Miras para onde non é, Gatsby.
Tes a Daisy con outro.
E ben que está.
Miña nai dicía que os corvos son esbirros do diaño,
porque Noé botounos…
Botounos da Arca, pero sobreviviron.
Xa o escoitara,
pero non son malos augurios en todas as culturas.
Moita xente pensa que dan sorte.
Non sei se quero coñecer a miña.
Por que?
Ves que a liña se divide?
A túa vida cambiará completamente de rumbo.
Esta noite.
Tócache.
Non teño ganas de bailar.
Non importa, teñen que verte.
Fai unha amiga,
bícaa cando caia a bóla e que non te esqueza.
Dirixida por Alex Parker, dono deste marabilloso edificio,
a antiga Times Tower,
esta tradición de Aninovo neoiorquina celébrase dende hai 75 anos.
Menos mal que che ten para que mandes.
Que significa iso?
É un cumprido.
Se fose o noso aniversario, esquecería a torta se eu non comese.
As mulleres somos líderes naturais.
Tiñan razón en Exipto.
A bóla vai caer. Decidiches o teu propósito?
Xa no lo preguntaches.
Cambiar o mundo.
Acórdaste?
Teu irmán contestou por ti.
- Que queres ti? - Iso.
Parezo alguén que non fala?
Pareces unha raíña sen coroa.
Pensa nisto.
Se puideses ser rica ou famosa…
Rica.
Vale. Es rica.
Non tes que traballar.
Agora, que?
Que fas da túa vida?
Xa chega.
Menos de 20 segundos.
Nunca deixaría que un home mandase en min
e buscaría a vida eterna.
Seis, cinco, catro, tres, dous, un!
Feliz Aninovo!
Deberían esquecerse as vellas amizades
e nunca recordar?
Deberían esquecerse as vellas amizades
e nos vellos tempos quedar?
Ben por ti, Cleopatra.
Polos vellos tempos, querida,
polos vellos tempos…
Sempre tiveches man para as mulleres.
Toda a vida.
Parecía felizmente casado cando o coñecín.
Estábao.
Que pasou?
Agora non importa.
Foi cando comezou?
En Aninovo 1980? Non estaba con Annabel Lee,
senón bicando outra muller nun bar.
- Obrigado. - Por que?
Xa chegaremos.
Que fixo, Roderick?
Con Madeline.
Dixo que ía confesar.
Confese.
"…Na morte rodearte
e coa a súa vontade eclipsarte.
Agora clara, a noite pechará
e as estrelas abaixo non mirarán desde os altos tronos no ceo
que con luz esperanza ós mortais deron.
Os orbes vermellos sen refulxencia
- semellarán na túa canseira…" - Quen son?
- "…ser lume e febre…" - As nais.
De Perry, Leo e Camille.
"…que contigo quedarán para sempre.
Agora os pensamentos nunca rexeitarás
e as visións nunca desaparecerán.
Polo teu espírito pasarán desta
máis nunca, coma o orballo na herba."
Ti di: "é un momento moi duro,
respecten a miña privacidade".
É un momento moi duro, respecten a miña privacidade.
Iso é.
Juno.
- Estás ben? - Si.
Cólleme do brazo.
- Juno, lévalo por aí? - Estou ben.
Baixade a cabeza, asentide e sorride con tristura. Non faledes.
Conseguíchelo.
Compráchelo todo.
Algo de beber?
Non tes camareiro?
Abofé que non. É unha conversa privada.
Pode sentar co resto.
Non beben, están traballando.
Este é Tony.
Elas son as que quedan.
Pregunteille se nos ten que seguir ata a mexar,
pero non di nada.
O meu fíxoo.
Ata a porta.
Non sei se tiña que facelo, pero fíxoo, porquiño!
É unha tolería.
De que nos protexen?
Leo saltou. Julius viuno todo.
Estaba colocado, non loitou cun asasino empresarial.
Entón papá esaxera?
Non é papá,
é a tía Mad.
De verdade?
Si.
Asinaría un bo acordo de confidencialidade
se vai quedar na porta da casa.
Certo.
As pendangas.
Os únicos que queren sangue dos Usher son Usher.
