- Recoñece este formulario? - Si, é un permiso de coidados.
Freddie, apaga a sirena, vale? Grazas.
Para que serve?
É un acordo entre paciente, provedor e…
Freddie, a sirena.
Paciente, provedor e empresa.
Indica os riscos e efectos secundarios do tratamento proposto.
Algunha vez foi testemuña?
- Si. - Esta sinatura é súa?
Non.
E esta?
Non.
E hai máis formularios.
Por que falsificaron a súa sinatura?
Protesto. Especula.
Sr. Usher, na súa opinión,
cal sería o motivo para falsificar unha sinatura?
Que pareza que o paciente coñecía o risco
e estaba informado cando decidiu participar no estudio.
E para protexer a empresa de responsabilidade.
Xesús, Fred.
Descansa, vale?
- Quere máis té? - Non, grazas.
Cariño, acabo de deitar a Tammy. Que pasa?
Estamos ensaiando e fixo ruído. Podes encargarte?
Os nenos fan ruído, Roderick. Se non, estragáronse.
Ceo, imos xogar ó cuarto de mamá.
Perdón polo do ensaio.
Non é problema ningún.
Apoio o que fan, de verdade,
pero que pasa despois?
Con todo o que descubriu,
é preciso que declare?
Os documentos non son falsos se non di
que non os asinou.
Sen el, o caso…
Non hai nada que delatar sen delator.
Oxalá non fose así.
Despedirano.
Si.
Prométame que, cando todo remate, contaremos coa súa axuda.
- Por suposto, ata o punto de… - Prométamo.
Prometido.
Facede que paguen.
Vale.
Aquí ten o té.
Tes moita sorte.
Xa.
E vostede? Ten sorte na casa?
Creo que si. Nunca vou, así que quen sabe.
Ela aguanta moito.
El tamén.
Os dous temos sorte nisto.
Temos xente boa que nos quere na casa.
Non os decepcionemos.
Que pague a pena.
Recoñece este formulario?
Si, é un permiso de coidados.
Annabel Lee.
Pensei moito estes anos
porque teño boa nariz para a xente.
Pregúntome que pasou.
Que me pasou na cabeza para confiar en vostede.
E descubrino. Foi ela.
Confiaba nela, así que confiei en vostede.
Se esa muller amábao,
se confiaba en vostede, foi imbécil ó perdela como o fixo.
Con todo o que perdín pola súa culpa, e foi case todo,
foi un pequeno consolo…
saber que vostede perdeuna a ela.
"E por isto foi que tanto tempo atrás neste reino xunto ó mar,
dunha nube un vento frío sopraba, Annabel Lee, fermosa e guapa."
O vento é vostede, Shakespeare.
"E a súa familia veu para do meu carón a levar
e pechala nunha sepultura neste reino…"
- Cale xa. - "…xunto ó mar."
Nunca se cansa de falar?
A verdade, non sei como aguantou tanto.
Sempre digo que non hai Ushers bos,
pero había unha. Unha.
Annabel Lee Usher.
A única Usher boa, e espantouna.
Erras. Miña neta, Lenore.
É a mellor de todos.
E parécese á súa avoa.
Ten o mellor de Annabel Lee sen…
Sen o corazón roto.
Á merda.
Alégrame que che gustase Annabel,
pero foise hai moito tempo,
e mentiría se dixese que nunca me preguntei
- como demo pasou. - Como demo pasou?
Canto pagamos para poñerlle seguridade na porta?
E non pensou en petar cando o cristal rompeu?
Que pasou co lanzamento? Estabas alí.
Tiñamos dez persoas.
E ningunha puido evitar que saíse do edificio?
Ninguén evitou que esmagase unha tele e atacase a miña muller?
Ninguén levantou un dedo cando volveu á casa e…
Estaba protexida. Non podo explicalo.
Toqueina… coas mans.
Sentín que se espallaba como vapor frío.
Merda, para! Calade!
A hostia.
Pensade como profesionais por un minuto.
