- Pamilyar ka ba sa form na ito? - Oo, CFC 'yan, Consent for Care Form.
Uy, Freddie, walang wangwang, pwede? Salamat.
Para saan ang form na ito?
Kasunduan ng mga pasyente, mga provider, ng…
Freddie. 'Yong wangwang.
Mga pasyente, mga provider, ng kompanya.
Nandiyan lahat ng panganib at side effects na kaakibat ng gamutan.
Nakapirma ka na sa CFC bilang saksi?
- Oo. - At pirma mo ba ito?
Hindi.
E, ito?
Hindi.
At sa marami pang form.
Bakit kaya may mamemeke ng pirma mo sa CFC form?
Objection. Speculation.
Mr. Usher, tingin mo,
ano ang rason para mameke ng pirma sa CFC form?
Para palabasing alam ng pasyente ang panganib
at malay siyang nagpasya na lumahok sa trial.
At para iiwas ang kompanya sa pananagutan.
Diyos ko, Fred.
Pahinga muna tayo?
- Gusto mo pa ng tsaa? - Ayos na.
Uy. Kakapatulog ko lang kay Tammy. Ano'ng problema?
Nagpapraktis kami, at nag-iingay siya. Pakiasikaso?
Maingay talaga sila, Roderick. Normal sila pag ganoon.
Anak, doon ka sa kwarto ni Mama?
Pasensya na sa praktis n'yo.
Ayos lang 'yon.
Suportado ko ang ginagawa n'yo, totoo,
pero paano na pagkatapos?
Kasi, sa lahat ng nilabas niya,
kailangan pa ba niya talagang magsalita?
E di, pineke ang mga pirma pwera na lang kung sabihin niyang,
"Di ko pirma 'yan."
Kung wala siya, ang kaso ko…
Walang paglabag kung walang whistleblower.
Sana nga may ibang paraan. Sana.
Masisibak siya.
Oo.
Mangako kang pag natapos ito, maaasahan ka namin.
- Oo, siyempre, sa mga… - Mangako ka.
Nangangako ako.
Durugin n'yo sila.
Okay.
Ito na 'yong tsaa.
Ang swerte mo.
Oo nga.
E, ikaw? May swerte ka sa bahay?
Siguro. Lagi akong wala doon, paano ko masasabi?
Oo, ang dami niyang tinitiis.
Mister ko rin.
Pareho tayong swerte, kahit paano.
May mga kasama tayong nagmamahal sa atin.
Wag natin silang biguin.
Dapat sulit ang lahat.
Pamilyar ka ba sa form na ito?
Oo, Consent For Care form 'yan.
Annabel Lee.
Alam mo, ilang taon kong inisip,
kasi marunong akong kumilala ng tao.
Tinatanong ko sa sarili kung ano'ng nangyari.
Ano ba'ng nangyari sa akin noon at nagtiwala ako sa 'yo?
At naisip ko na. Dahil sa kanya.
Nagtiwala ako sa kanya, kaya sa 'yo rin.
Ibig kong sabihin, kung minahal ka ng babaeng 'yon,
kung nagtiwala siya sa 'yo, katangahang mawala siya iyo nang ganoon.
Kahit matindi ang nawala sa akin, at halos naubos ako,
medyo nakapagpatuloy ako…
dahil alam kong nawala siya sa 'yo.
At kaya noong unang panahon Sa isang kaharian sa dagat
Umihip ang hangin at pinagyelo Ang aking Annabel Lee
Ikaw ang hangin, Shakespeare.
Dumating ang mga kadugong maharlika At siya'y inilayo sa akin
Nang ikulong sa libingan Sa kaharian…
- Tama na. - …sa tabing dagat
Di ka ba naririndi sa sarili mo?
Totoo lang, di ko maisip kung paano siya nakatagal.
Lagi kong sinasabi sa mga tao, "Walang mabuting Usher."
Pero meron. Isa.
Si Annabel Lee Usher.
Ang tanging mabuting Usher, at tinaboy mo siya.
Mali. Ang apo ko, si Lenore.
Ang pinakamabuti sa amin.
At gaya rin ng lola niya.
Lahat ng mabuti kay Annabel Lee liban sa…
pusong nasaktan.
Tama na.
Buti nagustuhan mo si Annabel…
pero wala na siya, matagal na siyang wala,
at sinungaling ako pag sinabi kong di ko naisip
- kung paano nangyari ito. - Paano nangyari ito?
