TURQUÍA FRONTEIRA CON SIRIA
Hai que rematar o control ás 14:00. Polo demais, bo traballo.
Ben, xefe.
Non, a ver. Escóitenme.
Dilles que tanto me ten de quen son,
que as saquen da estrada.
Acougue, sarxento. Non causemos un incidente internacional.
A ver, cabaleiro do bigote, vaia cara a esa dirección.
Cabaleiro do parche, vaia cara a outra.
Resolvámolo amigablemente. Que decidan as cabras.
- Non metas a zoca. - Si, señor.
Bobby!
Todo ben?
- Ten os papeis caducados. - A ver.
- Boas. - Moi boas.
- Caducaron fai tres días. - Pero caducaron.
Dilles que esta vez poden pasar.
- Pero que os renoven xa. - Si, señor.
- Freddie. - Xefe.
- Todo en orde? - Todo ben.
- Vou eu. - Non.
- Xa me encargo eu. Queda aquí. - Si.
Boas tardes. Baixe a ventá.
Moi boas, cabaleiro.
Boa tarde, señor.
Ahmed.
Non has traer boas novas.
A caída foi aparatosa.
- Abondaba con chamarme. - Chamámolo. Unha chea de veces.
Finalmente, o seu irmán decidiu,
como fillo máis vello, que cumpría enviarme aquí
para que lle subliñase
a gravidade da situación.
Meu pai vai morrer, Ahmed?
O estado da súa excelencia é... grave.
As miñas ordes son levalo ao aeroporto de inmediato.
Os seus superiores xa están ao tanto.
Moi ben.
Pois vamos.
Sarxento.
Que se lle ofrece, señor?
Quedas ao mando, Charlie.
Ata que eu volva.
CREADA POR GUY RITCHIE
Benvido á casa, señor.
- Botoume en falta, Sr. Lawrence? - Moito.
Ola, Freddy.
Eddie.
Edwina, Eduardo, por fin. Ven aquí.
Moi ben, pequecho.
Moi ben. Veña esa aperta. Unha aperta das boas. Así.
Alégrome de verte.
Que tal está?
- Coma o carallo. - Si?
Xa non lle hai... nada que facer.
O médico dubida que chegue a mañá.
E ti que? Como o levas?
Sinceramente, non che teño nin idea, meu. Estou coma...
E mamá?
Pois temos que estar pendentes dela.
Creo que toma as pastillas de papá.
Ten as pupilas coma putos... tapacubos.
Ostras...
- Tranquilo. Veña. - Si.
Claro, levaba unha mona que non se tiña e estaba como Deus o trouxo ao mundo.
Esquecera que estaba na Cámara Alta.
- Como raio...? - Ola, Risiñas.
- Estás ben? - Si.
Como está? Está lúcido?
De cando en vez.
Vai e vén.
Cando está lúcido, sábese ben.
Ola, mamá.
- Meu rei. Menos mal. - Vaia por Deus.
Alegrarase moito de verte, inda que non se note.
Saímos? Vamos, rula.
O primeiro duque de Halstead era duro coma o ferro.
Construíu esta casa coas súas mans.
Ata a última pedra.
Sen axuda.
- Papá... - Ripou as pedras do mosteiro vello.
Son Edward.
Por que nos viraches as costas?
Se te cres moi valente
por andar por aí xogando á guerra cos teus amiguiños, trabúcaste.
Nada de partir en anacos o predio, entendido?
Non te preocupes. Ti descansa.
E coida do teu irmán.
Non sobrevivirá sen ti.
Entendido?
Entendido, papá.
O terceiro duque, que era malo coma a tiña,
un día matou 15 franceses
antes de xantar.
Estábase a preparar para un duelo
e pegouse un tiro no pé.
Pailaroco do carallo.
Doutor? Doutor!
Eddie.
A SÚA EXCELENCIA O DUODÉCIMO DUQUE DE HALSTEAD
Que a beizón de Deus todopoderoso,
do Pai, do Fillo e do Espírito Santo,
descenda sobre vós.
Amén.
Esta propiedade leva máis de 600 anos na familia
e Freddy vaina... toda antes do Nadal.
Deberiamos facer algo, Edward.
Se foses ti a herdeira, gastarías todo en coidar osos en Berkshire.
E que? Gústanme os osos.
Non deixan pegada de carbono e existían antes ca nós.
Si, e paparíante enteira.
En fin, tanto ten.
É o primoxénito quen herda todo.
E ese é Freddy, eu son o segundo.
Igual deberiamos derrocalo xuntos.
Non che é mala idea.
Sinto moito a tardanza.
Xa chegou.
Excelencia.
As estradas estreitas do rural...
Que tal? Estás ben?
Non te me veñas abaixo.
- Non tardo nada. - Queres un té, meu ben?
Vin medio camiño detrás dun tractor.
Bárbaro, estupendo.
- Non. - Ben.
Todos listos?
Acabemos canto antes.
Pois imos alá.
"Eu, Archibald Horatio Landrover Horniman,
XII duque de Halstead, en posesión das miñas facultades,
pola presente declaro que este é o meu último testamento.