Por iso quería facer isto. Quedamos tres.
A metade.
Sei que non sempre nos levamos ben,
pero temos que traballar xuntos, non?
Pode ser.
Lembrades cando apareceron?
Os pequenos.
Lembro cando viñeches.
Estabamos moi enfadados.
E velos tentar encher o buraco…
As drogas, a fama, as compras,
todo foi tristísimo.
Ti tes o mesmo buraco, Vic.
Non sei se o ves, pero telo.
Camille encheuno con información,
Perry, con… calquera cousa
e Leo encheu o buraco de pai co amor dos seus fans.
Buraco de pai…
Saía a ver se tiña correo
e remataba cunha seguidora.
Buraco de pai.
Vós nunca tivestes esa preocupación.
Os orixinais medrastes na mesma casa que papá.
- Non. - Non, Vic.
- Non. - Calade.
Miña nai era enfermeira.
E solteira.
Non faledes do duro que foi estar no mesmo fogar
que a lendaria Annabel Lee.
A única coa que casou.
Era certo ata Juno.
Non. Non me fales da yonqui.
Sentimos que papá sexa papá,
saltase de nosa nai a un mar de conas descoñecidas
e esteamos coñecendo os resultados.
É tráxico, pero segundo sabemos
hai tres máis camiño a substituílos.
Xa o dixen.
Papá deixa a porta aberta
para os bastardos que teña no mundo libre.
Ter a porta aberta
non che garante un asento na mesa.
Papá tíranos a comida para ver como loitamos por ela.
Sabédelo. Nós sobre todo.
A ti parece que che vai xenial.
Papá adora o apertacorazóns.
Polo que sexa.
Dilo en serio?
Como van as subscricións homeo-hipster?
Avisa cando o equipo legal de Gwyneth te deixe seca.
Persoalmente, estou desexando saber
que opina do seu dobre xenérico.
Non lle arrancou a faciana a Camille un dos teus monos voadores?
Chimpancé. Non aprobastes ciencias de segundo?
Tan difícil é?
Paseino en grande.
Quero saber que cadáver a medio podrecer
desenterrouche Camille antes de morrer.
Si, pilláchesme.
Estou matando Ushers dun nun.
A quen lle tocará?
Ben, ben.
Pensei que iamos brindar polos nosos irmáns mortos, ou algo.
Que te dean, Froderick.
Froderick e Maderlane.
Sodes iguais que papá e Mads.
Formades unha cadea collidos de brazos
e tentades que a atravese, para que?
Para tirarme?
Pois adiviñade.
Non preciso atravesala.
Vouna pasar por enriba.
Vai á merda, Ray-Bans!
Dáme igual o que diga Pym, foi ela. É a confidente.
Cres que aínda ofrece os 50 millóns?
Non creo,
con todos os que morreron.
Son filla túa?
Dous pestanexos. Iso é un si.
Xenial, cariño.
Síntoo, pode repetilo?
Mellorou o nivel de osíxeno en sangue…
Chámome Lenore?
Co dano que sufriu nos pulmóns, precisará osíxeno.
Estrañáchesme?
Son boas novas.
Con queimaduras cáusticas de terceiro grao…
Xogo mellor ós bolos?
…os órganos funcionan moito mellor do esperado.
Serei xuíza do Supremo?
Non é unha bóla máxica, cariño. Vouna levar a casa.
Non creo que a moleste. Morrie quere falar con ela.
Refírome a Morrie.
É hora de que a leve a casa.
Aínda queda moito para iso.
Quedan semanas para poder enxertar pel.
Témolo todo na casa.
Levo un tempo traballando nisto
e xa case estou listo para levala.
Moitos pacientes no seu estado
quedan en coidados intensivos entre 40 e 80 días.
Moitos pacientes no seu estado non son reis da industria.
Podo facerlle unha suite mellor que a súa mellor cama.
- Papá - É certo.
Está moi fráxil.
Non ten defensas físicas nin protección…
Ten todo o arsenal da familia Usher,
estará máis protexida cós seus pacientes.
Cre que son un civil? Porque non o son.
Creo que non sabe do que falo?
Claro que non.
Xogue ben as súas cartas, non me anoxe e talvez o contrate.
