TURCJA, GRANICA SYRYJSKA
Musisz skończyć kordon przed 14.00. W sumie – świetna robota.
Dobra, szefie.
Posłuchaj mnie. Powiedz im, że nie obchodzi mnie, czyje to kozy.
Mają je zabrać z drogi.
Spokojnie, sierżancie.
Unikajmy międzynarodowych spięć.
Pan z wąsami uda się w tę stronę.
Pan z przepaską na oku w przeciwną.
Rozwiążmy to polubownie. Niech kozy zdecydują.
- Nie schrzań tego. - Tak jest.
Bobby!
Wszystko gra?
- Ma nieaktualne papiery. - Pokaż.
Dzień dobry.
- Tylko o trzy dni. - Ale jednak.
Powiedz, że wyjątkowo mogą przejechać. Przed powrotem mają to załatwić.
Tak jest.
- Freddie. - Szefie.
- Wszystko gra? - Tak.
- Zajmę się tym. - Nie. Zostań tutaj.
Tak jest.
Proszę opuścić szybę.
Witam pana.
Dzień dobry.
Ahmed.
Zakładam, że to nic dobrego.
To był fatalny upadek.
- Mogliście zadzwonić. - Dzwoniliśmy. Wielokrotnie.
Finalnie pański brat uznał,
jako najstarszy syn,
że koniecznie muszę tu przybyć,
aby uświadomić panu
powagę sytuacji.
Czy mój ojciec umrze?
Stan księcia jest poważny.
Mam polecenie zawieźć pana prosto na lotnisko.
Z przełożonymi wszystko uzgodniono.
Dobrze.
Chodźmy.
Sierżancie!
Możemy jakoś pomóc?
Przejmujesz dowodzenie.
Do mojego powrotu.
DŻENTELMENI
Witamy w domu.
- Stęsknił się pan, panie Lawrence? - Bardzo.
ODCINEK 1 WYRAFINOWANA AGRESJA
Cześć, Freddy.
Eddie.
Edwina, Edouardo, dotarłeś. Chodź.
Brawo, kochany.
Uściskajmy się. Dawaj. Mocno.
Dobrze cię widzieć.
Co z nim?
Do dupy.
Wkrótce wyzionie ducha.
Lekarz mówi, że najpóźniej jutro rano.
A ty? Jak się trzymasz?
Szczerze mówiąc, nie mam pojęcia. Jestem... Wiesz.
A mama?
Musimy mieć ją na oku.
Myślę, że podbierała ojcu leki.
Oczy ma jak kołpaki.
Jasne.
Zachowajmy spokój.
Naturalnie wtedy
był zalany w trupa i golutki jak święty turecki.
Zapomniał, że jest w parlamencie.
- Jak ten drań... - Cześć, Chuckles.
- Trzymasz się? - Tak.
Jest przytomny?
Czasami.
Odpływa i wraca.
A gdy wraca, to daje odczuć, że jest.
Cześć, mamo.
- Kochanie, dzięki Bogu. - Boże.
Ucieszy się, nawet jeśli tego nie okaże.
Wyjdziemy? Chodźcie.
Pierwszy książę Halstead był twardy niczym żelazo.
Sam zbudował to miejsce.
Każdy kamień.
W pojedynkę.
- Tato... - Kradł kamień ze starego klasztoru.
To ja, Edward.
Czemu się od nas odwróciłeś?
Myślisz, że jesteś odważny, bo uciekłeś zgrywać twardzieli z kumplami?
Otóż nie.
Majątek ma nie zostać podzielony. Czy to jasne?
Nie martw się tym. Odpoczywaj.
I opiekuj się bratem.
Nie przeżyje bez ciebie.
Rozumiesz?
Rozumiem, tato.
Trzeci książę, stary drań,
zabił 15 Francuzów
przed lunchem.
Szykował się do pojedynku.
Odstrzelił sobie stopę.
Durny piździelec.
Doktorze!
Eddie.
DWUNASTY KSIĄŻĘ HALSTEAD
W imię Ojca, Syna i Ducha Świętego.
Niech Bóg zawsze będzie z tobą.
Amen.
Posiadłość jest w rodzinie od ponad 600 lat,
a Freddy przećpa wszystko do Gwiazdki.
Powinniśmy coś z tym zrobić.
Ty byś wydała całą forsę na dzikie niedźwiedzie w Berkshire.
To co? Lubię niedźwiedzie.
Nie zostawiają śladu węglowego, a były tu przed nami.
Tak, i cię zeżrą.
To i tak nieistotne.
Cały majątek przechodzi na pierworodnego syna.
Freddy ma spadek, a ja zadek.
Może powinniśmy razem go obalić.
Jest to jakiś pomysł.
Przepraszam za spóźnienie.
Przyszedł.
Księżno.
Te wąskie wiejskie drogi...
Dobrze się czujesz?
Tak, trzymam się.
- Jeszcze chwila. - Herbaty, skarbie?
Pół drogi wlokłem się za traktorem.
Wystrzałowo.
- Nie. - Dobrze.
Wszyscy gotowi?
Miejmy to za sobą.
Zacznę zatem.
„Ja, Archibald Horatio Landrover Horniman,
dwunasty książę Halstead,
będąc zdrowym na umyśle,
niniejszym oświadczam, że to moja ostatnia wola i testament.
Geoffreyowi Seacombe’owi, w podzięce za wieloletnią wierną służbę,
pozostawiam dożywotnią dzierżawę domku dozorcy.
Mojej żonie,
za jej lojalność i wierność w ciągu naszych wielu szczęśliwych lat,
pozostawiam roczny zasiłek,
który nowy książę wyznaczy według swojego uznania,
i moją ukochaną labradorzycę Lunę.
