O cuarto lord Bassington mercou Dorset Hall en 1802
pola impresionante cantidade de 3000 libras.
O oitavo lord Bassington inda reside aquí
e foi tan amable de deixarnos visitar a propiedade.
Ben... síganme.
A casa é famosa pola extensa colección de antigüidades.
Lord Byron dixo en broma que, ao seu lado, o Museo Británico non era nada.
A destacar, a valiosa colección de pezas de xadrez en marfil
da era bizantina,
un antigo sarcófago exipcio e...
E o toucado sagrado
da tribo aborixe coñecida como wakka wakka.
Fóra!
Non quero víboras na miña casa!
Escoitádesme?
Nin unha puta víbora...!
OITAVO LORD BASSINGTON 1944 - 2024
CREADA POR GUY RITCHIE
{ EPISODIO CATRO }
Sabes que pasa, James?
Que estou cabreado. E dígoche o que me rilla por dentro.
Deberían contar comigo para axudar. Sonche listo.
Son un tipo listo. Teño estudos. Non...
me entra na chola.
Cágoa unha vez... ou dúas ou tres,
e, de súpeto, son persona non gratis. Vai de aí, en voyage.
É unha tolería.
- Non ten xeito nin traza, James. - Freddy?
Reláxate, meu.
Non me dá a gana de relaxarme, James.
Se cadra viríame ben saír de aquí. Que che parece? Ímonos?
Eu non podo, meu. Quedei con alguén.
Con algo, máis ben. Algo especial.
Sabes que?
Ei! Que fas?
- Freddy! - Quedo aquí.
Hurra!
Freddy!
Como parte do plan para aumentar a produtividade,
imos expandir a operación no teu terreo.
Outro invernadoiro,
usando as cortes para acceder e para gardar os xeradores.
Non, Susie. De ningún xeito.
Aceptamos marchar se nos facías gañar máis.
Ata que nos describas o teu plan de negocio,
eu sigo traballando.
Faino noutro lado, nalgún dos moitos terreos que tes.
O que fago no resto de propiedades
non che incumbe.
O que me incumbe é que quedamos en que marchariades
e agora disme que vas ampliar a operación aquí.
Freddy, de pesca.
Estupendo. Falamos.
Nas cortes, non, meu ben.
Son de grande importancia histórica.
Mamá, Ana Bolena non parou nelas
cando foi ver a Henrique VIII.
Cando se construíron, xa levaba 300 anos sen cabeza.
- Se cadra renováronas. - Tanto ten.
Non permitirei que amplíen o negocio aquí.
Queres que fale eu con Susie Glass?
Sabes que son moi persuasiva se fai falta.
Non, non quero que trates con esa xente.
Mira o que lle pasou a Freddy.
Xa. E canto antes os botes, mellor.
Teño que conseguir que fagan máis cartos
sen armar tanto rebumbio.
Veña, vamos.
Os enterros son estupendos para tomar perspectiva.
Que non se turben os vosos corazóns.
Crede en Deus e crede tamén en min.
Na casa do meu Pai hai moitos cuartos.
Do contrario, diríavolo.
Irei e preparareivos un lugar.
Cando vos vaia preparar ese lugar...
Por que ten unha ventá?
Deixouno por escrito.
Quería que o enterrasen de pé
e cun anaco do cadaleito fóra, para poder ver a casa.
Vaites, que... desagradable.
Ese é o fillo, Max.
Fixo teatro con Freddy na Universidade de Durham.
Se che quere soar a súa cara,
é porque fixo un anuncio de xampú que saíu en todas partes.
Ninguén chega ao Pai senón a través de min.
Se me coñecestes a min,
coñecestes tamén o meu Pai.
É o herdeiro de todo, non é?
Si.
Da casa, das débedas e do lastre económico.
Ámbolos dous tedes moito en común nese aspecto.
Ola, Rosie.
Que tal a tripa?
A tripa ben, grazas polo interese.
Tes que ter máis coidado.
Eu non vou vivir sempre.