Morrie, ceo,
podemos superar isto. Claro que podemos.
Non queres volver á casa?
Será broma!
Vaste botar atrás agora? O día que sepultei a tres…
Perdoa por non saber ata esta noite que tiña unha operación!
Tívome que informar secretaría
de que programaches unha para a semana que vén.
Pensei que te alegraría.
E o candidato?
Suponse que somos compañeiras, pero nin sequera o aprobei.
É unha das túas. Vou polo arquivo.
Non importa, non estamos listas!
Lembras isto?
Si.
Que é?
Dío.
O noso prototipo.
Non, amor. É o noso comezo.
O primeiro intento. Funciona, Al.
Seino, non é por iso.
Sabes que máis é?
Douscentos millóns de Roderick Usher,
e por algunha razón, polo que sexa,
quéreo para xa.
Se quere probas humanas,
ten claro que imos facelas.
Imposible que conseguises permiso.
Non.
- Non. - Veña, Al.
Non, Vic. Que fixeches?
- Non é iso. - Non.
Non asinarías datos falsos co meu nome.
Os informes están ben.
- Dime xa… - É…
…que non asinaches informes falsos, Victorine!
Non sexas unha nena, hostia!
Como cres que funciona isto?
Está… Está cheo de…
A industria xa é bastante dura, e como muller,
deberías saber que é infinitamente peor.
Non te atrevas.
Non protestabas cando o diñeiro,
o meu diñeiro,
dos Usher, de Fortunato, entraba na túa clínica
e na túa conta bancaria.
Si, creo que o deixo.
Como que o deixas?
Tes razón, foi demasiado lonxe.
Dis que deixas o noso?
Falarás do acordo de confidencialidade?
Non cobre actividades ilegais, así que…
Garántoche que si.
É unha técnica especial de Pym.
Asináchelo, e dígote…
Pídote…
Ceo, suplícocho.
Non o fagas.
Porque eles…
Vante facer anaquiños,
ata despois de gañar, e farano.
Gañarán, Al. Por favor.
Non fagas isto, por favor.
Non es quen eu cría.
Que vas facer, Al?
Adeus, Vic.
Espera.
Non llo contes a ninguén!
Claro que o contarei!
E non me importa se me demandades ou me matades!
Os Usher…
Non quería pensalo, pero…
Todos sodes monstros.
Ola, son eu outra vez.
Escoita, só…
Perdoa.
Ceo, chámame, por favor.
Podemos arranxalo.
É a terceira mensaxe que che deixo.
Non me deixes así, por favor.
Non comezarías a fumar, non?
Non.
É que facía ruídos raros. Síntoo.
Como te deixou pasar Kevin Costner?
É pola vosa protección, para que esteades seguros.
E bo día, como estás?
Que queres?
Só estou de patrulla polas miñas criaturiñas
para saber se pasa algo raro.
Perdoa, oes iso?
Escoita.
Oín un rumor fantástico
de que ides facer probas en humanos.
- Estamos niso. - Cando?
Por que tantas preguntas sobre HeroVesta de repente?
Agora interésame.
A ti e a papá.
Que sorte teño.
É importante.
Quizais o máis importante agora mesmo.
Ten que ir pola vía rápida
para poder facer unha proba moi especial
nun candidato que te sorprenderá.
Non podemos poñelo en perigo, comprendes?
Abúrrote?
Non, para nada.
Aínda que agradezo o interese repentino e nada alarmante en HeroVesta,
non tes outros asuntos?
Coma cales?
Non quero ser moi sutil, pero non tes un xuízo?
Non moito máis,
penso eu.
Xa entendo de onde o sacaron.
O de Apymquilador.
Fáltannos un xadrez e unha praia.
Adoro a Bergman.
Podo preguntarche algo de home a home?
Si, Auguste.
Es intelixente.
Poderías facer o que quixeses.
Sabes o que son. Por que isto?
Non estaría aquí hoxe sen Roderick Usher.
E ti tampouco, por certo.
Sinto a espera, cabaleiros.
Viñeron na hora da comida para falar das recentes traxedias
que sufriu a defensa
e a solicitude de aprazamento do señor Pym.
