CREADA POR GUY RITCHIE
Eh! Mingurrias!
Pódese poñer nesa mesa?
Si, claro. Senta.
Tes idea do grave que é isto?
Fágome unha lixeira idea, si.
Podo axudarche co corpo.
Se queres que nos desfagamos del.
- E el? - Quen?
O do TOC que conta os cartos.
Tamén me podo encargar del.
Non o imos matar.
Tes unha idea mellor?
Catro millonciños exactos!
Nin chío.
Non direi nada.
Merecíao.
Ven aquí!
{ EPISODIO DOUS }
Jethro!
Para, hostia!
CHAMANDO A ERROL ERROR NA CHAMADA
Merda.
- Que hai, Geoff. - Que cazamos, excelencia?
Chándal azul.
Freddy, vai cara ao norte.
Eu irei ao este.
- Ti sabes por onde ir? - Sei, si.
Puta cobertura!
A cona!
Deixa de correr, Jethro!
Toma folgo, fillo.
- Abonda! - Non vou dicir nin chío.
Eu non vin nada, vale?
Non me fagas mal.
Non che faremos nada.
Ímolo arranxar.
Se matastes a Tommy, hostia!
Prométoche que non che faremos nada.
A ver.
Liquidemos isto.
Baixa a escopeta, anda.
Sen testemuñas.
A ti que carallo che pasa? Trae aquí!
Deixa o teléfono.
Que deixes o teléfono, Jethro.
Freddy, non...
Sen comunicación.
Bárbaro.
Pois agora dime
a quen chamaba.
Que veñan, Eddie.
Que veñan, carallo.
Ven.
Que cona dis?
Todos sentimos a túa dor, Johnny.
Sabemos por que estás aquí.
Abandonácheste á... xungla das sensacións físicas.
Non é polo coche.
Non é polo reloxo que levas.
Non é polos cinco gramos de perico
ou os que metas para espelir os venres á noite.
Sabes ben que ese terreo é infértil.
Por iso estás aquí.
Por iso estamos todos aquí.
Nós ofrecémosche... amor...
e fraternidade,
mentres que o mundo exterior
non che ofrece nada,
agás un cadaleito cheo de ósos consumidos.
Así que pecha os ollos
e abre o corazón
a Deus.
Ben, dedicaremos un intre a meditar.
Maxie.
Sigue ti.
Desculpa, John, pero non damos falado co Tommy.
- Non colle o teléfono. - E que?
Ía ir buscar os cartos eses e desapareceu.
Andará por aí armándoa.
Non adoita preocuparme,
pero escribiume Jethro, que estaba con el.
Que che dixo?
A mensaxe é... ambigua.
Como que "é ambigua"?
Pouco clara. Aberta a interpretación.
Sei o que significa ambigua, Errol. Que dicía a mensaxe?
Vale. Metédeo atrás. Estará nun lugar seguro ata amañar isto.
- O conxelador é grande? - Non tanto.
- O estudio ten pecho? - Si.
Pecha contras e portas. Que ninguén entre nin saia.
- Canta xente hai? - Miña nai e 20 traballadores.
Ti. Dálle o día libre ao servizo
e logo estate quietiño.
Vale. Servizo, día libre. Todo rexistrado.
Edward, contrólao.
Si. Non te preocupes.
Pois vamos.
Ti, ao coche. Xa.
Veña, senta.
Fala co servizo, con ninguén máis.
Non. Se estou ben, todo caralludo.
Pero... custa un chisco procesalo, non?
De súpeto, véxoo todo en 3D.
É que é todo en 3D.
Quero dicir que agora véxoo distinto.
Xa, Freddy, porque é distinto.
Agora es un asasino.
Queres que quede aquí mirando para el?
E podo traballar e tal? E ir ao baño?
Quero que actives o cerebro, Jimmy.
Cago na cona...
Non sei se darei, xefa. Eu sonche de instrucións precisas.
Acouga, meu ben. Só van ser un par de horas.
Vixía que non use o teléfono.
É un prisioneiro e está nun apuro.
Que non te enrede.
Vale. Caralludo, xefa.
Sen fallo.
Ti... fumas porros?
E logo? Tes?
Hai que arranxar isto sen matar a ninguén máis.
Mira, o último que queremos son máis cadáveres.
