- Poznaje pan ten formularz? - Tak, to formularz zgody na terapię.
Freddie, wyłącz syrenę. Dziękuję.
Do czego służy?
To umowa między pacjentami, dostawcami…
Freddie, syrena.
Między pacjentami, dostawcami i firmą.
Obejmuje wszystkie skutki uboczne proponowanej terapii.
Poświadczał pan takie?
- Tak. - To pański podpis?
Nie.
A ten?
Nie.
I na kolejnych formularzach.
Po co ktoś miałby podrabiać pański podpis?
Sprzeciw. Spekulacje.
Z jakiego powodu pańskim zdaniem
można podrobić podpis pod takim formularzem?
Aby wyglądało na to, że pacjent znał ryzyko
i świadomie wziął udział w badaniu klinicznym.
Aby firma nie ponosiła odpowiedzialności.
Jezu, Fred.
Chwila przerwy.
- Jeszcze herbaty? - Nie trzeba.
Kochanie, Tammy właśnie zasnęła. Co się dzieje?
Mamy próbę, a on hałasuje. Zrób coś z nim.
Dzieci hałasują. Stąd wiemy, że są zdrowe.
Kochanie, pobaw się w drugim pokoju.
Przepraszam.
Żaden kłopot.
Naprawdę popieram to, co robicie.
Ale co będzie później?
Tyle już wam przekazał.
Naprawdę musi zeznawać?
Dokumenty nie zostaną uznane za podrobione, dopóki nie powie,
że ich nie podpisał.
Bez niego cała moja sprawa…
Nie ma informacji bez informatora.
Chciałbym, żeby było inaczej.
Zwolnią go.
Owszem.
Obiecaj, że jak będzie po wszystkim, będziemy mogli liczyć na twoją pomoc.
- Oczywiście, o ile… - Obiecaj.
Obiecuję.
Dajcie im popalić.
Jasne.
Herbata.
Masz szczęście.
Tak.
A ty? Poszczęściło się?
Tak sądzę. W domu nie bywam, więc kto wie.
Ona naprawdę wiele znosi.
On też.
Obu nam się jakoś poszczęściło.
Czeka na nas ktoś, kto nas kocha.
Nie zawiedźmy.
Nie zmarnujmy tego.
Rozpoznaje pan ten formularz?
Tak, to formularz zgody na terapię.
Annabel Lee.
Myślałem o tym cały ten czas.
Znam się na ludziach.
Zastanawiam się, gdzie popełniłem błąd.
Jaki błąd sprawił, że ci zaufałem?
Już wiem. To ona.
Zaufałem jej, więc i tobie.
Jeśli cię kochała,
jeśli ci ufała, to tylko kretyn tak by ją stracił.
Wiele straciłem przez to, co zrobiłeś. Niemal wszystko.
Ale pomogła mi świadomość…
że ty straciłeś ją.
To właśnie dlatego czasu temu szmat A morze nam lśniło w te dni
Zawiał wicher prosto w twarz Mej pięknej Annabel Lee
Ty jesteś wichrem, Szekspirze.
I przyszli jej krewni, szlachcice Odebrali ją siłą mi
By zamknąć ją w grobowcu A morze…
- Dość. - …nam lśniło w te dni.
Masz czasem dość samego siebie?
Nie wiem, jakim cudem tyle wytrzymała.
Stale powtarzam, że nie ma dobrych Usherów.
Był jeden.
Annabel Lee Usher.
Jedyna dobra dusza. A ty ją odtrąciłeś.
Nie. Moja wnuczka Lenore.
Jest z nas najlepsza.
Jest zupełnie jak babcia.
Cała Annabel Lee, tylko bez…
Bez złamanego serca.
Chrzanić to.
Wspaniale, że ją polubiłeś,
ale jej już nie ma. Od dawna.
Skłamałbym, mówiąc, że się nie zastanawiałem,
- jak to możliwe. - Jak to możliwe?
Ile płacimy za ochroniarza stojącego tuż za drzwiami?
I nie zapukał, jak usłyszał tłukące się szkło?