Por que?
Os falecidos non eran acusados.
O Sr. Dupin insinuou ó principio
que hai un confidente preto da familia.
Dende entón, cremos que a están atacando.
Dixéronme que foron mortes accidentais.
Aínda estamos a investigalo,
pero un aprazamento do xuízo é apropiado e necesario.
Non pensei que sería tan oportunista,
pero non me sorprende.
- Que insinúa? - Tres mortos nunha semana, Sr. Dupin.
Ata que saibamos por que pasou
e a relación co confidente…
Hai relación?
Sabemos que non? Non o revelou.
Pola súa seguridade.
Un aprazamento non é a fin do mundo, Sr. Dupin.
Señoría, vaia merda!
Esta familia conseguiu evitar que a condenen,
sen importar as probas contra eles,
as testemuñas
ou os cadáveres que amontoen, sempre escapan.
É case sobrenatural, señoría,
e vaillo permitir outra vez.
Vou asumir
que non insinúa o que insinúa.
- Non insinúo nada, señoría. - Se me permiten…
Quizais poidamos evitar o aprazamento.
O Sr. Dupin pode axudarnos a resolver o tema
se identifica o confidente
e permite que se leve a cabo unha investigación.
Quen era, por certo?
Todo se volveu tan…
Xa sabes.
Supoño que o esquecín,
pero agora xa non importa, Auggie.
Só por curiosidade.
O confidente.
Quen era?
Veña, entendo que non o dixeras aquel día,
pero agora xa rematou todo, Auggie.
Non tiñamos confidente.
Impresiónasme, Auggie.
- Pensaba que non tiñas o valor. - Xa.
A súa defensa non é ética,
pero eu teño que ser legal.
Vixíanme aínda máis
porque vostede non ten escrúpulos.
Xoguei coas súas normas unha vez.
Reláxate, de verdade.
Fixeches ben, sería divertido.
Os dous sentimos non poder seguir.
Verte cagar nos teus principios non tería prezo.
- Vaia á merda. - Arrástrame.
Tirámoste ó barro connosco.
Non debín sinalar os nenos,
pero se pensara nalgún momento que morrerían…
Tranquilo.
Non, xoguemos no barro. Ten razón.
Sinalei os seus fillos para poñelos nerviosos.
Facer presión. Ata poderían volverse uns contra outros.
Comeríanse vivos,
pero por fin danariamos a fortaleza
e tiraríana dende dentro,
pero nunca imaxinei
que morrerían.
Cría que os torturaría un pouco.
Nin nun millón de anos pensei que rematarían mortos.
Esta vez metiches a zoca.
Se non fose por ti, seguirían vivos hoxe.
Auggie, deixa que te quite a culpa.
Ninguén morreu pola túa mentira.
Non leves esa carga.
Non tiveches nada que ver.
Podes…
Podes esquecelo.
A mente da culpa…
está chea de escorpións.
Non lle desexo a súa picadura a ninguén.
Con culpa non debes perder a vida.
É moi pesada de levar a súa alquimia?
Cambiarao todo.
Podería contabilizar as receitas dos seus fármacos,
saber cales funcionan mal e onde,
personalizar as ventas e aniquilar a competencia.
Non me gustan moito os ordenadores.
- Ocupan medio edificio e… - Serán máis pequenos.
Moito máis, e moi rápido.
Ademais, está desenvolvendo, non?
- Está construíndo novas instalacións. - Certo, si.
Pois, xa sabe…
Interésame.
Intelixente pola súa parte.
Poucos homes queren escoitarme falar de tecnoloxía media hora.
Dubídoo.
Quizais a versión radiofónica non.
Podo contestar calquera pregunta que teña.
Como lle gusta o café?
O café das mañás.
É o que máis me interesa.
En soidade.
E esta…
Esta empresa que propón.
- Sería súa? - Si.
Por que quere unha muller unha empresa?
Polo mesmo ca un home.
Xa, pero por que soa?
Faría máis nesa mesa na miña porta nun día
do que podería facer soa.
Unha secretaria non triplica as súas ventas…
Cre que é a primeira que propón infraestrutura informática?