Os asasinatos non lle van ben ao negocio.
Pero debes entender a que nos enfrontamos.
Tommy Dixon era, coma quen di, un ninguén no seu mundo.
Pero o seu irmán, o Evanxeo... manda algo máis.
E está moito peor da chola.
El si que é perigoso.
E coñece xente moi poderosa.
A quen?
A Xesús. E mais a seu pai.
Grazas a eles, é un dos principais traficantes de coca da rexión.
Xesús e o seu pai.
Vaia par!
Non confiedes en príncipes
nin nos fillos dos homes, pois neles non hai salvación.
Exhalan o espírito e volven ao po.
Ese día perecen todos os seus plans!
"Eu son o camiño, a verdade e a luz,
e ninguén chega ao Pai
senón a través de min!"
Maniféstase o castigo divino.
Mellor mantente á marxe. Déixallelo aos profesionais.
Boas.
Bonjour.
Felix, estás ben?
Divinamente, grazas.
Acabo...
de erguerme da cama, a verdade.
Mira, teño un traballiño para ti. Tes tempo hoxe?
Hoxe?
Vou mirar a axenda.
Estás de sorte.
- Pero preciso un condutor. - Sen problema.
Repetídeme... a lista.
Cal.
- Ácido fluorhídrico. - E isto?
- A serra. - A serra.
- Serra de sabre. - Sabre...
- Bolsas. - Bolsas.
- Traxes NBQ. - Eh?
- Traxes NBQ. - E traxes...
Andando.
E cómprenos... fe.
Café.
Como te metiches nisto?
Polo coro da igrexa.
Vanme a música e os números.
A música é iso:
números movéndose en harmonía.
E nada, ofrecéronme choio levándolles as contas.
Non sabía que eran unha mafia con Deus ao mando.
Tommy Dixon non me tiña pinta de ser moi relixioso.
Non te confundas.
Esta filial de Xesús é máis letal ca o gas mostaza.
Están todos coma putas chotas.
Só unha cousa lles gusta máis que amar: matar.
Tommy merecíao.
Morto está ben.
Non direi nada, non abrirei a boca. Xúroo por Deus.
Polo outro Deus.
O bo.
Malia que eu te crea, Jethro,
tes que convencer a máis xente.
- Vanme matar, non? - Non necesariamente.
Upa, Felix.
Felix. Buongiorno!
Véxote ben.
Susan.
Café.
Manta, abre o maleteiro e saca a esteira, anda.
Vou.
Está frío.
A ver. A situación está controlada?
Por agora, si. A nai dorme arriba, o servizo está de día libre.
Entón... un corpo, unha testemuña, non?
Si.
Pan comido. Vixían a testemuña?
Pois comezamos co friame.
A que cona agardades? Se entrades, a sacar a roupa. Veña.
Ben, un cadáver cun traumatismo cranial.
É a arma que usaron?
A mesmiña.
É un Gainsborough?
Que marabilla!
Despois limpámolo.
O mellor vai ser cortar e soterrar.
Despezamos o corpo,
buscamos...
un lugar tranquilo e apartado,
soterrámolo ben,
glasamos con cal,
esparexemos terra e decoramos cun chisco de compost.
- Teño unha pregunta. - Dálle.
Para que despezalo en anaquiños?
Non cómpre un buraco tan grande.
Ademais, ao quedaren expostos os órganos internos, descomponse antes.
Aos vermes encántalles.
Na miña profesión,
hai que ter un enfoque holístico.
Keith, ti limpa o sangue das paredes.
Manta, mete a escopeta no maleteiro do coche
e lévaa á outra punta do predio para sacala de aquí.
Eu despezo o corpo fóra.
Encárgaste ti do asunto?
Abofé, si. Eu ofrezo o servizo completo.
Eliminación de testemuñas incluída.
A ver, tedes máis preguntas?
Non.
Pois preséntame o anfitrión, Susan.
Eddie, preséntoche a Felix.
Tenche moita experiencia neste tipo de situacións.
- Ofrécenos os seus servizos. - Eddie.
Felix. Grazas por vires tan axiña.
Faltaría máis. O tempo aprema.
Agradézoche a túa achega profesional, pero cómpre falarmos de Jethro.
Jethro é a testemuña? Si?
Pódenos ser útil para crear unha versión alternativa para o Evanxeo.
