Benvidos, grazas por vir.
PRESENTACIÓN DE GOLDBUG
Non son Bill T. Wilson.
El espera que unha pécora chamada Candy
foda con el se a peitea.
Tamerlane Usher
inventou o estilo de vida Goldbug para axudar o puto…
PUTO BILL CABRÓN
Ola?
Bill?
Ei!
Bill?
Garda?
Tipo? Como demo se chamaba? Costner?
Ola?
Ei…
Se hai alguén aquí,
hai un gardacostas fóra autorizado para usar forza letal.
Xesús.
Meu Deus.
Tamerlane, tes que durmir.
MELATONINA
PÍLULAS PARA DURMIR
Xesús.
Ti durme. Durme.
Por favor, durme.
Teño unha pregunta.
Faloume das conversas de Perry cos seus amigos,
de Camille cos seus axudantes,
de Leo perseguindo un gato no seu piso,
das estrañas vivencias de Victorine e agora isto.
Tamerlane Usher soa no seu cuarto.
- Abúrrote? - Non. É que…
Verá…
Teño que tomalo con pinzas, non?
É imposible que vise estes eventos. Asume o que pasou?
- É o que pasou. - Como o sabe?
Contáronmo.
- Antes de morrer. - Antes non.
A que é fermosa?
Ideal para unha raíña.
Tausert, en concreto.
Faraona da XIX Dinastía.
Puxéronlle dous zafiros xigantes na cabeza cando a momificaron
no canto dos ollos
para darlle poder e visión no máis aló.
Unha despedida para unha deusa.
Din que non teñen prezo.
Hai que facer as preguntas correctas. Non "canto custan os zafiros?",
senón "canto custa o Consello Supremo?"
"Canto custa a Coalición de Antigüidades?"
"Canto custa o Ministerio de Antigüidades?"
"Canto custa o secretario xeral?"
"Canto custa a policía exipcia?"
Respondes esas preguntas dunha nunha
e, nuns poucos anos,
eses zafiros sen prezo son un regalo para miña irmá.
Metín a man polo tempo
e saqueille os ollos a unha deusa
coa carteira e paciencia.
Faime iso un deus?
Non contestedes á vez.
Adiante.
Cristo bendito, estás ben? Fuches pola casa?
Pym díxome que viñese antes de que chegue a prensa.
Non durmía aquí desde a saída da ligodona.
Dúchate polo menos.
Iso non será o que creo.
É de Fortunato, non podía deixalo.
Sacáchelo ti mesmo?
Íallo pedir a un bolseiro, pero tardaría moito.
Non podo crer que chegase a elas.
Vou acabar coa empresa de seguridade.
- O garda estaba a dez metros. - Non había ninguén.
Vino cos meus propios ollos. Fíxoo ela.
Victorine cravou o coitelo no corazón.
E non.
Ninguén a axudou coa moza, iso estaba claro.
Catro mortes seguidas non son unha coincidencia.
Non temos que coñecer o motivo para saber que pasa.
Estannos atacando e, se iso non te esperta,
lembra que Vic estaba na directiva.
Por fin escoitas.
Si, meu querido irmán,
non se che ocorrera que, se estas coincidencias continúan,
esa muralla familiar da que falas sempre
quedará desmantelada ladrillo a ladrillo?
Poderiamos perder control da xunta.
Se non atopamos a muller do bar
e a detemos agora mesmo,
non che quedará familia
e tampouco empresa.
Así podemos traballar.
Por fin, algo que podo facer.
- Que hora é? - A do amencer.
Terei a todos os directivos polo pescozo antes da comida.
Que Pym chame as tropas e prepare o circo.
Vou loitar cos accionistas.
- A muller. - A xunta, Madeline.
Roddie?
Ola?
Nunca vira nada así…
Ola, vello. Son eu.
Esta noite non viñeches.
Non me gusta. Chama.
Escríbeme ou algo.
