O proceso de cultivo dunha planta de marihuana
leva un mínimo de tres meses,
dependendo da variedade.
Unha vez secada e curada,
empaquétase...
e mándase aos distribuidores.
Pero, antes,
preciso facer un ritual de cata do produto,
co fin de garantir a máxima satisfacción do cliente.
Pois non se fale máis.
Que vaia ben, Jimmy.
Bos días. Que che poño?
Boas. A ver...
Ponme unhas chulas con ovos e beicon.
Aros de cebola con queixo.
E tamén un batido de plátano.
Decontado.
Ai, perdoa. Pódesme poñer tamén a vosa salsa especial, por favor?
Está na mesa, para que botes a que queiras.
Ah! Vale.
A salsa especial é imprescindible.
Graciñas.
Algúns din que só leva ketchup e maionesa, pero trabúcanse.
Iso é a salsa rosa, non é?
Exacto. Esquecen o ingrediente secreto.
Toda a vida crin que era limón, pero xa dubido.
Eu sempre supuxen que era ravo picante.
Ravo picante?
Interesante.
Non llela irás botar ás chulas con ovo e beicon?
Sei que parece que non lles pega, pero xúroche que lles queda de marabilla.
- Pensei que só o facía eu. - Que? Vacílasme?
Acabo de comelas así. Agora estou rematando os aros de cebola.
Ah! Mira.
Eu como os aros primeiro,
porque, a ver, hai que comelos quentes.
Non, eu prefíroos máis mornos.
Sabes que?
Vou apartar un e deixalo arrefriar.
A ver se tes razón.
Chámome Gabrielle.
Jimmy.
Ai, mimá! Síntoo moito!
Tranquila. Foi sen querer.
- Pídoche outro. - Acouga.
- Non te molestes. - Non, de verdade.
- Que menos! - Segura?
Si. Era un batido de vainilla?
Era de plátano.
Tamén é o meu favorito.
Posme un batido de plátano?
Así pódesme chamar.
Se che apetece tirarlle o batido por riba a alguén, vaia.
Grazas, Jimmy.
Foi un pracer.
Non me fodas!
CREADA POR GUY RITCHIE
{ EPISODIO TRES }
Ei!
Queres pelexa?
Estou de carallada, meu. É broma.
Ou queres pelexar?
É o que vos vai aos do exército.
Estou buscando a túa irmá.
Negocios ou pracer?
Negocios, nada máis.
Máis che vale.
Estoute puteando, ho!
Non está de boas.
Quedabas mellor aquí.
Que non atopas a Jimmy?
Peta na porta, na fiestra, acanéalle a caixa do correo.
Estará tan fumado que non saberá que día é.
Dos albaneses ocúpome eu, ti despreocúpate.
Eddie o Impasible. Si, está comigo.
Ti céntrate en atopar a Jimmy, vale?
Chámame cando chegues.
Bos días, Susie.
Jimmy non colle o teléfono.
Así que andamos a barallar varios escenarios posibles.
Pois eu tampouco dei con el, nin os do servizo,
nin, malia estar pasando unha morea de tempo con el,
Freddy.
As nosas pescudas descartan a túa propiedade.
Vale. Entón a que vin?
Pois, como imaxinarás,
o cliente que contaba co alixo está un chisco molesto.
E a miña maría?
Explicaríaslle que houbo unha demora imprevista.
Levamos anos traballando con Toni Blair,
pero non é moi fino, que digamos.
E a miña maría?
Unha demora imprevista.
Un momento. Tony Blair?
É albanokosovar.
Consideraban a Tony Blair un salvador.
Alá é un nome común.
- É algo parvo. - Xa.
- Pero cumpre. - E a miña maría?
E se lle devolves os cartos?
Nunca se devolven os cartos.
E por que razón?
Porque iso non se fai.
Terás que dicirlle que teña paciencia.
Este mes vaise atrasar.
Xa, pero esqueces como vai isto. E a miña maría?
É perder o tempo.
Como sería tremendamente problemático
que se perda a confianza na cadea de abastecemento,
hai que darlles algo,
ofrecerse a compensalos polas molestias causadas.
Ves ese cacho coche?
É un maquinón.
Agora tamén me dedico a vendelos.
Importo e exporto. Mándoos a onde sexa.
Recollemos o coche e entregámolo.
Zas! Bo prezo, cartiños na man.