Co z premierą? Byliście tam.
Dziesięciu naszych ludzi.
I nikt nie powstrzymał jej przed wyjściem z budynku?
Zanim zniszczyła ekran i zaatakowała moją żonę?
Nikt nie kiwnął palcem, gdy poszła do domu i…
Dom był bezpieczny. Nie rozumiem.
Chwyciłam ją za kark.
Rozpłynęła się w powietrzu.
Ja pierdolę. Dość, milcz!
Kurwa mać.
Przez chwilę pomyślcie trzeźwo.
Zarząd wykonał krok.
Odbędzie się głosowanie.
Zarząd to tylko cyfry.
Mamy czym ich szantażować. Zduś to w zarodku.
To już nie zarodek, to nastolatek.
No to użyj czegoś mocnego. Na czarną godzinę. Będą posłuszni.
Nie wszyscy.
Głos Freddiego jest niepewny. To on tu jest kluczowy.
Sprowadź go tu.
Nie zasłużył na to, Madeline.
Jestem realistą. Widzę, że jest spalony.
Ale to wspaniały człowiek.
Cierpiący na nieuleczalną chorobę, która utrudnia mu ocenę sytuacji.
To go wyklucza z gry.
Jestem blisko. Mój algorytm jest już prawie gotowy.
Wiesz, co to oznacza?
Będziemy firmą od technologii, a nie od piguł i trucizn.
SI. Sztuczna świadomość. Wirtualna nieśmiertelność.
Przekaż to zarządowi.
Powiedz im, że gdy zasiądę na szczycie, wprowadzę spółkę w przyszłość,
zostawiając to za nami.
Cuchnąca spuścizna odejdzie z Roderickiem,
a my będziemy firmą technologiczną.
Sądzę, że im się to spodoba.
Zapewne.
I zapewne nie jest ci łatwo.
To najtrudniejsze, co w życiu powiedziałam.
Fred…
Freddie.
Pewnie trochę cię boli.
Kochanie, przestań.
Skarbie.
Nie, skarbie. Proszę, nie.
Szybko działa, nie?
Słyszałem, że Tamerlane zabiła się pogrzebaczem.
Nie rozumiem tego ani trochę.
Jak to w ogóle możliwe?
Od razu chciałem cię poślubić.
Pamiętasz tę sesję zdjęciową?
Podeszłaś do mnie.
Widywałem już naciągaczki i fanki.
Ale twój uśmiech był szczery.
Spytałem, dlaczego podeszłaś.
Odparłaś, że zobaczyłaś mnie samego i pomyślałaś,
że przydałby mi się przyjaciel.
Miałaś rację.
Tamten uśmiech.
To on skradł moje serce.
Wiesz, jakie tego dnia były nagłówki?
Zastąpiłem poprzednika w zarządzie.
Dział biznesowy Timesa. „Niegodziwca zastąpił tchórz”.
To we mnie widzisz?
Tchórza?
Tak.
Teraz? Oczywiście.
Nagły wypadek.
Tata mnie potrzebuje. Wrócę jak najszybciej.
To może pogadamy.
Gdzie schowałaś obrączkę?
Na palcu jej nie miałaś, widziałem nagranie.
Mam twoje rzeczy. Torebkę, drobiazgi.
Pieprzony telefon.
Ale obrączki nie ma. Gdzie jest?
Nie ruszaj się.
- Żadnych wymówek! - Robię, co mogę.
A jednak budynek wciąż stoi.
Mam inne rzeczy na głowie. Pogrzeby…
Mówiłem, dzwoń po chłopaków z Jersey.
Załatwię to, ale czemu to takie ważne?
To ważne, bo muszę na tobie polegać.
To miejsce zbrodni powiązane z naszą rodziną.
Splamione krwią Perry'ego.
Jeśli nie mogę na ciebie liczyć w sprawie budynku,
w drobnych sprawach,
to nie mogę i w tych ważnych.
A muszę móc na ciebie liczyć, Freddie.
Masz decydujący głos w zarządzie.
Nie ma zgodności?
Zadzwonią.