Que conto ás familias que dependen deste traballo?
O almorzo dos campións, din.
Non é sostible.
Manterémolos ó día dos desenvolvementos.
Outra traxedia na famosa familia Usher.
Atopáronse os corpos
da filla de Roderick, Victorine Lafourcade, e da súa parella,
Alessandra Ruiz, na súa casa esta mañá
tras o que parece un asasinato e suicidio.
LAFOURCADE MORRE EN ASASINATO-SUICIDIO
As nosas fontes din que Ruiz morreu horas antes do suicidio
nunha escena repugnante.
- Meu Deus. Papá! - Que pasou?
…polos coñecidos da parella…
Miña nai.
Deus.
…e confusión…
- Teremos outro funeral. - Estamos a salvo?
Si, estás protexida.
Terás un gardacostas na escola. Estás completamente a salvo.
…Camille L'Espanaye, Napoleon Usher e…
Túa tía era moi ambiciosa, ata o extremo.
Algo así era inevitable.
Non pensaba que faría dano a Ali, pero…
Escoita. Isto é importante.
Teus tíos Victorine, Leo, Camille e Perry…
Estaban mal da cabeza.
Todos.
E tampouco… Tampouco eran Usher puros.
A única que importa agora é mamá.
Escoitaches iso, cariño? Unha traxedia. Victorine morreu.
Suicidouse.
E non se matou só a si mesma, tamén matou a Ali.
Iso é a proba
de que nunca coñeces a ninguén.
Non si?
Non cres, amor?
- Despídete, tes que ir ó cole. - Quero quedar.
Non, hoxe ten que acostumarse.
Virán os médicos?
Os especialistas que dicías?
Pronto.
Tam, chamei.
Xa o sei.
Quería comprobar que… O de Vic.
Saíu no xornal e non contestabas.
Claro que o sei.
- Estás ben? - Non.
Mais non por iso preciso nada de ti.
Mandareite a información da cerimonia.
No canto de flores, deixa a chave.
- Segues con iso. - Deixeino claro.
Tammy, non é o momento.
Esquezamos os problemas e pensemos no que pasou.
Non estás ben.
Pensas que es máis forte, pero non.
Hai tempo que non estás ben.
Pero non estás soa.
Tesme a min. Quérote.
Eu a ti non.
Así que…
Podemos rematar co sufrimento?
Que fixen que fose tan malo? Podes dicirmo?
Porque sinto que o único que fixen foi…
traballar polo matrimonio.
A ti só che importaba a nosa marca.
A nosa marca?
Le a separación de bens, Bill.
Levas a roupa que tes posta, como moito.
Perdón.
É que todo isto é moi duro,
e o de Goldbug
non se parece a nada que fixese a familia.
É máis importante que nunca que o mundo vexa…
que somos máis que Fortunato. Non só vendepílulas.
Podemos falar de saúde e beleza,
e o nome Usher non é só de Roderick e Madeline.
Teño medo, Bill.
Tes que estar comigo cando se despexe o fume, Davis,
porque sempre o fai e eu quedo en pé.
Lembras a outra parte? O 96?
- Sr. Usher… - Quérenme matar. Non morro.
Rodarán cabezas no outro lado. Davis, son inmortal.
Adiante!
- Miña nena favorita. - Síntoo moito, avó.
Grazas. Pódeste ir.
- Si. - Ti tamén.
Se alguén tenta algo…
- Non estás no cole? - É un chiste?
Déronme o día libre. Quería saber se estás ben.
Todos…
Por que pasa isto?
A vida é unha tolemia.
Unha loucura.
Canto antes o entendas, mellor.
Estou preocupada.
O mundo non será seguro,
pero escoita atentamente.
- Non deixarei que che pase nada. - Non é por min.
É por meu pai.
Pásalle algo raro.
Ás veces, estás moi…
raro.
A realidade non é o que era.