Magkano ang binayad natin sa security na pinaligid natin sa kanya?
Ni hindi kumatok noong may salaming nabasag?
E, 'yong launch? Nandoon ka noon.
Sampung tao ang nasa launch.
At wala man lang nakapigil sa pagtakas ng babaeng 'yon?
Walang nakapigil sa pag-atake ng anak ko sa asawa ko?
Wala man lang kumilos noong umuwi siya at…
Bantay-sarado ang bahay, ewan kung ano'ng nangyari.
Nahawakan… nahawakan ko siya.
Naramdaman kong nawala siya na parang usok.
Bwisit! Tama na! Tumahimik ka na!
Utang na loob!
Magpakapropesyonal nga kayo kahit saglit.
Kumikilos na ang board.
Magbobotohan na.
Numero lang ang board.
May panakot tayo. Tapusin na habang maliit pa.
Di na 'yon maliit, lumaki na nang husto.
E di, gumawa ka ng malala. Emergency. Susunod agad silang lahat.
'Yong iba. Hindi lahat.
Si Freddie ang swing vote. Tingin ko, siya ang susi natin.
Papuntahin mo dito.
Di ito para sa kanya, Madeline.
Makatotohanan ako, at oo, nakompromiso na siya.
Pero mahusay siyang tao.
Meron siyang sakit na di na gagaling at nagpapalabo ng isip niya.
Alanganin na ang kakayahan niya.
Malapit na, Arthur, malapit na ang algorithm project ko.
Alam mo kung ano 'yon?
Mula sa gamot at lason, dadalhin natin ito sa tech.
AI. Artificial consciousness, virtual immortality.
Ibaba mo 'yan sa board.
Sabihin mong kung ako ang mauupo, dadalhin ko sa hinaharap ang kompanya,
iiwan ang lahat ng ito.
Mawawala si Roderick at ang legasiya na ito,
at magre-rebrand tayo bilang tech company.
Malamang maeengganyo sila dito.
Tingin ko rin.
At alam kong mahirap ito sa 'yo.
Ito ang pinakamahirap na sinabi ko.
Fred…
Freddie.
Malamang ramdam mo na.
Mahal, tumigil ka na.
Mahal.
Wag. Mahal. Pakiusap, wag.
Ang bilis ng bisa, di ba?
Nagpakamatay si Tamerlane gamit ang fireplace poker at,
grabe, hindi ko… di ko alam kung ano'ng ibig sabihin noon.
Kasi, paano mo… Paano mo gagawin 'yon?
Una pa lang, gusto na kitang pakasalan.
Naaalala mo? Sa photoshoot?
Nilapitan mo ako, at nilapitan na ako noon
at nakausap ng mga namemera at groupies,
pero ngumiti ka at napakapuro n'on.
At tinanong kita kung bakit,
at sabi mo, nakita mo akong nag-iisa at inisip mo,
"Kailangan ng kaibigan ng lalaking 'yon."
At tama ka.
Ang ngiting 'yon.
Ang ngiti na tumangay sa puso ko.
Alam mo ba kung ano'ng headline noon?
Noong pumwesto na ako sa board?
Business section ng The Times: "Mula sa walang awa, naging walang pangil."
'Yan ba ako sa 'yo?
Walang pangil?
Oo.
Oo, oo.
Oo. Ngayon na? Okay.
Emergency lang.
Kailangan ako ni Papa. Susubukan kong makabalik.
Saka tayo mag-usap.
Nasaan ang wedding ring mo?
Wala sa kamay mo. May footage 'yong party.
Nakuha ko 'yong ibang gamit mo. 'Yong wallet, pag-aari mo.
'Yong pesteng phone mo.
Pero walang singsing. Nasaan 'yon, Morrie?
Wag kang gumalaw.
- Tama na ang palusot! - Inaayos ko na.
Hindi. Nandoon pa ang building.
Marami akong iniisip, Papa. Libing…
Sabi ko, ipaayos mo sa Jersey boys.
Oo na. Building lang 'yon, di naman importante.
Importante kasi dapat maasahan kita.
Crime scene 'yon at nandoon ang pangalan natin.
Nandoon ang dugo ng kapatid mo.
Importante 'yon kasi kung di kita maasahang ayusin 'yon,
di kita maaasahan sa maliit na bagay,
at di na kita maaasahan sa malaking bagay,
at dapat kitang asahan, Freddie. Dapat.
Alam mo, di ba? Ikaw ang swing vote.
Alanganin ang board?