A Geoffrey Seacombe,
en recoñecemento aos seus anos de leal servizo,
légolle o usufruto vitalicio da cabana do gardián.
Á miña muller, Sabrina, pola súa lealdade nos moitos anos felices que compartimos,
quedaranlle unha pensión anual,
cuxa contía establecerá o novo duque,
e a miña querida labradora, Luna.
Á miña filla, Charlotte,
légolle a Endurance,
coa condición de que navegue nela por todo o mundo
nos próximos seis meses."
Que ben, Risiñas.
"E unha asignación de 1000 libras semanais
ata que case.
Cun home."
Mimá.
"Canto ao resto do meu patrimonio,
incluídos o meu título,
a mansión co terreo,
a ampla colección de viños,
a colección de arte,
a granxa de vacún de leite,
a quinta de Hetheringham,
así como a propiedade no sur de Francia,
légollo
ao meu fillo..."
A ver...
"...Edward Horniman."
Creo que...
Gustaríame que todos...
Perdoa. Repite iso, colega.
"Légollo ao meu fillo
Edward Horniman."
Síntocho.
Sinto que che toque isto. Ten que haber un...
Edward é el. Eu son Freddy.
Ás veces chámanme Fredward
e... confunde un chisco.
Coido que é un erro, por desgraza.
Penso que non.
Xa o pillo, estades de broma. Foi cousa...?
Foi...? Foi cousa túa? É unha broma, non?
Unha broma pesada.
É...
Son o fillo máis vello! Era todo para min!
Que...?
- Que cona é isto? - Non.
- É un erro. - Arreda!
Freddy, acouga.
- Ti non empeces. - Ten que ser un erro.
Son o fillo máis vello, non?
Así que, tecnicamente, eu herdo o título.
E non o digo porque queira herdalo.
É a lei, hostia!
Xa dende a Biblia. O Antigo Testamento, Caín e Abel.
É a vontade de Deus. O fillo máis vello queda con todo.
Hostia, é...
É o "primoxenital". Iso.
O primoxénito.
Foi o que dixen, e sábelo ben.
- Sóache o termo, non? - Por suposto.
Pero o testamento é claro.
Edward herda o patrimonio.
E o título inclúe unha condición especial
que permite pasalo ao segundo fillo.
Ai, perdón.
É que me importa un puto carallo
o que claro que sexa o testamento! Mira.
"O dereito de sucesión
do primoxénito,
primeiro fillo lexítimo varón..."
Imprimíchelo e todo, Freddy?
Cala a boquiña, lady Macbeth. Non me toques a gaita. Non.
"...a herdar todo o patrimonio dos pais."
A casa,
o título e todas as putas cousas
quédanme a min!
Por que meneas a cabeza? Es un cóctel? A min non me menees a cabeza.
- Levántase a sesión, señoría! - Freddy...
Vaian recollendo. Xa o retomaremos máis adiante.
Acabouse.
Xa podes marchar. Moitas grazas, Smithers do carallo.
Señor Burns.
Non, isto non vai quedar así. Non, ho!
Ha, ha! Moi boa!
Síntoo moito.
Non.
A semana que vén, con Freddy máis tranquilo,
vemos os detalles.
- Que mal lle sentou. - Aí o vén.
Nin de broma! Non.
Non.
Non o vou tolerar, hostia!
Dillo a Deus!
Dillo ao primeiro minis...
Díllelo aos da puta Cámara dos Comúns!
Ou dillo a quen che saia do cu!
Quero o que é lexitimamente meu
por designio divino, cago na hostia!
Estamos?
Que puñalada no corazón!
Fixéronme a cama!
Metéronme a pirola na boca!
Fodéronme coma a un can!
Ti tamén, Bruto?
Como o fixeches, xudas?
Fostes todos, conspirando coma serpes!
A súa excelencia vén alardear.
Non sabía nada. Para min tamén foi unha sorpresa.
Pero foron sorpresas distintas, non?
Por primeira vez
en 600 anos, esta familia rompeu a tradición.
Saltaches por riba do teu puto irmán maior!
Pouco fraternal, non, Edward?
Grazas, Tam-Tam. Xa me encargo eu. Agora subo.
Como cres que me deixa quedar isto, Eddie?
Como cres que me fai sentir? Como cres que me axuda
a pagar as miñas putas débedas?
Débedas, Freddy?
Que débedas?
Débedas descomunais.
Pois pinta mal.
Xa, non me digas!
Conta, Freddy.
Lembras a Pete Forbes Spencer? Estivo na miña casa.
Pelazo, piroliña, mans suorentas. Chámanlle Pete o Pegañento.
Lembro a Pete, pero non a súa pirola.
Fixo unha fortuna co ladrillo. Todo cristo quería investir.
Deille un millón e cobrei millón e medio aos tres meses. Foi a hostia!
Logo veu un rañaceos nas Maldivas.
O primeiriño. Chegar e encher. Un, dous, tres, catro millóns. Zas!
E?
Pois...
Pois que, Freddy?
Pois que a cousa se revirou.
Veu o furacán, estrelouse o avión, caeu o raio,
o torpedo mandou todo ao carallo!
Que queres que che diga? Non teño a culpa. Deus deume polo cu!