Todo o que vemos
ou parecemos
é un soño noutro soño inserido.
Por exemplo…
Ti tamén o fas?
Soñas esperta?
Eu non durmo de noite, pero iso…
é unha vantaxe.
"Quen durme polo día sabe moitas cousas
descoñecidas por quen só durme de noite."
- Avó, estás ben? - Si.
É que…
Vaia semana.
Iso é de Fortunato.
Iso tamén.
Sarxento, temos que facerlle caso?
Xa podemos recibilo, Sr. Pym.
Discos duros, portátiles… Se é dixital, e noso.
O fiscal aseguroume
que, se atopan algo relevante neses dispositivos,
entregarano.
Será un chiste.
Di que eses son algunha patente de Fortunato?
Algo interesante, Sr. Pym?
Rematará aquí antes das sete.
O Sr. Usher acepta a súa presenza,
pero non ten paciencia infinita.
Non entre noutros cuartos.
Cancela o da tarde, teño un asunto.
E vou cear con Richard Parker.
Dille que tardarei.
Si, señor.
Papá!
Estás aquí?
- Ola. - Hostia!
- Síntoo. - Non.
- Non, grazas. - Perdoa.
Viches a meu pai?
Leva toda a mañá sen coller.
Xa o sei, pasei o día chamándoo.
Falei con Crystal, a súa secretaria.
Coñécela, claro.
Dixo que está ben.
En modo crise e tal.
Victorine. Que traxedia.
Sempre é igual.
Non adoita falar comigo. É…
Estiveches soa nesta casa?
É grande de narices. Chea de escadas, e bastante fría.
Faime sentir pequecha, supoño. Ninguén me ve aquí.
Non hai ninguén en xeral.
Estou divagando.
Quería dicir que o sinto.
O de Victorine,
o de Camille, o de Leo,
e o de Perry. Síntoo todo. Toda a tolería.
É moi raro.
Supoño que, con todas as traxedias…
Pensei que nos unirían.
Pero nunca estivemos máis afastados.
Sinto…
que non colla o teléfono.
Non é por ti, fáinolo sempre a todos.
Seino.
Nunca tiven moita familia.
Cando nos xuntamos…
Pensei que era enorme.
Quería…
ser parte do grupo.
Formar parte de algo.
Que parvada, non?
Dille que vin se falas con el antes ca min.
Iso non basta.
Preciso algo que impresione a xunta,
e precísoo para xa.
O único que adoran máis cás pílulas
son os algoritmos.
Temos un modelo que predí a bolsa tailandesa cun 74 % de precisión.
A tailandesa. Parabéns.
É coma sacar un notable nunha clase sinxela.
E o Dow? Xapón?
Ata Alemaña serve.
Son moito máis volátiles, o algoritmo aínda está aprendendo.
E os patróns climáticos?
O algoritmo Doppler rendía ben o mes pasado.
Decorádeo e listo.
Vai mellor do esperado,
pero non está listo para a xunta.
Para que vos pago?
A ciencia serve para predicir escenarios políticos,
evitar catástrofes ambientais e salvar economías,
pero, se podemos copiar unha consciencia, daranos a vida eterna.
Marchade. Grazas.
Arthur.
- Vai a máis. - Como dis?
Atopei o arquivo dunha paciente.
Tiña a súa foto.
- Era ela. - Ela?
E tiña o enderezo.
Iso é. Tes que ir.
Xa estou aquí.
Tiñas razón.
É intencionado.
Sodes o obxectivo
e sabe que a estamos buscando.
Por que o dis?
Aquí?
- Usou este enderezo? - Iso é.
- Entrou? - Sen dúbida.
Atopouna?
Canto sabes de Arthur Pym?
Supoño que é a persoa a quen chamas se…
non sei, matas unha prostituta sen querer
para desmembrar o corpo.
Non é tan aburrido.
Lembras a expedición Transglobe?
Circunnavegou o mundo do 79 ó 82.