Di pa sila tumatawag.
Ito na 'yon, Freddie.
Wala na silang lahat, at magkakagulo na.
Kaya, ikaw ang aasahan ko.
Pag tumawag sila, at tatawag sila,
wag kang sasagot, klarong mensahe 'yon.
At pag nasukol ka, sabihin mo, "Ako si Frederick Usher,
tagapagdala ng pangarap at pag-asa ng isang imperyo."
"Kaya wag ako ang traydorin n'yo."
Kaya mo 'yon?
Kaya ko.
Masalimuot ang prosesong ito.
Ang totoo, sa mga sinasabi mong sintomas,
sasabihin ng asawa mong bubuti ka kung itataas ang dose.
Di siya ang tinatanong ko. Ikaw.
Gaano ang iniinom ko? Dalawang libong milligrams ng Ligodone kada araw?
Pangalawa sa pinakamataas na dose ay…
- Isang libo't tatlong daan. - Oo nga.
Tapos nangyari ito at gusto nilang taasan,
at alam kong nagtatrabaho ka sa Fortunato,
pero doktor pa rin kita, di ba?
Oo, siyempre.
May anak ka ba?
- Oo. - Stepkids?
Tinawag ka na ba nilang adik?
Hindi.
'Yong akin, oo.
Wala na sila ngayon.
Nakita kong ibaba sa hukay ang tatlong kabaong,
may dalawa pa, at di mo mapigilan.
Maiisip mo na lang, napakaikli ng buhay.
At ang lagi kong iniisip…
ang Ligodone ay parang heroin lang kumpara sa mga gamot na nainom ko noon.
Mas mababa ang kaso ng adiksyon sa Ligodone kung tama ang gamit.
Ano ba. Tayo lang ang nandito.
Sige, paano ko makakaalis dito sa, ligtas at di nakakaadik na gamot?
Mabagal na mabagal lang.
Ganoon.
Oo, ako ang tagapagdala ng pangarap at pag-asa ng isang imperyo,
kaya natutuwa akong iniisip mo ang hinaharap.
Wow.
Ito na 'yon.
Si Fredso ito.
Makinig ka, alam kong handa na tayo sa isang linggo,
pero bumibilis ang mga bagay, at pumapabor 'yon sa akin,
at gusto kong mawala na ang building.
Gusto ko, ngayon na. Ngayong gabi.
Wala akong pakialam sa lintik na blasting permit.
Kumuha kayo ng ball at crane.
Dahil 'yon ang inutos ko. Dahil may dugo akong Usher.
Oo. Hindi…
Sinusunod ng Jersey boys si Roderick, kaya susunod sila sa akin.
Oo, pupunta ako. Panonoorin kong bumagsak 'yon.
Malinaw?
Narinig mo bang nagbago agad 'yong tono niya?
Ang galing.
Alam mo, buong buhay ko, di nila ako sineseryoso,
tapos, biglang ikaw na ang bagong CEO…
at napakabait sa 'yo ng lahat.
Bweno, halos lahat.
Ikaw, Morrie…
alam mo kung ano'ng pinakamahalaga kay Papa?
'Yong itinuro niya sa aming lahat.
Isa sa mga unang itinuro niya.
Wag! Frederick! Wag!
Kung susubukin mo ang pagsasama…
- Wag! - Di mo kailangang sirain 'yon.
Wag!
Babasagin mo lang nang kaunti.
Ipinwesto niya ako nang isang baytang na mas mataas kay Tammy
at naupo siya't pinanood kami.
Nabitak, pero di nasira. Mas tumatag pa 'yon.
Pangalawang aral ni Papa ay ang pag-aayos ng bahay.
Di kailangang maging malupit,
pero kung ayaw mong maging laging malupit,
dapat maging brutal ka kahit isang beses para ipakita ang awtoridad mo.
'Yang ngiti mo.
Ayokong maging malupit, di ako 'yon.
Di ko sisirain ang relasyon natin. Ikaw na ang bumasag noon.
Kaya aayusin ko na lang ang bahay natin.
Hahataw ako ng isa, sapat ang pagkabrutal.
Kaya, gawin na natin.
Isang mabilisan.
Tahimik lang. At maghihilom tayo.
Aalis na ako.
May isang bahay pa akong aayusin.
Hahanapin ko ang singsing mo. Baka nandoon pa.
Kung wala, ibibili kita ng bago.
Pero pag nahanap ko, iuuwi ko.