Pero hai pouco houbo un problema e atáronnos en curto.
Atáronnos!
Cousa que restrinxe a nosa eficacia operativa.
Restrínxea.
Para compensar o atraso, ofrecícheste a roubar un coche?
Non calquera coche.
É un vehículo moi particular.
Un Lamborghini Furacán.
- Verde. - Sei onde vai estar.
E cando o van levar alí.
Só preciso axuda para recollelo e entregalo.
E habíaslle dicir que si.
Non apreciarás as particularidades
do ecosistema simbiótico que fai florecer o noso negocio,
pero accedín, si.
Entendo que o teu equipo e ti vos encargaredes diso.
O meu equipo está centrado no problema A:
saber que pasou coa furgoneta.
Logo queda o problema B: roubar o coche.
É menos urxente, e está por baixo das miñas competencias.
Con todo, cómpre abordalo con certo grao de... delicadeza.
E, dados os termos do noso acordo,
se cadra interésache facelo.
Por que eu e non un dos teus xentís socios?
A petición vén do meu pai.
Os seus motivos son... un enigma.
A ver. Que accedese a facelo...
suporía un cambio significativo
do contido e do espírito do noso acordo.
Xa que logo,
querería algo a cambio.
Terías que concretar máis.
Falaches de incrementar a rendibilidade.
E se establecemos unha cifra mínima?
Queres unha cifra.
Moi ben. Podo darche unha cifra.
Ben.
Tamén falamos de que marchedes a finais de ano,
pero non aclaramos se se trata do ano fiscal ou do civil.
Se cadra é mellor concretar unha data.
Mirarei na axenda.
Pero vale.
Pois a solucionar o teu problemiña.
Quedamos con Toni Blair alí.
Pois reorganizarei a tarde.
Que lle ve papá?
Ser soldado non lle serve de nada no mundo real.
Matou unha persoa sen ter unha crise existencial.
Outros estarían a arrincar os pelos.
O duque durmiu coma un bebé.
E ti como o sabes?
É un dicir, Jack.
Mira, neste país hai 24 duques.
Este semella ser o único
que é quen de moverse nas altas esferas e de rebentar miolos sen pestanexar.
Por iso nos é útil?
No mundo tan específico e particular no que nós operamos,
si.
O certo é que vas ter moi pouco tempo.
O vehículo estará dous días en Londres
e logo levarano.
O negocio lévao unha muller, Mercy.
Gañou moita sona
no mundo dos coches de luxo tuneados.
Medio legal, medio ilegal.
Iso é o mellor. Como se dedica a vender coches,
os empregados non son matóns.
Pero tampouco quere que a poli usme no seu negocio.
Vale. E que ten o coche de especial?
Pedíronme un Lamborghini Furacán EVO de cor verde brillante
e van pagar un pastón.
Así que iso terán.
Gardan a chave na oficina de Mercy,
onda as outras chaves.
Iso é o complicado. O resto é pan comido.
Cando a teñas,
colócala neste trebello,
déixala aquí 30 segundos e logo...
a queimar roda e ao carallo!
Mimá!
É un golpe en dous pasos.
Paso un: roubar a chave ás agachadas.
Paso dous: botar unha partida ao Grand Theft Auto.
Recórdame por que non o fas ti.
Ás seis estámosche na cama.
Teñen GPS e tal. Veña, meu.
Como vas clonar a chave con tal morea de xente?
Creando unha distracción.
Grazas. Grazas, irmanciño. De verdade, é...
Non che vou fallar, vale?
Sei que estes días non dei máis ca problemas.
Non, non digas nada. É a verdade, vale?
Por iso significa moito para min
que me deas a oportunidade de compensarcho.
- E non a vou cagar. Farei o que me digas. - Freddy.
- Todo o que me digas. Literalmente... todo. - Freddy.
Freddy.
Só tes que finxir que queres mercar un coche. E punto.
E punto. Mercar un coche. Nada máis. Brillante.
De que vai o tema este exactamente, Edwina?
Freddy, non abras a boca.
- Eu farei do teu representante. - Vale.
Pedireille probar un coche.
O resto é cousa túa, Wham Tam.
Jimmy.
PASO 1
ROUBAR A CHAVE
Sen escenas. Abonda con que te vexa.
Si, entendido. Sen escenas, que me vexa. Pílloo. Sen fallo.
Boas! Benvido!
Precisa algo?