Nadeszła ta chwila, Freddie.
Ich już nie ma. Wszystko się rozpada.
Stań po mojej stronie.
Jak zadzwonią, a zadzwonią,
nie odbieraj. To najmocniejszy przekaz.
Jeśli zajdą ci drogę, powiedz: „Jestem Frederick Usher,
strażnik marzeń pieprzonego imperium,
więc precz mi z oczu, zdrajcy”.
Potrafisz?
Potrafię.
To bardzo nieprzyjemna procedura.
Przy opisywanych objawach
mąż zapewne zaleciłby pani zwiększenie dawki.
Dlatego pytam pana, a nie jego.
Ile biorę, 2000 mg Ligodonu dziennie?
Druga najwyższa dawka, o jakiej pan wie…
- To 1300 mg. - Właśnie, 1300.
Wydarzyło się to, chcą mi zwiększyć dawkę.
Wiem, że pracuje pan dla Fortunato,
ale jest pan też moim lekarzem, prawda?
Oczywiście.
Ma pan dzieci?
- Tak. - Pasierbów?
Nazywają pana ćpunem?
Nie.
A mnie nazywali.
Już nie żyją.
Widziałam trzy trumny opuszczane do grobu,
zaraz ujrzę dwie kolejne. I nic nie poradzę.
Człowiek się zastanawia, jakie życie jest krótkie.
Ciągle myślę o tym,
że Ligodon bardziej od innych znanych mi leków przypomina heroinę.
Prawidłowo stosowany ma niższy wskaźnik uzależnień.
Jesteśmy tu tylko we dwoje.
Jak mogę odstawić ten bezpieczny, nieuzależniający lek?
Bardzo, bardzo powoli.
Rozumiem.
Jako że jestem strażnikiem marzeń imperium,
cieszę się, że myślicie o przyszłości.
Stało się.
Cześć, tu Fred.
Jesteśmy umówieni na przyszły tydzień,
ale wiele się tu dzieje, sam mam sporo na głowie.
Naprawdę zależy mi na rozbiórce.
Dziś. W nocy.
W dupie mam pozwolenie na wysadzenie,
użyjcie kuli na dźwigu.
Bo ja wam każę, a jestem dziedzicem Usherów.
Nie.
Chłopaki z Jersey słuchają Rodericka, a więc i mnie.
Tak, będę. Chcę zobaczyć wyburzenie.
Jasne?
Słyszałaś, jak zmienił śpiewkę?
Niesamowite.
Nigdy nie traktowano mnie poważnie,
a tu nagle jestem nowym CEO
i wszyscy włażą mi w dupę.
Prawie wszyscy.
Ty, Morrie…
Wiesz, co było dla ojca bardzo ważne?
Wszystkich nas tego uczył.
Już na samym początku.
Nie, Frederick!
By sprawdzić, ile coś wytrzyma,
nie musisz tego niszczyć.
Nie!
Wystarczy niewielkie pęknięcie.
Umieścił mnie na firmowej drabince szczebel wyżej od Tammy.
I czekał.
Szczebel pękł, ale się nie złamał. Stał się wytrzymalszy.
Tata tłumaczył też, że w domu musi być porządek.
Nie trzeba być tyranem,
ale jeśli chcemy uniknąć ciągłego okrucieństwa,
przynajmniej raz musimy podkreślić swą pozycję odpowiednią dozą brutalności.
Ten pieprzony uśmiech.
Nie chcę ciągłego okrucieństwa. To nie w moim stylu.
Nie zniszczę naszej więzi. Ty już poddałaś ją próbie.
Muszę tylko zadbać o porządek w domu.
Zadam jeden cios. Dostatecznie brutalny.
Zróbmy to za jednym razem.
Szybko.
Po cichu. A potem będzie już lepiej.
Muszę iść.
Zrobić porządek w drugim domu.
Poszukam twojej obrączki, może wciąż tam jest.
Jeśli nie, kupię ci nową.
Jeśli ją znajdę, przyniosę ją.
A jeśli kiedykolwiek ją zdejmiesz,
przyspawam ci ją do palca.