De onde sacaches catro millóns de libras, Fredward?
Pois de Tommy Dixon.
Vale.
E quen é Tommy Dixon?
Coñecino en rehabilitación.
De Liverpool, vende coca.
Quixo poñer el os cartos, quería "entrar no das Maldivas".
A ver se me aclaro.
Débeslle catro millóns de libras a un traficante de cocaína de Liverpool?
Non.
Débolle a unha... mafia de Liverpool...
Ímoste esnaquizar, Freddy.
...oito millóns.
A ver, Freddy.
De catro a oito? Explícate.
Eu que sei, Eddie. Intereses das organizacións criminais.
Tanto ten, vale?
Son gánsters. Inventan as cousas sobre a marcha!
Moi ben, meu.
Un 25 % semanal ata que saldes a débeda.
E póñenseche doentes como non lles pagues a tempo.
Se non lles pago a finais desta semana,
vanme rebandar o pistolo, hostia.
E diso mórrese. Busqueino.
Non podo darche oito millóns de libras, Freddy.
Roubáchesme o título
e mais os cartos.
E agora roubáchesme a única saída a este buraco
que Deus me cavou, collóns!
E non esquezamos
que me debes a vida.
Rescateite do estanque cando tiñas tres anos, lembras?
Non lembro, non.
O que lembro é que mo contabas sen cesar.
O caso é que che salvei a vida. Agora son eu quen afoga
e tesme que rescatar ti!
Freddy, eu non pedín isto.
O título non ten ningún valor práctico.
O negocio vai mal,
hai buracos no tellado,
o Goberno é avaricioso,
a asignación é de risa, o servizo rebélase e ti...
es un puto xonqui do carallo.
Agora ben,
como se che fixo unha putada e quedaches co cu ao aire...
verei que podo facer.
Papá,
a que andabas?
Edward Horniman. Con Ahmed Iqbal. Grazas.
Dígame, excelencia.
Preciso bastante efectivo para finais desta semana.
Canto exactamente?
Oito millóns de libras.
Miña nai!
Santa Bárbara bendita!
Seis millóns de libras.
A herdanza fíxoo un home podente,
pero non quere dicir que sexa rico.
É rico en bens e pobre en cartos.
Cóntame.
Como é que non hai grandes transaccións nas contas do meu pai no último lustro?
Seu pai e eu nunca tratamos os seus gastos persoais.
Xa vexo.
E os bonos e accións?
- Non tiña. - Que non...?
Había algún asuntiño... do que non falabamos.
Pero non podo comentarllo, evidentemente.
Un tanto críptico, Ahmed.
Venda o Gainsborough.
Pero conseguir o mellor prezo
levaría varios meses.
Produciuse un... acercamento un tanto inusitado
dun avogado de Londres.
O seu cliente está interesado en adquirir a Mansión Halstead.
Cando morre alguén, asexan os voitres.
Que impertinente.
Como se chama?
Por agora, o comprador en potencia desexa manterse no anonimato.
Pero o seu avogado afirma
que pagaría moi por riba do valor de mercado.
Podería ser unha suma significativa.
Pero cómpre termos en conta os impostos de plusvalía.
Dilles
que estaría disposto a considerar unha oferta
se é agresiva e pronto.
Desculpe por sinalar o evidente,
pero sería unha neglixencia das miñas tarefas non sinalar
que a Mansión Halstead leva xeracións na súa familia.
Dende 1550.
Pero, como dixen, preciso efectivo esta semana.
Concerta unha cita.
Entendido.
Perdoa que te moleste.
Veño presentarme.
Son Susie Glass.
Que podo facer por ti?
Teu pai e mais eu eramos socios.
Pois desconcértasme.
Meu pai non era un ás dos negocios precisamente.
Hai certos... asuntos
dos que debemos falar.
Que asuntos?
Será mellor que cho amose.
Caíame ben teu pai.
Era un cabaleiro. Algo excéntrico, coma todos os ricos.
Quedarías pampos ao saber que o herdabas todo:
a casa, o título.
Pasáronme cousas peores.
Falouche dos beneficios que daba a granxa?
Pois non.
Non serían significativos. Se non, saberíao.
Depende do que consideres significativo.
Gañaba cinco millóns de libras ao ano.
Dividendos á parte.
Como?
Cinco millóns de libras?
Os iogures e a carne non darán tanto.
Vamos.
E logo que hai aí abaixo?
Que carallo...
pasa aquí?
O mercado do cánnabis no Reino Unido xera 6000 millóns anuais.
Nós fixémonos cunha porcentaxe importante dese mercado,
pero o difícil é atopar onde plantalo.
Aí é onde entra o teu pai.
A cambio dunha xenerosa retribución,
permitíanos desenvolver a nosa actividade coa impunidade precisa.
Non hai tantos terreos de 6000 hectáreas
onde facer o que che pete sen que se saiba.
- Cal é esta, Jimmy? - Frisian duck.
Está moi de moda.
El é Jimmy.
É o noso supervisor de produto dende... Dende hai canto, Jimmy?
Tres anos, xefa. Tres anazos baixo o teu teito.
Alucino! Por fin nos coñecemos!