Pois... presto servizos personalizados de concierge
a clientes de gran poder adquisitivo.
Buscamos un vehículo de luxo. Algo que chame a atención.
O meu cliente está disposto a pagar en efectivo
por algo que sexa especial.
E por que non van aos concesionarios de Park Lane?
Teñen moitos coches especiais.
Tamén fan moitas preguntas.
O meu cliente valora a discreción, sabe?
Non! Estes non me valen!
Cando falamos, Gary,
díxenche que quería algo rápido e potente,
pero tamén delicado e lixeiro coma un tigre siberiano.
Anatoli Givenchy Romanov. Ela é a miña muller, Anastasia.
Teño uns criterios moi específicos, vale?
Cando meta a chave no contacto do coche e o acenda, quero oílo bruar.
Ten que entender
que a este tipo de coches se lles aplica unha recarga.
A ver se me explico, dona Leoparda:
os cartos tíranme dun collón.
Pois logo está no sitio indicado.
Todos os vehículos son únicos.
Se a súa seguridade persoal é unha prioridade,
pódense reforzar con blindaxe.
Mire, riquiña, no meu mundo,
se non estás protexido,
estás morto.
Que lle parece aquel?
É un McLaren 650S, con motor V8 de catro litros.
De cero a 60 en tres segundos.
Non che sei. A min paréceme un chisco...
Non, prefiro algo máis sexy.
- E o Lamborghini? - Ese non está á venda, síntoo.
Ca! A min non me veña con caralladas, señorita, estamos?
Déame as chaves e próboo. Somos xente seria.
Ese coche é doutra persoa. O McLaren é serio.
Próbeo. Halle gustar, xa verá.
Un momento.
A que vén esa voz?
Como sigas así, mátote.
Tranquilo. Se dona Leoparda está encantada.
Hai que meter a túa muller no coche.
Non a cagues, Freddy.
Proba o laranxa.
Moi ben.
Ao carallo, o laranxa. Encántame a cor.
Que carallo! Veña.
Mantédeos ocupados.
Ai, non, amigo. Sonche un home moderno.
- Conduzo eu. - Conduce ela.
Custa afacerse ao embrague, así que teña tino, si?
Se o croca ou o rasca, págao.
Subestima a miña muller.
Tócate o carallo!
Merda!
Bingo!
Hostia puta!
Aí... pouco lle faltou, teño que recoñecelo.
Cago na hostia!
Veña!
Ola.
Precisa algo?
Podemos ir amañando os papeis.
A boneca rusa non ten seguro e conduce como se metese 15 raias,
e inda non acordamos o prezo.
Canto o sinto.
Falarei con eles.
Moi ben.
A ver... Que dis, carameliño?
Gústache?
O coche está ben.
Pero non me gusta a cor.
Se cadra é mellor que o pensen.
Detidamente.
Para non cometer un erro.
Falamos, logo. Graciñas.
Veña, Gary.
Espertaches.
Geoff.
Senta.
Bébeo.
Grazas por rescatarme, Geoff.
Non che vou rifar.
De cando en vez hai que deixarse levar.
Pero o importante é aprender da experiencia.
Entendes o que digo?
Creo que si.
Ben.
Estás ben, Jimmy?
Cústacheme contestar esa pregunta agora mesmo, a verdade.
Que tal?
Sinto un montón a situación actual.
Pois se o sentes, xa está.
Pero unha cousiña...
Onde cona estabas, Jimmy?
Éche unha longa historia.
Si? Comecemos polo final, logo. Onde está a miña maría?
É mellor comezar polo principio.
Ía conducindo e deume a fame, polos porros, non sabes?
Entón, parei a coller provisións onde paro sempre, no Patty's.
E alí pasou.
Que pasou, Jimmy?
A verdade é que non volvín ser o mesmo.
Foi coma... Como se di?
Unha "pifanía" desas.
Unha aparición.
Hai quen lle chama muller, vaia.
Pero eu chámolle anxo.
Só lle faltaban as ás.
Polo menos, eu non llas vin.
E nisto achegouse a min e arrebatoumo.
Que che arrebatou, Jimmy?
Pois... ou foi o corazón...
ou a alma.
Igual ambas cousas.
É coma un calidoscopio de fichas de dominó que caen.
E logo o día revirouse.
Primeiro, a furgo, cargada, fixo "puf".