E se lle... suxiro
que Tommy e Jethro non se levaban ben?
Que rifaron mentres contaban os cartos.
Gravamos o vídeo co móbil de Tommy e metémosllo no peto.
Despois metemos o seu corpo no maleteiro.
O Evanxeo crerá que Jethro o matou e liscou cos cartos.
Perdón. Onde está Jethro mentres pasa todo isto?
Nun barco rumbo a Australia con dous millóns no peto.
E non sería máis doado mandalo a Laponia?
Estaría con Papá Noel, agocharíase cos elfos
e fabricaría xoguetes.
É bo rapaz, só tomou malas decisións.
Se puidese, non se dedicaría a isto.
Ti que dis, Felix?
Que hai que rebandarlle a puta cabeza.
Bárbaro.
Sei o que faría teu pai.
El tamén... lle rebandaría a puta cabeza.
Por sorte, está preso, así que non lla rebandaremos.
Estupendo. Unha vez aclarado iso,
vixiade a Jethro e eu falo co Evanxeo.
Limpa a casa, pero deixa o corpo.
Paréceche?
- Descúlpasnos? - Desculpo, ho.
- Vamos falar. - Con moito gusto.
Coido que non che queda claro por que estamos aquí.
Eu non creei o problema, intento axudarche con el.
Se non queres a miña axuda, dígolle a Felix que marche.
Non. Perdóame.
Non creas que non cho agradezo,
pero preciso algo de tempo para... pescudar como amañar isto.
Os cadáveres prexudican o negocio, non?
Tes 24 horas ou limpo eu esta desfeita.
Xenial.
Non quero facelo, Eddie. Non quero.
Xa non quería facelo antes.
Non vou bailar, vale? Non bailo e ao carallo!
Fixeches algo moi grave, Freddy.
Mataches un home.
E non o podes reverter, hostia!
Pero hai unha ínfima posibilidade, se fas exactamente o que che digo,
de que saias vivo desta.
Vas bailar.
Vale.
DON STANLEY JOHNSTON
Señor J.
Usades a cor serenidade de Waterman, non é? A azul, non a negra?
Por suposto.
Usade papel secante.
Vou engadir outro convidado.
Envía unha invitación ao novo duque de Halstead,
a ver se pica.
DUQUE DE
Aí ten.
Son un señorito panoco e metín o zoco.
Ía, ía, oh.
Por agora, é a mellor.
A mellor das peores.
Freddy, outra...
Ola.
Ai, meu rei...
Ola, mamá. Andamos cun asuntiño. Precisas algo?
Si. Viñeron entregarche isto.
- Moi ben. - Unha invitación dun tal señor Johnston.
Non será Johnston, con "t"?
Si, é amigo seu?
Inda non nos presentaron.
Pois logo é unha mágoa que a invitación non sexa para vostede.
Os vosos amigos queren un té? Si?
Diríallo ao servizo, pero desapareceu.
Estimaríalle ben un té.
Xa me encargo eu, señora.
Grazas, Geoff.
Vai sendo hora de que me presentes o tal Stanley Johnston.
Crin que xa non tiñamos máis que falar.
Lapsang souchong.
Unha pasta?
Graciñas, Geoffrey. Es moi amable.
Frederick, que fas disfrazado de polo?
Ai, claro. Si...
Pois mira, o tema do polo éche...
O do polo é para... Como era, Eddie?
- Unha organización benéfica. - Benéfica.
Cal?
É unha organización que denuncia
o maltrato nas granxas avícolas.
Xusto.
Estás feito un altruísta, Freddy.
Non sabía que estabas tan comprometido co benestar animal.
Muller, cadaquén fai o que pode polas súas pitiñas, non é?
Estou algo confusa, Srta. Glass,
porque... que fai vostede exactamente?
O meu marido contoume que se dedicaba a algo de... antigüidades.
Pero agora semella entregada á causa do benestar animal.
Como é o conto?
Antigüidades ou polos?
Persoalmente, carezo de interese na situación
na que viven os animais nas granxas avícolas.
Pero Deus deulle á súa excelencia un corazón máis compasivo ca o meu.
E como lle ando axudando cos temas empresariais,
bótolle unha man.
Brindo por iso.
O EVANXEO
Chamoume tres putas veces, Eddie.
Cres que quererá falar comigo?