Si, estamos ampliando, e xa estamos comprando todo iso.
Non sei por que me fala así.
Adiviña, bonita. Es moi lista.
Só somos bonitas ata que non te fodemos,
despois somos competencia e hainos que humillar.
A irmá de Roderick Usher.
Tiven unha conversa moi interesante
con Roderick Usher hai uns días e agora veu a súa irmá
a falarme dunha cousa de ordenadores que requiriría…
Que informatice os informes?
"Por que non collo eses papeis da empresa
dos que falou meu irmán
no soto e os informatizo por vostede?"
E ata se é unha proposta inocente, non sei que facer.
Entón decidiches humillarme?
Non quero humillarte.
Non o preciso.
Coñeces o que sabe a empresa de vós, non?
Levades décadas sendo o chisme do lugar.
A lenda da oficina.
Longfellow deixa preñada a secretaria. Un escándalo.
Eu estaba aquí.
Traballaba para teu pai
e coñecía a túa nai.
Era unha secretaria magnífica, facía de todo.
Ata que perdeu a cabeza.
Ata que matou un xigante.
Ata que acabou cun gran home.
Seguro que tivestes unha infancia dura.
Non sei por que non vos puxo de herdeiros.
Todo sería moi diferente,
pero aquí estades,
traballando no cuarto do correo.
Dando ideas desde fóra.
Non preciso nin pretendo humillarte, xa o fas ti moi ben.
Sei que non é culpa túa,
pero a min foime ben que o vello non estea.
O negocio funciona así.
As cadeiras baléiranse, pero non por moito tempo.
Agradézoche esa parte.
Non te confundas, Madeline, estou da túa parte.
E da de Roderick.
Pregúntalle.
Estouno axudando.
E podo facelo contigo.
Pero ten que ter sentido.
Así que non… Isto é importante.
Non me fodades.
Ningún dos dous. Non me fodades.
Fode comigo, iso paréceme ben, e escalarás axiña.
Os homes temos que subir corpo a terra,
pero vós podedes facelo de costas
ou de xeonllos.
O mundo é inxusto, pero funciona. Podes foder comigo cando queiras.
Pero non me fodas, Madeline Usher. Entendido?
Entendido.
Que noxo.
É un home.
Non sei por que fuches alí.
Para miralo ós ollos.
Agora sabemos quen é, e non é moito.
Testosterona, arrogancia e loción.
É un alivio.
Pensa que fose listo.
Pode ser perigoso sen selo.
Non temo as serpes porque sexan listas.
Si que é listo.
Non o xulguedes mal. El fíxoo.
Non cometades o mesmo erro. Fano comigo todo o tempo.
En todas partes.
Antes fervíame o sangue,
pero agora enténdoo.
É unha oportunidade.
Subestimouvos. Iso é un regalo.
Un fracaso da imaxinación.
Se vos ve como formidables, encérrase,
pecha filas, portas e zapóns,
pero non pensa nada en vós.
Iso vénnos xenial.
Estou de acordo.
Enténdeo, Roddie.
Sabemos dúas cousas.
Non lle preocupades, iso é moi bo,
e os informes aínda existen.
Copias físicas,
no soto.
Destruiranos na construción,
poden perderse na mudanza
e desaparecer antes de informatizalos.
Xa temos o límite de tempo.
Isto non me gusta. Síntoo, pero non.
Normal.
É perigoso.
Cando deamos o seguinte paso, non hai volta atrás.
Pois imos dalo.
Que estamos mirando?
E esta.
Do teléfono de Leo.
Duplica a seguridade.
Isto é ridículo. Leo saltou polo balcón, Julius viuno.
Cami estaba soa
e ninguén pode facer isto.
Coñezo esa faciana.
Tiven que ir ó pasado e pensaba que toleara,
pero non parei de pensalo e non podo negalo.
Coñezo esa cara e ti tamén.
Noitevella de 1980.
Aquela Noitevella.
Non me digas que non o lembras.
- Arthur, déixanos. - Non, queda.
Desculpa, mencionaches a Noitevella ante outra persoa.
Temos poucas normas, pero é túa.
Lémbralo.
- Claro. - Lembras aquel bar?
Lembro un bar.