Ti e mais eu somos familia, meu.
Pero ti es duque e tal, non sabes?
Encantado, Jimmy.
Supoñendo que meu pai recibía
un 10 % ao ano,
que sería razoable,
este sitio ten que dar 50 millóns anuais.
Por aí, si.
E, se dis que dominades unha porcentaxe importante do mercado
e "importante" significa a metade ou máis,
entón isto é unha engrenaxe diminuta dunha máquina meirande.
Teredes ducias de sitios destes por todo o país.
Teu pai nunca se interesou polos pormenores da operación.
Eu sonche moi curioso.
Só precisas saber que temos un acordo
que, como novo propietario,
che reportará ao ano unha importante suma de cartos
a cambio de deixarnos facer o noso traballo.
O problema é que se cadra teño que vender a casa.
Prefeririamos que non.
Sinto que vos cause molestias,
pero é miña e poida que me vexa obrigado.
Enténdoo perfectamente, excelencia.
E se quero revisar os termos?
Se o de vender a propiedade vai en serio,
para nós suporía... un problema.
- Legalmente, non podedes facer nada. - Xa.
Non podemos facer nada legal.
Percibo unha ameaza nesa frase?
En absoluto.
É moito que asimilar, compréndoo.
Normalmente, nestas situacións, hai temas tratados de antemán.
E normalmente, o herdeiro, un miñaxoia loubán de colexio para ricos,
colle os cartos e mira cara a outro lado sen dar chío.
Non o diría con esas palabras.
Pero si.
Xa falaremos cando o proceses. Lévote á casa?
Non, grazas. Xa vou a pé.
Excelencia.
Que hai, Geoff.
Atopeina xunta o lago. Íalla levar á duquesa.
Oe, Geoff,
quero falar contigo, se tes tempo.
Pois adoito tomar un té... sobre esta hora.
Perfecto.
Canto hai que traballas aquí?
Uns 20 anos ou así?
Xa perdo a conta.
Pero seu irmán e vostede inda levaban bermudas.
Sei que sempre lle fuches leal ao meu pai.
Deume unha oportunidade nun intre duro.
Non tiña por que, pero fíxoo. Iso é o que conta.
Tamén sei que aquí non se move nada sen que ti o saibas.
Pódese dicir así.
Así que supoño que estás ao tanto do que pasa.
Tamén se pode dicir así.
- Leite e un terrón? - Graciñas.
Vexo que xa coñeceu a señorita Glass.
Así que supoño...
que tamén está ao tanto.
En que grao estás involucrado?
Involúcrome en non involucrarme.
Seis mil hectáreas dan choio abondo.
Sobre todo se rescatas cada animal ferido que ves.
Isto parece un zoo.
Xa. A Charlie pillouno un coche.
Sarah-Jane bateu cunha fiestra.
E esta amiguiña ten unha pata rota.
É un raposo?
Si.
O teu traballo non é matalos?
Quería preguntarme algo concreto?
Si.
Meu pai estaba conforme co statu quo, pero...
non sei se a min me convence.
Iso pode ser un problema.
Esta xente non anda con bromas.
Cres que debería coller os cartos e calar a boca?
A seu pai non lle foi mal así.
E eles acomodáronse.
O tema é que me xurdiu un contratempo.
E, por varias razóns,
vounos precisar.
Axudaranlle, abofé.
Pero non sairá gratis.
- Que sabes deles? - Son cabróns perigosos.
Á fin e ao cabo, son empresarios.
Se lles deixa facer cartos, pode conversar con eles.
Teña moito tino.
Parecen civilizados, pero non se deixe enganar pola aparencia.
Ola, Ahmed, son Edward Horniman.
Decidín retirar a casa do mercado.
- Grazas, Bradley. - Señor.
Ah! Bos días, Risiñas.
Edwina.
Un té?
Non teño tempo, que marcha o tren.
Vas percorrer o mundo así?
Vesme pinta de ir percorrer o mundo? Non.
Mamá convenceume de que remate o curso.
Sorprendente sensatez.
Mellor que se preocupe por Freddy.
Non te preocupes por Freddy.
Xa me ocupo eu del.
Queres axuda coas maletas?
Anda. Es un cabaleiro?
Bradley.
Si, excelencia.
Sorte, Risiñas.
Excelencia.
Veña, Bradley, apura.
Ei, Jacky! Ven.
É o duque.
- Boas. - Preciso oito millóns de libras, axiña.
Oito millóns non son pouca cousa.
O meu irmán débellos a un cártel de Liverpool.
- Sabes o nome do tipo? - Tommy Dixon.
Sei quen é.
- Que cantidade son intereses? - A metade.
Que burrada.
Non lle especificaron o tipo de interese do préstamo.
E, obviamente, as miñas opcións vense limitadas
canto a xuntar os cartos necesarios,
dado o noso acordo comercial.
A ver que podo facer. Canto podes xuntar ti?
Non estou seguro. Estouno estudando.
Se dás conseguido catro,
intento amañar o dos outros catro.
Falamos.
Que opinas, irmanciño?
Coñezo a Tommy Dixon e o seu irmán, o Evanxeo.
Dous narcos de Liverpool que mexan auga bendita.
