Patrzysz w złą stronę, Gatsby.
Daisy już uciekła z pospólstwem.
I słusznie.
Mama nam mówiła, że kruki to wysłannicy szatana,
bo Noe…
Wyrzucił je za burtę, a te przetrwały potop.
Słyszałam.
Nie w każdej kulturze uchodzą za zły omen.
Wedle wielu zwiastują dobrą przyszłość.
Ja swojej nie chcę znać.
Dlaczego?
Widzisz to rozwidlenie?
Twoje życie się całkowicie odmieni.
Dziś.
Twoja kolej.
Nie mam ochoty tańczyć.
Masz się tylko rzucać w oczy.
Poderwać dziewczynę.
Pocałować ją o północy, żeby cię zapamiętała.
W obecności Alexa Parkera, właściciela tego budynku,
niegdyś Times Tower,
trwająca od 75 lat nowojorska tradycja…
Dobrze, że ma ciebie i to ty decydujesz.
Co to ma znaczyć?
To komplement.
W urodziny zapomni zjeść tort, jeśli pierwsza nie wezmę kęsa.
Przywództwo leży w naturze kobiet.
Egipcjanie to wiedzieli.
Zaraz północ. Masz postanowienie?
Już pytałaś.
Zmienić świat.
Pamiętasz?
To słowa twojego brata.
- A ty czego chcesz? - Tego.
Wyglądam na pozbawioną zdania?
Wyglądasz na królową bez korony.
Gdybyś mogła
być bogata lub sławna…
Bogata.
Dobrze. Jesteś bogata.
Nie musisz już pracować.
Co teraz?
Co robisz z życiem?
Coraz bliżej.
Niecałe 20 sekund.
Nie uległabym żadnemu mężczyźnie
- i odkryłabym, jak żyć wiecznie. - Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem,
sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden!
Szczęśliwego!
Powodzenia, Kleopatro.
Umiesz rozmawiać z kobietami.
Zawsze umiałeś.
Ale byłeś szczęśliwy z żoną.
Owszem.
Co się stało?
Teraz to bez znaczenia.
Wtedy się zaczęło?
Sylwester 1980. Nie byłeś w domu z żoną,
tylko całowałeś inną w barze.
- Musiałem. - Po co?
Później.
Co zrobiliście, Rodericku?
Ty i Madeline.
Mówiłeś, że to wyznanie.
Słucham zatem.
Kroczą teraz u twego boku
A wola duchów cieniem cię okryje Stój w bezruchu
Noc, choć piękna, zmarszczy brwi
Gwiazdy nie skierują oczu swych W dół z tronów wysoko w niebie
Z nadzieją, śmiertelnych brzemieniem
Czerwień gwiazd blaskiem samym
- Ludziom wyczerpanym - A to kto?
- Pali oczy przez powieki - Matki.
Perry'ego, Leo, Camille.
I palić je będzie na wieki
Teraz myśli złych nie przegnasz gdzieś
Teraz obrazy nie odejdą w cień
Lecz opuszczą umysł w końcu
Niczym krople rosy w słońcu
Powiedz, że to bardzo trudny czas
i prosisz o uszanowanie prywatności.
To dla mnie bardzo trudny czas, proszę o uszanowanie prywatności.
Świetnie.
Juno.
- Idziemy? - Tak.
Chwyć mnie.
- Juno, trzymasz? - Dam radę.
Patrzcie w dół, kiwajcie głową. Z nikim nie rozmawiamy.
Udało ci się.
Wykupiłaś lokal.
Napijesz się?
Bez barmana?
Bez, to prywatna rozmowa.
Towarzysze zaczekają.
Oni nie piją.
To Tony.
Tony, to pozostali.
Spytałem Tony'ego, czy będzie z nami chodził do kibla.
Jest małomówny.
Mój poszedł.
Do drzwi.
Nie wiem, czy mu kazano, ale poszedł, zbok.
Absurd.
Przed czym mają nas chronić?
Leo skoczył. Julius to widział.
Był naćpany, nie zabito go na zlecenie.
Ojciec przesadza?
To nie ojciec.
To ciotka Mad.
Poważnie?
Poważnie.
Oby mieli porządne umowy o poufności,
jeśli gość ma być u mnie.
No tak.
Prostytutki.
Jeśli ktoś chce dopaść Usherów, to inni Usherowie.
Stąd to spotkanie. Została nas trójka.
Połowa.
Wiem, że nie zawsze się dogadywaliśmy,
ale teraz musimy się trzymać razem.
Może mieć rację.
Pamiętasz, jak się zjawili?