Mojej córce Charlotte
zostawiam jacht Endurance,
pod warunkiem że opłynie na nim świat
w ciągu najbliższych sześciu miesięcy”.
Brawo, Chuckles.
„Oraz fundusz powierniczy na kwotę 1000 funtów tygodniowo
aż do jej ślubu.
Z mężczyzną”.
Rany.
„Jeśli chodzi o resztę majątku,
w tym mój tytuł,
dom i posiadłość,
zasobną piwniczkę z winami,
kolekcję dzieł sztuki,
farmę jogurtową i mleczarnię,
wioskę Hetheringham,
jak również nieruchomość na południu Francji,
niniejszym pozostawiam
swojemu synowi...”
Dobra...
„...Edwardowi Hornimanowi”.
Więc... pomyślałem, że wszyscy...
Mógłbyś powtórzyć?
„Pozostawiam swojemu synowi
Edwardowi Hornimanowi”.
Przepraszam.
Już ci się to przytrafiało. Musiała zajść...
On jest Edward, ja Freddy.
Czasem mówią na mnie Fredward i się to trochę miesza.
Wydaje mi się, że zaszła pomyłka.
Nie sądzę.
Rozumiem, robicie sobie żarty. Czy to...
Ty to ukartowałaś? To żart, prawda?
Chory żart.
To...
Jestem najstarszym synem! Wszystko miało przejść na mnie!
Co jest, kurwa?
- To pomyłka. - Puść mnie.
Uspokój się.
- Ty też nie zaczynaj. - To jakaś pomyłka.
Jestem pierworodnym synem, tak?
To oznacza, że tytuł przechodzi na mnie.
Nie dlatego, że ja tak chcę.
Takie jest, kurwa, prawo.
Już w Starym Testamencie byli Kain i Abel.
Taka jest wola Boga. Pierworodny dostaje wszystko.
To pierdolone...
primogenitalia.
Primogenitura.
Tak powiedziałem. Dobrze wiesz.
- Słyszałeś o tym, prawda? - Naturalnie.
Ale testament mówi jasno.
Majątek przechodzi na Edwarda,
a tytuł zawiera specjalną klauzulę,
która pozwala przekazać go drugiemu synowi.
Bardzo przepraszam.
Głęboko w dupie mam,
co jasno mówi testament.
Słuchaj.
„Prawo do sukcesji przypada
pierworodnemu, ślubnemu dziecku płci męskiej...”
Wydrukowałeś to sobie?
Ciebie też nie chcę słuchać, Lady Makbet. Absolutnie nie.
„...które dziedziczy cały majątek rodziców”.
Dom,
tytuł, kurwa, wszystko
przechodzi na mnie!
Czemu kręcisz głową? Jesteś śrubokrętem?
Nie kręć mi tu głową.
- Spotkanie odroczone. - Freddy...
Kończymy na dzisiaj. Później do tego wrócimy.
Koniec.
Możesz iść do domu. Wielkie dzięki, panie Smithers.
Panie Burns.
Nie, to nie może być prawda.
Dobry żart!
Przepraszam.
Nie.
Spotkajmy się w przyszłym tygodniu. Freddy się uspokoi, omówimy szczegóły.
- Źle to przyjął. - Wraca. Super.
Absolutnie nie.
Nie.
Nie pozwolę na to!
Idź z tym do Boga!
Omów to z premierem!
Opowiedz o tym w jebanej Izbie Gmin!
Albo wetknij to sobie w dupę!
Chcę tego, co mi się prawnie należy
z racji mojego pierdolonego pochodzenia,
tak?
Wbito mi nóż w serce!
Zostałem zgruzowany!
Wydymany w gębę!
Zerżnięty na podłodze!
Ty też, Brutusie?
Jak to zrobiłeś, Judaszu?
Uknuliście spisek, podstępne żmije!
Książę przybył się chełpić.
Nie miałem pojęcia. Też jestem zaskoczony.
Ale to nieco inna niespodzianka.
Pierwszy raz
od 600 lat
ta rodzina zerwała z tradycją.
Wepchnąłeś się przed starszego brata!
Nie tak postępują bracia.
Dzięki, Wham Tam. Ja to załatwię. Niedługo przyjdę.
Jak ja teraz wyglądam, Eddie?
Jak myślisz, jak się czuję? Jak mi to pomoże
spłacić cholerne długi?
Długi?
Jakie długi?
Wielkie długi.
Brzmi groźnie.
Co ty nie powiesz!
Jakieś szczegóły?
Pamiętasz Pete’a Forbesa Spencera? Był ze mną w Eton.
Bujny fryz, mały fiut, spocone dłonie. Nazywali go Lepki Pete.
Pamiętam Pete’a, ale nie jego fiuta.
Umiał inwestować. Ludzie ustawiali się w kolejkach.
Dałem mu milion, po trzech miesiącach dostałem półtora. Obłęd!
Następny projekt: wieżowiec na Malediwach.
Kto pierwszy, ten lepszy.
Jeden, dwa, trzy, cztery miliony!
I?
I potem...
Co potem?
Wszystko się wysypało.
Huragan. Kraksa samolotu. Uderzył piorun.
Torpeda zrobiła wielkie bum.
Co mam powiedzieć? To nie była moja wina. Bóg mnie wydymał!
Skąd wytrzasnąłeś cztery miliony, Fredward?
Od Tommy’ego Dixona.
Rozumiem.
A kim jest Tommy Dixon?
To mój znajomy z odwyku.
Diler koki z Liverpoolu.
Chciał, żebym był przykrywką. Chciał „wejść na Malediwy”.
Podsumowując,
wisisz liverpoolskiemu dilerowi kokainy cztery miliony funtów?