Tak? Gotowi?
Nie waż się tak mówić, Vinnie.
Kula zrobi swoje dziś o 20.
Albo budynek runie, albo…
Albo przyjdę
i wyrwę ci pieprzone zęby szczypcami, jeden po drugim.
Tato, dokąd idziesz?
Do pracy.
Możemy porozmawiać?
Tak, słonko.
Znalazłam ośrodek.
Najlepsza w kraju klinika leczenia oparzeń.
Nowoczesny sprzęt do przeszczepów, wszystko na miejscu.
Rozmawiałam z lekarzem, przyjmą ją.
Po jaki chuj?
Wybacz. Po jaki chuj, kochanie?
Tam będzie jej lepiej.
Rozmawialiśmy o tym.
Gdzie oni są?
Kto?
Specjaliści. Lekarze. Wszyscy, którzy mieli tu być.
Przychodzą, gdy jesteś w szkole.
- Mama zdrowieje. - Nie wierzę ci.
Z tobą też jest kiepsko, tato.
Cuchniesz, wyglądasz okropnie,
- nie poznaję cię. - Dość.
Wiesz, z kim rozmawiasz?
Z mamą jest źle, z tobą też. Nic nie jest dobrze.
Znalazłam klinikę, która się nią zajmie.
- Mogą ją przyjąć jutro. - Nie zniosę tego. Przestań.
- Dość, proszę. - Wystarczy zadzwonić.
Zamknij się, kurwa!
Za takie odzywki do mnie grożą konsekwencje!
Nawet ty nie masz taryfy ulgowej!
Zabierzmy ją do specjalisty.
Twoja mama wypoczywa.
Nie wchodź tam, gdy mnie nie będzie.
A tobą się zajmę, gdy wrócę.
Mamo, słyszysz mnie?
Muszę przyznać, że te dźwięki mnie niepokoją.
- Mówiłeś, że to Madeline. - To ona.
Lepiej sprawdźmy, czy nic…
- Niech zgadnę, Lenore. - Bingo.
Nie wiem, w co ze mną pogrywasz.
- Mam już dość. - Prawie skończyliśmy.
Wiesz co? Nie.
Proszę cię, usiądź.
Zastanawiam się, po co to przedłużasz.
Po co ta zabawa w kotka i myszkę. Już wiem.
Coś z tego masz.
To nie tak.
Coś z tego masz. A cokolwiek to jest,
- nie muszę ci tego dać. - Proszę.
Dobranoc, Rodericku. Powodzenia z demencją.
Przyznam się do zabójstwa.
Do tego zmierzam.
Będziesz miał niezbity dowód.
W zasadzie dowody.
I tu się mam zatrzymać, powoli wrócić,
usiąść i włączyć dyktafon.
Tak masz w scenariuszu?
Byłoby miło.
W tym rzecz.
Już tu byliśmy. Obaj, w tym miejscu.
Tak naprawdę…
Też to widzisz?
Chcesz mnie wystraszyć.
Nie.
To zapewne Freddie.
Całą noc mnie pilnują. Nie pozwolą, żebym coś przekręcił.
Fantastyczna sprawa.
Mikrozarządzanie w moim osobistym piekle.
Było tak. Zacząłeś mówić.
Nagle dostrzegłem cień Freddiego.
Zignorowałem go, bo przecież go nie widzisz.
Udało mu się poruszyć zegarem,
by mi pomóc, a ty patrzysz na mnie jak na wariata.
Nie oszalałem.
CADASIL to nie przelewki, ale to nie objawy choroby.
O nie. Będziesz świadkiem osądu, przyjacielu.
Lada moment Freddie wyskoczy…
zza fotela, z blizną na brzuchu…
Skarbie.
Cześć.
Tatusiu.
Tato.
To twój wielki dzień. Niech Freddie zobaczy ojca bohatera.
Mamo.
Mieliście zostać w domu.
Dzieci pomyślały, że tacie przyda się wsparcie.
- Prawda? - Trzeba było zostać.
- Jesteście. - Tego nie można przegapić.