Es testudo coma ti só.
Lembro que estabamos bébedos, quizais un pouco postos
e sen dúbida distraídos aquela noite.
E xuramos non volver falar daquela noite,
así que non sei de que falas,
pero voute acompañar nesta viaxe.
Dis que unha camareira
que imaxinaches hai 40 anos volveu,
non envelleceu e…
Quizais o que pregunto é se, non sei,
fodiches con aquela camareira guapa de hai tantos anos
e agora tes outra herdeira
que pode estar psicótica.
Cóntamo todo.
Parécese moito a unha camareira que coñecemos no 1980,
nesta mesma rúa, de feito.
O bar pechou,
xa o comprobei, pero sei que teño razón.
E como a meu irmán lle gusta meter o carallo en calquera cousa,
sáenche bastardos coma teléfonos novos.
Quizais esta estea tola e queira ser a primeira á cola.
Fortalece a seguridade e deixa que Pym traballe.
Estou niso.
Asumo que teño autorización para negociar con ela no voso nome.
Se non protestades, asumo que teño permiso
para asumir unha postura… hostil.
Mandádeme a localización onde estaba o bar.
Irei dende alí.
Volverei co recibo ó completar a transacción.
Os ollos, Arthur.
O recibo.
Quero que sexan os ollos.
Os dous.
Extraídos.
Con paciencia.
Sei que tes dúbidas, é completamente normal.
pero pode que isto sexa o máis importante que fixeches na vida.
Pode ser o máis importante que fagas.
Téñoche envexa, a verdade.
Non é que non queira sen importante.
Non queremos todos?
É que…
Son a primeira.
Iso dáme medo,
porque todo vai moi rápido.
Supoño que me sentiría mellor se puidese falar coa doutora Ruiz.
Perdoa?
Que lle importa máis?
Ser famosa ou salvar vidas?
Sempre soñou cunha desas cousas,
pero non coa outra.
Non está desequilibrada a ecuación?
Pénseo como científica.
Desculpa?
A doutora Ruiz. Suponse que me vai operar,
pero aínda non falei con ela.
Gustaríame saber que pensa.
Perdoa, espera…
Oes…
Oes iso?
O que?
A doutora Ruiz vaite operar, si.
De verdade?
Si.
Coñece a frase "condicionamento operante"?
É o que lles di ós cabalos
que o xinete pode estar nervioso ou dubidoso.
Len o comportamento errático.
Non o medo exactamente,
pero os animais aprenden pronto a evitar a persoa.
Vostede é así.
Afastouse tanto do seu lado humano
que non oe nada do que pasa fóra da súa cabeza.
De verdade que non o oes?
Pídalle á doutora que me chame e,
se di que debería facelo, fareino.
Sen máis preguntas.
Merda.
Ai, merda.
Chamaches a Alessandra Ruiz. Deixa unha mensaxe.
Son eu outra vez.
Escoita, chámame.
Estou toleando.
Cando soa o teléfono, penso que es ti
e ó non selo, póñome…
Por favor, Al.
Por favor.
Participará se ti tamén o fas.
Todo depende de ti.
Quéro…
Dareiche o que queiras.
Pon o prezo.
Puideches aforrar espazo con outro ramo.
Xa sei.
É mellor para o planeta.
Ver medrar unha planta é máis terapéutico que ter un ramo.
Quen quere ver a súa flor favorita morrer nun vaso?
Ten boa pinta. Construíchelo moi rápido.
Xa pode, custou moito.
Haberá reporteiros?
Cando volva.
Probablemente.
Ódioo.
Fala con Pym.
El dirache o que podes dicir.
Que noxo.
Ven aquí.
Comprendes quen somos no mundo, non?
Parte dun reino. A familia real.
Témennos. Téñennos envexa.
Queren acabar connosco.
Sabías que me mandaron
once ameazas de morte desde os 30? Non a Fortunato, a min persoalmente.
Unha vez enviáronme unha bala co meu nome no revestimento.
Aínda non te tes que preocupar por iso.
pero faralo,
e pronto.
Se puideses ver o rastro de merda
do que Pym leva anos protexendo a familia,
é máis grande que as páxinas marelas.