Nie.
Wiszę liverpoolskiej rodzinie mafijnej...
Idziemy po ciebie, Freddy.
...osiem milionów funtów.
Zaczekaj.
Cztery, osiem... Jak to możliwe?
Nie wiem. Pożyczka na bandycki procent?
Co za różnica?
To gangsterzy. Wszystko zmyślają na poczekaniu!
Dobra, stary.
Co tydzień 25%. Aż spłacisz dług.
I robią się niemili, gdy nie płacisz w terminie.
Jeśli nie zdobędę forsy do końca tygodnia, odetną mi kutasa.
Co prowadzi do zgonu. Sprawdzałem.
Nie dam ci ośmiu milionów funtów.
Ukradłeś mi tytuł.
Ukradłeś pieniądze.
Odebrałeś mi sposób, by wydostać się z dziury,
którą Bóg mi wykopał!
I nie zapominajmy!
Zawdzięczasz mi życie.
Miałeś trzy lata. Wyciągnąłem cię ze stawu, pamiętasz?
Tego nie pamiętam.
Ale pamiętam, że co rusz mi o tym opowiadałeś.
Uratowałem ci życie.
Teraz to ja leżę twarzą w wodzie,
a ty musisz mnie wyciągnąć.
Freddy, nie prosiłem o to.
Tytuł nie ma żadnego praktycznego znaczenia.
Interes upada.
W dachu są dziury.
Rząd jest chciwy.
Koszty rosną. Służba się buntuje.
A ty
jesteś pizdowatym ćpunem.
Ale
ponieważ zostałeś pominięty i świecisz gołym tyłkiem,
sprawdzę, co da się zrobić.
Tato,
co ty kombinowałeś?
Edward Horniman do Ahmeda Iqbala.
W czym mogę pomóc, książę?
Muszę zdobyć większą sumę do końca tygodnia.
Ile dokładnie?
Osiem milionów funtów.
Boże drogi.
Jezu Chryste.
Sześć milionów funtów.
Dzięki spadkowi jest pan majętny,
ale to nie znaczy, że bogaty.
Kapitału jest sporo, gotówki mało.
Powiedz,
czemu w ostatnich pięciu latach na kontach ojca nie ma dużych transakcji?
Nigdy nie omawialiśmy wydatków pańskiego ojca.
Tak.
A obligacje, akcje i udziały?
Nie ma.
Pewnych kwestii nie poruszaliśmy,
ale, naturalnie, nie mogłem tego komentować.
To dość enigmatyczne.
Można sprzedać Gainsborougha. Ale żeby osiągnąć najwyższą cenę,
trzeba czekać parę miesięcy.
W dość nietypowy sposób skontaktował się ze mną
pewien prawnik z Londynu.
Jego klient wyraził zainteresowanie kupnem rezydencji Halstead.
Gdy ktoś umiera, zaczynają krążyć sępy.
Bezczelne, prawda?
Kto to?
Na razie potencjalny nabywca pragnie zachować anonimowość.
Lecz jego prawnik oznajmił,
że jest gotów dać znacznie więcej, niż wynosi cena rynkowa.
Może to być znacząca suma.
Ale trzeba wziąć pod uwagę spadek i zysk kapitałowy.
Przekaż im,
że byłbym gotów rozważyć ofertę, ale tylko wysoką i szybką.
Proszę wybaczyć tę oczywistość,
ale czuję się w obowiązku zauważyć,
że rezydencja jest w rękach pańskiej rodziny od pokoleń.
Od 1550 roku.
Ale potrzebuję pieniędzy do końca tygodnia.
Umów spotkanie.
Rozumiem.
Przepraszam, że przeszkadzam. Chciałam się przedstawić.
Susie Glass.
W czym mogę pani pomóc?
Robiłam interesy z pańskim ojcem.
Proszę wybaczyć,
ale ojciec nie był znany ze smykałki do interesów.
Są pewne kwestie,
które musimy omówić.
Jakie kwestie?
Łatwiej będzie, jak pokażę.
Lubiłam pańskiego ojca. Prawdziwy dżentelmen.
Ekscentryk, ale u was to normalne.
Taki spadek musiał być szokiem.
Dom. Tytuł.
Zdarzały mi się gorsze rzeczy.
Wspominał o dochodach z tej farmy?
Nie.
Nie mogły być znaczne. Wiedziałbym o nich.
Zależy, co uważać za „znaczne”.
Zarabiał pięć milionów rocznie.
Plus udział w zyskach.
Słucham?
Pięć milionów funtów?
Zapewne nie na jogurtach i burgerach.
Proszę za mną.
Co tam się odbywa?
O co tu, kurwa,
chodzi?
Brytyjski rynek konopi jest wart ponad sześć miliardów rocznie.
Zdołaliśmy przejąć pokaźną część tego rynku.
Trudno jednak o przestrzeń na rozwój. Z pomocą przyszedł pański ojciec.
W zamian za hojne wynagrodzenie
zezwolił nam bezkarnie prowadzić naszą działalność.
Nie ma wielu tak dużych posiadłości,
gdzie można dyskretnie robić, co dusza zapragnie.
- Jak ta się nazywa? - Fryzyjska kaczka.
Chodliwy towar.
To Jimmy.
Jest kierownikiem produkcji... Ile to już lat?
Trzy, szefowo. Tyle mieszkam pod twoją chatą.
Nie wierzę, że w końcu się spotykamy!
Jesteśmy jak rodzinka.
Tylko że ty jesteś księciem, co nie?
Miło cię w końcu poznać.
Zakładając, że ojciec dostawał...
dziesięć procent, co byłoby uczciwe,
wyciągacie ponad 50 milionów rocznie.
Mniej więcej.