Esperemos que non volva pasar. Que tal o teu amigo estadounidense?
Non estarás celoso, ou?
Son protector, digamos.
Que riquiño es.
Pero sei coidarme soa.
Non me cabe ningunha dúbida.
Pero ten tino co Sr. Johnston.
Moita pomposidade, pero non convén tocarlle o carallo.
Aplícate o conto, Eddie.
Coñeces ben o fillo?
A Max?
É bo rapaz.
O típico artista frustrado,
desesperado por acadar a fama.
Dende que morreu seu pai, é coma un paxariño cunha á rota.
Preséntasmo?
Argallas algo, Eddie?
Nunca.
Lembro a Freddy de Durham. Levábame un curso.
Fixo un Demetrio caralludo.
O soño dunha noite de San Xoán. Eu era Lisandro. Puido tirar por aí.
Seguro que o collían na RADA.
Entre as moitas aptitudes de Freddy non está a constancia.
Seica ti tes moito traballo.
Non teño queixa.
A interpretación é coma toda arte,
a paradoxal reconciliación das nosas identidades duais
para recoñecer a irónica beleza do perverso.
Pero custa vivir dela, ben o sabe Deus.
Querido, acompáñote no sentimento.
Vou ir rescatar a miña nai.
Quería darche o pésame. Eu tamén perdín a meu pai.
- É unha patada nas pelotas. - Abofé.
E súmalle o disparatado imposto de sucesións.
Cando vin a cifra, crin que me tomaban o pelo.
Eu estaba igual,
pero, por sorte, meu pai deixouno... ben atado.
De feito... se cadra deberiamos falar.
Sei dunha oportunidade de negocio que che... podería vir ben.
É un produto moi rendible,
non regulado,
intrinsecamente benigno e moi popular.
Gústame o que escoito, Eddie. De verdade.
É o tipo de relación beneficio-risco que me vai.
Libre mercado: caralludo.
Non regulado: perfecto.
Libre de impostos? Marabilla!
Un pouquiño ilegal?
En fin, ningún negocio é perfecto.
Porén, hai un pequeno...
obstáculo de reputación que nos cómpre sortear antes de nada,
e é... algo delicado.
Home, eu son extremadamente discreto cando cómpre.
Lembra que o teu pai e mais o meu
pescaban salmóns xuntos no Spey.
É verdade.
E non é cousa menor,
sobre todo porque meu pai é a causa
deste problema en concreto.
Teño no meu poder unha serie de documentos
nos que se detalla a adquisición dunha reliquia especialmente obscena.
Se estes documentos saísen á luz,
provocarían un escándalo considerable.
A cambio de 500 000 libras, serán seus.
Do contrario, vereime na obriga de pasárllelos aos medios nacionais.
Non cometa o erro de subestimarme.
Non podes ignoralo?
Teu pai tiña os seus demos,
pero levounos á tumba.
Teño a segunda proba para un papel nunha gran produción de Hollywood.
Pero, como ves,
esta trangallada pode dinamitar a miña oportunidade.
Claramente, tes... contactos.
E imaxino que contan con recursos para resolver esta situación.
Cóntoche a miña idea.
Contactas co chantaxista,
tráesmo aquí, coas probas esas que di ter,
eu asegúrome de que son reais, destrúoas
e logo... axúdasme a convencelo de que non me volva molestar.
Hai outra cousa que quero pedirche, Eddie.
Cando te fagas cos documentos,
agradeceríache que non os leses.
Gustaríame que os segredos do meu pai sigan sendo secretos.
Unha cuestión de respecto polo finado.
O contido non me incumbe.
Seguirán sendo os seus segredos. Douche a miña palabra.
Pero, entón,
se fago isto por ti,
hai acordo.
Se fas desaparecer este problema,
por min os teus socios criminais e mais ti
podedes converter isto na embaixada rastafari.
Ola... Pensei que che apetecería beber algo.
Moi amable, excelencia.
Dous terróns, creo recordar.
Tal cal.