At pag inalis mo ulit 'yon…
ihihinang ko 'yon sa daliri mo.
Ano? Ayos ba?
Wag mong sabihin 'yan, Vinnie.
Gigibain natin 'yon nang 8:00 p.m.
Babagsak na 'yong building o ako ang…
pupunta ako doon,
bubunutin ko ng plais 'yang ngipin mo.
Papa. Saan ka pupunta?
May gagawin lang.
Pwede bang mag-usap tayo?
Sige, mahal.
Nakita ko itong lugar na ito. Ang ganda.
Pinakamahusay sa paggamot ng nasunog sa kemikal.
Mahusay sila sa skin-graft work at lahat nandoon na.
At nakausap ko 'yong doktor. Tatanggapin daw nila siya.
Bakit mo naman gagawin 'yon?
Sorry, bakit mo gagawin 'yon, anak?
Mas bubuti siya doon.
Pinag-usapan na natin ito.
Nasaan ba sila?
Sino?
'Yong mga espesyalista. Mga doktor. Mga sinabi mong pupunta.
Pag nasa school ka, pumupunta sila dito.
- Pero ayos lang siya. - Di ako naniniwala.
At may… May problema sa 'yo, Papa.
Amoy at mukha kang nabubulok,
- at ang wirdo mo. - Bibig mo.
Alam mo ba kung sino ako?
Di okay si Mama. Di ka okay. Walang okay dito.
At nakahanap ako ng lugar na maaalagaan siya,
- at pwede natin siyang dalhin doon bukas. - Ayoko na. Tama na.
- Tumigil ka na. Tigil! - Tatawagan mo lang 'yon.
Manahimik ka na!
Pag kinausap pa ako nang ganito, may mangyayari.
Di ka ligtas doon dahil anak kita!
Kakausapin ko 'yong espesyalista.
Nagpapahinga ang mama mo,
at wag mo siyang lalapitan habang wala ako.
At haharapin kita pagbalik ko.
Mama? Mama? Naririnig mo ba ako?
Alam mo, nababagabag na ako sa mga ingay na 'yon.
- Sabi mo si Madeline 'yon. - Oo nga.
Bumaba kaya tayo at tingnan…
- At huhulaan ko. Si Lenore 'yon. - Tumpak.
Ewan kung ano itong pinapaandar mo sa akin,
- pero napupuno na ako. - Malapit na tayo, Auggie.
Alam mo? Hindi na.
Pakiusap. Maupo ka.
Iniisip ko kung bakit pinapatagal mo pa ito,
bakit ang daming ligoy, at alam ko ang sagot.
Dahil may napapala ka doon.
Hindi sa ganoon.
At kung may napapala ka doon, ano man 'yon,
- di ko ibibigay 'yon. - Pakiusap.
Magandang gabi, Roderick. At good luck sa dementia mo.
Makakasuhan mo ako ng murder.
Doon tayo papunta.
Mahuhuli mo ako sa akto sa murder.
Totoo lang, higit sa isa.
At dito ako hihinto, babalik sa upuan,
uupo uli at buksan ang recorder.
'Yan ang gagawin ko, di ba? Sa palabas mo.
Ibig kong sabihin, kung pwede.
Pero 'yon nga, di ba?
Nanggaling na tayo dito, ikaw at ako.
Ang totoo nga…
Nakita mo rin 'yon?
Tinatakot mo lang ako.
Hindi.
Malamang, si Freddie 'yon.
Magdamag silang nandiyan. Sinisigurong tama ang kwento ko.
Na… kamangha-mangha.
At nakokontrol ko na din ang dusa sa loob ko.
Hindi, ang mangyayari ngayon, ay magsasalita ka na.
Tapos biglang parang napansin ko si Freddie,
pero binalewala ko kasi di mo siya makita,
tapos makakasingit siya doon
para sa akin habang tinitingnan mo ako na parang baliw.
Hindi ako baliw.
At kahit mabigat ang CADASIL, hindi ito 'yon.
Hindi, mapapanood mo ata ang paghatol sa akin, kaibigan.
At anumang sandali, lilitaw si Freddie mula sa…
likod ng upuan, ipapakita ang C-section…
Anak!
Hi.
Papa.
Nandito kami. Gusto kong makita ni Freddie ang pagkabayani ng Papa niya.
Mama.
Akala ko, sa bahay lang kayo.
Oo nga, pero kailangan daw ng suporta ng papa nila.
- Di ba, Freddie? - Dapat doon lang kayo.