Pamiętaj.
Nie bój się. Jesteśmy z tobą.
Tuż za ścianą.
Chodźcie ze mną. Niech robi swoje.
- Gotów? - Tak.
- Poradzisz sobie? - Pewnie.
Godzina 13.32, rozpoczynamy przesłuchanie.
Jest czwartek, 20 grudnia 1979 roku.
Panie Usher, proszę spojrzeć na dowody numer dwa i trzy.
Poznaje pan ten dokument?
Sprzeciw.
Śmiało.
Będzie tak cały czas, to formalność.
Bez znaczenia.
Dobrze. To formularz zgody na terapię. CFC.
Ma pan z nimi do czynienia?
Owszem, od awansu.
Do czego służy?
Sprzeciw.
To umowa między pacjentami, dostawcami i firmą.
Obejmuje wszystkie skutki uboczne proponowanej terapii.
Czy dostrzega pan coś nietypowego?
Sprzeciw.
Nie.
Poza faktem, że dokumenty są tutaj. Są poufne
i stanowią własność firmy.
- Nic niezwykłego? - Nie, standardowy dokument.
Szkoda, że bez podpisu krewnego,
zważywszy na wiek pacjenta,
ale, jak widać, dokument poświadczył przedstawiciel spółki.
Pan takie poświadczał?
Owszem.
To pański podpis?
Tak.
A ten?
To także mój podpis.
Podsumowując, tamtego dnia wiedział pan
o tym formularzu i podpisał go?
- Tak. - Sprzeciw.
To twój świadek, Pam.
Panie Usher.
Czy Rufus Griswold wywierał na pana jakąkolwiek presję, pisemnie lub ustnie,
w celu podpisania lub sfałszowania dokumentu?
Nie.
Rozmawiał z panem o tym przesłuchaniu?
Nie.
Czy ktoś w Fortunato rozmawiał o tym z panem?
Nie, nikt.
Przypomnę, że zeznaje pan pod przysięgą.
Zgodził się pan wystąpić jako świadek.
Owszem. Cóż.
Państwa człowiek nas nachodził.
Wielokrotnie przychodził do mojego domu i naciskał.
Zgodziłem się przyjść.
Mogę być świadkiem, przedstawicielem firmy,
kim chcecie. Liczyłem, że jeśli się tu stawię
i potwierdzę to, co mówiłem na osobności panu Dupinowi,
to zostawi on moją rodzinę w spokoju.
Nie chciałem używać tego słowa,
ale to, co pan Dupin robi mojej rodzinie
w ramach prywatnej wendety, ociera się o nękanie.
To chciałem powiedzieć.
Auggie.
Co się…
Zaczekaj.
- Co się dzieje? - Nic nie mów.
- Co oni robią? - Nic nie mów.
- Aresztowano go za krzywoprzysięstwo. - Co?
Miałaś nie przychodzić.
Roderick!
Ani słowa.
Nie tutaj. Widzimy się w domu.
Dzień dobry. Madeline Usher.
Możemy chwilę porozmawiać?
Ja pieprzę, wiedziałaś o tym?
Oczywiście.
- Zamknęli mi męża. - Wróci na kolację.
Myślisz, że firma go zostawi?
W tej chwili jest jej najważniejszym pracownikiem.
Wyciągną go, nim się obejrzysz.
Ma zarzuty.
Nie utrzymają się. Nie zeznawał wcześniej pod przysięgą.
Słowo Dupina przeciwko naszemu.
Ty jesteś chora.
Roderick miał postąpić słusznie. Zostać bohaterem.
Tak powiedziałam dzieciom.
I postąpił słusznie, kretynko.
Prokurator jest ośmieszony, nie głupi.
Gdy stanie przed machiną prawniczą Fortunato
bez żadnego świadka,
zostanie mu stos kradzionych dokumentów.
Ulegnie.
Zarzutów też nie udowodni.
W tej chwili jedno nazwisko
rozbrzmiewa w umysłach dyrektorów, inwestorów i członków zarządu Fortunato.
Roderick Usher.
Jest bohaterem.