A xunta vai actuar.
Pediron un voto.
A xunta son matemáticas.
Podemos chantaxealos. Párao antes de nacer.
Xa naceu, vai á universidade.
Pois usa o bo, é unha emerxencia. Sácao todo e farán caso.
Algúns, pero non todos.
Freddie é o voto decisivo. Polo que vexo, é a chave da xogada.
Tráeo.
Merece algo mellor, Madeline.
Son realista. É certo que é un perigo,
pero tamén é un gran home.
Ten unha doenza intratable e incurable que lle afecta o xuízo.
Iso sácao da partida.
Arthur, estou preto de rematar o proxecto do algoritmo.
Sabes o que significa?
Podemos sacar a empresa das pílulas, do veleno, e levala á tecnoloxía.
IA, conciencias artificiais, a inmortalidade virtual.
Lévao á xunta.
Dilles que, se presido a empresa, levareina ó futuro
e deixaremos todo isto atrás.
O legado podre queda con Roderick
e seremos unha tecnolóxica.
Seguro que o atopan apetecible.
Seguro que si.
E dubido que sexa sinxelo para ti.
É o máis duro que dixen na vida.
Fred…
Freddie.
Xa o debes sentir.
Cariño, tes que parar.
Ceo.
Non, por favor.
Que rápido é, non?
Din que Tamerlane suicidouse cun atizador,
pero xúroche que non sei o que significa.
Como podes facer iso?
Quixen casar contigo cando nos coñecemos.
Lémbralo? Na sesión de fotos.
Xa se achegaran estafadoras e fans,
pero cando viñeches ti,
sorriches e era algo real.
Pregunteiche por que o fixeras
e dixeches que me viras alí só e pensaras
que parecía alguén que precisaba unha amiga.
Tiñas razón.
Aquel sorriso…
rouboume o corazón.
Sabes cal foi o titular aquela mañá,
cando tomei o meu lugar na xunta?
Na sección de negocios do Times: "De implacable a inofensivo".
Pensas iso de min?
Son inofensivo?
Si?
Si, vale.
Agora? Vale.
É unha emerxencia.
Papá precísame. Volverei cando poida.
Ó mellor falamos.
Onde metiches a alianza?
Non o levabas na man, vin vídeos da festa.
Recuperei algunhas cousas: teu bolso, efectos persoais
e o puto teléfono,
pero non o anel. Onde o metiches, Morrie?
Non te movas.
- Non quero escusas! - Estou niso.
Non o parece. O edificio segue aí.
Teño outros problemas, papá. Funerais…
Dixen que chames os albaneis e que o fagan.
Xa o farei, é un edificio. Tanto importa?
Teño que confiar en ti.
É o escenario dun crime co nome da familia.
Ten o sangue de teu irmán.
Se non podo confiar en ti no tema do edificio,
non podo facelo para as cousas pequenas,
así que tampouco podo para as grandes,
e teño que confiar en ti, Freddie.
Ti es o voto decisivo.
A xunta vai votar?
Non te chamaron.
É o momento, Freddie.
Xa non queda ninguén. Vai colapsar todo.
Teño que depender de ti.
Cando chamen, e farano,
non collas. É a mellor mensaxe.
Se te acurralan na rúa, dilles que es Frederick Usher.
O depósito da esperanza e os soños dun imperio.
Que leven as traizóns con eles.
Poderás facelo?
Podo.
É un proceso moi incómodo.
Polos síntomas que describe,
seu marido diría que subir a dose tranquilizaríaa.
Pregúntolle a vostede, non a el.
Canto tomo? Dous mil miligramos de ligodona ó día?
A seguinte dose máis alta que coñece son…
- Mil trescentos. - Xa.
E pasou isto e queren subila.
Sei que traballo para Fortunato,
pero vostede é o meu médico, non?
Si, claro.
Ten fillos?
- Si. - Fillastros?
Téñeno chamado yonqui?
Non.
Os meus si.
Agora xa non están.