Fixeches marabillas coa cadela.
É estupenda. Encántame estar con ela.
Eddie hacho de agradecer ben.
El xa ten preocupacións abondas nestes momentos.
Ao mellor podémoslle axudar.
A ver, Geoff.
Que ás gardas na manga?
E se podemos atopar un lugar alternativo para as súas actividades?
Vostede coñece o señor Rokes,
o da granxa do lado, Green River.
A de ovellas?
A onde queres chegar?
Ás ovellas cómprelles moito terreo.
E o cordeiro non dá un can hoxe en día.
Está arruinado?
O Ministerio de Agricultura está investigando o Sr. Rokes por fraude.
Non só está arruinado.
Está de lama ata as orellas.
Hoxe hai unha poxa de gando e seguro que o señor Rokes vai ir.
Serás pillabán!
As plantas e os humanos parécense moito máis
do que a xente pensa.
Respiran.
Son territoriais.
Comunícanse entre elas.
Como sabes tanto de plantas?
Dedícome a elas, digamos.
- Coma un botánico. - Vai de aí!
Meu avó dedicábase ao mesmo ca ti.
Cultivaba flores.
Gústanme as flores.
Encantaríame ver as túas plantas.
Éche algo complicado.
O lugar onde traballo é unha especie... de área de acceso restrinxido.
Fíome de ti,
pero... é que tivemos uns problemiñas no traballo hai pouco.
Desapareceron varias plantas.
Curiosamente, foi o día que nos coñecemos.
Oe, non pensarás que tiven nada que ver con iso?
Non, claro que non.
Claro.
Home, para que quero un feixe de plantas?
O proceso de selección de arrendadores en potencia
adoita levar uns dous meses.
Gústanos uliscarlles ben o cuíño.
Non nos chantamos nos enterros co talonario.
Mira, foi unha oportunidade que se me presentou.
E agora eu preséntocha a ti.
Teriades outro terreo, maior capacidade
e poderiades saír da miña propiedade a finais de ano.
Estou disposta a considerar un duodécimo terreo,
pero se me vés con temas de chantaxes,
a cousa pinta moi problemática.
É un cabo solto que penso atar. É moi sinxelo, non hai problema.
Acepto reunirnos cara a cara,
pero non che prometo nada, e non quero caralladas.
Sen caralladas.
Vale.
Ti quen es?
Non te vires.
Vale, o que ti digas.
Son o tipo dos cartos.
Pousa a bolsa no chan.
A cousa non vai ir así.
Son eu quen decide como vai ir a cousa.
Se non, a cara do teu colega sairá mañá nas portadas de todos os xornais.
Só conseguirás os cartos se fas exactamente o que eu che... diga.
Ti es Frank?
Anda, dáme os documentos.
Xa. Queres os documentos.
Si.
Pois non chos teño aquí.
Pois vamos por eles, non? Veña.
Un 12,
un 20,
dous 53
e un 69.
Considérome un home bastante paciente, Frank.
Pero se te pos a pedir baos de polo...
Tradúzoche.
O 12 son roliños de primavera.
O 20 é confit de porco.
O 53, chips crocantes de fideo chinés.
Pedín dúas racións, encántanme.
E verás que o 69 non está na carta.
Pola sinxela razón de que o 69... non é un prato.
E logo que é?
Non é "que".
É "quen".
E velaquí o está.
- Acouga. - Telo aí, ata o último penique.
Eh!
Frank, explícalle a este amable señor que os cartos non son seus.
Os cartos desa bolsa son para min.
E o que é para min, é teu.
- Síntoo. - Cabrón!
Ola, Susie.
Que tal che vai?
Pois non exactamente como planeaba.
Ou sexa, que lle deches medio millón e non tes nada.
Vaia chapuza, perdoa que che diga.
Como se chama o prestamista?
Non o sei. É un cabaleiro chinés moi grande.
Quere falar contigo.
Diga? Si.
Si. Si. Ai, xa sei. Si.
Si, xa.