Jutro będziesz się pławić
w pieniądzach, awansach i środkach ochrony.
Do świąt się przeprowadzisz.
Gdyby było po twojemu, Roderick jutro byłby bezrobotny,
a Fortunato rozniosłoby was pozwami.
Chryste.
Myślałam, że udajesz.
Że zgrywasz kurę domową,
żeby mieć dach nad głową.
Rozłożysz nogi, possiesz fiuta i z głowy.
Nie musiałabyś przepracować dnia.
Byłam gotowa ci pogratulować.
Ale naprawdę taka jesteś.
Prawda?
Myślałam, że takie są tylko w filmach.
Jesteś takim…
małym człowiekiem, Madeline.
Dziecko ci płacze.
Wiem, że tu jesteś.
Usiądź.
To nie dla nas.
To dla chłopaków na później. Nie obrażą się.
Usiądź.
Napijesz się?
Nie, dziękuję.
Często tu przychodzi przez ostatnie tygodnie.
Chyba sam nie wie czemu.
A piwnica?
Pełna kartonów.
Co dzień nowe.
Siedzi tu, pije, czasami płacze.
Przykry widok.
Taki człowiek skończył tak banalnie.
To naprawdę ty.
Niesamowite, jak bardzo nie dowierzałam.
To naprawdę ty.
Skądś wiedziałam, że tu będziesz.
Żaden sukces, zostawiłam adres.
Śmiało. Mów, co chcesz powiedzieć.
Proszę, żebyś przestała.
Przestań. Prosisz? To nie w twoim stylu.
I chyba zapomniałaś, kim jestem.
Chcę renegocjować warunki.
- Niemożliwe. - Bo?
- Atrament wysechł. - Mój czy jego?
Madeline…
Słowa to zaczęły, słowa to zakończą.
Winisz Rodericka czy retorykę?
Chcę nowych warunków, a ty mi je dasz.
A może zapomniałaś, kim jestem?
Jest i ona. Moja Kleopatra.
Wszystko ma swoją cenę.
Negocjacje to początek.
Każda umowa to po prostu wyraz wspólnej woli.
Możemy się dogadać.
Jak kobiety.
Nie jestem kobietą.
Wiesz, do czego jestem zdolna. Co zrobiłam.
Wiesz, kim jestem.
Jesteś zbiorem nieskazitelnych, misternych masek
wokół skarlałego serca.
To było okrutne. Przepraszam.
Pewnych rzeczy nikt nie powinien doświadczyć.
Czasu na autorefleksję po czynie.
Tak, wiem, kim jesteś.
Kim byłaś.
Kim mogłaś się stać.
Cała trójka stoi ramię w ramię.
Wspólnie łamie mi serce.
Proszę, usiądź.
Przepraszam.
Zapomnijmy.
Jak mówiłam, wiem, kim jesteś.
Jednym z moich ulubieńców.
Rozumiem. Wrogów zabijasz.
Przeszkody omijasz lub niszczysz.
Zamknięte drzwi wyważasz.
Mamo? Mamo!
To nonsens.
- Absurd. Nie chcę o tym słuchać. - Absurd?
Chcę odstawić leki.
Nie wygłupiaj się. Jak by to wyglądało?
Moja żona przestająca brać moje leki? PR-owy koszmar.
Nie chcę ich brać.
No to żaden problem.
Nie uzależniają.
No dobrze.
Nie i już.
Ale jeśli je odstawisz,
mogą wystąpić wahania nastroju, problemy ze snem,
zmiany fizyczne, objawy grypy, nudności, wymioty, skurcze żołądka, brak apetytu,
rozszerzenie źrenic, utrata ostrości wzroku, drgawki,
gęsia skórka, szybkie tętno, wysokie ciśnienie.
Byłabyś tak zmęczona, że nie mogłabyś spać.
Tak wyczerpana, że nie mogłabyś się odprężyć.
A to wszystko przy akompaniamencie poczucia rozpaczy i przerażenia.
Przychodzi mi do głowy jedynie porównanie do rybki
wyjętej z akwarium, tylko że rybka w końcu umrze.