Do Reino Unido ó polo Sur e ó Norte e de volta arredor do mundo.
Lémbroa.
- Cento sesenta mil quilómetros. - Polo Sáhara.
Pantanos e selvas de Malí e a Costa de Marfil,
campos perforados inexplorados de Antártica, o paso do Noroeste…
Cemiterio de moitos aventureiros famosos.
E ós perigos do océano Ártico…
- Recórdoa, Roderick. - Arthur foi nela.
Apenas tiña 25 anos.
Deixou a universidade
para entrar na expedición e viu o mundo.
Mentres nós pelexabamos cos nosos dramas
e investigabamos no soto de Fortunato,
Arthur Gordor Pym
encartou o planeta e colleu a súa parte.
As cousas que viu…
E fala delas ata un punto.
Sempre para
cando chega ó polo Norte.
Xogabamos a rematar a historia
cando os nenos medraban.
Gústame pensar que matou.
Que comeu carne humana
e mexou desde a cima do mundo.
Todos soñamos.
Dicíalles ós nenos
que a Terra está baleira,
e non sei se mentía.
Mentía.
Díxolle a Tammy que está baleira
e que atopou unha illa na cima do mundo que chamou
Ultima Thule.
Era o dominio de seres que vivían…
debaixo nosa, fóra do tempo
e do espazo.
Adorable.
Non enviamos un investigador privado para atopala,
nin a policía, nin un asasino,
nin un mercenario.
Enviamos a Arthur Gordon Pym.
Claro que a atopou.
Mais non aquel día.
Mencionou investigar o soto de Fortunato.
Dalgunha forma, por iso lembro ver a expedición.
Chegaron a Inglaterra no 82.
Vin a maior parte na televisión.
Lémbroo ben porque…
estaba no paro daquela.
Grazas a vostede.
Non sexas rancoroso, Auggie.
Neste punto, non é todo auga…?
Por favor, ceo, para.
Roderick?
Roderick!
Non pasa nada.
- Grazas por facer isto. - É perigoso.
- Non o vou negar. - E se o cachan?
Odio dicir isto, pero depende do que nos dea.
Sexa o que sexa, ten que paralo.
Non importa canto dano fagamos,
se non o matamos, mataranos os dous.
Dáme o que preciso e caerá.
Repítame o que precisa en concreto.
Anoteino todo.
Historiais médicos,
pero sobre todo formularios de consentimento,
notas internas e o que teña o nome de Brevit.
E o que teña a túa sinatura e saibas que non asinaches.
Iso é a proba.
Se testificas que os falsificaron, cada papel é un delito.
Vai haber moito. Podería tardar horas en copialo todo.
Que quede claro que vou poñer o pescozo
nunha guillotina.
Co meu ó lado.
Non podemos facelo. Vai contra a lei.
O que fan eles vai contra a lei.
Nós só faremos copias do crime.
- E despois testificarás? - Si.
- Pero é complicado. - Por que?
Roderick, arriscas todo o que temos.
Dime
que non é vinganza contra o diaño do teu xefe
nin contra teu pai.
Que paga a pena.
Que coñeces o risco. Apoiareite.
Estarei contigo, pero dimo.
O risco paga a pena.
Pois estou orgullosa.
Ola?
ESTADO DE NOVA YORK
Mira o enderezo.
Non ten sentido.
Iso xa quedou atrás.
Mira. Non podes negar o que ves.
Vin a Vic suicidarse.
Tiña algo no sistema? Algunha droga?
Non había ninguén no apartamento.
Mira o arquivo. Sempre está.
Que queres que faga, eh? Arthur?
Que temos sobre a muller?
Imaxes e un enderezo falso, pero que lles fixo?
Non o sei aínda,
pero tede paciencia.
Investiguei o enderezo que me deches, Madeline,
pero non é un bar e nunca o foi.
Está baleiro desde 1975.