Visto así, ten a súa lóxica.
Co debido respecto, Susie,
é unha débeda de hai moito e tena que pagar.
- Tócate o carallo. - Es moi amable.
Se me garantes que cobrarei, doulle agora a dirección.
Dille a teu pai que lle mando baos.
Como non mencionaches a Susie Glass? Di que te ve alí.
Que hai, Susan.
Do cociñeiro.
Gozando a túa estadía no turbio mundo da criminalidade?
Edificante é, dende logo.
- Imos? - Iremos.
Non sodes o taxista.
Non, vimos... Vimos ver a teu pai. Está na casa?
Anda coa maleta.
Tranquila, ceo. Será un momento.
Ola, Francis. Seica marchas?
Como me atopastes?
Pois grazas ao teu servizal amigo chinés.
Mira, non tiñas que darnos algo antes de marchar?
Se o dás atopado entre tanta bolsa.
Teu pai é algo desordenado, non?
Si. Papá é un desastre, va que si? Xa o di túa nai.
Pero non sabedes a de nutrientes que se atopan nas feces da xente.
Mirade, aí.
Iso é dun exparlamentario.
Colecciona ovos de aves de contrabando.
Isto é dun presentador de programas infantís.
Vanlle os...
Gústache o programa das mañás, non, rula?
Papá era un dos xornalistas máis importantes do país.
Pero chegaron os oligarcas.
Si, e acabaron coa liberdade de prensa. Respondes ante os poderes establecidos
e, se non segues a súa versión, entérrante. Pero a min, non.
Meu pai ten integridade.
Ben se ve.
Ten bolsas dela a varrer.
Oe, rula,
e se lle pides a mamá que prepare té?
Pero imos perder o voo.
Non, ho. Non te preocupes.
Inda falta moito tempo. Vai.
- Senta, Frank. - Ei! Amodo!
Non queremos mancarte a ti nin os teus, pero dános o documento.
Toma, é este.
Máis che vale.
Non o vas mirar?
É o de sempre, non? Ninguén quere ver o que hai dentro.
E así vai o mundo!
Non o vou mirar, en primeiro lugar, porque non me incumbe.
E, en segundo lugar,
porque vés con nós.
Diso non se falou nada.
En serio non o vas abrir?
Non.
Non tes un tris de curiosidade?
Acabemos dunha vez e pecha o trato con Max.
Como queiras.
Alguén dá dez?
Quen dá 12? 13? 14? 15 libras, 16.
Quen dá máis?
Cen libras! 102?
Si, velaí o está.
De pé, na primeira fila, o da esquerda.
Como debería abordalo? A ver... non podo achegarme a el
e ofrecerlle poñer baixo as cortes unha plantación de cánnabis.
Coñezo o administrador.
Pódollo presentar.
Pero eu penso que é mellor que se vaia vostede presentar.
El seguro que a coñece.
E dubido moito que se resista aos seus... poderes de sedución, señora.
Iso pensas, Geoff?
A ver, os cartos fanlle falta.
E, se mo permite, a vostede dáselle moi ben a xente.
Moi ben. Deséxame sorte.
Sorte.
Por 191!
Precisa axuda?
Non, Geoff.
Sabe que o peixe non se afuma con piñeiro, non?
Eh?
Vai afumar esa estupenda carpa,
pero a resina
envelena a carne.
Non dou unha a dereitas, verdade?
Eddie anda polo país adiante
xogando aos gánsters.
E eu estou aquí, só, con este... peixe morto.
Freddy.
Afortunado quen se contenta co que ten.
É coma un xardín secreto.
Si, verdade?
A min gústame velo así.
É coma un mundo subterráneo cheo de plantas máxicas
que só traen o ben
e que poden facer que todo o mundo se sinta mellor.
Pero ilegalízano os de Babilonia.
Cantas plantas tes aquí?
Prefiro non entrar en detalles, a verdade.
É... información confidencial.
Cres que te vou denunciar?
Non, claro que non.