Ves tres cadaleitos sepultados
e dous máis de camiño e faite pensar.
Non podes evitar pensar que a vida é moi corta.
Sempre volvo ó mesmo.
A ligodona parécese máis á heroína que calquera droga que tomase.
Ten menos incidencia de adicción cun uso correcto.
Veña, estamos sós.
Como deixo esta menciña perfectamente segura e non adictiva?
Amodo. Moi amodo.
Entendo.
Pero son o depósito da esperanza e os soños dun imperio.
Alégrame que pensen no futuro.
Vaia.
Vai pasar.
Son Fredso.
Sei que quedamos para a semana que vén,
pero aquí todo vai moi rápido
e preciso derrubar o edificio.
Ten que ser hoxe. Esta noite.
Dáme igual o permiso de explosións.
Traede un guindastre con bóla.
Porque volo pedín. Son o Usher en auxe.
Si. Non…
Os albaneis obedecen a Roderick e obedécenme a min.
Estarei alí, quero ver como cae.
Vale?
Oíches o rápido que cambiou de ton?
É incrible.
Levan toda a vida sen tomarme en serio,
pero chegas a director executivo
e todo o mundo che fai caso.
Case todo o mundo, vaia.
Pero ti, Morrie…
Sabes unha cousa importante para papá?
Ensinóunolo a todos.
É do primeiro que che ensina.
Non, Frederick! Non!
Se queres probar un vínculo,
non tes que rompelo.
Non!
Chega con gretalo.
Púxome un chanzo por riba de Tammy,
relaxouse e observou.
Unha greta, pero non unha fractura. Fíxoo máis forte.
A segunda lección era que controles a túa casa.
Non tes que ser ditador,
pero, se non queres ser cruel todo o tempo,
tes que ser brutal polo menos unha vez, para establecer a túa autoridade.
Ese puto sorriso.
Non quero ser cruel todo o tempo. Non son así.
Non romperei o noso vínculo. Ti xa o gretaches.
Agora só teño que controlar o fogar.
Darei un golpe, o bastante brutal.
Faremos isto unha vez.
Farémolo rápido.
Farémolo en silencio. Despois, poderemos curar.
Téñome que ir.
Hai outra casa que debo controlar.
Xa que vou, buscarei o anel. Pode que estea alí.
Se non, comprareite outro,
pero se o atopo, traereino.
E se o volves sacar,
soldareicho ó dedo.
Diga. Todo ben?
Non me digas iso, Vinnie.
A bóla estará no ar ás oito da noite.
Derrubaredes o edificio ou…
Ou irei alí
e sacareivos os dentes cunhas pinzas.
Papá, onde vas?
Cousas de traballo.
Podemos falar antes?
Claro, corazón.
Atopei un sitio fantástico.
O mellor do país para tratar queimaduras.
Fan enxertos de calidade e todo nas súas instalacións.
Falei cun dos médicos e dixo que teñen espazo.
Por que hostia fixeches iso?
Perdoa, ceo, pero por que hostia o fixeches?
Estaría mellor alí.
Lenore, xa falamos disto.
Onde están?
Quen?
Os especialistas e os médicos. Quen prometiches que viría.
Veñen moito mentres estás na escola.
- Está ben. - Non te creo.
Pásache algo, papá.
- Ules mal, tes peor aspecto e estás raro. - Ei!
Sabes con quen falas?
Mamá está mal, ti tamén, todo está mal.
Atopei un sitio que pode coidala e podemos levala mañá.
Non podo con isto, tes que parar.
- Para, por favor. Para! - Só tes que chamar.
Cala a boca!
Se alguén me fala así, hai consecuencias!
Non tes vía libre por ser miña filla!
Quero falar co especialista.
Túa nai está descansando.
Déixaa soa mentres non estou.
Xa falaremos cando volva.
Mamá? Mamá, óesme?
Teño que admitir que eses ruídos comezan a preocuparme.
- Di que é Madeline. - Si.