Myślałam…
Czasem metody szybkiego odstawienia są skuteczne.
Klonidyna, naltrekson, odstawienie pod znieczuleniem ogólnym.
Ale nie przy tej dawce.
Nie możesz się spieszyć.
Zmniejszaj o 10% miesięcznie.
Trzy pełne agonii lata i będziesz czyściutka.
Coś ty mi, kurwa, zrobił?
Przestań. Coś źle zrozumiałem?
Zanim mnie poznałaś, obciągałaś za działkę.
A może z kimś cię pomyliłem?
Jesteś potworem, wiesz?
Poślubiłam potwora.
Nie, moja droga.
Ja to Victor Frankenstein.
Potwór to ty.
Jesteś moim doskonałym dziełem.
Po wypadku zostało z ciebie martwe ciało w kostnicy.
Ligodon był błyskawicą. Pociągnąłem dźwignię, a ty wstałaś. I co?
To żyje.
Myślałam…
Myślałam, że mnie kochasz.
Jesteś cudem.
Twoje ciało to… wchłania.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem. Lek jest wodą, a twoje ciało kwiatem.
Jesteś czymś idealnym. Najpiękniejszym, co widziałem.
W dużej mierze jesteś Ligodonem.
Miałbym cię nie poślubić?
Trzy lata?
Dobrze.
Wytrzymam tyle.
Miewałam w życiu ciężko.
Popełniałam błędy. Myślałam, że to we mnie dostrzegłeś.
Bo to one uczyniły mnie tak silną.
Dlatego wolę trzy lata piekła niż resztę życia z tobą.
Zdecydowanie.
Wiedz, że mamy coś wspólnego.
Ty, twój brat i ja.
Wiedziałam, gdy tylko was ujrzałam.
Ból.
Możesz mi zarzucać, że przynoszę cierpienie.
To samo powiem o tobie.
Ja jestem tylko świadkiem cierpienia.
Ty cierpisz.
Czujesz wyczerpanie. Niepewność. Strach.
Po raz pierwszy od lat nie mogę ci ulżyć w bólu.
Ale mogę dać ci coś, co pomoże.
Nie lekarstwo.
Lata temu zaoferowałam ci pewność.
Dziś oferuję jasność.
Bez haczyków.
Wątpię.
Wiesz, kim byłby twój brat?
Poetą.
Taki miał talent. Może i ubogim poetą,
ale czy są inni?
To też mnie z nim łączy.
Oboje wiemy,
że język w najdoskonalszej formie jest muzyką.
No cóż.
Coś ci rozjaśnię.
Bowiem czym jest wiersz, jeśli nie przystanią dla trudnej prawdy?
Oto wiersz.
Wymyśliłam go, gdy wy, urocze istoty, zaczęliście wznosić miasta.
Nosi tytuł „Miasto wśród mórz”.
Spójrz, śmierć uwiła sobie tron
W samotnym mieście stanął on
Daleko stąd, za zachodu kresem
Gdzie co dobre i złe Co zmorą, co sukcesem
Cieszy się wytchnieniem wiecznem
Nie spływają tam promienie z niebios
By zakończyć miasta nocną niemoc
Lecz światło z głębi upiornych mórz
Pnie się po ścianach wieży już
Sięga już kopuł, iglic i sal
Sięga świątyń, babilońskich ścian
Mrocznych alkierzy, porzuconych
Bluszczu i kwiatów w skale rzeźbionych
Pod niebem tak zrezygnowane Morze stoi, co skrywa żale
Lecz czuwaj, bowiem nagle – ruch
Z falą pędzi głębin duch
Fale czerwienią rozgorzały
Czas dyszy, choć słaby, ospały
I wtem, gdy umilkł ziemski gwar
Gdy falom miasto się dało nieść
Z tronu się podniósł piekielny car
By oddać miastu cześć
Miałaś mi coś rozjaśnić.
Cierpliwości. Zrozumiesz.
Freddie.
Rozmieściliśmy kilka ładunków wybuchowych.