Pero eu tomo as miñas responsabilidades profesionais
moi en serio.
Eu tamén.
Vaites.
Ti a que te dedicas, logo?
Son asesora.
A xente coméntame os seus problemas e eu axúdolles a amañalos.
Adoita ser mellor saber un pouco de todo que saber moito dunha soa cousa.
Ala! Que lista es!
Queres fumar unha trompeta?
Teño unha chea de sabores e variedades.
Non fumo.
Pero ti fuma.
Igual fumo un pequeniño.
Ha haber algún no cinceiro.
- Dáme dous segundos. Axiña volvo. - Vale.
Entón, cres que o mundo sería mellor se todos fumásemos maría?
Non necesariamente.
Pero si sería moito máis tranquilo.
Cómpre moita máis maría da que hai aquí para cambiar o mundo.
Non. É que temos 12 locais.
Todos tan grandes?
Ou máis!
Éche unha rede considerable.
Non queres unha calada?
Xa que estou co rei da herba, por que non?
Mirade que casa. Poucos cartos lle pedín!
Non sexas avaricioso.
Dámoslle os documentos, dáche os cartos
e ti págaslle ao teu amigo.
Que oportuno virdes á noite.
Edward, elixes os momentos máis teatrais.
Pensamos que quererías solucionar isto canto antes.
Tes toda a razón.
Preséntoche a miña socia, Susan Glass.
É un auténtico pracer coñecerte.
- Eddie faloume moito de ti. - Non me digas!
Permitídeme liquidar este sórdido asuntiño
e logo falamos de negocios e outras herbas.
Iso é para min?
Está todo: fotos, arquivos e documentos.
Non os verías, Eddie?
Non.
Es bo home. Ben feito.
Son consciente de que podes ter máis cousas
agochadas por aí.
Por iso quería ter esta conversa.
Non volverá saber de min. Doulle a miña palabra.
O problema é que a túa palabra non vale nada.
Frank, coido que entendes a gravidade da situación.
Non volverá saber de ti.
Se iso está claro, os cartos son teus.
Como prometemos.
Que teña escoltas
non cambia o que é.
O contido dese sobre abondaba para desbaratar
a súa carreira.
Agora xa tanto ten o que fixo o seu pai.
Que dis? Se eu non chantaxeei o seu pai.
Chantaxeei este chalado do carallo!
Vaites...
Vaia revelación, Maxie.
A ver.
Haiche unha explicación moi razoable
e non é nada que ofenda a ninguén,
agás os que son... tremendamente susceptibles.
Terma das bestas, rapaz.
Vas ter que axustar a configuración de transparencia.
Dinos xa que está pasando.
Nada. É unha excentricidade, un hobby.
Sóltao xa.
Vale.
Se a transparencia favorece o engraxamento das engrenaxes da industria, pois...
seguídeme.
Que che parecen?
Non lles vexo... nada especial.
Achégate máis.
Adolf Hitler.
O seu uso da luz non ten igual.
De non ser pola guerra,
lembrariámolo como pintor, igual ca a Monet.
E eu teño no meu poder
a maior colección das súas obras que hai fóra de Suíza.
Era un visionario.
Os cadros apenas chegan a mediocres.
Pensar o contrario é de tolos.
Cría que alguén de liñaxe única coma ti
era quen de apreciar o traballo dun auténtico mestre.
De ver máis alá da reputación e atopar o prodixio no perverso.
Excelencia,
pódelles amosar as xoias da coroa.
Tes razón.
Tras ser ferido na batalla do Somme,
un médico do exército atendeu a Adolf Hitler.
Segundo as crónicas da época, perdeu unha parte da súa anatomía.
Cando saíu á venda hai cinco anos,
asegureime de adquirila a todo custo.
O único resto físico que queda do führer do Terceiro Reich.
Conservado en formaldehido durante case 80 anos.
Unha das súas...
pelotas.
Hai que tocarse os collóns.
De non perder o testículo dereito,
mantería o equilibrio entre lóxica e creatividade,
e o mundo sería bendicido co próximo da Vinci.