Skoro, jak pani mówi, przejęliście pokaźną część rynku,
a „pokaźny” oznacza połowę lub więcej,
to musi być tylko drobny trybik znacznie większej maszyny.
Musicie mieć dziesiątki takich miejsc w kraju.
Pańskiego ojca nigdy nie zajmowała struktura naszej organizacji.
Ja jestem ciekawski.
Musi pan tylko wiedzieć, że wiąże nas umowa
i jako nowy właściciel
co roku otrzyma pan pokaźną sumę pieniędzy
za umożliwienie nam prowadzenia działalności.
Kłopot w tym, że chyba wystawię dom na sprzedaż.
Wolimy niczego nie zmieniać.
Przykro mi stawiać panią w niezręcznej sytuacji,
ale to mój dom i mogę nie mieć wyjścia.
Doskonale rozumiem, książę.
A gdybym chciał renegocjować?
Sprzedaż posiadłości oznaczałaby dla nas pewne komplikacje.
- W świetle prawa jesteście bezradni. - Racja.
W świetle prawa.
Czy wyczuwam groźbę?
Skądże.
Rozumiem, że sporo na pana spadło.
Zwykle w takich sytuacjach
rozmowy są prowadzone wcześniej.
I zwykle uległy, leniwy spadkobierca po szkole prywatnej
bierze pieniądze i podkula ogon jak grzeczny chłopiec.
Inaczej bym to ujęła.
Ale tak.
Proszę to sobie przetrawić. Podrzucić pana do domu?
Nie, dziękuję. Przejdę się.
Książę.
Witaj, Geoff.
Znalazłem Lunę nad jeziorem. Prowadzę ją do jaśnie pani.
Słuchaj, Geoff,
masz chwilę na rozmowę?
Zazwyczaj piję herbatę o tej porze.
Doskonale.
Kiedy podjąłeś tu pracę?
Z 20 lat temu?
Nie mam głowy do dat.
Ale pan i brat wciąż chodziliście w szortach.
Wiem, że zawsze byłeś lojalny wobec ojca.
Dał mi szansę, gdy byłem w tarapatach.
Nie musiał, ale dał. I to się liczy.
Wiem też, że nic się tu nie dzieje bez twojej wiedzy.
To prawda.
Orientujesz się zatem, co tu się odbywa.
Można tak powiedzieć.
Mleko, cukier?
Dziękuję.
Widzę, że pan poznał panią Glass.
Przypuszczam więc, że pan również wie, co się tu odbywa.
Jaka jest twoja rola?
W moim interesie leży brak zainteresowania.
Mam dość pracy na tych 6000 hektarów.
Zwłaszcza że przygarniasz wszystkie ranne zwierzęta.
Masz tu całe zoo.
Charliego potrącił samochód.
Sarah-Jane wleciała przez okno.
Ta koleżanka ma złamaną łapę.
Czy to lis?
Tak.
Nie powinieneś wybijać lisów?
Chciał mnie książę o coś spytać?
Tak.
Ojciec był zadowolony z tego układu.
Mnie on nie do końca pasuje.
To może być problematyczne.
To poważni ludzie.
Czyli mam wziąć forsę i trzymać gębę na kłódkę?
Pańskiemu ojcu to pasowało.
Zadomowili się tu.
Rzecz w tym, że wpadłem w kłopoty.
I z różnych powodów potrzebuję ich pomocy.
Pomogą na pewno.
Ale nie za darmo.
- Co o nich wiesz? - To groźne skurczybyki.
Ale i biznesmeni.
Jeśli będą mieć w tym interes, usiądą do rozmów.
Proszę uważać.
Choć wyglądają na ludzi z ogładą, niech pana nie zwiodą pozory.
Cześć, Ahmed. Edward Horniman.
Wycofuję ofertę sprzedaży domu.
- Dziękuję, Bradley. - Książę.
Dzień dobry, Chuckles.
Edwina.
Herbaty?
Nie, śpieszę się na pociąg.
Ruszasz dookoła świata?
Wyglądam, jakbym ruszała w podróż po świecie?
Mama namówiła mnie, żebym wróciła na studia.
Zaskakująco rozsądne.
Powinna się martwić o Freddy’ego.
O niego się nie martw.
Ja się nim zajmę.
Pomóc ci z bagażem?
Ty? Dżentelmen?
Bradley.
Oczywiście, książę.
Powodzenia, Chuckles.
Książę.
Ruchy, Bradley.
Jacky! Chodź tu.
Książę dzwoni.
- Witam. - Muszę zdobyć osiem milionów funtów.
Spora sumka.
Mój brat zadłużył się u dilera z Liverpoolu.
- Jak się nazywa? - Tommy Dixon.
Znam go.
- Ile z tych ośmiu to odsetki? - Połowa.
Grubo.
Przy udzielaniu pożyczki nie podano zasad oprocentowania.
Mam ograniczone możliwości
zebrania wymaganej kwoty
ze względu na naszą umowę.
Zobaczę, co da się zrobić. Ile jesteście w stanie zebrać?
Nie wiem. Pracuję nad tym.
Zorganizujcie cztery. Ja postaram się załatwić resztę.
Oddzwonię.
Co myślisz, bracie?
Znam Tommy’ego Dixona. I jego brata, Wielebnego.
Para dilerów, którzy mają Boga po swojej stronie.
Trzeba się bać?
Tak, ale nie za bardzo.
Zmięknie, jak się dowie, kim jest nasz tata.
Gdzie go znajdę?
Na targu rybnym. Oficjalnie robi w makrelach.
Dawaj, Jacky!
Dalej. Do roboty.
Elmo,
nadchodzę.
Nie zrób sobie krzywdy.