É o que fai por nós.
Se che di que digas algo, dilo,
e se di que non fales de algo, calas,
porque protéxete a ti tamén.
Vale.
Síntoo.
Así me gusta.
Tes que ser lista.
Non podes confiar na xente.
Nin ti nin ninguén.
Mira para túa nai.
Mirounos ós ollos,
dixo que ía saír coas súas amigas esa noite e mentiu.
Túa propia nai mentiu.
Menos mal que volve.
Así curará.
Todos poderemos curar.
Si.
Xa case está.
Deus.
Ten que ser unha broma.
Señora?
Con quen falabas?
Perdoe?
Trouxeches unha cita? Fala baixo, estou traballando.
Non estaba a falar con ninguén.
Xesús, Tam, quedaches durmida mentres falabas?
Non!
Pero podes repetir iso?
Só dicía que o atrases.
Unhas semanas.
Por última vez, non atrasaremos a saída.
Co que pasou, precisas descansar.
Escoita, Bill, porque non quero volver falar disto.
Non perderemos reputación.
Compensarémolo cuns chíos melindrosos.
Non podes nin sentar recta do cansazo.
Non sei cando durmiches.
Hai moito tempo, Tammy. Parece unha peli de medo.
Pois Billiño,
por iso vas estar ti en cámara, non eu.
Aprobas cousas que non lembras.
- Cousa de executivo. - Suspenderon o xuízo!
O xuízo! O que está a pasar
é demasiado para o goberno dos EE. UU.
Pensa en facer o mesmo.
Diso nada. Eu quero ter éxito.
Pois faino por min, como favor persoal.
Dis que o faga por ti?
Por ti.
Bill, quen cres que es en todo isto?
Tes un traballo. Sorrís, fas ximnasia jazz
e traes o teu exército de adictos ó exercicio .
Es unha faciana, non un voceiro. Sorrí e cala a boca.
Vale.
Desde unha perspectiva de negocio,
non podes vender saúde se non semellas saudable.
Se volves dicirme o que facer co meu negocio…
- O noso negocio. - Encantador.
Escollín persoalmente todos os aspectos da empresa.
Todos e cada un. A ti incluído.
- BILLT. - Oe.
Ímolo dicir.
Fuches seleccionado. Elixido. Cazado.
Coñecémonos na VidCon.
Cres que foi un accidente? Fixen unha listaxe.
Creo que aínda teño a folla.
Estaba entre ti e Yogi Yohann.
Só queres facerme dano.
Cariño, é a verdade.
Encaixabas mellor que Yogi na marca e tiñas moita gana.
Funcionou moi ben ata que empezaches a pensar,
pero non esquezas que podo substituírche.
Buscarei outro gurú do fitness cun bo cu e un slogan apegadizo.
Goldbug no existe sen min, Tammy.
Non é unha marca de estilo de vida sen min.
Traio iso.
Sen min, é unha caixa de cosméticos baratos.
- Párao! Cala! - Que fas?
Non quedes aí coma se che fixera dano, cabrón.
Cres que non o sei?
Fodes con esa puta ás escondidas.
- De que demo falas? - Cresme parva?
Vinche en catro directos, BILLT.
O gardacostas de aí fóra dixo que vos viu no parque pola tarde.
Eras ti, psicópata! Fun pasear contigo!
Fodes cunha puta!
Unha copia barata miña!
É patético, e perdoa por ser honesta por fin,
pero es un produto!
Unha mascota de merda,
e lembra que o nome BILLT é propiedade miña.
Es un recurso.
Aínda que pareza unha parvada, fode con quen queiras,
pero se fas algo co lanzamento cortareite pola metade!
Estás toleando, cariño.
O das mozas e as prostitutas era cousa túa!
Odiábao! Sempre o odiei!
Cada minuto!
Remataches?
Se saio por esa porta, non volverei.
Por fin.
Estarás desfrutando.
De toda esta merda imposible.
Nunca a toquei.
Non máis que Mads, polo menos.
A verdade.
É imposible, non si?
Que che dean a ti tamén.
Pode que sexa unha bastarda tola, como dixo. Que non sexa nada.
Ou perdín a cachola.