Perigosos?
Home, si, pero tampouco tanto.
Hante escoitar cando saiban quen é o noso pai.
Onde os atopo?
Na lonxa. As xardas son a súa tapadeira.
Vamos, Jacky!
Tira. Volve alí.
Elmo, aí che vou!
Mira de non mancarte.
Chámome Stevens.
Son o asistente dun particular interesado en adquirir a Mansión Halstead.
Saiba que o meu cliente se desgustou
ao saber que ordenou retirar a casa do mercado
antes de poder propoñerlle unha oferta... máis atractiva.
Con todo,
o meu cliente pregunta
se aceptaría ter un encontro cara a cara.
E quen é o seu cliente?
Pois, se me quere acompañar,
poderá coñecelo arredor... das 11.
Desculpe, a situación cambiou.
Xa non está á venda. Señor Lawrence.
O meu cliente comprende
que isto lle supón un trastorno considerable.
Por iso quere facerlle unha oferta.
250 000 libras esterlinas.
Polo seu tempo.
Non reembolsables, por suposto.
Acompáñame, excelencia?
Que boa pinta ten o rodaballo!
De 2,5 kg. Non está mal para ser salvaxe.
A ver, guapiña, vés mirar ou mercar?
Ningunha das dúas. Veño verte.
Son Susie Glass.
A elocuente e elegante filla de Bobby Glass?
Respecto a Bobby.
Todos respectan a Bobby.
Podemos falar? É sobre Freddy Horniman.
Un 25 % semanal, meu. Ata que saldes a débeda.
Vamos arriba.
Disque a teu pai lle caeu unha boa pena.
Canto lle queda?
Leva catro anos de dez.
Uf!
Só escoito marabillas da vosa operación.
A min o tema da herba nunca me chamou.
Moito traballo para pouco beneficio. Pero vós dominádelo.
Sempre evitamos meternos na fariña.
Non nos facemos competencia.
O que non acabo de entender
é que conexión tes co relambido ese.
Teño intereses comerciais
que poden perigar por mor da súa débeda.
E veño ver se o podemos amañar dalgún xeito.
Oito millóns é moita pasta.
E o 100 % dunha merda é unha merda.
Mira, sabes que non che vai dar os oito,
así que sexamos realistas.
Que dis se che consigo os catro orixinais,
en efectivo, esta semana?
Non podo perdoar catro millóns de intereses.
E se os consideramos un investimento na túa operación?
Non, diso nada. Non busco investidores.
Pero a ver se podemos arranxalo doutro xeito.
Cando tería os catro millóns?
Pódelos ter o venres.
Xunto cun millonciño en white widow super cheese.
Moi ben.
Cunha condición.
Que se desculpe.
E que admita que é un conas.
Entendido.
E quero gravalo para a posteridade.
Hai un vídeo que quero que arremede.
De acordo.
Pero haiche moitos tipos de vídeos.
Non é unha cochada.
Entón,
consígoche os catro,
a super cheese
e mais o vídeo,
cunha desculpa...
e todos contentos?
Abofé que si.
Con todo iso, contentos coma cucos!
Grazas, Jeffrey.
Señor, o duque de Halstead, Edward Horniman.
Bo día.
Un pracer, excelencia.
Stanley Johnston. Con "t".
Estarase a preguntar
por que estou tan interesado en mercar a propiedade da súa familia.
Pois si.
Grazas, Stevens.
O certo é que é un exemplo
do modelo de filosofía arquitectónica de William Kent,
que sabía algo de todo.
E moito de pouco.
Coñece a súa filosofía, entón?
Non dicía algo de reconciliar
o salvaxe co refinado?
Unha nobre obsesión que comparto con el.
Uns sobreviven na xungla e outros existen no zoo.
Poucos identifican a importancia
da paradoxal reconciliación de ámbolos dous sitios.
Cómpre ser un individuo especial,
que comprenda o arteiro e agresivo que hai que ser
para adquirir unha propiedade como a súa.
A súa casa é testemuña da síntese desta cultura.
Refinamento
con agresión.
O primeiro duque tamén entendía este principio.
Por iso quero ofrecerlle unha suma obscena
pola súa propiedade.
O discurso de venda é persuasor.
Pero, tal e como o describe,
corre o risco de volverma vender.
A ver, xogamos ou falamos?
Gústalle o viño?
O valor de algo deriva do que alguén está disposto a pagar.
Se eu digo que vale esa cantidade,
é que a vale.
Para min, vaia.
A cifra impresiona.
Agradézolle o que fixo para presentarme a oferta.
Pero cambiei de parecer. A casa non está á venda.
Grazas.
Agardo que non lle pareza mal
o xeito en que me gusta servir o viño.
Rompe coa tradición.
Gústame decantar e limpar o líquido,
limpar a botella de sedimentos
e verter o viño de novo
para gozar del no seu fogar orixinal.
Falando de fogares,
estou disposto a ofrecerlle unha cantidade meirande.
Permítame entregarlle as chaves
que o liberarán do legado que herdou.
Se cadra sorpréndese,
pero eu comprendo
que o seu suposto privilexio é, paradoxalmente, beizón e maldición.