Nazywam się Stevens.
Jestem asystentem osoby zainteresowanej kupnem rezydencji Halstead.
Mój klient był odrobinę zawiedziony,
słysząc, że polecił pan prawnikom wycofać się z negocjacji,
nim miał szansę złożyć bardziej atrakcyjną ofertę.
Niemniej jednak
mój klient pyta,
czy zgodzi się pan na bezpośrednie spotkanie.
Kim jest pański klient?
Jeśli zechce pan udać się ze mną, możemy być u niego przed... jedenastą.
Moja sytuacja się zmieniła. Już nie sprzedaję.
Panie Lawrence.
Mój klient rozumie,
że stanowi to dla pana znaczącą niedogodność.
Chciałby zatem złożyć ofertę.
To 250 000 funtów brytyjskich.
Za pańską fatygę.
Bezzwrotnych, rzecz jasna.
Możemy ruszać, książę?
Apetyczny turbot.
Dwa i pół kilo. Nieźle jak na dziką rybę.
Tak, słonko. Patrzysz tylko czy kupujesz?
Przyszłam do ciebie.
Nazywam się Susie Glass.
Wygadana i modna córka Bobby’ego Glassa?
Szanuję Bobby’ego.
Każdy szanuje Bobby’ego.
Porozmawiamy chwilę? O Freddym Hornimanie.
Co tydzień 25%.
Aż spłacisz dług.
Chodźmy na górę.
Podobno twój tata mocno się przeziębił.
Ile mu zostało?
Cztery lata z dziesięciu.
Słyszałem dużo dobrego o twoim przedsięwzięciu.
Sądziłem, że gra w zielone to za dużo kłopotów.
Gabaryt spory, a zysk mały. Ale wy to ogarnęliście.
My zawsze stroniliśmy od proszku.
Nie jesteśmy konkurencją.
Nie rozumiem,
co cię łączy z tą jaśniepańską pizdą.
Mam interes,
który może być zagrożony przez jego mały dług.
Chciałam sprawdzić, czy dałoby się to jakoś rozwiązać.
Osiem baniek to kupa kasy.
Ale 100% z zera to zero.
Oboje wiemy, że nie dostaniesz całej kwoty.
Bądźmy realistami.
Co byś powiedział na cztery miliony
gotówką do końca tygodnia?
Nie mogę umorzyć czterech milionów odsetek.
A jeśli to potraktujemy jako inwestycję w twoje przedsięwzięcie?
To nie wypali. Nie szukam inwestorów.
Ale i tak chciałabym rozwiązać tę kwestię. Jakoś.
Kiedy dostanę te cztery bańki?
Do odbioru w piątek.
Na osłodę dorzucę białą wdówkę za okrągły milion.
Zgoda.
Pod jednym warunkiem.
Musi przeprosić.
I przyznać, że jest fiutem.
Jasne.
I chcę mieć to nagrane dla potomnych.
Dam mu jeden filmik na wzór.
Dobra.
Ale są filmiki i filmiki.
To nic nieprzyzwoitego.
A zatem
jeśli dam ci tę czwórkę,
gandzię
i nagranie
z przeprosinami,
będzie dobrze?
O tak.
Jak mi dasz to wszystko, będzie cacy.
Dziękuję, Jeffrey.
Książę Halstead, Edward Horniman.
Dzień dobry.
Miło mi, książę.
Stanley Johnston. Przez „t”.
Zapewne chce pan wiedzieć, czemu tak mi zależy
na kupnie pańskiej rodzinnej posiadłości.
Owszem.
Dziękuję, Stevens.
Otóż jest to doskonały przykład
architektonicznej filozofii Williama Kenta, człowieka wielu profesji.
I mistrza kilku.
Jest pan obeznany z jego filozofią?
Czy nie chodziło o pogodzenie
dzikości z wyrafinowaniem?
Szlachetna obsesja, którą obaj mamy.
Ludzie albo walczą o życie w dżungli, albo wegetują w zoo.
Niewielu dostrzega wagę
paradoksalnego pogodzenia tych dwóch pierwiastków.
Mało jest osób,
które rozumieją, jak sprytnym i agresywnym trzeba być,
aby zdobyć posiadłość taką jak pańska.
Pański dom jest świadectwem syntezy tej kultury.
Wyrafinowania
z agresją.
Pierwszy książę rozumiał tę zasadę. Tak jak ja.
Dlatego zaproponuję nieprzyzwoitą kwotę za pańską wiejską posiadłość.
Świetna prezentacja marketingowa.
Taką przemową ryzykuje pan, że mi sprzeda dom z powrotem.
Będziemy grali czy rozmawiali?
Pije pan wino?
Wartość bierze się z tego, ile ktoś jest gotów za coś zapłacić.
Jeśli mówię, że rezydencja jest tyle warta,
tyle jest warta, przynajmniej dla mnie.
Spora suma.
Doceniam starania, żeby mi ją przedstawić.
Ale zmieniłem zdanie. Majątek nie jest na sprzedaż.
Dziękuję.
Mam nadzieję, iż nie odpycha pana sposób, w jaki prezentuję wino.
Łamię tradycję.
Lubię przelewać i oczyszczać płyn.
Oczyścić butelkę z osadu.
I przelać wino z powrotem,
by można je spożyć z pierwotnego naczynia.
Ale wróćmy do sprawy.
Jestem gotów zaproponować jeszcze wyższą kwotę.
Podsuwam panu instrument,
który uwolni pana od odziedziczonej spuścizny.
Może to pana zaskoczy,
ale doceniam
paradoksalne błogosławieństwo i przekleństwo pańskiego przywileju.
Doceniam, że pan docenia.
Ale ważna jest odpowiednia pora. Taka jeszcze nie nadeszła.