O médico di que non me fíe.
A demencia é una mala pécora.
Ou quizais sei o que está a pasar,
aínda que pareza tolo.
Se toda esta merda é verdade, ó mellor sei como parala.
Rétasme?
LIGODONA
Toma cinco de cada vez.
Quedarás durmido na cadeira.
Non sentirás nada.
Déixate…
ir.
Pero claro, daralle mala fama ó produto.
Cravaron esta khopesh en alguén no 2000 a. C.
Morre coma un guerreiro de Exipto.
Tardas 10 segundos en caer 70 plantas. Iso non é nada.
Nin o sentes. Podes aguantar dez segundos.
O vento no pelo.
Vaia vista.
Tan difícil era?
Covarde do demo.
Dez segundos e salvaríalos a todos.
Papá.
Podes baixala?
Que fas aquí?
Eu estaba… Pois…
Deberiamos falar, se podes.
Si, vale.
Espero non interromper nada.
Non, estou en modo proxecto.
Xa, teño ganas de velo.
Dánseme fatal os preámbulos,
gañei a vida indo ó gran, así que…
irei ó gran.
Perdón.
Sempre pensei en ti,
teus irmáns e irmás coma unha manda de leóns.
As leoas xoves teñen que loitar.
Pelexan con seus irmáns antes de ir cazar, non?
Aprenden a usar as gadoupas,
os dentes e a forza
antes de masacrar un búfalo.
Eu…
Quero desculparme.
Por volvervos contra os outros.
Quería facervos máis fortes,
pero…
Errei.
E…
O teu traballo…
Pode que o precise máis do que cres.
Non son forte.
Son…
Non son valente.
E o teu traballo
podería marcar a diferenza para min,
así que vin para apoiarte con todo o que teño.
Pode que sexa…
Perdoa, podes apagar a música?
Estou tentando falar contigo.
Preferiría non facelo.
Escoita, teño…
un problema.
Se a apago…
Voucho ensinar, ó mellor podes axudarme.
Escóitalo?
Hai…
Hai moito ruído.
Oes iso?
Porque todo o mundo di que non.
Si, oio.
Si?
Que dicías do meu traballo?
Que é iso?
O teu apoio é moi importante para min.
Creo que…
Creo que funciona.
Vaia, faino.
Funciona.
- Non llo contes a ninguén! - Claro que o contarei!
E non me importa se me demandades ou me matades!
Os Usher…
Merda.
Non quería pensalo, pero…
Todos sodes monstros.
Miña nai!
Xesús.
Xesús!
Perdoa, perdoa, eu só…
Só quería darlle á porta.
Só quería pararte.
Cariño, espera, aguanta.
Vale.
Está ben, señora Usher?
- Lisca! - Está ben?
Escoitei ruído.
Só quería asegurarme…
Nunca escoitaches como lla comen a unha muller?
Vai á merda ou cambiareite por alguén menos grimoso.
Foi un accidente.
Foi un accidente, escoitas?
É que… Dixeches que o ías contar, Al.
Non era certo, verdade?
Cresme? Si, claro que o fas.
Non.
Non, non, Ali.
Retíroo!
Esquecérao.
Que hostia é ese ruído?
E ese cheiro?
Papá!
Que?
Xa o lembrei.
Aí estás!
Levo todo o día chamándote.
Non me fales con ese ton.
Síntoo, papá, non…
Non quere colaborar, pero xa ves que funciona.
Douche…
todo o capital.
Imos para comezar co papelame.
Non.
Non ata que pida perdón.
Ata que prometa colaborar.
Pero… morreu un pouco.
Non cres?
Iso explicaríao todo.
Por iso fai ese son.
Está a bombear un…
Un corazón morto e inútil.
Papá, síntoo moitísimo. Eu…
- Podo arranxalo. - Non.
Si que podo.
Non…
Oxalá saltaras.
Entón non tería que facer isto.
Non é certo.
Faríao.
O traballo é todo.
O éxito… O éxito é todo.
- Non. - E para ter éxito,
precisamos un corazón mellor.
Non!
Papi?
BASEADO NA OBRA DE EDGAR ALLAN POE
Subtítulos: Marcos Carou Balado