- Uy! Nandito kayo. - Oo. di pwedeng hindi.
Uy, tandaan mo,
pag natatakot ka, nandito kami, okay?
Sa kabilang kwarto. Nandito kami.
Oo, tabihan n'yo kaya ako? Para makatuloy na siya.
- Handa ka na? - Oo.
- Kaya mo na 'yan? - Oo. Ako ang bahala.
Naka-record tayo nang 1:32 p.m.
Ngayon ay Huwebes, Disyembre 20, 1979.
Mr. Usher, pakitingnan ang Exhibit 2 at 3.
Pamilyar ba ang dokumento?
Objection.
Tuloy lang.
Buong araw siyang gaganyan, para klaro sa record.
Ayos lang sa amin.
Okay. Consent for care form 'yan. Isang CFC.
Lagi kang humahawak nito?
Oo, Mula noong na-promote ako.
At para saan ang form?
Objection.
Kasunduan 'yan ng pasyente, provider at ng kompanya.
Nandiyan ang panganib at side effects na kaakibat ng gamutan.
May kakaiba ba sa dokumentong 'yan?
Objection.
Wala naman, wala.
Kakaibang nandito ito. Kumpidensyal ito.
Pag-aari ito ng kompanya.
- Walang kahit anong kakaiba? - Wala, normal lang na boilerplate.
Nakakalungkot na walang kapamilya
na pipirma kasama ng pasyente, dahil sa edad,
pero, saksi naman dito ang isang kinatawan ng kompanya.
Nakapirma ka na sa CFC bilang saksi?
Oo.
At pirma mo ba ito?
Oo, pirma ko.
E, ito?
Oo. 'Yan din. Akin 'yan.
Para malinaw, sinasabi mong may alam ka
at pumirma ka sa form na ito sa araw na 'yon?
- Oo. - Objection.
Siya ang saksi mo, Pam.
Mr. Usher…
Mr. Usher, may pagkakataon bang pinilit ka ni Rufus Griswold,
sa sulat o salita, na mameke ng dokumento?
Wala.
Kinausap ka ba niya tungkol sa pagdinig ngayon?
Hindi.
May taga-Fortunato bang kumausap sa 'yo?
Hindi. Wala.
Mr. Usher, ipapaalala ko sa 'yo, nanumpa ka,
sumang-ayon kang maging saksi para sa opisinang ito.
Oo. Buweno…
Ayaw kaming tigilan ng tao mo.
Ilang ulit siyang pumunta sa bahay ko para idiin itong usaping ito.
Kaya, oo, sumang-ayon ako dito.
Tawagin n'yo akong saksi, o kinatawan,
itawag n'yo na lahat, umaasa akong sa pagtayo ko dito
at sa pagkumpirma sa kung anumang sinabi ko kay Mr. Dupin,
bibigyan niya ng katahimikan ang pamilya ko.
Ayokong gamitin ang salitang ito,
pero ang pagtrato sa pamilya ko para sa anumang galit
ni Mr. Dupin kay Rufus Griswold ay isang pangha-harass.
'Yan ang sasabihin ko.
Auggie.
Anong…
Sandali…
- Ano'ng nangyayari? - Tahimik.
- Ano'ng ginagawa nila? - Tumahimik ka.
- Arestado ang asawa mo sa perjury. - Perjury?
Dapat sa bahay lang kayo.
Roderick!
Wag kang magsasalita.
Wag dito. Sa bahay tayo mag-usap.
Hi. Madeline Usher.
Pwedeng kausapin kita saglit?
Ano ito? Alam mong mangyayari ito?
Siyempre.
- Nakakulong ang asawa ko. - Lalabas din siya.
Tingin mo, hahayaan lang siya ng Fortunato?
Siya ang pinakaimportanteng empleyado nila ngayon.
Ilalabas nila siya kaagad doon.
May perjury.
Mawawala din 'yon. Di siya pumirma ng affidavit.
Salita ni Dupin laban sa atin.
Ano ba'ng problema mo?
Gagawin ni Roderick ang tama. Magiging bayani siya.
'Yan ang alam ng mga anak ko.
Ginawa niya ang tama, tanga.
Napahiya ang DA, pero di siya tanga,
at oras na tutukan niya ang makinarya ng Fortunato
nang wala ni isang saksi,
nakaw na dokumento lang ang meron siya.
Titiklop siya.
Pati ang perjury. Walang patunay.