Stevens, proszę.
Panie J.
Dziękuję.
Z przyjemnością.
Pycha.
Romanée-Conti 2002.
Jest pan miłośnikiem DRC?
Wolę Bordeaux.
Ale mój ojciec uwielbiał Burgundię.
Kolekcjonował DRC.
Próbował pan rocznika ’82?
Podobno zostało tylko sześć skrzynek na całym świecie.
Właściwie to osiem.
Dwie należą do Korony.
Jedna do arcyksięcia Mołdawii.
A pozostałe są w naszej piwniczce.
Jak i dwie skrzynki rocznika ’45.
Pokusa jest zbyt duża.
Skoro nie mogę kupić domu, proszę sprzedać mi choć wino.
Przyrzekam, że będę hojny.
A co z kolekcją win?
Można za nią dostać trzy miliony,
ale to też potrwa.
Trudno mi będzie się z nimi rozstać.
- Książę. - Panie Stevens.
Ruszajmy.
- Kolekcja win mojego ojca. - W banknotach. Tego potrzebujemy.
To plus pieniądze w sejfie
powinno pokryć dług brata.
O ile rozmowa z Dixonem się udała.
Zgłosił parę zastrzeżeń.
Ale zgodził się na cztery, tyle że gotówką i jutro.
Z ośmiu na cztery. Imponujące.
Niech to będzie gest dobrej woli. Ode mnie.
Wszystko gra?
Nie bardzo.
Eddie.
Edwina, posłuchaj mnie.
To dwukrotny mistrz świata wagi ciężkiej.
Ile postawiłeś?
Wszystko.
To pewniak. Poznałem jego trenera.
Jak się nazywa bukmacher, u którego obstawiłeś?
W takich walkach nie ma buków. To ekskluzywna impreza, nieoficjalna.
Dla V-V-VIP-ów.
Jak obstawiłeś, skoro nie ma bukmachera?
- Przez znajomego znajomego. - Co to za znajomy?
Pete. Ma kumpla, który postawił pięć baniek. A ja z nim.
Chryste. Lepki Pete?
Niczego się nie nauczyłeś?
Chce wszystko naprawić.
Ten gość na bank wygra.
To Joey Bang*Bang.
Powiedz Pete’owi, że to był błąd.
Przeproś i odbierz moją kasę.
Kończę. Wkładają komórki do worków z kevlaru. Tak tu ekskluzywnie.
- Freddy, posłuchaj! - Kończę. Kocham cię. Pa.
Czas na walkę, telefoniarzu. Mam dobre przeczucie.
Musimy znaleźć tę walkę.
Znam kogoś.
- Hej, Suze. - Jacky.
Książę.
Jack.
- Kasa jest? - Tak. Masz.
- Dwieście? - Tak.
Niczego nie obiecuję.
Pogadam z gościem na bramce.
Nie ruszajcie się.
Wygląda na obrotnego. To musi być przydatne.
Nie zawsze jest tak pomocny.
Co mu przeszkadza?
- Jego fiut. - Co z nim robi?
Zwykłe rzeczy. Tyle że często.
Udało mi się skołować wam bilety.
Ale pamiętajcie, że to walka nieoficjalna.
Wyniki nie mogą wyciec,
bo obaj są mistrzami świata.
Nie chcą spaść w rankingu.
Suze, bez awantur. Ręczę za was swoim nazwiskiem.
- Dobra. - Miłej zabawy.
Idziemy odzyskać pieniądze.
Rzadko urządzają takie spotkania.
Tamten stolik przyleciał z Vegas.
Gypsy Kida lubią za Atlantykiem.
Gwiazdą jest Joey Bang*Bang. Są Amerykanie.
Są Albańczycy.
Chińczycy.
Rosjanie siedzący beztrosko obok Ukraińców.
I społeczność wędrowców.
Dawaj go!
Nic tak nie jednoczy jak plama krwi na ringu.
Będzie tu dziś krążyć od 50 do 100 milionów funtów.
Tak. W tym kilka moich.
Mocna głowa.
Edwina? Jak tu wlazłeś?
- Kasa. - Jaka?
Freddy’ego. Czyli moja.
Za późno. Walka się zaczęła.
Eddie, nad wszystkim panuję.
Freddy, tobą się zajmę później.
Znajdź tego, kto obstawił, i odzyskaj moją kasę.
Wyluzuj. Nie ma mowy, żeby Bang*Bang przegrał.
On go zniszczy.
Psujesz zabawę.
Jest walka!
Pogadamy później? Oglądam.
Posłuchaj, Peter.
Nieświadomie wdepnąłeś w świat, którego nie znasz.
Na te pieniądze czeka ktoś, kto nie toleruje zwłoki.
Zabrzmiało jak groźba. To nie mój problem, tylko twój.
- To będzie twój problem. - Twój brat postawił na Joeya Bang*Banga.
Zgarnie 200%, jeśli Joey wygra. Jeśli przegra, kasa przepadnie.
Nic na to nie poradzę.
Spokojnie.
Susie Glass chce cię widzieć.
To nie koniec.
Jak wolisz. A teraz spieprzaj.
Dziękuję, Roger.
- Jak poszło? - Nie tak, jak bym chciał.
Usiądź, napij się, popatrz na walkę.
Coś wymyślimy.
Masz go, Bang*Bang. Masz go, mały.
Co jest?
To przekręt.
Jak to?
Nie ma żadnych zakładów.
On żeruje na arystokratach.
Goli uprzywilejowanych.
Potem chowa się za plastikowymi gangsterami,
z którymi się buja,
a państwo z wyższych sfer boją się poskarżyć.
W ogóle nie obstawiłeś.