Erraría co enderezo, hai 40 anos.
Dixeches que fostes andando desde Fortunato?
Así é.
Non camiñariades máis de cinco quilómetros.
Máis ben cinco minutos.
Investiguei os bares a esa distancia
que existiron desde 1975.
Busquei todas as camareiras
que traballaron neses bares e nada.
Pasei as súas fotos por programas de recoñecemento facial.
- Non está nas bases de datos da policía. - Non hai nada.
Pero falei co departamento tecnolóxico de Madeline,
usei o seu algoritmo de estudo,
fixen unha busca masiva en internet e,
xunto co recoñecemento facial…
- Pero ese é… - David Koch.
Hai sete anos.
Espera…
Traballa para os Xemelgos Noxentos?
Levábame ben con eses paspáns.
E ese é Zuckie?
- Esa é Gina. - Gina Rinehart, magnate da minería.
E nega o cambio climático.
Lembras cando defendeu pagar dous dólares ó día? Non?
Está ida. E canta xenial.
Sacaron estas no 2011.
Acosa xente importante.
Espera.
Esta é dos 80.
Ghettys.
Prescott Bush en 1944.
Randolph Hearst.
Os Rockefeller.
Doherty. Os Vanderbilt.
E esta.
John Francis Queeny. Fundou Monsanto.
- No 1901. - É todo mentira.
Roderick.
Photoshop. Espallou imaxes falsas dela en internet.
- Sabe o que buscamos e quere enganarnos. - Para.
É…
Déixao, é inútil. Está dándote corda.
Podo facer cen coma esas.
En tres minutos
podo ter a Pym chupándolla a Musk.
Non sexas un crío.
É a mesma muller, Roderick.
Lembra o que pasou aquela noite. O que dixo.
Es directora dunha gran empresa,
pero falas coma unha tola.
Lembras aquela conversa. Seino.
- Non rexiamos, Madeline. - Quizais.
Téñenme chamado tolo, pero aínda non sabemos
se a loucura é ou non é a maior das intelixencias.
Se mo permiten,
os metadatos confirman que as imaxes xa levan uns anos en liña.
Se alguén as falsificou,
é unha operación secreta de manipulación a nivel nacional.
Nunca vira nada así.
A CIA, a NSA… Parece imposible e queren que o pensemos.
Que teñamos esta conversa.
A pregunta é por que.
Ou é xusto o que parece.
Preciso a sala.
Podes tela.
Coidado!
- Papá! - Xa pasou.
- Estás ben?
- Tranquila. - É culpa miña.
Non o é, querida.
- Síntoo. - Estamos a salvo.
FIN
E agora? Outra película ou unha serie?
- Dime. - Pe… li…
Ben, así me gusta.
Avísame se hai algo que queiras ver.
Ceo.
Quérote.
Falou.
- Que? - Esta tarde nin pestanexaba.
Pensaba que lle pasaba algo malo,
pero móvese
e agora ata fala!
- De verdade? - O medico debe sabelo.
Debería.
- Veu hoxe? - Hoxe non.
Onde…?
Falaras de especialistas.
De coidados continuos, pero non vin ninguén.
Xa dixeches que vai moito mellor.
Veñen cando é preciso.
- Virán mañá? - Seguro que si.
Non te preocupes polos médicos e os especialistas.
Túa nai terá o que precise,
e quen mellor para coidala que nós?
É que…
sempre fomos bos con ela, non?
Si.
- Pero polo que dixeras dos especialistas… - Non te preocupes.
Perdoa.
Síntoo todo.
Sei que debes estar…
- Nin o imaxino. - Estou ben, cariño.
A tía Vic…
Entendes que estás a salvo, non?
Sei que a familia se volveu tola,
non paran de…
autodestruírse.
Ti estarás ben.
Asegurareime.
NOVA YORK
Ben!
Oín que falaches.
Freddie.
É xenial que volvas falar, non te confundas.