Młodzi.
Ciebie pamiętam.
Ale się wściekliśmy.
Próbowali wypełnić tę pustkę.
Narkotykami, sławą, pieniędzmi.
Zajebiście przygnębiające.
Też masz w sobie tę pustkę.
Choć nie wiem, czy to dostrzegasz.
Camille miała informacje,
Perry zapełniał ją czymkolwiek,
a Leo pustkę po ojcu kompensował uwielbieniem fanów.
Pustka po ojcu.
Wychodził po pocztę
i kończył w łóżku z fanką.
Pustka po ojcu.
Was to nie dotyczyło.
Dzieciaki, które dorastały z ojcem.
- Nie. - Nieprawda.
- Nie. - Tak mi przykro.
Moja matka była pielęgniarką.
Samotną.
Nie chcę słuchać, jak ciężko było pod jednym dachem
z legendarną Annabel Lee.
Jedyną, którą poślubił.
Aż do Juno.
Nie wspominaj mi o tej ćpunce.
Przykro nam, że taki jest.
I że odleciał od matki do krainy obcych cipek,
a owoce tego poznajemy do dziś.
To tragedia, ale jestem pewna,
że na ich miejsce przyjdą kolejne.
Kawa na ławę.
Tata prowadzi politykę otwartych drzwi,
przyjmie każdego bękarta.
Polityka otwartych drzwi
nie gwarantuje miejsca przy stole.
Rzuca nam żarcie i patrzy, jak o nie walczymy.
Wiecie o tym. Zwłaszcza nam.
Jakoś sobie radzisz.
Tatko pokochał ściskaczkę serc.
Ciekawe dlaczego.
Serio, Tamerlane?
Jak tam twoje homeopatyczno-hipsterskie pakiety?
Daj znać, jak Gwyneth i jej prawnicy cię rozniosą.
Nie mogę się doczekać,
aż skomentuje klona swojej marki.
Czy to nie twoja latająca małpa wyrwała twarz Camille?
Szympans. Co wy, biologii nie mieliście?
To takie trudne?
Miło było.
Chcę wiedzieć, jakiego zgniłego trupa
znalazła w twojej szafie.
Masz mnie.
Wykańczam Usherów.
Kto będzie następny?
No dobra.
Spodziewałem się toastu za zmarłe rodzeństwo.
Pierdol się.
Froderick i Maderlane.
Jesteście jak ojciec i ciotka.
Stoicie ramię w ramię i prowokujecie,
żebym na was ruszyła.
Żeby mnie powalić?
Ale wiecie co?
Nie ruszę prosto na was.
Przelecę nad wami.
Spierdalaj!
Mam gdzieś, co mówi Pym. To ona doniosła.
Myślisz, że ojciec wciąż zapłaci?
Pewnie nie.
Nie po tych tragediach.
Jesteś moją mamą?
Dwa mrugnięcia. Czyli tak.
Wspaniale, słonko.
Proszę powtórzyć.
Saturacja znacznie się poprawiła.
Jestem Lenore?
Zważywszy na uszkodzenia płuc. Musi dostawać tlen.
Tęskniłaś?
To dobre wieści.
Przy tak rozległych oparzeniach chemicznych…
Ogram tatę w kręgle?
…jej narządy naprawdę zaskakują.
Będę drugą Ginsburg?
To nie magiczna kula. Zabiorę ją do domu.
Morrie na pewno się cieszy z rozmowy z córką.
Mówię o Morrie.
Zabiorę ją do domu.
Przed nami dużo pracy.
Miną tygodnie, nim będzie można przeszczepić skórę.
W domu mamy wszystko.
Już jakiś czas nad tym pracuję.
Mogę ją zabrać.
Większość pacjentów w tym stanie
przebywa na oddziale od 40 do 80 dni.
Większość pacjentów to nie rodzina królewska tej branży.
Mogę zbudować salę,
- przy której ta się chowa. - Tato.
To prawda.
Jest bardzo wrażliwa.
Nie ma żadnej fizycznej bariery…
Dysponuje arsenałem Usherów.
To bariera, jakiej nie ma nikt inny.
Masz mnie za plebs? Bo nim, kurwa, nie jestem.
Myślisz, że nie wiem, o czym mówię?
Skądże.
Graj mądrze i mnie nie wnerwiaj,
to może cię zatrudnię.
Morrie, skarbie.
Przetrwamy to. Damy radę.
Chcesz wrócić do domu?
Żartujesz?
Teraz się wycofasz, gdy pochowałam troje…
Przykro mi, że dopiero dziś dowiedziałam się o operacji!