To poważny zarzut, książę.
Zasady hazardu są bardzo proste.
Gdy przegrywasz, płacisz.
Jak ty to widzisz, John?
Powinieneś spierdalać do domku na wsi i obciągnąć swojemu spanielowi.
Zabieraj łapy.
Uważaj, księciuniu.
Wiemy, gdzie mieszkasz. I czasem pukamy do drzwi.
Błaźnisz się, kapitanie.
Już nie jesteś w wojsku. Nikt nie przyjdzie z odsieczą.
Nie!
Dlaczego on leży? Niech ktoś go podniesie!
Nie! Spierdalać. Nie!
Jakieś postępy?
Nie.
Musimy wyjść. Natychmiast.
Mogę z nim pomówić?
Gdy wszystko się uspokoi.
Kojarzysz Stanleya Johnstona?
Nie, a co?
To jemu sprzedałem wino.
Jest bardzo zainteresowany kupnem posiadłości.
Suma, jaką proponował, wskazuje,
że może wiedzieć o waszym przedsięwzięciu.
Jak się nazywa?
Stanley Johnston.
Przez „t”.
Co mu powiedziałeś?
Że nie jest na sprzedaż.
Brawo. To prawidłowa odpowiedź.
Spójrz na to.
Co to?
Tekst piosenki,
którą Freddy ma zaśpiewać, oddając kasę.
I musi zatańczyć. Jak kurczak.
Jak kurczak?
Jak kurczak.
Czemu ma tańczyć jak kurczak?
Bo Tommy Dixon, co zrozumiałe, oczekuje przeprosin.
Zabawy czas.
„Jestem wytworną cipą, co dała dupy, ija, ija, o.
Dałem dupy, bo jestem cepem, ija, ija, o.
Cipa, cip tu, cipa, cip tam”.
Ile lat ma Tommy Dixon?
To niewielka cena.
Przeliczyć? Gostek mówił, że jest całość.
Nie trzeba.
Na pewno? To zajmie tylko chwilę.
Nie, chodźmy.
Dobra. On chyba chciałby przeprosić.
Chcesz przeprosin?
Nie wiem. Chcę?
Tak. Trzeba domknąć tę historię.
Kocyk!
Oto Lepki Pete.
Chciałem przeprosić.
Z całego serca.
To miłe, prawda, Eddie?
Oddałem pieniądze i przeprosiłem.
Między nami gra?
Nie wiem.
Gra, Edwardzie?
Tak.
Gra.
Mówiłaś, że z nim porozmawiacie.
Rozmawialiśmy.
Spokojnie. Wyświadczyliśmy mu przysługę. Karcimy psa, nie człowieka.
Co to niby znaczy?
Ten człowiek ma w sobie psa, nad którym nie panuje.
My go w tym wyręczyliśmy.
Znasz podstawową ułomność ludzkiej natury?
Nie.
Ale domyślam się, że jest w niej za dużo psa, za mało człowieka.
Za dużo niewytresowanego psa.
A my zajmujemy się tresurą psów.
Rzuć!
Do kurwy nędzy! Chybiłem dziesięć razy z rzędu.
Są źle wyważone. Lecą za szybko.
Tym razem nie strzelamy do celu.
Strzelamy metr przed nim.
Właśnie tak robię, Geoffrey.
Tym razem próbujemy nie trafić z przodu.
Rzuć.
W drobny mak!
Urodzony zabójca.
Brawo.
Edwina.
Poproszę, panie Lawrence.
- Wham Tam. - Edwina.
Jak poszło z Pete’em?
Odzyskałem pieniądze.
Co? Jak?
Nie postawił ich.
Jak to?
Tak, że ich nie postawił.
Pierdolony...
Pan Dixon zgodził się na cztery miliony, więc jesteśmy gotowi na jutro.
Rany koguta, dobra robota. Jak to załatwiłeś?
Cztery miliony z ośmiu. Chryste. Za cztery bańki bym mu obciągnął.
Dobrze wiedzieć.
Postawił jednak
drobny warunek.
Niby jaki warunek?
Złam broń, proszę.
Powiesz, że jesteś fiutem.
Mam powiedzieć...
Dobra. Jestem fiutem.
Łatwizna. Nie ma problemu.
Dobrze.
I tak wszyscy mnie mają za fiuta. On. Pete.
Tata też tak myślał i dlatego mnie wydziedziczył.
A ty? Masz mnie za fiuta?
Zachowywałeś się jak fiut.
No tak.
- Ale nie jesteś nim zawsze. - Zajebiście.
Geoff, masz mnie za fiuta?
Dzięki, Geoff.
Wham Tam, jestem fiutem?
Każdy facet to fiut.
Nieważne. Coś jeszcze?
Tak.
Chce, żebyś zatańczył i wyśpiewał przeprosiny. Tak jak tu.
Jest przebrany za kurczaka.
Ty też będziesz.
Dobra.
Jestem kurczakiem.
Ko, ko, ko, tak mi przykro. Co jeszcze?
Chce sfilmować twój występ.
Nie.
Nie ma, kurwa, mowy.
Dwie minuty temu byłeś gotowy obciągnąć mu fiuta.
Na osobności, Eddie.
On to nakręci.
Niczego, kurwa, nie nakręci.
Owszem, nakręci.
Poprosiłeś mnie o pomoc, więc pomagam.
Nie dlatego, że kiedyś wyłowiłeś mnie ze stawu,
ale dlatego, że jesteś moim bratem i tak postępują bracia.
W związku z tym od teraz zrobisz wszystko, co ci każę.
Jeśli każę tańczyć jak kurczak, zatańczysz jak kurczak.
Nie zatańczysz jak striptizerka, niedźwiedź czy jebana balerina.