Agradezo a súa comprensión.
Pero todo ten o seu momento e este non é o axeitado.
Stevens, por favor.
Señor J.
Grazas.
Non hai de que.
Que bo.
Un Romanée-Conti do 2002.
Gústalle o DRC?
Eu sonlle máis de bordeos.
Pero meu pai toleaba polos de Borgoña.
Coleccionaba DRC.
Probou o do 82?
Seica só quedan seis caixas del no mundo.
Oito, para ser exactos.
Dúas tenas a Coroa.
Unha tena o arquiduque de Moldavia.
E o resto... estanlle na nosa adega.
E tamén dúas caixas do do 45.
Pódeme a tentación!
Xa que non me vende a casa, véndame os viños, por favor.
Prométolle que serei moi xeneroso.
E os viños?
Poderían alcanzar os tres millóns,
pero tamén levaría o seu tempo.
Custaríame moito desfacerme deles.
- Excelencia. - Sr. Stevens.
Vámonos.
- Dos viños do meu pai. - En efectivo. Xusto o que precisamos.
Con iso e mais os cartos da caixa forte,
saldariamos a débeda.
Se deches convencido o señor Dixon.
Ten un par de condicións.
Confórmase cos catro se os cobra mañá en efectivo.
De oito a catro. Impresionante.
Considérao un xesto de boa vontade da miña parte.
Todo ben?
Pois non.
Eddie...
Edwina, ti escóitame, vale?
Gañou dúas veces o mundial de pesos pesados.
Canto apostaches?
Home, pois todo!
É unha aposta segura. Ata coñecín o adestrador.
Dime como se chama o corretor de apostas.
Nisto non hai corretores de apostas. É exclusivo e extraoficial.
É superVIP.
Como se aposta se non hai corretor, Freddy?
- Por un amigo dun amigo. - "Un amigo dun amigo"? De quen?
De Pete. Apostou cinco millóns
- e propúxomo. - A cona! Pete o Pegañento?
Ti non escarmentas, non?
Quere compensarme, Eddie.
Mira, este tipo vai gañar seguro.
É Joey Bang*Bang.
Dille a Pete que te trabucaches,
que o sentes, e trae a puta pasta!
Déixote. Teño que meter o móbil nunha bolsa. Mira se é exclusivo.
- Freddy, atende! Freddy! - Veña. Quérote. Aburiño.
Noite de combate, home dos móbiles! Pinta ben!
Hai que ir ao combate.
Coñezo un tipo.
- Que hai, Suze. - Jacky.
Excelencia.
Jack.
- Tedes a pasta? - Si, toma.
Eran 200 000 £, non?
Non vos prometo nada.
Falarei co tipiño da porta, a ver que di.
Quietiños aquí.
Tes un irmán espelido. Quen mo dera a min.
Non é tan espelido sempre.
Que é o que o perde?
- O nabo. - Que fai con el?
O típico. Pero sen parar.
A ver, conseguinvos dúas entradas.
Pero lembrade que este combate é totalmente clandestino.
Nada sae de aquí.
Son dous campións mundiais
e non queren perder o ranking.
E, Suze, non a armedes, que xogo a reputación.
- Vale. - Pasádeo ben.
Veña, vamos recuperar os cartos.
Non adoita xuntarse toda esta xente.
Os desa mesa veñen das Vegas.
O Xitano ten fans ao outro lado do charco.
O reclamo é Joey Bang*Bang. Están os estadounidenses...
os albaneses, os chineses...
os rusos, sentados tranquilamente cos ucraínos.
E logo están os nómades.
Dálle duro!
Non hai coma un pouco de sangue para unir a xente.
Haberá en apostas entre 50 e 100 millóns de libras.
Xa. E parte delas son miñas.
Psicoloxía, meu!
Edwina, como cona pasaches?
- A pasta. - Cal?
A de Freddy, que é miña.
Non podo facer nada. Xa empezaron.
Eddie, téñoo todo controlado.
Freddy, contigo falo despois.
Vai buscar a quen fixo a aposta e tráeme os cartos.
Reláxate, ho! Bang*Bang non vai perder.
Estalle dando unha tunda. Estragas a festa.
Que é noite de combate!
Xa falaremos. Quero atender.
Escóitame, Peter.
Sen te decatares,
acábaste de meter nun mundo que non coñeces.
Hai alguén que conta con eses cartos e que non aceptará non cobralos.
Vaites, iso soa a ameaza. Non é problema meu, senón teu.
Vai ser o teu puto problema!
O teu irmán apostou por Bang*Bang. Se gaña, dobrará os cartos.
Se perde, os cartos deixarán de ser seus
e non lle hai nada que facer.
Reláxateme.
Susie Glass quere verte.
Isto non rematou.
O que te digas. Vai tomar polo cu, anda.
Graciñas, Roger.
- Que tal foi? - Peor do que me gustaría.
Pois senta, toma algo
e ve o combate. Xa se nos ocorrerá algo.
Ti podes, Bang*Bang. Xa o tes, meu!
Que? Que pasa?
É unha estafa.
Como que unha estafa?
Nunca aposta os cartos.
Aprovéitase dos señoritos.
Rise dos de clase alta.