Dopiero w recepcji mi powiedzieli,
- że za tydzień operuję. - Myślałam, że się ucieszysz.
Kogo operuję?
Miałyśmy być wspólniczkami, a nawet tego nie wiem.
Twoja pacjentka. Przyniosę dokumenty.
To bez znaczenia, nie jesteśmy gotowe!
Pamiętasz?
Tak.
Co to jest?
Powiedz.
Nasz prototyp.
Nie, skarbie. To nasz początek.
Od razu nam się udało.
Wiem, nie w tym rzecz.
I co jeszcze?
Dwieście milionów Rodericka Ushera.
Z jakiegoś powodu
chce mieć urządzenie na już.
Chce prób na ludziach,
to po prostu je dostanie.
Nie ma szans, żebyś dostała zgodę.
O nie.
- Nie. - Al.
O nie. Coś ty zrobiła?
- To nie tak. - Nie.
Powiedz, że mojego podpisu tam nie ma.
Dane są w porządku.
- Powiedz. - Cóż…
Nie na sfałszowanych dokumentach!
Ja pierdolę, nie bądź dzieckiem!
Jak niby działa ta branża?
Pełno w niej…
I tak jest ciężko. A kobietom…
Kobietom jest nieskończenie ciężej.
Nie waż się.
Inaczej śpiewałaś, jak ta forsa,
moja forsa,
forsa Usherów i Fortunato, zaczęła napływać do kliniki.
I na twoje konto.
Chyba się wypiszę.
To znaczy?
Racja. Za daleko to zaszło.
Zrywasz ze mną?
Chyba nic nie powiesz? Podpisałaś umowę.
Nielegalnych działań nie obejmuje.
Żebyś wiedziała, że obejmuje.
Na tym Pym zna się jak nikt.
Podpisałaś papiery. Mówię…
Proszę cię.
Błagam cię, skarbie.
Nie rób tego.
Bo oni
rozerwą cię na strzępy.
A jak już wygrają, a wygrają…
Wygrają. Proszę cię.
Nie rób tego.
Myliłam się co do ciebie.
Co zrobisz?
Żegnaj, Vic.
Zaczekaj.
Nikomu nie powiesz.
Oczywiście, że powiem.
Możecie mnie pozwać i rozerwać na strzępy.
Usherowie…
Nie chciałam tego dostrzec.
Wszyscy jesteście potworami.
Cześć, to znów ja.
Posłuchaj…
Przepraszam cię.
Oddzwoń, proszę.
Coś wymyślimy.
To już moja trzecia wiadomość.
Nie rób mi tego.
Chyba nie zaczęłaś palić?
Nie.
Zaczął pikać. Dziwne.
Jak minęłaś Kevina Costnera?
To dla waszego bezpieczeństwa.
Tobie też dzień dobry.
Czego chcesz?
Sprawdzam, co u moich kaczątek.
Czy dzieje się coś niezwykłego.
Wybacz. Słyszysz?
Posłuchaj.
Doszły mnie słuchy,
że przechodzicie do prób na ludziach.
- Pracujemy nad tym. - Kiedy?
Dlaczego tak nagle zainteresowała cię HeroVesta?
Zainteresowała i już.
Ciebie i tatę.
Ja to mam szczęście.
To ważne.
Może i obecnie najważniejsze.
Trzeba przyspieszyć pracę,
aby rozpocząć leczenie kandydata,
który cię zaskoczy.
Nie możemy ryzykować. Rozumiesz?
Czy ja cię nudzę?
Nie.
Doceniam nagłe zainteresowanie, wcale nie jest niepokojące.
Nie masz ważniejszych spraw?
Jakich?
Nie chcę nic mówić, ale proces wciąż trwa.
Już niedługo.
Zapewne.
Już wiem, skąd ten pseudonim.
Ponury Pym.
Przydałyby się szachy i plaża.
Uwielbiam Bergmana.
Mogę cię o coś spytać, między nami?
Oczywiście.
Jesteś inteligentny.
Mógłbyś robić wszystko.
Wiesz, kim są. Dlaczego to robisz?
Nie byłoby mnie tu, gdyby nie Roderick Usher.
Ciebie też nie.
Panowie wybaczą spóźnienie.
Powinienem jeść lunch, ale musimy porozmawiać
o tragediach w rodzinie oskarżonych
i wniosku pana Pyma o odroczenie.
Dlaczego?
Zmarli nie byli oskarżonymi.
Pan Dupin zasugerował,
że w otoczeniu rodziny jest informator.
Dlatego uważamy, że rodzinę zaatakowano.