Pois imaxino que si, Freddy.
Mira, se queremos que o trague,
fai coma quen que non pasa nada.
A ver, non é por ser mamón, en serio,
pero o tema é... que contestes ti.
Si? Chamou a Freddy.
Está Freddy? Temos que falar.
Está nunha cea. Pódolle dar o recado?
Chámome John Dixon. Con quen falo?
Con Edward, o seu irmán.
Vaites.
Que coincidencia,
porque eu chamo polo meu irmán, Tommy Dixon.
Se cadra sóache.
Si. De feito, estivo aquí pola mañá.
Anda!
Pois está ben sabelo.
É que non volveu para a casa
e ando intentando localizalo.
Marchou de aquí sobre as 11 da mañá.
Ti estabas aí?
Estaba, si.
Iso significa que es o último que o viu.
Pois síntollo moito, señor Dixon. Podemos axudar dalgún xeito?
Paréceche ben que pase por aí mañá sobre as 12 da maña?
Para esclarecer as cousas.
Se pode ser útil, por suposto.
Penso que si.
Moi ben. Cóidate. Ata mañá.
Errol,
isto cheira mal.
Mañá ao mediodía? Perfecto.
Freddy, por que veñen dous coches?
- Trae un equipo de fútbol. - Xa. Viaxan en manda.
Que non che asusten os meus homes.
Son bos rapaces, moi bos. Moi devotos.
Bo día, señor Dixon.
Esta é a vosa casa, non é?
Si.
Moi... Versace.
Impresionante.
Pero ha meter medo a factura da luz.
Perdón, que é unha factura?
Creo que coñece o meu irmán.
Abofé que Freddy e mais eu nos coñecemos.
Arrepíntete, fillo. Xesús ámate.
Coñecémonos ben.
Que ben.
Señor Lawrence.
Pasade. Ti... e todo o coro.
Sentimos o da desaparición do seu irmán.
Como lle dixen onte,
cando Freddy e mais el remataron as súas xestións,
marcharon e non volveron.
Estaba Tommy conforme co resultado das xestións?
Quieto, hostia!
Si. Freddy deulle os cartos
e Tommy agardou mentres o socio...
Era Jethro?
- Si. - Iso.
Jethro contou os cartos, para ver se estaban todos, e marcharon.
O que me preocupa é que non sabemos nada deles
dende entón.
E tamén recibimos unha mensaxe críptica de Jethro.
Errol, amósalles a mensaxe.
"Mandaron a Tommy apura."
É algo relixioso?
Penso que non.
Xa. Igual sentou enriba do móbil.
Se cadra. Pero a min dáme que quería dicirnos algo.
A pregunta é... o que?
Eddie, ocórreseche algo?
Nadiña, síntoo.
Pero si que pasou algo.
Seguro que non ten importancia, pero houbo unha pequena disputa.
A que te refires con "disputa"?
- É cando... - Errol, sei o que significa disputa.
Mentres Jethro contaba os cartos,
o seu irmán... frustrouse e dixéronse algunhas cousas.
Errol, é propio deles?
Xamais oín unha palabra máis alta ca a outra entre eles.
Cal foi a natureza do desacordo?
Tommy impacientouse porque o proceso levaba moito tempo.
Jethro non quería apurarse.
Tommy non ten o don da paciencia, certamente.
Sería por iso. Pero, o dito... igual non foi nada.
Nada.
Teño a esperanza de que simplemente se descarreirase.
Non sería a primeira vez.
Se algo lle gusta a Deus,
son os pecadores que volven ao rego.
Por certo,
algún dos presentes ten algo do que arrepentirse?
Si.
Quérelo compartir con nós, Frederick?
Si. Teño algo que confesar.
Arrebatei unha vida.
A quen mataches, rapaz?
Síntoo, Eddie.
Fun o responsable da morte de Monty. Ala!
- Do gato? - Si.
Dixéronme que aprendían a nadar se os metías na auga.
E eu fun e metino na auga.
En canto o metín,
afogou.
Freddy, pasei dúas semanas buscando o gato.
Síntoo. Hai 25 anos.
Pensei que xa non o tomaría a peito.
Algo máis?
Pois... si. Masturbei a criada que che gustaba de rapaz...
Freddy.
Que carallo fai?