En troques, a dozura tornou en amargura, pero a creatividade mantívose.
Seguiu sendo un auténtico xenio.
Pensade na teatralidade e a pompa do Terceiro Reich.
Os uniformes de Hugo Boss, a coidada estética da Luger,
as dinámicas liñas do Messerschmitt,
o irónico e icónico simbolismo
da maxestosa aguia pousada no antigo símbolo da paz indio.
E, igual que a landra é a xénese do carballo,
agora eu posúo a xénese do xenio creativo de Hitler.
No seu testículo.
Dáme que non nos imos entender, Max. Susie, marchamos.
Eddie, non sexas cagarolas.
Amodo, Edward.
Danme igual as súas posturas ideolóxicas ou filosóficas.
Vin avaliar un posible negocio,
e o que flota nese tarro
vai influír nas negociacións.
Chámase vantaxe, Eddie.
Temos taxas especiais para a xente coma el.
- Como que xente coma min? - Max!
Iso non, Frank.
Eh!
Todos tranquiliños.
Nada fará perigar a miña carreira. Non tedes nin puta idea
de canto me levo derreado para chegar ata aquí.
Vou ser unha estrela, hostia!
Hai un corpo do que hai que desfacerse
e un cabaleiro un tanto antipático que hai que atender.
Que pasou, xefa?
Logo dunha revelación algo estraña...
Pelotas.
...torcéronse as negociacións.
Houbo lixeiros desacordos sobre a estrutura do trato.
Pero Eddie amosou unha gran capacidade de arbitraxe.
Merda.
Logo das habituais idas e vindas,
fomos quen de acordar unhas condicións...
satisfactorias para todos.
Que queres que fagamos?
Expoñerlle a lord Pasmón os termos do contrato.
Algunha obxección, excelencia? Sei que era amigo da familia.
- Non. Dádelle duro. - E el?
- Ten boa dúbida. - Si.
Pois imos.
Coidado.
Mi madriña, Edward. Atufas a formaldehido.
Onde raio estiveches?
E que fas bebendo whisky a primeira hora da mañá?
Canto menos che conte, mellor.
Abonda dicir que foi... unha noite moi longa.
Pois mentres ti deambulabas por aí facendo sabe Deus o que,
eu atopei a solución á nosa problemática.
Xa.
Atopei un novo fogar para a túa plantación de marihuana.
Que?
O señor Rokes, querido.
O veciño do lado.
Ten 800 hectáreas que non pode manter
e devece por conseguir un arrendatario de longa duración.
Vaites, vaites.
Non crerías as cousas que fixen nas últimas 48 horas.
E ti chegas e... amáñalo todo cunha copa de xerez.
Túa nai cáeme ben.
Cóidase, ten sentido do humor.
É algo excéntrica, pero quen non?
Un chisco. Entón, vas falar co meu veciño?
Reunireime con el, a ver se nos serve.
Menos mal que alguén fai as cousas ben.
Malia os pequenos atrancos
aos que nos enfrontamos estes días,
saíches moi ben parada.
Non me entusiasma que me disparen.
De feito, e malia que te sorprenda,
dada a profesión que elixín,
esfórzome por evitar por todos os medios que me disparen.
Dito iso,
admito que ao final fuches de utilidade.
Que hai, parelliña!
Vós, ao voso.
Ola, meu.
A cuberto!
A ver se mo aclarades,
porque Manta só me dixo burradas.
Segundo el, pelexaches co MasterChef de aí
e fixeches estourar uns nazis.
Cunha puta granada.
Un nazi. En singular.
Agora temos unha colección de arte e dous viveiros máis.
Retiro o dito.
Suze, é un gánster total.
Mira que es parvo, Jack.
Por Eddie, o gran duque de Resolver Caralladas.
Eu paso de brindar por iso.
Vale.
E se brindamos por...
mirar no sobre?
Por mirar no sobre.
Polo que cona digades.
Subtítulos: Marina do Albardeiro