Słyszałem, że to wypadki.
Wciąż badamy tę sprawę,
ale odroczenie jest uzasadnione.
Nie spodziewałbym się takiego oportunizmu,
ale zaskoczony nie jestem.
- Co to za insynuacje? - Trzy ofiary w tydzień.
Dopóki nie poznamy prawdy
i związku z informatorem…
Jakim związku?
Nie chcesz podać jego danych.
Dla bezpieczeństwa.
Odroczenie to nie koniec świata.
To chore, Wysoki Sądzie!
Usherowie niejednokrotnie wymykali się prokuraturze,
ilu dowodów byśmy nie mieli,
ilu świadków,
ile ciał by się nie piętrzyło. Zawsze znajdą jakąś lukę.
Jakby mieli nadprzyrodzoną moc.
A sąd chce znów im na to pozwolić.
Założę,
że pan niczego nie insynuuje.
- Nie insynuuję. - Sąd pozwoli.
Może uda się uniknąć odroczenia.
Pan Dupin może nam pomóc odnaleźć się w tym bałaganie,
podając dane informatora.
Wtedy śledczy zrobią swoje.
Kto to był?
Wszystko się… Cóż.
Sam wiesz.
Jakoś przestało to być istotne.
Teraz to bez znaczenia.
Pytam z ciekawości.
Kto to był?
Kto donosił?
Przestań. Wiem, czemu wtedy nie powiedziałeś,
ale teraz już po wszystkim.
Nie było informatora.
Jestem pod wrażeniem.
- Nie spodziewałem się. - Przestań.
Wy nie kierowaliście się etyką,
a ja miałem?
Mnie biorą pod lupę,
bo wy nie macie skrupułów.
Raz zrobiłem po twojemu.
Spokojnie.
W porządku, świetne zagranie.
Szkoda, że nie dokończyliśmy.
Warto byłoby patrzeć, jak srasz na swoje zasady.
- Wal się. - Wielki pan się znalazł.
Spadłeś z białego konia w błoto.
Niepotrzebnie zwróciłem uwagę na dzieci.
Gdybym wiedział, że zginą…
Hamuj się.
Nie, leżymy w błocie.
Zasugerowałem to, żeby wam namieszać.
Wywołać spięcia, nastawić was przeciwko sobie.
Mogliście pożreć się żywcem,
byle skruszyć ten mur.
Sami byście go zburzyli.
Ale przez myśl mi nie przeszło,
że dzieci zginą.
Mogłeś je trochę torturować,
ale nie pomyślałbym, że któreś zginie.
Tu się mylisz.
Że żyłyby, gdyby nie ty.
Pozwól, że ci nieco ulżę.
Nikogo nie zabiłeś kłamstwem.
Nie przejmuj się.
Nie ma z tym nic wspólnego.
Tak że…
Nie przejmuj się.
Serce z poczuciem winy…
jest skorpionów pełne.
Nikomu nie życzę ich ukąszenia.
Szkoda czasu na winę i wstyd.
Ich alchemia to ciężki krzyż.
To wszystko zmieni.
Będzie pan wiedział, ile wypisuje się recept.
Którym lekom idzie gorzej.
Dostosuje pan strategię i zmiażdży konkurencję.
Jakoś nie lubię komputerów.
- Zajmują pół budynku… - Będą coraz mniejsze.
Mniejsze i szybsze.
A pan i tak rozbudowuje firmę.
- Roddie wspominał o nowym zakładzie. - Owszem.
No cóż.
Ciekawe.
Myśli pan przyszłościowo.
Mało który facet chce słuchać, jak tyle mówię o komputerach.
Wątpię.
Chyba że przez telefon.
Z chęcią odpowiem na pańskie pytanie.
Jaką kawę pijasz?
Rano. Jaką?
Tylko o tym myślę.
W samotności.
Ten cały komputer…
Firma, o której mówisz,
- jest twoja? - Tak.
Po co kobiecie firma?
Po to samo.
Dlaczego działasz sama?
Mogłabyś więcej osiągnąć przy tamtym biurku w dobę
niż sama przez całe życie.
Sekretarka nie stworzy algorytmu, który potroi…
Myślisz, że ty pierwsza opowiadasz mi o komputerach?
Masz rację. Rozwijamy firmę, kupujemy już komputery.
Dlaczego pan tak do mnie mówi?
Zgadnij. Jesteś inteligentna, złotko.
Takie są sexy, dopóki chcą pana zerżnąć.
Potem stają się konkurencją. Co wtedy?
Trzeba je ukrócić.
Siostra Rodericka Ushera.