Pero para que?
Se volves falar,
mentes.
As mentiras sobran, Morrie.
Non.
Canto tempo estiveches fodéndoo?
Non.
- Xa basta, vale? - Non.
Freddie, non.
15 cc chegaron para seis horas a última vez, non?
Isto si que é bo.
Estás esperta todo o tempo, non?
É importante.
Para que me vexas e escoites.
Esta cousa
é o único que pode facelo tan ben.
Aínda me ves, non?
Ben.
A ver canto dura esta dose.
Case cuspín o té
cando a secretaria me contou onde estabas.
Di que baixas moito ultimamente.
Que fas aquí?
Escoitar.
Están presentando Goldbug.
Deberías estar.
Non por ela, pola empresa. Afogamos.
- O xuízo, as mortes… - Perdemos o tempo.
De todos os xeitos, por que o fai hoxe?
Porque debe.
Agora mesmo, parece máis interesada
en sacar a familia da súa caída en picado ca ti.
- Deberías apoiala. - Subo nun minuto.
Óelas?
O que?
As campás.
Cala a boca e ponte serio. Que problema tes?
Sabes tan ben coma min o que pasa.
Deixa de facer o parvo.
Non sei nada de nada.
O meu corazón e o meu cerebro están a morrer.
Nin sei seguro que estás aquí.
Pódeste esconder tras a diagnose todo o que queiras,
pero agora mesmo preciso que saques a cabeza do cu
por Tamerlane, por Frederick, por Fortunato e por min.
- Túa filla precísate. - Está ben.
Xa está rodeada, canta xente hai aí arriba? Cen persoas?
FARMACÉUTICA FORTUNATO
A hostia.
Chegou coa cafeína, xa estás a tremer.
- Son os nervios. - Veña.
Levas toda a vida preparada para isto.
É importante para a empresa.
O mundo quere pecharnos,
precisamos algo coma Goldbug, que poida ser positivo.
Este é un bo comezo. Grazas.
Se é tan importante, onde están papá e Bill?
Os homes son tan estúpidos coma simples. Estás mellor así.
Teñen que acostumarse a ver a túa preciosa faciana
diante do logo de Goldbug
e do de Fortunato,
non a BILLT, o friqui do fitness.
Estráñoo.
Prométoche que pasará.
O que penses que estrañas, podes atopalo onde queiras.
Tes razón.
Sei que a tes.
Deus, o meu primeiro marido.
Pensaba que o estrañaba,
pero era unha tolería temporal.
Un arroto do corazón.
Mira que era divertido fodelo.
E non calaba cos nenos.
Por que sempre queren ter nenos?
Cando os homes pensan que son inmortais, só queren foder,
e cando descobren que van morrer,
só queren foder.
- Lista? - Claro que o está.
Dareille un aviso de cinco minutos, preséntoa e meto o vídeo.
Vale.
Moitísima merda.
…pracer presentar a fundadora de Goldbug, Tamerlane Usher.
Grazas, moitas grazas.
Grazas por se reunir hoxe aquí
para celebrar Goldbug.
Como verán, é o pico da opulencia.
Que merda fas ti aquí?
Quero dicir…
Que merda…
E perdoade o vocabulario,
é a emoción.
Que merda facemos aquí?
Vóuvolo contar.
Viñemos para
celebrar.
Viñemos para cambiar vidas.
Esa é a merda que facemos aquí.
Preséntovos Goldbug.
A primeira marca real de gran calidade de beleza, vida activa e saúde.
Non é outra subscripción
nin clases de exercicio, non é Goop ni Peloton.
É un estilo de vida
e cambiará a vosa vida de verdade.
Opulencia na autorrealización.
Ese é o noso lema, pero vai moito máis aló.
Comecemos coas caixas.
FAI ALGO HOXE QUE O TI DO FUTURO AGRADECERÁ
Son o primeiro nivel da nosa torre de ti.
