quere arriscarse. Non se pode permitir dicir o que non debe.
É difícil facelo.
Facer o correcto, aínda máis.
Se cambia de opinión…
SEGURIDADE SOCIAL
É unha trola.
Sinto que aparecese na túa casa.
Chamarei a Saúde e Servizos Sociais para que paren de molestarnos.
Non poden.
- Si, pero os documentos… - Cabróns.
Pensan que a medicina sae do baleiro.
Que nos pechamos nun cuarto estéril
cun matraz, un quentador Bunsen e tubos de ensaio
e saímos con penicilina.
Ninguén respecta o que custa desenvolver, probar e sacar ó mercado un medicamento.
O verdadeiro laboratorio é o mundo real.
- As sinaturas… - Sabes o que ten o mundo real, Rod?
Variables.
Hai efectos secundarios,
sorpresas, anomalías, desastres
e temos que navegalo todo.
Facémolo por todas esas ovelliñas que non fan máis que queixarse.
Protestan, denuncian, investigan e alborotan
para que se lles poña dura un pouco máis
o a dor de cabeza pase antes.
E despois atácannos por iso. Cabróns.
Falsificaron a miña sinatura.
Iso non pasou.
Si que pasou.
Polo menos en media ducia de documentos.
Sabes xogar en equipo, Rod?
Es parte do noso equipo?
Son.
E iso que significa na túa mente?
Non o sei. Creo que…
Porque se ves
e dis que falsificaron o teu nome en documentos internos
que, polo que parece, alguén roubou,
non estás no noso equipo. Estás no seu.
Só lle pido que me explique…
Estouche explicando que esta empresa é un equipo.
Unha unidade. Non temos que xogar en equipo,
senón crear unha barreira.
Hai xente que nos ameazaría se a deixamos.
Estamos en combate,
son o comandante e só quero escoitar
"si, meu comandante". Recibido?
- Recibido. - Pois dío.
Si, meu comandante.
Mellor.
Vouno investigar, vale?
E se houbo algún problema coas túas sinaturas,
corrixirémolo.
Pero todo é o mesmo, non?
Todo o edificio é parte do equipo.
Aprobámolo todo,
o nome no documento non importa. Para que, entón?
A casa non pode estar dividida.
Estou co equipo ó cento por cento, comandante.
Xenial.
E Rod…
Estes erros son antigos.
De antes de que amosases o teu potencial.
De antes de que te acollese, digamos.
Agora xa non poden pasar.
Estás no club dos oficiais.
Podes relaxarte.
Lembra en que equipo estás e non che pasará nada.
Perfecto.
Si, meu comandante.
- Sabes que coche teño, Rod? - Non.
Non? Pois é un Ferrari.
- Que bo. - Non tes que xuralo.
Un 308 GTS do 79.
Vermello Rosso Dino, interior de coiro toscano bronceado,
teito targa, cambio de cinco marchas, motor V8 de 2,9 litros
e 292 cabalos de potencia.
De cero a cen en oito segundos.
Non é un coche normal, Rod.
É extraordinario. Non o leva un calquera.
Quen o leva é alguén.
Cun coche así, estás declarando
quen es, onde vas e como chegaches.
Sígueme, non metas o nariz onde non debes,
pecha a boca e abre os ollos
e pronto terás o coche que queiras
e aparcaralo na entrada da casa dos teus soños.
Son o home dos doces, Rod.
Son Willy Wonka e esta, a miña fábrica de chocolate.
Recibiches o billete dourado.
Xoga ben as túas cartas
e, un día, isto podería ser teu, Charlie Bucket.
Imos tomar unha copa. Será mediodía en algures.
Deberías dimitir.
- Morreriamos de fame. - Traballarei.
E estudarás? Podes sacar unha carreira?
- Oe. - Perdoa.
Se dimito, fundirame. Gris destruiríame, sei demasiado.
Irei antes á competencia,
antes de que ataque a miña reputación. Ou quizais…
Dixo que son parte do club.
Protéxeme. Podo seguir calado, como dixo.
Ou poderías, eu que sei, facer outra cousa.