Grazas por recibirnos. Sinto moito as molestias.
Non foi molestia. Oxalá apareza.
Moitas grazas.
Pero xa non creo que apareza.
Ao pasar por aí,
experimentei o sentimento estremecedor
de que a alma do meu irmán xa abandonou o seu corpo.
Vaia por Deus.
Dalgún xeito, é algo espléndido,
pero, como mostra de respecto, quero gardar un minuto de silencio.
Pode ser?
Si... Abofé que si.
- Por suposto. - Estaría moi ben.
- Vas...? - Edward, dálle a...
Queres...?
Mellor dáme...
- Ai, si. - Si.
Ai. Aperta... bastante.
Moi ben.
Ave, María. Amén.
Ala! Liscamos!
Tragaríao? Dáme a alma que si.
Eu diría que é pronto para sabelo.
Xa, claro.
Pero, se o tragou,
se saímos desta,
compensareicho.
Non falo de cartos, pero...
debereiche a vida.
Pois si, Fredwin.
Deberasma.
Número 12, no sexto andar. O pasaporte está na cómoda do cuarto.
Terceiro caixón, cos calcetíns.
Non compartes piso con ninguén, non?
Vivo só.
Vale. Vou por el.
Ola!
Vaia día! Veu unha morea de xente.
Vai vir alguén máis?
Non. Xa está ben por hoxe.
Sei que é un fastío,
que ande xente indo e vindo, pero... é temporal, prométocho.
Por que ris?
Teu pai dicía algo parecido.
Grazas, Lawrence.
Excelencia.
Pero non estaba na súa man.
Xa.
Sabíalo.
Soubéchelo sempre.
Como non mo dixeches?
Porque tes que tomar ti a decisión.
Teu pai non lle vía nada de malo.
Claro, todos nos beneficiamos dos cartos.
Pero envelenouno.
Envelenoulle a alma.
E non quero que che pase o mesmo.
Non me vai pasar.
Pero teño que resolver un asunto.
Ah, Freddy?
Si. Freddy.
Pero cando o resolva, que o farei...
vounos botar da propiedade.
En fin... Ti ten coidado.
A ver...
Como deixes a trapela aberta un nada,
a bichería acábase coando.
Non me estraña. Confundiranse. Aquí abaixo sempre é verán.
Meu, entra de todo.
Serpes, armiños...
Unha vez, entrou un paporrubio.
Pilleino coma a unha pelota.
E sabes que? Se colles o dedo índice
e o moves pola crista do paporrubio
coma un nabo entre dúas tetas,
co ritmo que ten que ser,
o paxaro entrégase a ti.
Ábrese de patas e arquea as ás.
Anda.
Si?
Jimmy, son eu.
- Si. - Dille que non está onde dixo.
Meu, disque o choio que busca non está onde debía estar.
Penso que está onde lle dixen.
- Di que está onde che dixo. - Que?
- Mirou na cómoda? - Na cómoda, meu.
- Jimmy. - Na cómoda.
Pásalle o teléfono, cona!
Meu, teño instrucións de non deixarlle teléfono ningún.
Porque pode chamar a alguén. Non era un prisioneiro?
Vólvelle preguntar onde está o pasaporte do carallo.
Que está na cómoda.
- Merda! - Agarda.
Baixo o teclado, na sala.
- Anda! Tocas o teclado? - Si.
- Toca o teclado! - Jimmy.
- Dáseme ben. - Toca ben.
- Eu tamén o tocaba! - Jimmy.
- Di que xunta o teclado. - Debaixo.
- Nun armariño. - Armario.
Non sei cal, un pequeno.
Vale, veña.
Non me fodas!
Hostias!
Boa noite.
Grazas.
Fíxate! Vestido para a batalla. Conseguiches o pasaporte?
Algunha complicación? Dá pena verte.
A que viñemos?
Imos ver por que o Tío Stan che ofrece o dobre do valor do predio.
Por que dis "imos"?
Creo que non lle interesa a casa.
O que lle interesa é o noso negocio.
El a que se dedica?
Á metanfetamina. Leva gañados miles de millóns.
E ti que es, Susan?
Unha narco con corazón?
A nós gústannos os cartos coma a todos.
Pero o seu mercado carrea moita violencia.
Nós cinguímonos ao noso terreo porque, en comparación, é pacífico.