Zabawne, odbyliśmy ciekawą rozmowę
ledwo parę dni temu, a teraz odwiedza mnie jego siostra,
by opowiedzieć mi o jakichś komputerach. Że co mam zrobić?
Skomputeryzować dokumenty?
„Pozwól, że wezmę z piwnicy te poufne dokumenty,
o których mówił mój brat,
i szybciutko je skomputeryzuję”.
Nawet jeśli się mylę, to nie wiem, co robić.
Dlatego mnie pan upokarza?
Nie chciałem cię upokorzyć.
Nie muszę.
Wiesz, że wszyscy tu o was wiedzą?
Plotki o was krążą od dziesięcioleci.
Taka biurowa bajeczka.
Longfellow zapłodnił sekretarkę. Skandal.
Pracowałem tu już.
U waszego ojca.
Znałem waszą matkę.
Byłą wspaniałą sekretarką. Wszechstronną.
Aż oszalała.
I zabiła giganta.
Wspaniałego człowieka.
Musiało być wam ciężko.
Nie wiem, dlaczego was nie uznał.
Wiele by to zmieniło.
Wszyscy o was wiedzieli,
a pracujecie w korespondencji.
Przynosicie mi pomysły z samego dna.
Nie muszę ani nie chcę cię upokarzać. Doskonale radzisz sobie sama.
Wiem, to nie twoja wina.
Ja na śmierci staruszka wyszedłem nieźle.
Tak działa biznes.
Tron nie może długo pozostać pusty.
Za to jestem wdzięczny.
Nie zrozum mnie źle. Jestem po twojej stronie.
Rodericka też.
Pomagam, powie ci.
Podałem mu dłoń.
Tobie też mogę.
Ale musi to mieć sens.
Dlatego… To ważne.
Nie zadzierajcie ze mną.
Nie próbujcie mnie wydymać.
Chociaż mogę się dymać z tobą. Szybko byś się wspięła na szczyt.
Mężczyźni szorują brzuchem po błocie.
Ale kobiety mogą leżeć na plecach.
Klęczeć.
Świat nie jest sprawiedliwy, ale tak już działa. Możemy się dymać.
Ale wydymać ci się nie dam. Rozumiesz?
Rozumiem.
Obrzydliwe.
Faceci.
Po co tam w ogóle poszłaś?
By spojrzeć mu w oczy.
Teraz wiem, że to żaden przeciwnik.
Testosteron, pycha, woda kolońska.
Ulżyło mi.
Dobrze, że nie jest inteligentny.
Nie musi, by być niebezpiecznym.
Grzechotniki też nie są inteligentne.
To mądry facet.
Nie lekceważcie go,
bo popełnicie jego błąd. Mnie też lekceważą.
Wszędzie.
Złościło mnie to.
Ale teraz wiem,
że to szansa.
Zlekceważył was, a to dar.
Wyobraźnia go zawiodła.
Gdyby się wystraszył, zaszyłby się,
zwarł szeregi i zabarykadował drzwi.
Ale on wami gardzi.
Dla nas to dobrze.
Racja.
On to rozumie.
Wiemy dwie rzeczy.
Nie przejmuje się wami, a to wspaniale.
Po drugie, dokumenty istnieją.
Na papierze.
W piwnicy.
Będzie chciał je zniszczyć podczas budowy.
Zaginą podczas przeprowadzki,
po cichu, zanim zostaną skomputeryzowane.
Mamy termin.
Nie podoba mi się to. Przykro mi.
Masz rację.
To niebezpieczne.
Jak postawimy kolejny krok, nie będzie już odwrotu.
Do dzieła.
Co mamy?
I to.
Z telefonu Leo.
Podwoić ochronę.
Absurd. Leo wyskoczył z okna, Julius to widział.
Cami była sama.
Nikt nie mógł tego zaplanować.
Znam tę twarz.
Musiałam się mocno zastanowić, myślałam, że mi odbiło.
Ale nie mam wątpliwości.
Znam ją. I ty też.
Sylwester 1980.
Tamten sylwester.
Nie mów, że nie pamiętasz.
- Arthurze, zostaw nas. - Nie.
Wspomniałaś o sylwestrze w obecności innej osoby.
Wymyśliłaś tę zasadę.
Pamiętasz.
- Oczywiście. - Pamiętasz bar?
Jakiś bar owszem.
Uparciuch.
Pamiętam, że byliśmy pijani, może nieco upaleni,
na pewno rozkojarzeni.
Przysięgaliśmy, że do tej nocy nie wrócimy,
więc nie wiem, o czym mowa.