- Esta industria cheira. - Non ten por que.
Cristo bendito, calade. Falsificaron a túa sinatura, Roderick.
O teu nome, o noso nome, está nas probas dun crime.
Deus, ninguén sabe que é pandote ata que pegan nel.
Se vas á competencia, non confiarán en ti.
Queda en Fortunato e non te respectarán.
Comiches unha culler de merda cun sorriso na cara.
Xa non es do club. Non podes ser o seu igual.
Víronte comer a súa merda.
É o natural.
O peor é que foi teu pai quen fundou a empresa.
É o teu dereito de nacemento, Roderick. O noso dereito.
Vas ir traballar.
Seguirás comendo a merda.
Fai que Rufus Griswold pense que é a túa comida favorita.
Despois, chama este número.
Ten razón.
É o correcto.
Mañá chamarémolo
e vas facer un amigo da alma.
Auguste Dupin.
- Unha noite longa? - Si, síntoo.
Lisca de aquí.
Que tal o nariz?
Doe.
Non pasa nada.
Atopaches a zorra?
Non, pero seguro que anda por aquí.
Escoita, sei que sufriches moito e sei no que me metín.
Deixaches claro o do teu entretemento.
Non te queixes das drogas.
Fóiseche das mans.
Non o fagas.
Non digo que as deixes, só que me preocupas.
Sempre as tiveches baixo control,
coma se tiveses un poder máxico, pero non estás en forma.
Podes frear.
Pensa que é un favor, se queres.
Por min?
Vale.
Sinto vir así, dáme un minuto.
Son moitos chanzos.
Queres café?
Non, grazas.
Estou ben…
Que bonita.
Nunca estiveras aquí?
Non.
Fora á que parecía unha cabana.
Esta non a vira. Está ben, é elegante.
Parece unha cervexería artesanal.
Vai cambiar pronto.
Meu mozo dimitiu. Morreu, pero non o sabe aínda.
Síntocho moito.
Esperaba que tiveses drogas.
Sinto ser tan directo, pero é que quero drogas.
Estou nun mal momento e Morrie, xa sabes…
Fundiuse.
Tiña un teléfono segredo e…
Non deixo de pensar en por que estaría na…
Orxía de Perry?
- Non digas esa palabra. - Perdoa.
Na festa dos agarimos de Perry.
Iso non o mellora.
Preciso algo para concentrarme, que me dea forza
e faga que non me sinta tan horrible.
Aínda que sexa un minuto.
Que che parece a cocaína? Non queres nada de deseño.
Iso é moi perigoso.
Queda cos clásicos.
E non te pases, vale?
Só unhas liñas ata que te acostumes.
Merda!
Que cona pasou?
Puta merda! Colle esa gata!
Merda!
Colle a gata! Vouna esfolar viva!
É o ollo?
Merda!
Deberías lavalo ben.
Merda!
- Eu… - Merda!
Vou levar a cocaína, se che parece ben.
Estaremos en Points Park mañá de 11 a 1.
BILLT Nation, vinde traballar!
Hoxe no estudio estamos encantados, a que si?
Damos a benvida ós gañadores do concurso Goldbug.
Saíde!
Ensinarémoslles o estudio
e darémoslles o tratamento Goldbug
para celebrar o lanzamento da nova marca
deste xoves.
Ide ós vestiarios,
poñédevos de ouro e vémonos despois.
Todos sabemos que a vida é corta e o universo, caótico.
Non o controlamos todo, como din os pesimistas.
Vale, pero que pasa co que si controlamos?
A vosa mente e o corpo están conectados coa enerxía sagrada de Gaia?
Estou BILLT e ti tamén podes.
Cidade BILLT!
Os teus mellores días están a só un estilo de vida.
Imos quentar!
- Cidade BILLT. - Corpo BILLT.
- Corpo BILLT con traballo e alma… - Cidade BILLT con rock and roll…
Merda!
Ei, grazas por vir.
Sorprendeume que me chamaras.
Non a atopo.
A merdeira esa, non sei onde está.
Ei, seguro que…
Os gatos son depredadores, lévano nos xenes.