Se el mete o fociño, será unha carnicería.
Velaquí os están.
O señor Johnston estaba algo desacougado pola súa ausencia.
Por favor.
A súa excelencia, o duque de Halstead,
acompañado da súa amiga Susie Glass.
- Benvido. - Desculpe a tardanza.
Batín cun amigo.
Encantado.
Permítanme presentarlles a princesa Rosanne.
- Ola, Rosie. - Eddie.
Rosie, Eddie, excelencia, alteza.
Pasaba os veráns na Mansión Halstead de nena.
Hai moito tempo.
Debino imaxinar.
Que pequeno é o mundo.
A princesa Rosanne é descendente directa do rei Leopoldo III.
É undécima na liña de sucesión ao trono belga.
Antes eras a duodécima. A quen perdemos?
Papá caeu do cabalo.
Non digas nada. Non che caía ben.
Tiña os seus méritos. O principal, ti.
- Sentín moito o do teu pai. - Todos o sentimos.
Coñecía o duque finado?
Si. Susie traballou co meu pai varios anos.
- En calidade de que? - Son anticuaria.
Que fortuíto.
Se cadra pode axudarnos cun debate.
A princesa e eu poñerémonos ao día
namentres abrillantan as antigüidades.
Con permiso.
Imos?
O teu irmán non levará moi ben que sexas o herdeiro.
Está sendo algo complicado.
Deuse ao po branco e á troula?
Ao primeiro, moito. Ao segundo, non tanto. Desculpe.
Ela é a señora Jones.
Ela é Susan Glass.
Un pracer.
A Sra. Jones asesórame nas adquisicións.
Que relación tes co señor Johnston?
É moi ameno.
E xeneroso.
Recentemente, adquirín un reloxo moi particular.
A Sra. Jones insiste en que faga unha copia.
A miña pregunta é se sería vostede quen de distinguilos.
Pois fixeime en que leva un Patek Philippe 1518.
Moi observadora, señorita Glass.
Non é calquera Patek Philippe 1518.
É o reloxo que levaba Winston Churchill
cando aceptou a rendición alemá en 1945.
Sabes a que se dedica?
Sexa o que sexa, débeselle dar moi ben.
Non para de mandarme jets, agasallos, iates...
Entendo.
Que lle parece, Susie? Canto vale?
Un Patek Philippe desa época adoita valer
de dous millóns e medio a tres e medio,
pero, co valor engadido
de ir posto no pulso de quen asinou o fin da guerra,
eu diría que vale de nove a dez millóns de libras.
Dez puntos.
Entenderá por que insisto na copia.
E el que gaña?
Relacionarse cunha princesa.
Xa te darías de conta de que colecciona aristócratas.
Señorita Glass, sabería dicirnos se é xenuíno ou espurio?
Se é vostede tan amable.
É auténtico.
Non lle gustará moito que o desgaste.
Que velocidade. Como o soubo?
Os falsos son mornos ao tacto.
O cristal auténtico, non, pola baixa condutividade.
Ou se cadra díxeno ao chou.
Non quero falsificacións.
No meu mundo, non me fan falta.
Verá que a reputación soluciona calquera problema de seguridade.
Se pouso este reloxo na barra,
sei que seguirá aquí cando volva.
E, nese tempo, vostede e mais eu fumaremos un puro.
Imos?
Espero que saibas onde te metes.
No que a min respecta, é un auténtico cabaleiro.
Sabes ti onde te estás metendo?
Vaia por Deus.
Estou pingando.
Ímoste limpar?
Mellor será.
- Teña. - Grazas.
Non hai de que.
Deixámonos de lerias, Srta. Glass?
Non finxamos que somos coma eles.
Eles viven nun zoo,
namentres nós vivimos na xungla.
Pois dígame por que anda a usmar na miña zona da selva.
Seu pai fixo un traballo admirable canto á rendibilidade do seu negocio.
E vostede fixo un bo traballo canto a eludir conflitos e competencia.
Pero temo que esa fórmula non pode continuar.
E iso por que?
Oxalá fosen os tempos de antes.
Van precisar un socio.
Que e? O puto oráculo?
Que cre que sabe vostede e eu non?
Ten toda a razón.
Vexo o futuro.
E, se quere que as cousas sigan igual,
algunhas van ter que cambiar.
Vaia.