Ale nich ci będzie.
Mówisz, że zmyślona barmanka,
która przyśniła ci się 40 lat temu, wróciła,
nic się nie zestarzała…
Może sugeruję, że przypadkiem
bzyknąłeś tę barmankę kilkadziesiąt lat temu
i pojawiła się kolejna dziedziczka,
do tego walnięta.
Mów.
Ta kobieta wygląda jak barmanka, którą poznaliśmy w 1980 roku
na tej ulicy.
Bar nie istnieje.
Sprawdziłam to. Wiem, że mam rację.
A że mój brat wsadza fiuta w co popadnie,
a bękarty rosną mu jak grzyby po deszczu,
to może ten jest szurnięty i chce zagarnąć wszystko.
Zwiększ poziom ochrony, pozwól Pymowi działać.
Robi się.
Zakładam, że jestem upoważniony do negocjacji z tą osobą.
Jeśli nie otrzymam innych wytycznych,
będą to… wrogie negocjacje.
Prześlij mi lokalizację baru. Dawną.
Od tego zacznę.
Po zakończeniu transakcji wystawię rachunek.
Jej oczy, Arthurze.
Rachunek.
Niech to będą jej oczy.
Oboje oczu.
Wyłupione.
Starannie.
Wiem, że masz wątpliwości. To normalne.
Ale to może być najważniejsza rzecz, jakiej w życiu dokonałaś.
I dokonasz.
Nawet ci zazdroszczę, szczerze mówiąc.
Nie żebym nie chciała być ważna.
Kto by nie chciał?
Tylko…
Tylko mam być pierwsza.
To mnie przeraża.
Wszystko dzieje się tak szybko.
Lepiej bym się poczuła, gdybym mogła pomówić z doktor Ruiz.
Proszę?
Co cenisz bardziej?
Sławę czy ratowanie życia?
Zawsze marzyłaś o jednym.
O drugim nie aż tak.
Nie sądzisz, że brak tu równowagi?
Jesteś naukowcem.
Proszę?
Doktor Ruiz ma mnie operować,
a z nią nie rozmawiałam.
Chciałabym poznać jej zdanie.
Przepraszam.
Słyszysz…
Słyszysz to?
Co takiego?
Oczywiście, doktor Ruiz przeprowadzi operację.
Na pewno?
Tak.
Wiesz, czym jest warunkowanie instrumentalne?
To dzięki niemu koń wie,
że jeździec się denerwuje lub waha.
Rozpoznaje błędy.
Nie strach.
Ale zwierzęta uczą się unikać danej osoby.
To ty. W skrócie.
Zatraciłaś swoje człowieczeństwo.
Nie słyszysz nic poza własnymi myślami.
Naprawdę nie słyszysz?
Niech pani doktor zadzwoni.
Jeśli powie, że mam to zrobić, to się zgodzę.
Bez żadnych pytań.
Cholera.
Kuźwa.
Cholera jasna.
Tu Alessandra Ruiz. Zostaw wiadomość.
To znowu ja.
Musisz do mnie oddzwonić.
Odbija mi.
Jak dzwoni telefon, myślę, że to ty,
a gdy widzę, że nie…
Proszę cię, Ali.
Proszę.
Zgodzi się, jeśli jej powiesz.
Wszystko w twoich rękach.
Kocham…
Dam ci wszystko, czego chcesz.
Podaj tylko cenę.
Mogłem dołożyć jeszcze jeden bukiet.
Wiem.
Lepiej dla środowiska.
Patrzenie na roślinkę w doniczce działa terapeutycznie.
Kto chce patrzeć, jak mu kwiaty więdną?
Wygląda nieźle. Uwinąłeś się.
Musi. Niemało kosztowało.
Przyjdą dziennikarze,
jak mama wróci?
Pewnie tak.
Nie chcę.
Pogadaj z Pymem.
Powie ci, co mówić, a czego nie.
Obrzydliwe.
Chodź.
Zdajesz sobie sprawę, kim jesteśmy?
To królestwo, a my nim rządzimy.
Inni się boją, zazdroszczą.
Chcą je zburzyć, a nas obalić.
Wiesz, że 11 razy otrzymałem
groźby śmierci, odkąd skończyłem 30 lat? Nie jako spółka, ja osobiście.
Ktoś mi wysłał nabój z wygrawerowanym moim imieniem.
Nie musisz się jeszcze tym martwić.
Ale będziesz.
Wkrótce.
Gdybyś mogła zobaczyć spis gówna,
przed którym przez lata chroni nas Pym…
Byłby jak książka telefoniczna.