Domesticámolos hai 10 000 anos, pero seguen a buscar presas.
Da igual o adorables ou pequenos que se críen,
deixan regaliños
para ensinarte a cazar.
Son inofensivos se non es un rato.
Inofensivos?
Ves isto normal?
Sorpréndeme que estean na bañeira.
Atopeinos por todas partes. Un, sobre a neveira.
Non sabía onde metelos para ensinarchos. Mira…
Tes que levala.
E sacrificala, supoño. É unha psicópata.
Está nas paredes.
- Como? - Si. Escoita.
Son depredadores alfa, sabes?
Adícanse só a cazar.
Poden alargar a columna para acelerar
ata 50 km por hora.
Poden estreitar os ombreiros e o peito para meterse en espazos pequenos,
saltar ata nove veces a súa altura
e aterrar de pé case sempre que caen.
Comen as súas presas pola taurina, un aminoácido esencial.
Non producen a suficiente, así que a inxiren.
Son depredadores porque son…
deficientes.
Coma teu pai, non, Leo?
Coidado.
Merda, Jules. E terás razón.
Terei que parar coas drogas.
Vale, ata aquí.
Mira o que che digo.
Non te movas!
Podo comprar outra parede, ou outro piso!
Ata podo pedirlle outro martelo a Hemsworth!
Pero ti, cacho merda!
Non foi nada.
Ei.
Son eu, o osiño Freddie. Estás esperta?
Á merda.
Hostia.
Nin idea.
Non te creo.
Coñezo as normas.
Nunca as vería fóra da casa.
Porque te mataría.
Seguro que era ela?
Estaba detrás túa coa mesma perruca.
Tiveches que vela.
Pois non. Tes unha captura?
Era un directo, xa sabes que non se pode.
Síntoo, Tam.
Debín vela
e mandala a tomar polo cu.
Escoita…
- Cariño… - Que fas?
Tes que durmir.
En serio.
Isto non é san. Vas…
Vou escribir a Lauren para que lle diga a Candy que non se achegue.
É pouco profesional.
Pareces perdido, vello.
Supoño que o estou.
Ocorréuseme distraerte.
Como estás?
Ben.
- E a perna? - Ben.
Pero estiven pensando
en reducir un pouco a ligodona.
- Por que? - Non sei, lin cousas.
Encántame, pero pensei
en ver como me vai uns días sen ela.
Como sería iso?
Ademais, ti es a proba.
A refutación andante contra todos eses cabróns.
Tomaches máis ligodona que ninguén que coñeza
e mírate.
Es a nosa visión.
Prosperaches sen dor.
Es a miña proba máis fermosa e perfecta.
Agora que o mencionas, viríame ben que me animasen.
Que dis?
Que pasa?
Roddie?
Roddie, que pasa?
Roddie!
Que che pasa?
Déixanos a soas, por favor.
Non pasa nada.
- Non debeu chamarte. - Claro que si.
- Non é nada. - Non me insultes.
O doutor veu hai uns días.
Sen avisar.
Que che pasa?
CADASIL.
- Igual que mamá. - Vale.
Dáche…
Cinco anos connosco.
Está bastante avanzado.
É moito menos.
Sabía que podía causar alucinacións,
pero non pensei que…
- Non coma estas. - Vale.
Victorine?
Pensei o mesmo.
Se o aparello funciona, podería darme un tempo.
Previría as apoplexías e reduciría o dano.
Ben. E fármacos?
Betabloqueantes e risperdal.
Risperdal? Se quere que tomes neurolépticos, mátoa.
Pode que sexan bos.
O que vin hoxe… O que vin…
Victorine poñerá o seu milagre cardíaco a funcionar canto antes.
- O mesmo que mamá. - Para.
Ei, que pasa…?
Ei.
Ei!
Case a teño!
Leo, que pasa?
Se corre, cóllea!
Xúroche que a vou esmagar!
Ven aquí!
Que tes?
Non a ves?
Para. Para!
BASEADO NA OBRA DE EDGAR ALLAN POE
Subtítulos: Marcos Carou Balado