Deberiamos baixar para comprobar…
- A ver se adiviño. Lenore. - Bingo.
Non sei a que quere xogar esta noite, pero tiven bastante.
Case rematamos, Auggie.
Sabe que? Non.
Senta, por favor.
Pregúntome por que o atrasa todo,
por que xoga ó gato e o rato, pero seino.
Porque saca algo disto.
Non é iso.
E se saca algo disto, sexa o que sexa,
non teño que darllo.
- Por favor. - Boa noite, e sorte coa demencia.
Deterasme por asasinato.
Aí é onde imos chegar.
Terás un caso irrefutable de asasinato.
Máis dun, por certo.
É agora cando paro, volvo lentamente á cadeira
sento e sigo gravando?
É iso o que fago no seu guión?
Estaría ben.
Pero aí está o tema.
Xa fixemos isto, vostede máis eu, xusto aquí.
De feito…
Ti tamén o ves?
Tenta asustarme.
Non.
É Freddie, supoño.
Levan toda a noite así para que conte ben as historias.
É… É fantástico.
Controlan a fondo o meu inferno persoal.
O que pasa agora é que falas ti.
E de repente, vexo un sinal de Freddie,
que tento ignorar, porque ti non a ves.
Entón dáme un bo susto
mentres ti miras para min coma se estivese tolo.
Non o estou.
O CADASIL non é o paraíso, pero tampouco fai isto.
Temo que estás en primeira fila para o meu xuízo.
En calquera momento, Freddie aparecerá…
tras a cadeira, mostrará a cicatriz…
Ceo!
Ola.
Papi.
Tiñamos que vir no teu gran día. Que Freddie vexa a papá ser un heroe.
Mamá.
Non iades quedar na casa?
Si, pero din que queren apoiar a papi.
- Verdade, Freddie? - Debestes quedar.
- Viñestes! - Non podiamos perdelo.
Cando entres, lembra.
Se tes medo ou te sentes só, estamos aquí.
Contigo ó outro lado da parede.
Por que non sentades comigo? Deixemos que pase.
- Preparado? - Si.
- Estás listo? - Si. Estou.
Comeza a acta ás 13:32.
Hoxe é xoves, 20 de decembro de 1979.
Sr. Usher, quero que observe as probas dous e tres.
Recoñece ese documento?
Protesto.
Adiante.
Non vai parar para que consten en acta.
Non nos importa.
Vale. É un permiso de coidados.
Adoita traballar con eles?
Desde que ascendín, si.
Cal é a súa finalidade?
Protesto.
É un acordo entre paciente, provedor e empresa.
Indica os riscos e efectos secundarios do tratamento proposto.
Ve algo estraño nese documento?
Protesto.
Non especialmente.
É o feito de que estea aquí. É confidencial.
Propiedade da empresa.
- Nada raro en absoluto? - Non, é bastante básico.
É mala sorte que non asinase tamén
un familiar do paciente, dada a súa idade,
pero mostra que estivo presente un representante da empresa.
Asinou algún como testemuña?
Si.
E é esta a súa sinatura?
Si.
E esta?
Tamén é miña.
Para que quede claro, di que estaba ó tanto
e asinou este formulario o día indicado?
- Si. - Protesto.
É a túa testemuña, Pam.
Sr. Usher…
Cominouno Rufus Griswold en calquera momento,
por escrito ou non, a falsificar documentos?
Non.
Falou con vostede sobre esta declaración?
Para nada.
E alguén de Fortunato?
Ninguén.
Sr. Usher, recórdolle que está baixo xuramento.
Aceptou vir como testemuña do noso departamento.
Si. É que…
Este home non nos deixaba en paz.
Veu á miña casa en varias ocasións para insistir no tema.
Si, aceptei vir.
Chámenme testemuña, representante da empresa
ou como queiran, pero esperaba que vir
e verificar o que lle dixen ó Sr. Dupin en privado
levaría a que nos deixe tranquilos a min e á miña familia.