Tyle dla nas robi.
Jeśli każe ci coś powiedzieć, powiedz to.
Jeśli każe milczeć, milcz.
Ciebie też chroni.
Dobrze.
Przepraszam.
Zuch.
Bądź mądra.
Pamiętaj, że nie możesz ufać ludziom.
Ani ty, ani nikt inny.
Spójrz na mamę.
Patrzyła nam w oczy.
Powiedziała, że wychodzi z koleżankami. Skłamała.
Twoja własna matka.
Cieszę się, że wróci.
Wyzdrowieje.
Wszyscy wyzdrowiejemy.
Tak.
Już prawie.
Boże.
Bez jaj, kurwa.
Tak?
Z kim rozmawiałeś?
Proszę?
Jesteś tu z kobietą? Ciszej, próbuję pracować.
Z nikim nie rozmawiałem.
Jezu, czy ty zasnęłaś w połowie zdania?
Nie.
Ale powtórz.
Tylko kilka tygodni.
Przesuńmy to.
Nie przesuniemy premiery.
Musisz odpocząć.
Posłuchaj. Nie chcę się powtarzać.
Wszystko będzie dobrze.
Parę ckliwych tweetów załatwi sprawę.
Nie możesz ustać z wyczerpania.
Nie spałaś od…
Sam nie wiem, w chuj długo. Jak w horrorze.
Widzisz,
dlatego to ty występujesz przed kamerą.
Wydajesz zgody, o których nie pamiętasz.
- Jak każdy dyrektor. - Proces zawieszono.
Proces! To, co się teraz dzieje,
to zbyt wiele dla prokuratury.
Może weź to pod uwagę.
Nie. Chcę odnieść sukces.
Zatem zrób to dla mnie. Jako przysługę.
Mam to zrobić dla ciebie?
Dla ciebie?
Wybacz, za kogo ty się uważasz?
Masz jedno zadanie. Uśmiechasz się i wyginasz,
ciągnąc za sobą tych fitzjebów.
Jesteś twarzą, nie głosem, więc się uśmiechaj i zamknij ryj.
No dobrze.
Z perspektywy biznesowej.
Aby sprzedawać zdrowie, musisz sama wyglądać zdrowo.
Jeszcze raz powiedz, jak mam prowadzić swoją firmę…
- Naszą firmę. - Urocze.
Sama wybrałam każdy jej szczegół.
Najdrobniejszy, w tym ciebie.
- BILLT. - Nie.
Spójrzmy prawdzie w oczy.
Wybrano cię. Ściągnięto.
Poznaliśmy się na VidConie.
Myślisz, że przypadkowo? Miałam listę.
Dalej gdzieś mam tabelkę.
Ty albo Yogi Yohann.
Chcesz mnie zranić.
Nie, to prawda.
Lepiej pasujesz do marki, byłeś chętny.
Było nawet fajnie, aż wpadłeś w rutynę z minetą.
Pamiętaj, mogę cię bez trudu zastąpić.
Znajdę sobie drugiego guru fitnessu z fajnym tyłkiem i dobrym hasłem.
Beze mnie Goldbug nie istnieje.
Przestanie być marką lifestylową.
To wniosłem.
Beze mnie to tanie pudło z kosmetykami.
- Przestań! - Co ty…
Nie udawaj wielce pokrzywdzonego.
Myślisz, że nie wiem?
Bzykasz tę szmatę za moimi plecami.
- Co ty pieprzysz? - Nie jestem głupia.
Widziałam ją na czterech streamach!
Ochroniarz widział was dziś na spacerze w parku.
Byłem na spacerze z tobą, wariatko!
Puszczasz się!
Z jakąś tanią podróbą mnie!
To żałosne, więc wybacz szczerość,
ale jesteś produktem!
Jebaną maskotką.
I nie zapominaj, że mam prawa do BILLT.
Należysz do mnie.
Mam gdzieś, kogo dymasz, jak by to nie brzmiało.
Ale wydymaj mnie z tą premierą, to cię rozniosę w pył.
Odbija ci, kochanie.
A te wszystkie dziwki to twój pomysł.
Nienawidzę tego!
Gardzę tym!
Skończyłeś?
Wyjdę stąd i nie wrócę.
Zajebiście.
Dobrze się bawisz?
To niemożliwe. Bzdura.
Nie tknąłem jej.
Nie bardziej niż Mads.
Prawda…
To i tak niemożliwe.
Też się pierdol.
Może to faktycznie jakaś świruska. A może to nic.
Może mi odbija.
Lekarz mówił, że to omamy.