Jeśli nas nakryją, powiem, że nalegałeś.
Widzisz, ile można osiągnąć,
- jak się chce? - Jasne.
Budynek runie, ale bez pośpiechu i głośno.
- Ale runie? - Tak.
Jesteście gotowi?
Możemy zaczynać.
Daj krótkofalówkę.
Muszę wejść do środka na pięć minut.
Daj spokój.
Ściągnąłeś nas tu, nie każ nam czekać.
Pięć minut.
Potem dam wam zielone światło i róbcie swoje.
Ja pierdolę, cierpliwości.
Jebana parodia.
Mogłaś tu zdechnąć.
Przynajmniej ocaliłabyś honor.
Prospero, bracie.
Ostatnie słowa.
Spoczywaj w szczochach.
Co jest?
Mój drogi, ale wstyd.
Schowałbyś go chociaż.
To już dość upokarzające, prawda?
Nie? Nie schowasz?
Ty tu rządzisz.
To środek paraliżujący z psianki.
Trochę cię poniosło.
Ściśle mówiąc,
staram się nie interweniować bezpośrednio.
No ale te szczypce?
Pieprzyć to.
Tak? Gotowi?
Jeszcze.
Nie waż się tak mówić, Vinnie.
Kula zrobi swoje dziś o 20.
Albo budynek runie, albo…
Albo przyjdę
i wyrwę ci pieprzone zęby szczypcami, jeden po drugim.
Nie lubię sobie tak brudzić rąk, ale zasłużyłeś jak nikt.
Gotowe, włączajcie muzykę.
Wyszedłeś?
A co powiedziałem? Zaczynaj.
Gotowi?
Dentysta.
Co za ironia.
W drugim życiu miałeś być dentystą.
Byłbyś dentystą, i to świetnym.
Nie wiem.
To, co zrobiłeś, wydaje się przez to jakby gorsze.
Nie panikuj.
Nie martw się o to, co czai się za rogiem.
Całe życie się bałeś.
Możesz wyzbyć się strachu.
To coś nadeszło. Wreszcie tu jestem.
Najlepsze, że nikt tego nie zobaczy.
Przynajmniej moimi oczami.
Okaż trochę wdzięczności.
Niedobrze.
Wiesz, mogłam to zrobić w dowolny sposób.
Mogłeś mieć zawał za kółkiem. Koka by pomogła.
Wpaść pod autobus.
Ale ty zabrałeś ją do domu.
Chwyciłeś te szczypce.
Pójdę już.
Widzę się z twoim ojcem.
Źle cię traktował.
A ty tylko pragnąłeś jego miłości.
Jego akceptacji.
Ale to nadal żadna wymówka.
Freddie nie żyje.
Zostaliśmy tylko my.
Pamiętasz umowę i jej warunki.
Wiem o tym.
„Razem przyszliście na świat i razem go opuścicie.
To warunek umowy”. Tak powiedziała.
Jest tylko jedno wyjście.
Ty też to wiesz.
Kocham cię.
Bardziej niż kogokolwiek.
Znów musisz być bohaterem.
Moim bratem.
Bądź naszym bohaterem.
To Ligodon, tabletki po 80 miligramów.
Pamiętaj, że nie możesz tego przerwać.
Musisz wziąć je naraz.
Jeśli przestaniesz, czeka cię ból.
Jeśli zrobisz to szybko, nie poczujesz.
Ciśnienie ci spadnie i po prostu zaśniesz.
Nie ma innego sposobu?
Nie ma.
Sprawdziłam wszystkie możliwe scenariusze.
Zaufaj mi. Zawsze mi ufałeś.
To jedyny sposób.
Dalej. Dasz radę.
Tak robi legenda.
Tak robi król.
Ocalisz nas wszystkich.
Jesteś legendą.
Jesteś królem.
Ocalisz nas wszystkich.
Tak łatwo się nie wywiniesz.
Witaj, przystojniaku.
ZAGŁADA DOMU USHERÓW
NA PODSTAWIE DZIEŁ EDGARA ALLANA POE
Napisy: Konrad Szabowicz