Grazas pola súa candidatura.
Heina sopesar.
Non me chame. Xa o chamo eu.
Cando saia,
non esqueza o agasallo.
Que agasallo?
O reloxo.
É para vostede.
Os reloxos regálanse nas xubilacións.
Inda non me toca.
Cago en tal! Coidado.
Estate quieto.
Capitán.
Ola, Susan.
Todo en orde?
Estamos tapando un buraco.
Listo.
Que lle fixo, princesa?
Non entendo disto, pero semella un disparo.
- Que lle fixeches ti? - Será parvo...
Non cho fixeron aquí, supoño.
Non sei se quero escoitar isto.
Se cadra non.
Edward, chámame.
Collín o pasaporte,
pero... custoume un chisco máis do previsto.
Benvido á xungla. Teño que chamar a Felix?
Xa o sabe.
Como que xa o sabe?
Está no lugar dos feitos con instrucións precisas.
Empezamos?
Grazas, Felix.
Este é o plan.
Atende.
O Evanxeo chama a quen matei...
- "Matei"? - Si.
"Matei".
É o teu mundo, non o meu.
Foi en defensa propia.
Tranquiliño.
Cando o Evanxeo o busque,
atopará o corpo.
Por que?
Porque o imos deixar alí,
para que pareza que foi Jethro
cando foi coller o pasaporte.
Ao Evanxeo pareceralle lóxico
cando atope o corpo de Tommy coa escopeta
no maleteiro do coche,
no peirao da baía.
Que ironía.
Querías salvar a vida dun home e mataches outro.
Sei que é irónico, pero vasme botar unha reprimenda?
Non é unha reprimenda.
É unha observación.
Marchamos?
Vas axudar un soldado?
Ou vasme seguir rifando?
Vou ben.
Senta e quítoche os zapatos.
Toma, bebe algo.
- Arránxaste ben? - Bebendo, arránxome.
Non marchas?
Non te fagas ilusións.
Non fodo empregados.
Boas noites, asasino.
E quen me quita os zapatos?
Agardade aquí.
Chegou un aviso do localizador do seu Mercedes.
Estaba aparcado
xunto ao embarcadoiro do práctico do Támese.
Non é un coche, é un cadaleito.
Levaba isto no peto.
Proba A.
Cun vídeo da desculpa do teu irmán.
En fin... parece que tiñas razón.
...un señorito panoco, ía, ía, oh...
Aí está.
Non lle puxeches moito empeño á actuación, non?
...panoco por alá...
Home, non sei.
Esforceime moito, a verdade.
Son un señorito panoco e...
Resulta que Jethro non era de fiar.
E logo?
Porque asasinou dous homes e desapareceu cos cartos!
Atopárono?
Inda non, pero atoparémolo. Podes estar seguro.
Pero hai algo que me choca.
A arma coa que mataron a meu irmán
estaba no maleteiro, onda o corpo.
Arma branca ou de fogo?
É unha escopeta inglesa de caza das boas.
Proba B.
Polo visto, vale máis de 200 000 libras.
De onde sacou Jethro unha arma así?
A explicación é sinxela: é miña.
Nosa, vaia.
Era do noso pai.
Cando marcharon, vin que faltaba.
O armeiro queda sen pechar a miúdo
e... Jethro non estaba supervisado.
Si, supuxen que sería de aquí.
Non é precisamente a arma típica
dos narcos de primeira liña de Liverpool.
O seu hábitat é este, por iso a vin traer.
Considerei que o axeitado era devolvela ao seu fogar,
por así dicilo.
Pero, curiosamente, de camiño aquí,
sentín que comezaba a xurdir unha conexión sobrenatural
entre eu e esa...
arma xulgadora.
Mirade, se non é moito pedir,
impórtavos que quede con ela un tempo?
A nivel legal, sería algo delicado.
Si que nos complicaría a vida a nivel legal.
- Pero... - Ou lévea.
Sodes moi amables.
Pero estade seguros de que o Señor fará xustiza.
E cando a faga, devolveremos a arma.
Errol.
Temos que darlle grazas a Deus.
Amén, irmán.
Podemos volver á vida apracible dunha vez?
Falando da "vida apracible",
ti sabías de onde viñan os cartos?
Eu que sei. Dos escravos?
Teño que amosarche algo, Freddy.