Non quería usar esta palabra,
pero o tratamento da miña familia no nome da vinganza
contra Rufus Griswold por parte do Sr. Dupin raia no acoso.
Vin dicir iso.
Auggie.
Que…?
Espera.
- Que pasa? - Non digas nada.
- Que fan? - Non digas nada.
- Arrestámolo por perxurio. - Perxurio?
Díxenche que non viñeses.
Roderick!
Non abras a boca. Non digas nada.
Aquí non. Vémonos en casa.
Ola, Madeline Usher.
Teñen un minuto para falar?
Que pasou? Sabías que ía pasar?
Por suposto.
- Levárono ó cárcere. - Sairá antes da cea.
Cres que Fortunato vaino deixar aí?
Desde hoxe, é o empregado máis importante.
Sacarano nun chiscar de ollos.
Acúsano de perxurio.
Non chegará. Non asinou declaración ningunha.
É a palabra de Dupin contra a nosa.
Que merda che pasa?
Roderick ía facer o correcto. Ía ser un heroe.
Díxenllo ós meus fillos.
Fixo o correcto, inocentiña de merda.
O fiscal está avergoñado, pero é listo.
Fronte á máquina legal de Fortunato
e sen testemuña algunha,
só terá uns documentos roubados.
Retirarase.
E non pode demostrar o perxurio.
Agora mesmo, hai un nome
na cabeza dos directivos, investidores e executivos de Fortunato:
Roderick Usher.
É todo un heroe.
Mañá estaredes nadando en diñeiro,
promocións e proteccións.
Teredes casa nova antes do Nadal.
Da túa forma, mañá estariades no paro
e Fortunato demandaríavos ata enterrarvos.
Xesús.
Pensaba que simulabas.
Que facías o papel de ama de casa
para poder durmir baixo teito.
Que abrías as pernas ou lambías pene dúas veces á semana
e non terías que volver traballar.
Que fixeras ben e atoparas a maneira, pero…
Es ti de verdade.
A que si?
Cría que só existiades nas películas.
Es tan…
pequena, Madeline.
O bebé está chorando.
Veña, sei que estás aquí.
Senta.
Non son para nós,
son para logo para os mozos, pero non lles importará.
Por favor.
Queres beber algo?
Non, grazas.
Veu moitas veces estas semanas.
Non sei se sabe por que.
Deberías ver o soto.
Ten caixas de cousas aí abaixo,
cada día máis.
Senta e bebe. Ás veces, chora.
É triste velo.
Un home así reducido a un tópico.
Es ti de verdade.
É incrible canto o neguei,
pero es ti.
E sabía que estarías aquí.
Deixeivos o enderezo, non collas tantos aires.
Adiante, di o que teñas que dicir.
Quería pedirche que pares.
Pídelo? Non es así.
E creo que esqueciches o que son.
Pois quero renegociar.
- Non podes. - E iso?
- A tinta secou. - A súa ou a miña?
Madeline…
Chegamos aquí con palabras, poden sacarnos.
Culpas a Roderick ou a retórica?
Quero cambiar as condicións e conseguireino,
ou esqueciches o que son eu?
Aí está, a miña Cleopatra.
Todo ten un prezo.
Cada negociación ten algunha entrada.
Cada acordo é unha expresión de vontade mutua.
Podemos arranxalo.
De muller a muller.
Non son unha muller.
Sabes do que son capaz. Sabes o que fixen.
Sabes quen son.
Unha colección de máscaras impecables e elaboradas
arredor dun corazón atrofiado.
Iso foi cruel. Perdoa.
Hai cousas que non deberías afrontar en vida.
Xa haberá tempo despois para meditar.
Si, sei quen es.
E quen eras.
E quen puideches ser.
Vexo as tres, cóbado con cóbado.
Xuntas, rompédesme o corazón.
Senta, por favor.
Desculpa.
Auga pasada.
Dicía que sei quen es, Madeline.
Unha das miñas favoritas.
Enténdoo. Se atopas un opoñente, mátalo.