Desapareceu! Evaporouse coma a auga cando ferve.
O coello que sae do pucho,
ao revés.
Despois quedei sen batería.
O caixeiro non funcionaba.
Así que fixen dedo. A Guía do autostopista galáctico.
O número máxico, o 42.
E o universo comezou a cuspirme na cara.
Curas pedófilos.
A min non me tocades!
Non me vai ese tema.
Ide lambervos as bólas entre vós por aí adiante.
A rañala, pederastas do carallo!
E tocoulle o gordo a Jimmy Chang.
Ou iso crin.
Deus, por segunda vez no día, volveume tocar coa súa man.
Unha auto con tropa de festa.
Cogomelos a varrer.
Dei unhas caladiñas,
compartimos o pan, conxeniamos
e, de súpeto, estaba no baile.
Música a todo dar, o corazón a mil,
unha enerxía descomunal,
pero non daba sacado o anxo da chencha.
En serio, aparece por algún motivo.
Fun tomar un té, para ver se espelía,
pero nisto zoupáronme os cogomelos.
Despois diso,
foi coma se caese dun acantilado.
A verdade é que o vexo todo coma unha nebulosa violeta.
Coma a de Hendrix.
Logo espertei boca abaixo, no barro de Adán,
cando o señor Geoff me deu un toque coa súa vara xulgadora.
Fálame da rapaza.
Gabrielle.
É un soño feito realidade.
Conectamos que alucinas.
É indescritible, a verdade.
Pousaches as chaves da furgo na mesa ao sentar?
Si. Iso seguro.
E despois xa non estaban alí?
Agarda. Non pensarás...?
Non, ho, ela non me faría iso. Conxeniamos que non vexas.
Como raio a atopamos?
Atopala? Non te preocupes por iso.
Deille o meu número.
Cando me chame, pregúntolle polas chaves.
Miña nai...
Teño... un presentimento.
En plan... ás veces sábelo.
Sabes?
Falade co persoal da área de servizo.
Oído.
Síntoo, xefa. Síntoo moito.
Podo facer algo?
Si.
Que as plantas medren máis axiña.
Porque temos un buratazo na liña de produción.
E como non apareza a maría, apandas ti.
Agarda aquí.
Capitán?
Como está! Case non abre os ollos.
A ver, Eddie, que máis problemas me vas botar ao lombo?
Sinto ocasionarche molestias,
pero, cando quedamos en que che recollería o coche,
non esperaba atopar partes do corpo humano amputadas.
- De que parte do corpo falamos? - Do dedo.
- Un ou varios? - Un.
- Polgar ou índice? - Maimiño.
Será o máis pequeno dos dedos,
pero a súa amputación
suxire un incremento significativo do perigo desa xente.
Ai, Eddie.
Non che estará entrando medo, ou?
Non. Só te estou informando da situación.
Comentándollo á túa superior, digamos.
Digamos.
A ver, non digo que che mentisen,
pero, claramente, a información que che deron estaba incompleta.
E como tes unha pista sobre a herba,
se cadra xa non é necesario que roube un coche.
Temos un nome.
E, seguramente, falso.
E a única descrición
déunola alguén que ía ata arriba de psilocibina.
E o primordial: pediuno meu pai.
Ten as súas razóns e compensaracho.
Así que, si, vas ter que roubar o coche.
Geoff.
- Podemos falar un momentiño? - Si, excelencia. Todo ben?
Pois... esperaba que mo dixeses ti.
Un socio do duque perdeuse no monte e vin traelo.
Que sorte temos de que nos coides.
É un pracer e un privilexio servilos.
É un grande alivio
saber que contamos coa túa constante discreción
con todo o que... pasa nesta casa.
Que non lle caiba dúbida
da resolución da miña lealdade para con vostede
e a súa familia.
É absoluta.
Geoff, ti avisaríasme
se pensases nalgún momento que Eddie se ía meter en problemas serios?
Estarei atento.
Modo silandeiro?
Bárbaro.
PASO 2
PARTIDA AO GRAND THEFT AUTO
Contabas con xente dentro?
Pois non.
Xa...
Pois vou quedar un cacho.
- Por se hai problemas. - Non.
Vai para a casa.
Si, claro.
Seguro.
Irei para a casa.
Pero é que tes que ter moito tino con esa xente, hostia.
Acouga, Fredward.
Mira...
- Pódoche facer unha pregunta? - Dálle.