Logo rodéase de matóns de pacotilla
que o protexen
e os ricachóns collen medo e achantan.
Non apostaches os cartos.
Que acusación tan grave, excelencia.
As regras do xogo son moi sinxelas:
xogar e perder, pagar e calar.
Ti que dis, John?
Que che vai ser mellor volver á túa casiña de campo
a rañarlla ao teu spaniel.
A min non me toques.
Ten tino, relambido.
Sabemos onde vives e podémoste ir visitar.
Fas o ridículo, capitán.
Xa non estás no exército e non hai quen te defenda.
Non!
Que fai no chan? Que o levanten!
Non! Cago no carallo! Non!
Progresa a cousa?
Non.
Temos que liscar. Xa.
E se falo eu con el?
Cando as cousas se soseguen.
Sóache o nome de Stanley Johnston?
Non. Por que?
É o tipo ao que lle vendín o viño. Ten moito interese en mercar a propiedade.
E dáme a alma, polos cartos que me ofreceu,
que se cadra está ao tanto da operación.
Como era o nome?
Stanley Johnston.
Con "t".
Ti que lle dixeches?
Que non estaba á venda.
Ben feito. Resposta correcta.
Mira isto.
Que é?
A letra da canción que vai cantar Freddy cando devolva os cartos.
E ten que bailar. Coma un polo.
Coma un polo?
Coma un polo.
E por que ten que bailar así?
Porque Tommy Dixon, como é normal, esixe unha desculpa.
Imos aló.
"Son un señorito panoco e metín o zoco, ía, ía, oh.
Cagueina porque son un pailaroco, ía, ía, oh.
Panoco por aquí, panoco por alá."
Cantos anos ten Tommy Dixon?
Tampouco pide tanto.
Contámolos? O tipo di que está todo.
Non fai falta.
Seguro? Non nos leva nada.
Non. Veña, vamos.
Vale. Creo que quere desculparse.
Anda! Queres que se desculpe?
Non o sei. Quero?
Claro que si. Para pasar páxina.
Manta!
Marchando un Pete o Pegañento.
Quero pedirche desculpas
de todo corazón.
Que riquiño, non é, Eddie?
Devolvinche os cartos e pedinche perdón.
Estamos en paz?
Non che sei.
Estamos en paz, Edward?
Si.
Estamos en paz.
Dixeches que ías falar con el.
E falamos.
Acouga. Fixémoslle un favor.
Disciplinamos o can, non o home.
Iso que quere dicir?
O home leva dentro un can que non dá controlado.
Temos que controlarllo nós.
Sabes cal é o desafío básico do ser humano?
Non.
Pero, atando cabos, será que ten máis de can ca de home?
De can sen adestrar.
E nós dedicámonos a adestrar cans.
Prato!
Cago na cona!
Fallei dez seguidos.
Será un problema de peso. Van moi rápido!
Desta vez, non imos disparar ao obxectivo.
Disparamos a un metro del.
É o que estou facendo, Geoffrey.
Pois, desta vez,
disparamos antes.
Prato.
Mallado!
Asasino nato, excelencia.
Moi ben.
Ah, Edwina.
Por favor, Sr. Lawrence.
- Wham Tam. - Edwina.
Como che foi con Pete?
Recuperei os cartos.
Que? Como?
Non os apostara.
Como que non os apostara?
Pois que non os apostou.
Será fillo de...!
Pero Dixon accedeu a cobrarnos só catro millóns, así que dámosllos mañá.
Arre carallo! Es un artista! Como o conseguiches?
De oito millóns a catro... Carafio.
Por catro, cómolle a pirola.
Está ben sabelo, Freddy.
Pero hai unha pequena...
condición.
Como que unha pequena condición?
Desmonta a escopeta.
Tes que dicir que es un conas.
Teño que...
Vale. Pois son un conas.
Ala! Facilísimo, sen problema.
Ben.
Total, todos me toman por un conas, non? El, Pete...
Papá, está claro, ou non me deixaría sen nada.
Ti tamén cres que son un conas?
Ultimamente, un pouco, si.
Xa, moi ben.
Pero non o es sempre.
Non me toques os...
Geoff, cres que son un conas?
Graciñas, Geoff.
Wham Tam, ti que? Son un conas?
Sódelo todos os homes.
A rañala. Algo máis?
Si.
Quere que fagas un baile e cantes a desculpa. Así.
Vai vestido de polo.
Si. Iso tamén.
Vale.
Son un polo.
"Cocorocó", síntoo moito. Ala. Que máis?
Quere gravar a actuación.
Non.
Non, ho. Nin de puta broma.
A ver, hai dous minutos íaslle comer a pirola.
Xa, pero en privado, Eddie.
Vaino gravar.
Que non o vai gravar, hostia!
Si que o vai gravar.
Pedíchesme axuda, e estouche axudando.
Non porque me rescataches dun estanque de neno,
senón porque es o meu irmán e os irmáns axúdanse.
En consecuencia, farás o que che mande... de agora en diante.
E se tes que bailar coma un polo,
bailas coma un polo.
Non coma un stripper nin coma un oso nin coma unha puta bailarina de ballet.