Se atopas un obstáculo, sáltalo ou derrúbalo.
Se atopas unha porta pechada, ábrela.
Mamá? Mamá!
Isto é de tolos.
- Unha parvada. Cala xa. - Unha parvada?
Quero desintoxicarme.
Non sexas estúpida. Pensa en como o verían.
Que miña esposa deixe o meu fármaco é un pesadelo de RR. PP.
Só quero deixala.
Pois non terás problema.
Non é adictiva.
Pois perfecto.
Non o é,
pero se tentas deixala
conta con experimentar cambios de humor, no sono, físicos,
síntomas de gripe, náuseas, vómitos, diarrea, retorzóns, redución do apetito,
pupilas dilatadas, visión borrosa, tremores,
calafríos, latexos acelerados e presión elevada.
Imaxina estar tan cansa que non podes nin durmir.
Tan esgotada que non te podes relaxar.
Todo remexido en sensacións de desesperación e terror.
É o máis parecido que se me ocorre
a sacar un peixe da auga, pero polo menos este morre.
Pensaba…
Hai xente que prefire desintoxicacións rápidas
coma a clonidina, a naltrexona ou a anestesia xeral,
pero non coa túa dose.
Tes que ir pouco a pouco.
Reduce a dose un 10 % ó mes.
Deberías estar como nova en tres anos agonizantes.
Que hostia fixeches?
Non xogues comigo. Errei?
Non chupabas penes por drogas antes de nos coñecer?
Ou confundinte con outra?
Es un monstro, sabíalo?
Casei cun monstro.
Non, querida.
Son Victor Frankenstein.
O monstro es ti.
A miña creación perfecta.
O que quedou de ti tras o accidente era un corpo nunha mesa.
A ligodona foi o raio. Dinlle ó botón, erguícheste e mira.
Estás viva.
Pensaba…
Pensaba que me querías.
Eu… Es un milagre.
O teu corpo absórbea.
Nunca vira nada así. Coma se a pílula fose auga e ti, unha flor.
Es o máis perfecto e fermoso que vin na vida.
Unha gran parte de ti é ligodona.
Como podía non casar contigo?
Tres anos?
Vale.
Aguantarei.
Si, tiven unha vida dura ás veces.
Cometín erros, pero pensei que era o que vías en min.
Foi o que me fixo forte de carallo.
Prefiro tres anos no inferno ca unha vida contigo.
Por moito.
Deberías saber que temos algo en común.
Ti, teu irmán máis eu compartimos algo.
Recoñecino cando vos vin.
A dor.
Acusarasme de comerciar coa dor,
pero ti fas o mesmo.
Eu considérome unha testemuña.
Sofres dor.
Estás esgotada. Insegura. Tes medo.
Por primeira vez en anos, non te podo quitar a dor,
pero podo alivialo,
sen droga ningunha.
Hai anos, ofrecinche certeza.
Hoxe, claridade.
Sen compromiso.
Dubídoo.
Sabes que sería teu irmán?
Poeta.
Era o seu talento. Un poeta pobre, claro,
pero hainos doutro tipo?
Tamén compartimos iso.
Ambos entendemos que
a máxima expresión da lingua é musical.
Entón…
Aquí tes claridade,
pois que é un poema se non un espazo seguro para unha verdade dura?
Aquí tes un.
Ocorréuseme cando cousiñas coma vós comezaron a construír cidades.
Titúlase "A cidade no mar".
"Nunha estraña e solitaria cidade
a morte fixo un trono, mirade!
A penumbra do oeste a esconde,
onde os bos, os malos, os peores e os mellores,
ó descanso eterno diríxense os homes.
Raio ningún do paraíso chega
durante a longa noite da aldea,
mais a luz dese mar podre
sobe en silencio polas torres,
polas bóvedas, chapiteis e pazos,
polas murallas babilónicas e fanos.
Por pérgolas sombrías e esquecidas
de flores de pedra e mármore esculpida.
Baixo o ceo resignadiñas están as augas da morriña.