LUXO ELIXIDO. CAIXAS PERSONALIZADAS. PRODUTOS QUE CAMBIAN VIDAS.
Químicos e líderes da industria crean cada caixa.
A subscrición de Goldbug difire do resto do mercado
no noso enfoque na individualidade.
Ningunha caixa é igual porque ningunha per…
Persoa…
é igual.
Coincido.
Temos contratos con empresas de luxo de todo o mundo.
Os produtos das nosas caixas
non adoitan estar dispoñibles nos EE. UU.
De feito, esta Goldbug é para min.
Adaptouse ó meu estilo de vida, como veredes…
Aceite enerxético francés.
Feito con extracto de trufas diaman…
Aceite enerxético francés feito con extracto de trufas diamante negro.
Hai quen di que é a chave da xuventude eterna.
Levo usándoo seis semanas e xúrovos…
non sei o aspecto que teño, pero síntome dez anos máis nova.
Crème de Lune,
feita con algas de caviar verde e perlas do mar do Sur.
Este hidratante é…
Que hostia fas ti aquí?
Apoiarte.
Sabedes que?
Basta de falar de min.
Falemos de vós antes de pasar
á sección de integración co fitness.
Seguro que lembrades
os perfís completos que enviastes ó equipo.
Pedimos tanta información por unha razón.
Se mirades baixo as cadeiras que vos asignamos,
atoparedes o que BILLT fixo para vós.
Xa verás, a miña terá caca.
Todos os productos das nosas caixas son 100 % orgánicos.
FORBES ATOPA OURO
Hoxe adicarémolo ós reforzos positivos.
O traballo estresoume moito, Bill.
Lámbelle as axilas e despois chúpalle a cona.
- Vale, amor. - Xesús.
Que pareza algunha vez que non che pedín…
- Párao. - …que fregues a louza.
- Párao. - Espera. As axilas…
Párao, por favor.
Lámbelle o cu mentres le un libro
- ou contesta correos. - Párao!
- E dille o lista que…
Isto sobe o prezo.
- Se algo teño, son cartos. - O que queira, xefe.
Co lista que é.
Que te dean!
Perdón, non…
Tamerlane Usher caeu.
Estou aquí!
Xusto aquí!
MÓVIL
Ola?
Ceo.
Foi horrible.
Non sei que pasou. Perdoa por non facerche caso.
Síntoo moito, Bill.
Podes chamalo.
Aínda tes tempo.
Bill, perdoa por tratarche así. Perdoa por usarte.
Dálle iso polo menos.
Lambeu moitos cus no teu nome. Podes pedirlle perdón.
Acosadora psicópata!
Que sinxelo sería, non?
Metiches a zoca pero ben, Tammy.
Quen es?
Absorbiches a túa xemelga no útero.
Iso mola. Quito o sombreiro. Espera, ó mellor son ela.
Levo todo este tempo vivindo nun recuncho do teu cranio
e pasei 40 anos
sacando tentáculos polo cerebro.
Por fin mando eu.
Non, é un chiste.
Son ti de verdade.
- Que queres? - Que queres?
O que quero é que te relaxes.
Dígoo en serio.
Se segues así, vaste facer máis dano.
Voute foder!
Non sei se terás tempo.
Ademais, non preferías mirar?
Se es tan dura…
por que me tes tanto medo?
Tammy…
Que hostia queres de min?
Ceo.
Ninguén aguanta que a rexeiten, se rían dela
e a ataquen a todas horas como ti fas contigo mesma.
Se puideses oír iso, saberíalo.
É a túa última oportunidade de quedar quieta
e respirar antes do inevitable.
Encanto…
Non me crerás, pero esta parte non ten nada que ver contigo.
Cagueina.
Estragueino todo.
Estragueino todo. Só…
Só quero…
Durmir?
BASEADO NA OBRA DE EDGAR ALLAN POE
Subtítulos: Marcos Carou Balado