Zatańczysz jak kurczak.
Jasne?
Zabrałeś mi wszystko inne. Pora na resztki mojej godności.
Czy to jest jasne, Freddy?
Tak, książę.
Spora chata.
Thomas. Powiedziałam: tylne drzwi.
Wejście dla służby. Tamtędy wchodzą domokrążcy.
Obniżyłem dług z ośmiu do czterech.
Chyba mogę wejść przez frontowe drzwi.
Chodźcie.
Młody, o kostiumie nie zapomnij.
- Dzień dobry, panie Dixon. - Dobry.
Dziękujemy, że się pan fatygował mimo natłoku zajęć.
To była miła przejażdżka.
Piękne okolice.
To dla mnie?
Zgodnie z obietnicą. Liczymy?
Jethro się tym zajmie.
Jezza, do roboty.
Ej! Młody!
Może się zainstalować na tym biurku?
Oczywiście. Siadaj.
Jethro ma nerwicę natręctw.
Wolno się rozkręca. Ale jak ruszy, nie zatrzymasz go.
Dobra. Zaczniemy więc?
Posłuchaj, Tommy, jeśli chodzi o tego kurczaka.
Chętnie włożę kostium.
Chętnie zatańczę, żeby ci pokazać,
że szczerze przepraszam za tę całą sprawę.
Dostaniesz pieniądze, będziesz się dobrze bawić,
a ja posypię głowę popiołem. Całą głowę.
Nie musisz tego filmować.
Po to zgodziłem się wziąć cztery zamiast ośmiu.
Spójrz na to z innej strony.
Za udział w tym nagraniu zarobisz cztery miliony funtów.
Milion funciaków za minutę.
Żaden aktor na świecie tyle nie wyciąga.
Powinieneś świętować, nie negocjować.
Słuchaj, kolego, to może się za mną ciągnąć do końca życia.
Zabieraj łapy.
Nie jestem twoim kolegą.
Nie myl naszych ról.
Dziś pracujesz dla mnie.
Ja reżyseruję, ty występujesz.
Chcę, żeby to było warte tej kasy.
Chodź, Freddy. To tylko piosenka. Zróbmy to.
Stroisz się i grasz.
Jazda.
Potrzebuję chwilę, żeby...
się przygotować.
Chcesz wilka w kurniku?
Kurczak.
Jesteś kurczakiem.
Jesteś liverpoolczykiem, kolego.
Dobra. Robimy to, kurwa.
Gdzie mam stanąć? Nie wyciągniesz kamery?
Nie tak to się odbędzie.
Będziesz tańczyć,
a ja ocenię,
czy twój popis jest wart utrwalenia na filmie.
- Wiesz, czemu cię przebrałem za kurczaka? - Żeby mnie upokorzyć przed światem?
Z jakiegoś powodu nie dałem ci stroju orła.
Orły nie tańczą.
Szybują. W powietrzu.
A kurczak to dno łańcucha pokarmowego.
Jesteś kurczakiem, prawda?
Inni spłacają twoje długi, bo ty nie potrafisz.
Ale możesz okazać skruchę.
Mój brat jest wielkim fanem skruchy.
A część długu należy do niego.
Dla niego ten taniec to przypowieść.
A zatem
masz nie udawać kurczaka.
Ty masz być kurczakiem.
Zrozumiałeś?
Lek jest w truciźnie.
Dawaj. Pokaż swojego kurczaka.
Dobra.
- Pokaż go. - Dobra!
Nie. Co to, kurwa, jest?
Co to za gówniany kurczak?
Pokaż mi, kurwa, kurczaka!
Wytworna cipa.
Drepcz jak kurczak!
Odgłosy!
Nie, do dupy!
Ruszaj szyją.
- Bądź kurczakiem! - Jestem!
Chcę, żebyś był kurczakiem.
Chcę, żebyś to czuł.
Chcę, żebyś się przeobraził w kurczaka.
Żeby nie pozostał w tobie ani cień człowieczeństwa.
Chcę widzieć tylko... ptaka.
No już.
Pokaż to.
Co ty wyrabiasz? Kurczak tak nie chodzi.
- Dziob! Znieś jajo! - Przecież dziobię!
Właź na kanapę i pofruń.
Jestem kogutem!
- Bądź kurczakiem! - Nie umiem latać, Tommy!
Bądź pieprzonym kurczakiem! Chodź tu!
Chodź!
Patrz! Tu jest ziarno.
Dziob ziarno. Tutaj.
Tu jest robak.
Zjedz robaka, jebany kurczaku!
Chodź tu! Tu jest robak.
Robak!
Dziob ziarno!
Dziob to pierdolone ziarno!
Dziobię! Dziobię to pierdolone ziarno!
Susie, trzeba to skończyć.
Nie mieszaj się.
Chodź tu i zjedz tego pierdolonego robaka!
Zjedz robaka, pierdolony kurczaku!
Tommy! Wystarczy!
Odpierdol się!
Nie wtrącaj się!
Bo wrócimy do ośmiu milionów!
Możemy go sfilmować i to skończyć?
Najpierw musi nabrać wprawy.
Ma się stać kurczakiem.
Ty skurwielu!
Bądź pieprzonym kurczakiem!
Nie...
Muszę iść do toalety.
Zapierdalaj.
Szybciej!
Hej, Tommy.
Kto teraz jest kurczakiem?
- Freddy! - Spierdalaj!
Strzeliłem mu w łeb, bo fiutem był
Ija, ija, o
Słychać pif-paf tu I pif-paf tam
Tutaj trup i tam trup Wszędzie wokół trupa mózg
Właśnie strzeliłem facetowi w łeb
Ija, ija, o
Napisy: Przemysław Rak