Por que carallo facemos isto?
Podemos facer igual ca papá: cinco millóns ao ano por rañala.
- É un soldo caralludo. - Non é polos cartos.
É para non ter nada que ver cunha organización criminal.
- Para recuperar o control. - Xa.
O control... Entón, a ver se me queda claro.
Para deixar de ser socios de criminais,
ímonos converter...
en criminais.
Non somos criminais, Freddy.
Xa.
Vémonos na casa.
Sorte.
Que cona fas?
Mallado! A rolos.
Ola?
Direiche todo o que queiras saber,
pero non me fagas máis dano, por favor.
Mal asunto.
Síntoo moito. Non o volverei facer.
Non me rebandes máis dedos.
Por favor, sácame de aquí!
- Manda collóns! - Por favor!
Por favor, non me deixes!
Moi mal asunto.
Grazas. Déboche a vida.
Tranquilo, pero cala.
Que?
Edward, sal de aí cagando hostias, vale? Aborta.
A aguia aterrou. O raposo está no galiñeiro...
Díxenche que marchases!
Escóitame, lisca xa!
Eu non che me movo de aquí.
- Lévame á casa. - Agarda.
Merda!
Arranca, carraca vella!
Ai, moi boas.
Xa estamos a salvo?
Mellor baixa a cabeza outro cacho.
Freddy, son eu. Chámame para saber que saíches de aí.
Pódesme desatar?
A ver.
Xa está.
Estás ben?
Meu, salváchesme a vida!
Mira o que me fixo.
Mimá!
Eu tocaba o piano.
Agora estou fodido! Estou incompleto.
Incompleto.
E ti que lle fixeches?
Non o sabes?
Non, que hostia vou saber!
Que carallo fixeches?
Tesllo que devolver.
Devólvello.
Devolver o que?
Abre. Abre o maleteiro. Amósocho.
Vale, a ver.
Deduzo que as cousas non saíron como esperabamos.
Paréceme pouco dicir.
Unha toalliña?
Límpate mentres me contas que aconteceu.
Pois...
Toni Blair non dixo a verdade canto a por que quería o coche.
E logo?
Cento cincuenta quilos de cocaína da boa sen cortar.
No coche!
Tres millóns, ao menos.
Tres e medio, polo visto.
Home, igual Toni Blair non sabía que estaba aí.
Sabíao! Foi todo cousa del.
Mandoume a min igual ca a ti.
- A ver, este quen é? - O que quedou sen dedo.
Ah. Onde atopaches o resto del?
Alí, atado a unha cadeira.
Nunca se pode facer caso ás peticións de auxilio.
É un puto clixé, a miñoca do anzol.
Es o rato que cae na trampa do queixo?
Non traballo nisto.
E di que Toni Blair o sabía todo?
Sabía que había coca no puto coche, e o que ía pasar.
Éche mellor marchar, meu. É o que vou facer eu.
A tropa da fariña é mala xente, moi mala...
Para!
Xa non di nada.
Por iso nós non traballamos o perico.
A ver, que che axudo.
É máis fácil de mover e dá máis cartos,
pero atrae ralea de todo tipo.
Oe, se estamos "traballando" o perico
é porque me pediches que roubase o coche.
Son consciente das circunstancias que provocaron este apuro.
O que me interesa é pescudar como saír del.
Inda tes a droga, non?
Si, está no maleteiro do coche, fóra.
A ver, sei de xente que nola sacaría das mans,
pero farían preguntas.
E que facemos? Desfacémonos dela, tiramos o coche ao río
e esquecemos o asunto?
O primeiro é saber de quen é a coca.
- Freddy. - Moi boas!
Freddy non pode poñerse agora mesmo.
Sabes por que?
Porque se está a preparar para o seu castigo.
Tráeme a cocaína.
Cambio de plans.
Fixen unhas chamadas. Polo visto, a tal Mercy
tenche amigos colombianos moi potentes.
Prefiro non meterme aí,
así que cómpre moita delicadeza.
Porén, se lle damos o que quere,
supoño que o resolveremos amigablemente.
Ti tranquilo, soldado.
Máis che vale ter o meu.
Di que é teu irmán. É certo
ou é unha trangallada coma o acento que puxo?
É meu irmán.
Xa tes o produto, déixao marchar.
Roubástesme.
Ten que haber consecuencias.
Non sabían o que estaban roubando.