Demencja to kawał suki.
Może i wiem, co się dzieje.
Choć to szalone.
Jeśli to prawda, to może wiem, jak to powstrzymać.
Rzuć wyzwanie.
Weź pięć.
Zaśniesz w fotelu.
Niczego nie poczujesz.
Po prostu…
odpłyniesz.
Kiepska reklama produktu.
Ten chopesz rozpruł komuś brzuch 4000 lat temu.
Odejdziesz jak egipski wojownik.
Z 70. piętra spadałbyś dziesięć sekund. Okamgnienie.
Nic byś nie poczuł. Dasz radę. Dziesięć sekund.
Wiatr we włosach.
Co za widok.
To proste.
Pieprzony tchórz.
Ty tchórzu.
Dziesięć sekund, a byś ich ocalił.
Tato.
Ściszysz?
Co tu robisz?
Cóż…
Musimy porozmawiać.
Jasne.
Nie przeszkadzam?
Nie, jestem skupiona na projekcie.
Wiem, wspaniale.
Nie umiem wygłaszać wstępów.
Zawsze od razu przechodzę do rzeczy.
Przejdę i teraz.
Przepraszam.
Ty i twoje rodzeństwo…
Zawsze uważałem was za stado lwów.
Młoda lwica musi walczyć z rodzeństwem,
nim sama wyruszy na polowanie, prawda?
Uczy się używać pazurów,
zębów, siły.
Dopiero potem może upolować wołu.
Chcę przeprosić.
Nastawiłem was przeciwko sobie.
Chciałem uczynić was silniejszymi.
Ale…
myliłem się.
A…
twoja praca…
Mogę jej potrzebować bardziej, niż myślisz.
Nie jestem silny.
Jestem…
Brak mi odwagi.
A twoja praca
może dla mnie wiele zmienić.
Dlatego wesprę cię, jak tylko mogę.
Nawet za cenę…
Przepraszam. Wyłączysz muzykę?
Próbuję z tobą porozmawiać.
Wolałabym nie.
Bo widzisz…
Mam problem.
Jeśli ją wyłączę…
Pokażę ci, może mi pomożesz.
Widzisz?
To takie…
Takie głośne.
Słyszysz to?
Bo wszyscy mi mówią, że nie słyszą.
Słyszę.
No nie?
Co mówiłeś o mojej pracy?
Co to za dźwięk?
Twoje wsparcie wiele dla mnie znaczy.
Myślę…
To chyba działa.
Działa.
No przecież.
- Nikomu nie powiesz. - Oczywiście, że powiem.
Możecie mnie pozwać i rozerwać na strzępy.
Usherowie…
Ja pieprzę.
Nie chciałam tego dostrzec.
Wszyscy jesteście potworami.
O Boże.
Boże.
O Boże!
Wybacz mi.
Chciałam rzucić w drzwi.
Powstrzymać cię.
Trzymaj się. Wytrzymaj.
Wszystko w porządku?
- Won! - Co jest?
Coś słyszałem.
Sprawdzam, czy wszystko…
Nigdy nie słyszałeś jęków przy minecie?
Spierdalaj, zboku, bo stracisz robotę.
To był wypadek.
Wypadek, słyszysz?
Powiedziałaś, że to ujawnisz.
Nie mówiłaś szczerze.
Wierzysz mi, prawda? Wierzysz.
Nie.
Nie, Ali.
Cofam.
Zapomniałam.
Co to za hałas?
I ten zapach.
Tato!
Już pamiętam.
Tu jesteś.
To ja wydzwaniam…
Nie tym tonem.
Wybacz, tato.
Średnio u niej z pracą zespołową. Ale siatka działa.
Masz…
Dostaniesz środki.
Chodź, wypełnimy papiery.
Nie.
Najpierw mnie przeprosi.
Niech obieca, że będzie współpracować.
Ona raczej nie żyje.
Prawda?
To by wiele wyjaśniało.
Ten… Ten dźwięk.
Uciska…
martwe, bezużyteczne serce.
Tato, przepraszam cię.
- Naprawię to. - Nie.
Naprawię.
Nie…
A mogłeś skoczyć.
Wtedy nie musiałabym tego robić.
Co ja gadam.
Musiałabym.
Bo praca jest wszystkim.
Sukces. Sukces jest wszystkim.
- Nie. - A jeśli mamy odnieść sukces,
potrzebne nam lepsze serce.
Nie!
Tatusiu.
ZAGŁADA DOMU USHERÓW
NA PODSTAWIE DZIEŁ EDGARA ALLANA POE
Napisy: Konrad Szabowicz