Bailas coma un polo.
Queda claro?
Xa levaches todo. Leva tamén a dignidade que me queda.
Queda claro, Freddy?
Si, excelencia.
Carallo coa choza.
Thomas. Díxenche que pola porta de atrás.
É a entrada dos comerciantes, e ti es comerciante.
Un comerciante que deixa oito millóns en catro.
Iso dáme dereito a entrar por diante.
Vamos, logo.
Oe, mingurrias, non esquezas o disfrace.
- Boa tarde, señor Dixon. - Boas.
Grazas por vir ata aquí. Sei que é un home ocupado.
Foi unha viaxe moi agradable.
A paisaxe é preciosa.
Iso é para min, non?
Como acordamos. Quérelos contar?
Non, diso encárgase Jethro.
Oe, Jezza, ao choio, meu.
Eh! Mingurrias!
Pódese poñer nesa mesa?
Si, claro. Senta.
Ten TOC o coitado do Jethro.
Cústalle arrincar, pero logo non hai quen o pare.
En fin. Empezamos ou que?
Si. Mira, Tommy, o tema do polo...
A ver... Disfrázome de mil amores
e non me importa bailar para demostrarche
canto sinto todo este asunto.
Pero... xa tes os cartos, vas botar as risas
e vasme humillar. A máis non poder.
Non hai por que gravalo, non?
Por iso aceptei cobrar catro millóns en vez de oito.
Non estás entendendo nada.
A túa participación na película farache gañar catro millóns.
É un millón por minuto.
Vas ser o actor mellor pagado do mundo.
Deberías pegar chimpos de alegría.
Escoita, colega,
isto pódeme perseguir toda a vida.
Non me toques.
Non son o teu colega.
Non confundas os nosos roles.
Hoxe ti traballas para min.
Eu dirixo e ti actúas.
E quero ter o que paguei, hostia.
Veña, Freddy, que só é unha canción. Dálle.
Disfrace. Espectáculo.
Dálle.
Preciso un intre para...
prepararme.
Queres o lobo no galiñeiro?
Ía, ía, oh.
Polo...
Es un polo, meu.
Es un puto... Es de Liverpool, meu.
A ver! Acabemos con esta trangallada.
Onde me poño? Non sacas a cámara?
A cousa non che vai así.
Ti vas bailar
e eu xulgarei
se a túa actuación é digna de ser gravada.
Sabes por que vas de polo?
Non che sei. Para humillarme diante de todo o puto mundo?
Por algo non te mandei disfrazarte de aguia.
As aguias non bailan.
Planan. No aire.
Pero o polo está no fondo da cadea alimenticia.
Ti es un polo, va que si?
Tiveron que saldar unha débeda por ti.
Pero pódeste arrepentir.
A meu irmán gústalle o arrepentimento.
E unha porcentaxe da débeda é para el.
Di que este baile é unha parábola.
Polo tanto,
non podes finxir que es un polo.
Tes que ser un polo de verdade.
Entendes?
O antídoto está no veleno.
Veña, a ver ese polo.
Vou.
- Dálle. Bule. - Que xa vou!
Non. Que carallo fas?
Que puta merda de polo é ese?
Arrea! Veña! Sé un puto polo!
Señorito...
Camiña coma un puto polo!
Fai o cacarexo.
Vaia puta merda!
Move o pescozo.
- Sé un polo! - Xa son un puto polo!
Quero que sexas un polo.
Quero que o sintas.
Quero que te transformes nun polo.
Que non quede en ti o mínimo vestixio de humanidade.
Só quero ver... unha ave.
Dálle.
A vela.
Que fas? Os polos non andan así. Veña, ho!
- Peteira! Pon un ovo, cona! - Xa peteiro!
- Xa peteiro. - Sube ao sofá e voa.
Son un conas!
- Sé un polo! - Non podo voar, Tommy, hostia!
Sé un polo, carallo! Ven aquí!
Veña!
Mira que chea de millo!
Ven peteirar o millo. Veña.
Hai un verme.
Come o verme, polo de merda!
Ven aquí! Come este verme de aquí.
Mira o verme!
Peteira o gran! Veña, dálle!
Peteira o gran, cona!
Xa o estou peteirando, hostia! Xa o peteiro!
Susie, hai que parar isto.
Non te metas.
Ven comer o verme, cona! Come o verme, hostia!
Come o verme, polo merdento!
Tommy! Xa vale!
Cala, hostia!
Non interfiras!
Ou volvemos aos oito millóns!
Grávao xa para acabar con isto dunha vez!
Primeiro ten que meterse no papel.
Ten que converterse nun polo!
Veña!
Vamos! Sé un polo, carallo!
Non...
Teño que ir ao baño.
Pois vai, hostia!
Bule!
Oe, Tommy.
Quen é o polo agora?
- Freddy! - Quieto, hostia!
Ía, ía, oh.
Pegueille un tiro na testa porque era un conas.
Ía, ía, oh.
Pum, pum por aquí. Pum, pum por alá.
Morto por aquí, morto por alá. Os miolos do tipo espallados.
Pegueille un tiro na testa a un home.
Ía, ía, oh!
Subtítulos: Marina do Albardeiro