E ti quen es?
Son Susie Glass.
Parabéns ao cociñeiro. Zapateiro, aos teus zapatos.
Cada un ao seu. Ti sabes como vai isto.
Non se devolve o roubado e ala.
Temos organizacións, competencia.
Ten que quedar clara a causalidade. Alguén ten que pagar.
Entendémolo.
Traemos unha ofrenda de paz.
Como ves, enganáronnos.
Séntao a el e solta a meu irmán.
Sonche das que cre...
no castigo bíblico.
Eddie, por Cristo, sácame...
Xesús bendito!
Ollo por ollo.
Cando alguén che intenta roubar algo,
abonda con amputarlle un dedo.
Non tes que amputarme un dedo nin ningunha outra cousa
porque, tecnicamente, eu non ía roubar nada.
- É ou non é? - É, Freddy.
Cando alguén che rouba algo de verdade...
a mensaxe ten que quedar moi clara. Non é?
- Freddy, vámonos de aquí. - Quieto aí, cona!
Moi ben.
Como queiras.
Non abonda facer xustiza.
Cómpre amosar que se fixo xustiza.
Como advertencia para quen poida estar tentado no futuro.
Se iso vai por min,
prométoche que non vou estar tentado.
Prometido.
A ver, abre ben os ollos
e aprende esta valiosa lección.
Ai, ola!
A ver que nos quere contar.
E ben?
Vai tomar polo cu.
Pendanga chupapirolas!
Grazas pola vosa atención.
É un traballo coma outro.
Hai días mellores e días peores.
Si, unhas veces gáñase
e outras ves como matan un tipo cun machete.
O importante é que amosaches a actitude correcta.
- E que, Susie? - A cona!
Que tes peito para isto.
Cousa que o teu irmán non ten.
Vale, xa estou.
Podemos ir para a casa, Ed?
Ala!
NÚMERO DESCOÑECIDO
Que hai, Jimmy?
Dábame a alma que ías chamar.
Inda que me rodea a enerxía negativa.
Pero por causa doutra xente.
No fondo, sabía que era inevitable.
Sentíame mal por tirarche o batido.
Non, ho! Esquécete diso. Se me mercaches outro.
Chegaches ben a onde ías?
Ai, pois...
Éche unha historia longa, rara e complicada, a verdade.
Pois podemos quedar un día e cóntasmo todo.
Si.
Si, estaría moi ben. Encantaríame.
Podemos ir a un local de comida similar
e probar menús.
Quedamos así.
Vale.
Que ben. Estupendo.
Pois vémonos pronto.
Gústache de verdade, non?
Claro que non. Ti es parva.
Van quedar mañá para cear.
Ou é Rodolfo Valentino ou fáltalle unha pataca para o quilo.
Prendémoslle lume xa?
Decateime de que teño que tomar as cousas máis en serio.
Teño que facer cambios, e drásticos.
Por iso decidín
que só vou fumar trompetas ás noites.
Non nada máis erguerme pola mañá,
nin cando xanto, nin despois, nin cando petisco algo.
Séguenos faltando millón e medio en herba.
Ai, si. Diso tamén me decatei.
E esforzareime por pagar a débeda.
Mirade, agora mesmo
estou traballando nunha variedade híbrida nova
que ten tanto THC que se che vai a...
Pois éche mellor seguir choiando.
Si, xefa.
Prato!
Ola, cariño.
Teño que admitir que o leva bastante ben.
Grazas.
Imaxinaba que se viría abaixo
logo de vivir unha experiencia próxima á morte.
Contoucho, logo.
Intentei mantelo á marxe.
Pero non o conseguiches.
Tiñas que desfacerte desa xente, non unirte a ela.
Eduardo!
Ven xogar ao pum-pum.
Desfareime deles, mamá.
Pum, pum!
Deica logo.
A ver.
A que xogamos? DTL ou que?
Dobres, excelencia.
A señora Tamasina leva nove de dez
e o señor Frederick inda non se estreou.
Vaia, Freddy.
É que tomo un grolo cada vez que fallo.
Estouche algo... Xa levo unha mona de carallo, vaia.
Estás ben, Freddy?
Si, é que...
sigo algo axitado polo asunto con dona Carniceira.
Fixéchelo ben, Freddy.
Moi ben.
- Cando queira, señor. - Grazas.
Prato!
Subtítulos: Marina do Albardeiro