Sa ngayon, iisa lang ang pangalan
na naiisip ng mga board member, investor at executive sa Fortunato.
Roderick Usher.
Isa siyang bayani.
Lalangoy ka sa pera
at promotions at proteksyon bukas ng tanghali.
Magpa-Pasko ka sa bagong bahay.
Wala ka nang trabaho kung ginawa natin ang naiisip mo,
at idedemanda ka pa ng Fortunato hanggang lumubog ka.
Diyos ko.
Akala ko, arte lang 'yon.
Naisip kong umaasta ka lang na maybahay
para magkaroon ng matutuluyan.
Bubukaka o isusubo siya kada linggo at ayos na.
Di mo na kailangang magtrabaho.
At naisip ko, "Buti may paraan siya," pero…
ikaw na talaga ito.
Di ba?
Akala ko, sa pelikula lang 'yong gaya mo.
Napaka…
liit mo, Madeline.
Umiiyak ang anak mo.
Sige, alam kong nandito ka.
Maupo ka.
Hindi ito para sa atin.
Para sa mga lalaki, pero ayos lang 'yon.
Sige na.
Gusto mo ng inumin?
Hindi, salamat.
Madalas siya dito noong mga nakaraang linggo.
Ewan kung alam niya kung bakit.
At tingnan mo ang basement.
Napakarami niyang kahon doon.
May bago araw-araw.
Umuupo lang siya dito at umiinom at umiiyak minsan.
Nakakalungkot.
Bumagsak ang lalaking tulad niya.
Ikaw nga 'yon.
Nakakamangha ang pagtanggi ko.
Pero ikaw 'yon.
At parang alam ko ring nandito ka.
Iniwan ko sa 'yo ang address, wag kang bumilib sa sarili mo.
Sige lang. Sabihin mo na ang linya mo.
Hinihiling kong tumigil ka na.
Ano ba. Hinihiling mo? Hindi ikaw 'yan.
At nakalimutan mo na ata kung ano ako.
O sige. Bagong negosasyon.
- Hindi pwede. - Bakit?
- Tapos na ang usapan. - Ako o siya?
Madeline…
Salita ang nagdala at maglalabas sa atin.
Sinisisi mo si Roderick o retorika?
Gusto ko ng mga bagong kondisyon, at dapat lang.
O nalimutan mo na kung ano ako?
Ayan. Iyan ang Cleopatra ko.
May presyo ang lahat.
May daan ang bawat negosasyon.
Ang kasunduan ay mga kagustuhan. Kagustuhan ng magkabilang panig.
Maaayos natin ito.
Babae sa babae.
Hindi ako babae.
Alam mo kung ano'ng magagawa ko. Alam mo ang nagawa ko.
Alam mo kung sino ko.
Isa kang koleksyon ng perpekto, mabusising maskara
na naaaliw sa binansot na puso.
Ang sama noon. Pasensya na.
May mga bagay na di pwedeng harapin ng tao.
Sapat para pagmunihan ang sarili.
Oo. Alam ko kung sino ka.
Noon.
At posibleng hinaharap.
Nakikita ko ang tatlong 'yon. Magkasangga.
At, sama-sama nilang dinudurog ang puso ko.
Pakiusap. Maupo ka.
Paumanhin.
Tapos na 'yon.
Sinasabi ko, alam ko kung sino ka, Madeline.
Isa ka sa mga paborito ko.
At naiintindihan ko. Pag may kalaban, papatayin mo sila.
Pag may hadlang, hakbangan o wasakin mo.
Pag may nakakandadong pinto, bubuksan mo.
Mama? Mama!
Kabaliwan ito.
- Kalokohan. Tama na 'yan. - Kalokohan?
Gusto ko nang tumigil.
Wag kang tanga. Naisip mo ba ang dating no'n?
Asawa ko ang umaayaw sa gamot ko. Panira 'yon.
Gusto ko lang tumigil.
Kung ganoon, walang problema.
Di 'yon nakakaadik.
Sige.
Hindi.
Pero kung ititigil mo 'yon,
may mga pagbabago sa wisyo, tulog at pisikal mo,
stomach cramping, pagkawala ng gana kumain,
dilated pupils, panlalabo ng paningin, panlalamig,
pangingilabot, pagbilis ng puso, high blood,
di ka makakatulog sa sobrang pagod.
Sobrang pagkapagod na di ka na makalma.
Sasamahan ng pagkadesperado at takot.
Pinakamaihahambing ko 'yon sa isda
na inahon sa tubig, pero ang isda, mamamatay.