Manda carallo...
Benvido á xungla.
Ese barco levarate a un mercante que vai cara a Australia.
É coma un tren con moitas paradas, así que tardarás uns meses, pero é seguro.
Oe, que querías escribir
na mensaxe que enviaches a John "o Evanxeo" Dixon?
"Mataron a Tommy. Axuda."
E o de "apura"?
Sería o texto preditivo.
E custa escribir
cando te perseguen un fato de cans cabreados.
Sorte, Jethro.
Graciñas.
Pois nada. Nunca o volveremos ver.
Non me cabe dúbida.
Oe, agradézoche a túa axuda,
pero o acordo orixinal era entre meu pai e o teu.
Vai sendo hora de que fale con el.
Podo organizalo.
Ben.
A ver, que lle podo levar?
Gústalle o churrasco.
- No cárcere? - É ao aire libre.
E ten certos... privilexios.
É unha carne fantástica.
Unhas vetas estupendas.
Mimá... Un solombo magnífico.
Magnífico.
Todo un detalle, excelencia.
Georgie, levanta a lona do tellado, anda.
Debe ter bos contactos.
Meu pai tiña vacas white park.
Non daban un peso,
pero encantáballe velas perseguir sendeiristas.
Cornos grandes, mal xenio.
Sempre lle facía un oco ao seu pai. Bo home.
Marcha, George.
Volvo ao solpor, parécelle, Sr. Glass?
Cando chego eu tarde?
Que cona di? Sempre chega tarde.
Ala, vaina rañar.
Se chegas á hora, gárdoche un anaco.
Coñecedes a anécdota do solombo?
Aló polo 1600, o rei Xacobe,
penso que algo parente seu,
celebrou un festín
con máis de cen pratos.
Ao final do segundo día,
servíronlle un solombo magnífico de white park,
que estaba... tenro de collóns
e era tan... saboroso
que o ordenou cabaleiro.
"Érgase, sir Solombo."
Así foi o conto.
E iso, como se adoita dicir, é historia.
Hostias, perdoe, excelencia. Sente.
Queza os xeonllos baixo a mesa.
Grazas.
Nada mellor ca unha grellada no inverno, non é?
Dende logo.
Direille, señor Glass, que non imaxinaba así o cárcere.
Isto non é nada.
Temos un campo de golf,
unha sauna nórdica
e unha lagoa para bañarnos.
Excelente para a circulación.
E non lle din nada no cárcere por ter coitelos?
Non, ho.
O alcaide, por sorte,
é un grande admirador da premiada destreza do señor Kawasaki,
da que axiña imos ser beneficiarios.
Quería preguntar algo, excelencia?
Non hai problema?
- Por el? - Si.
Pode falar diante do señor Kawasaki. É de confianza.
Menos no de pagar impostos.
Non é, chef?
Sinceramente, señor Glass,
non acabo de ver en que me beneficia ter o seu negocio no meu terreo.
Gustaríame abrir un diálogo para poder renegociar.
Ei! Acouga.
Perdoa?
Estamos poñendo o carro diante das bestas.
Esta reunión era para que vos coñecésedes.
O cuspe nos dedos antes de acariñar a crica.
Non un lenzo para unha renegociación integral.
Creo que quererá escoitar o que teño que dicir.
Cal é a súa idea?
Quéroos fóra de alí a finais de ano.
A cambio, garántolle
que farei que gañe moitos máis cartos.
Señor Kawasaki, poña o solombo na grella, por favor.
E sírvanos un vasiño do whisky xaponés.
Coido que a conversa vai ser interesante.
Debiches dicirmo a min antes ca a el.
- Iso non se fai. - Negaríaste a dicirllo.
Pois claro, cona!
Porque es un soldado aristocrático, non un narco londiniense.
Oe, iso díxencho eu a ti.
Precísasme para deixar de matar xente.
Non nos gusta matar. A quen lle vai gustar?
Foi o farlopeiro do teu irmán quen nos meteu nesta lea.
Se comezas unha matanza, hai que concluíla.
E Jethro que?
A el deixámolo vivo, non?
Xa marchou, non?
Que frío vai fóra! Éche mellor meterte dentro, meu.
- Si, vou. Grazas. - Claro.
Prepároche un té quentiño.
Subtítulos: Marina do Albardeiro