Mirade! Algo pasa no ar!
A onda! Un movemento acolá!
As vagas teñen un brillo vermello,
respira o tempo, tímido e silandeiro.
E cando a terra nunca máis laiará
abaixo a cidade asentará,
o inferno por mil tronos subirá,
a súa reverencia ofrecerá."
Non ofrecías claridade?
Déixao repousar. Chegarache.
Freddie, ola.
Puxemos un par de cargas pequenas como axuda,
pero se nos cachan direi que insistiches.
Non é incrible o que podes conseguir
cando moves o cu?
- Si. - Ímolo tirar, pero será lento e duro.
- Pero caerá. - Si.
Estades listos?
Preparados.
Déixame a radio.
Preciso entrar cinco minutos para unha cousa.
Veña, home.
Metíchesnos présa para vir.
Son cinco minutos.
Despois darei o sinal e podedes facer o que sexa.
A hostia, ten un pouco de paciencia.
Vaia chiste.
Debiches morrer aquí.
Así serías honesta.
Prospero, meu irmán,
unha última cousa.
Descansa en mexo, cabrón.
Pero que hostia…?
Ceo, que vergoña.
Polo menos sube a cremalleira.
Se non, é… Ou non che chegou a humillación?
Non? A farmacia queda aberta?
Ti mandas, non?
É o paralizante de beladona.
Deixácheste levar un pouco.
E tecnicamente,
tento non intervir en persoa,
pero as pinzas déronme a idea.
Á merda.
Diga. Todo ben?
Máis.
Non me digas iso, Vinnie.
A bóla estará no ar ás oito da noite.
Derrubaredes o edificio ou…
Ou irei alí
e sacareivos os dentes cunhas pinzas.
Non adoito manchar tanto as mans, pero gañáchelo, cariño.
Despexado. Dádelle á música.
Saíu?
Non me oíches? Que voe.
Vale, todos listos?
Dentista.
É o máis chistoso.
O que serías na outra vida.
Dentista, e bastante bo.
Pero non sei,
supoño que así o que fixeches pareceu peor aínda.
Non teñas medo.
Non penses no que se esconde tras a esquina.
Pasaches a vida asustado.
Xa podes deixalo.
Chegou, Frederick. Por fin estou aquí.
O mellor é que ninguén ve estas cosas
desde esta perspectiva.
Tenta agradecelo.
Iso é malo.
Podería ter feito isto da forma que quixera.
Cun infarto no coche, a cocaína sería unha boa causa.
Puido atropelarte un bus,
pero entón leváchela á casa.
E colliches as pinzas.
Vou marchar.
Teño quenda con teu pai.
Foi malo contigo, Freddie.
Só querías que te amase,
a súa aprobación.
Aínda así, non é boa escusa.
Freddie morreu.
Só quedamos nós.
Lembras o acordo. Lembras os termos.
Seino.
"Chegamos xuntos ó mundo e marchamos xuntos
ou non hai trato" foi o que dixo.
Só hai unha saída.
E coido que ti tamén o sabes.
Quérote.
Máis que ninguén.
Agora preciso que volvas ser un heroe.
Que sexas meu irmán.
Precisamos que sexas o noso heroe.
Son de 80. Ligodona de 80 miligramos.
A cousa é que, se comezas, non podes parar.
Tes que tomalas xuntas.
Se paras, poden facer dano, como ben sabes.
Se as tomas rápido, non o sentirás.
A túa presión sanguínea caerá e… durmirás.
Non hai outra forma?
Non.
Pensei en todos os escenarios posibles.
Confía en min, coma sempre.
Esta a única maneira. Esta.
Adiante. Ti podes.
Es todo un mito.
Es un rei.
Sálvasnos a todos.
Es un mito.
Es un rei.
Sálvasnos a todos.
Non vai ser tan sinxelo.
Ola de novo, guapecho.
BASEADO NA OBRA DE EDGAR ALLAN POE
Subtítulos: Marcos Carou Balado