Akala ko…
Nakakatulong sa iba ang mabilisang detox methods
gaya ng clonidine, naltrexone o rapid withdrawal sa anesthesia,
pero hindi sa dose mo.
Sa dose mo, dapat dahan-dahanin mo.
10% bawas kada buwan.
Maayos ka na pagkatapos ng tatlong pahirapang taon.
Ano itong ginawa mo?
Tigilan mo ako o di mo maintindihan?
Di ba, sumusubo ka noon kapalit ng droga?
O ibang tao 'yon?
Halimaw ka, alam mo 'yon?
Halimaw ang asawa ko.
Hindi, mahal.
Ako si Victor Frankenstein.
Ikaw ang halimaw.
Ikaw ang perpekto kong likha.
Bangkay ka na matapos ng aksidente.
Ligodone ang kidlat. Pinindot ko ang switch, tumayo ka at…
Buhay siya.
Akala ko…
Akala ko, mahal mo ako.
Isa kang… Isa kang himala.
'Yong katawan mo… tinanggap lang nito 'yon.
Pambihira 'yon. Bulaklak ka at tubig ang gamot ko.
Ikaw ang pinakamaganda at pinakaperpektong nakita ko.
Ligodone ang malaking bahagi mo.
Paanong di kita pakakasalan?
Tatlong taon?
Okay.
Kaya ko 'yon.
Kasi oo, nagdurusa ako minsan.
At nagkakamali ako, pero akala ko, 'yon ang nakita mo.
Dahil 'yon ang nagpalakas sa akin.
Kaya, titiisin ko ang tatlong taong dusa kaysa makasama ka habambuhay.
Kalma lang.
May pagkakatulad tayong dalawa.
Ikaw, ako at kapatid mo, may pagkakapareho.
Nalaman ko agad noong nakita kita.
Pasakit.
Baka sabihin mong ahente ako ng pagdurusa.
Ikaw rin naman.
Pero tingin ko mas saksi ako nito.
Nasasaktan ka.
Upos ka na. Walang patutunguhan. Takot.
Sa maraming taon. Kaya kong alisin 'yon.
May ibibigay ako para doon.
At hindi gamot.
Taon ang lumipas, inalok kita ng kasiguruhan.
Ngayong gabi, kalinawan.
Walang pananagutan.
Duda ako.
Alam mo kung ano dapat ang kapatid mo?
Isang makata.
'Yon ang talento niya. Pulubing makata nga lang.
Pero sa totoo, may iba pa bang klase?
Pareho din kami doon.
Naiintindihan namin na…
musika ang naipapahayag na wika.
Ngayon…
Kalinawan para sa 'yo.
Para saan pa ang tula, kung hindi sa masalimuot na katotohanan.
Ito ang isa.
Naisip ko ito noong nagtatayo na kayo ng mga siyudad.
Tinatawag ko itong "Siyudad sa Dagat".
Makinig kayo! Nagluklok ang kamatayan ng sariling trono
Sa isang misteryosong siyudad nakabaon
Doon sa dulong kanluran
Kung saan ang masama't mabuti Pinakamaganda't masahol
Ay humantong sa wagas na pagkahimbing
Walang sinag ng mahabaging langit ang nanaog
Sa napakatagal na gabi ng bayan
Pero ang liwanag mula sa malagim na dagat
Dumaloy nang masinop pataas sa tore
Sa tuktok ng mga simboryo, gusali, sa mga pasilyo ng hari
Paakyat ng mga templo, ng mala-Babilonyang pader
Paakyat sa madidilim at nalimutang lilim
Ng mga inukit na ivory at mga batong bulaklak
Sa ilalim ng langit nakatunghay Ang nakabanghay na tubig ng lumbay
Ngunit, may bagabag sa paligid!
Sa alon, doon ay may ligalig!
Mas madugo na ang kisap ng mga alon
Humihinga ang mga sandali, hapo at hingalo
At, sa gitna ng tangis ng kabilang dimensyon
Na malamang, sa nasa pusod ng bayan kung kaya
Nagbangon ang impyerno mula sa libong trono
Ang dito'y magpaparangal
Akala ko, kalinawan ang inaalok mo.
Namnamin mo lang. Maiintindihan mo rin 'yon.
Freddie. Uy.
May maliliit na bombang makakatulong sa atin,
pero, pag naipit tayo, sasabihin kong ipinilit mo 'yon.
Kita mo, di ba nakakatuwa ang magagawa mo
- kung huhugutin sa tumbong ang utak. - Oo.
Babagsak siya, pero marahan at masaklap.
- Babagsak siya? - Oo.
Handa ka na ba?
Oo, handa na.
Akin na 'yong radyo.
Limang minuto, may gagawin lang ako.
Ano ba naman.
Pinagmadali mo kami dito, bilisan mo.
Kailangan ko ng limang minuto.
Tapos sesenyasan ko kayo at gawin n'yo na ang gusto n'yo.
Okay? Ano ba. Kaunting pasensya naman.
Kalokohan ito.
Patay ka na dapat dito, mahal.
Naging tapat ka sana.
Well, Prospero, kapatid ko…
huling bagay para sa 'yo.
Rest in pee, gago.
Ano ba ito?
Uy. Nakakahiya ito.
Isara mo man lang 'yang pantalon mo.
Kung hindi, nakakahiya na nga e, di ba?
Paano? Di mo itatago 'yan?
Ikaw ang boss, di ba?
'Yan 'yong nightshade paralytic.
Medyo nadala ka doon, a.
At, sa totoo lang,
di ako direktang nakikialam, pero…
napaisip ako sa plais.
Di bale na.
Ano? Ayos ka lang?
Sige pa.
Wag mong sabihin 'yan, Vinnie.
Gigibain natin 'yon nang 8:00 p.m.
Babagsak na 'yong building o ako ang…
pupunta ako doon,
bubunutin ko ng plais 'yang ngipin mo.
Ayokong nadudumihan ang kamay ko, pero ginusto mo ito.
Ayos na, patugtugin na.
Ayos ka na?
Ano ba'ng sinabi ko? Ibagsak n'yo na.
Sige, handa na?
Dentista.
'Yon ang pinakanakakatawa.
Magiging ganoon ka sana sa ibang buhay.
Magiging dentista ka sana. Magaling na dentista.
At ewan ko,
siguro 'yon ang nagpalala sa ginawa mo.
Wag kang mataranta.
Hayaan mo lang ang mga nagtatago sa sulok.
Buong buhay mo, natatakot ka.
At matatapos na 'yon ngayon.
Nandito na, Frederick. Sa wakas, nandito na ako.
Ang maganda dito, walang ibang makakakita nito.
Mula sa pwestong ito.
Kaya, ipagpasalamat mo 'yon.
Masama ito.
Pwede kong gawin ito sa kahit anong paraang gusto ko.
Pwede 'yong inatake ka sa kotse mo. Tugma 'yon sa cocaine.
Nasagasaan ka ng bus.
Pero inuwi mo pa kasi siya.
At kinuha mo pa 'yong plais.
Lalabas na ako.
Kikitain ko ang Papa mo.
Binasura ka niya, Freddie.
Gusto mo lang na mahalin ka niya.
Gusto mo lang ng suporta niya.
Pero hindi pa rin dahilan 'yon.
Patay na si Freddie.
Kaya tayo na lang ang natitira.
Naaalala mo 'yong kasunduan. 'Yong mga kondisyon.
Naaalala mo 'yon.
"Magkasamang mabubuhay, magkasamang mawawala
o walang usapan," 'yan ang sabi niya.
May isang paraan para matapos ito.
Tingin ko, alam mo rin 'yon.
Mahal kita.
Higit pa sa kahit na sino.
At kailangang maging bayani ka ulit.
Dapat kang maging kapatid ko.
Kailangang maging bayani ka namin.
Ito 'yong 80s. Ligodone 80 mill.
At ito, walang balikan pag nasimulan mo na.
Kailangang inumin mo lahat
kasi masakit pag huminto ka, alam mo 'yan.
Pero kung bibilisan mo, di mo mararamdaman.
Babagsak ang blood pressure mo, at… makakatulog ka.
Wala bang ibang paraan?
Wala na.
Nasuri ko na lahat. Lahat ng pwedeng mangyari.
Magtiwala ka sa akin, lagi naman.
Nag-iisa lang ito.
Sige lang. Kaya mo 'yan.
'Yan, 'yan ang alamat.
'Yan ang hari.
Ililigtas mo kaming lahat.
Isa kang alamat.
Isa kang hari.
Ililigtas mo kaming lahat.
Di kita pakakawalan basta.
Hello ulit, pogi.
HALAW SA MGA KATHA NI EDGAR ALLAN POE
Tagapagsalin ng Subtitle: Dawn Rosello