Z życiem, panowie!
Jeszcze dwa kółka!
Chcecie pobić swoje stare rekordy?
Tak.
To radzę więcej trenować, zamiast siedzieć na kanapie.
Rodzina raczej nie pozwoli na więcej.
Nie każdy ma jak ty.
Kilka godzinek jutro po pracy?
Nie, będę z dziećmi. Martine ma próbę chóru.
Nie mogą zostać same w domu? Zaznać nieco strachu? To buduje charakter,
zahartuje je!
Tak.
Chyba.
Nie pękaj, gdy jest trudno, bo nic nie osiągniesz.
Witam pana, jestem Emilie. Co podać?
Osiem shake'ów na wynos.
Osiem?
Dwa Obłędne Jarmuże - jeden bez jarmużu.
Jarmuż bez jarmużu?
Tak.
Raz Schody do Nieba, raz Owocowy Ninja bez banana,
ale więcej kiwi.
Raz pół na pół Miętówka i Bomba-kuja, raz Boski Chillout, raz Jeden na Melon,
raz Jabłkowe…
Zaraz, muszę…
Powtórzy pan?
Ucisza mnie pani?
To nie tak. Chcę tylko pana zrozumieć.
- Tak? - Tak. Zanotuję, dobrze?
Śmiało.
To nie rzygaweczka.
Tak?
Dwa Obłędne Jarmuże, jeden bez jarmużu.
Jarmuż bez jarmużu…
Raz Owocowy Ninja bez kiwi, więcej banana. Raz Schody do Nieba.
Raz pół na pół Miętówka i Bomba-kuja. Raz Słodkie Ciastko i…
Nie da się skończyć czegoś, co z założenia było tymczasowe.
Dobrze się stało, że odeszłam.
Emilie.
Naprawdę. Nie podobała mi się ta praca.
Ta też nie?
Zmienimy temat?
Co teraz?
To nie nowy temat.
Posłuchaj…
Ale powiązany.
Mam drugą znajomą bez kwalifikacji.
Dzięki.
Ale ma się dobrze, odkąd została motorniczą. Nadawałabyś się.
- Nie. - Serio.
Halo.
Cześć!
Świetnie całujesz.
Muszę siku.
Dobra. Tak w ogóle… masz przy sobie gumkę?
Gumkę?
Tak, masz?
Nie, nie mam.
Dobra. Idź się całować…
To znaczy idź się wysikać, a ja skoczę do kiosku po gumki. Zgoda?
Hej.
Portki w górę.
Teraz nie przerwę.
Przepraszam.
W barze była długa kolejka.
I mają tylko jeden sedes.
Nie to co… Kojarzy pan centrum handlowe Storo?
Był pan?
Byłem.
Tam mają tysiąc sedesów, a w barze - jest jeden.
Aha.
Ojej.
Stoję w siuśkach.
Wie pani, że tak nie wolno?
Tak, słyszałam. Ale już więcej nie będę. To był jedyny raz.
Dobrze, trzymam panią za słowo.
Obiecuję.
Proszę iść spać.
Dobrej nocy.
Dzięki.
Ej. Telefon ci dzwoni.
Emilie, halo.
Nie. To mój tydzień, więc będę. Dobra, pa.
Cześć, Lilli. Lisbeth.
Hej, źle się czujesz? Tak, masz gorączkę.
Ma pracę domową w plecaku. Zobacz, czy będzie się czuła na siłach.
Cześć.
Cześć, Joachim. Teraz mój tydzień.
Ale nie odbierałaś.
Gdzie byłaś?
W domu. Nie twoja sprawa.
Może wezmę Lilli do siebie, a ty weź prysznic i wypocznij.
Nie możesz mieć mi za złe, że wyszłam. Mam zawsze siedzieć w gotowości?
Nie, ale przychodzić śmierdząca gorzałą też nie.
Przepraszam, trzeba zwolnić salę.
Tak, tak.
Lilli, pożegnaj się z tatą.
Chodź, przytul się. Bądź grzeczna i dochodź do siebie.
Kłócisz się z tatą?
Nie, rozmawiamy. Powinnaś chwilę odpocząć. Robiłaś siusiu?
Ubikacja znowu nawala.
Dobrze, zreperuję. Spróbuj się przespać.
- Uspokójcie się. - Pa, chłopaki.
Miło było.
Cześć.
Cześć, chłopcy.
Dzieci na świecie umierają z głodu. Moglibyście…?
Nieważne. Helge wraca do domu?
Poleciał na Kanary, bo miał dosyć.
Bardzo śmieszne.
Dzięki za dzisiaj.
Chowaj tego siurka. Kocham mieć dzieci.
No.
Wezmę prysznic i możemy.
Nie poganiam cię, ale trzeba to zrobić.
Tak. Pójdę tylko…
Jestem gotów.
Świetnie, ja też.
Nazywam się Roger i witam was na moim kanale „Praca to frajda”.
Nauczycie się u mnie, jak pisać podania o pracę, CV…
O cholera! Kurwa.
Szlag.
Nie!
Pa.
Cześć.
Usiądź w wozie.
Trzymaj się, Lilli. Do następnego.
Dobrze.
Pójdę po miśka.
Ma gorączkę…
Zostanie u mnie, jasne?
Zepsuł się sedes.
Co mówiłaś na odchodnym?
„Będę bohaterką swojego życia”.
Jak ci idzie?
TORT CZY SAŁATA?
Brawo, Liz, wygrałaś pięć tysięcy. 15 sekund!
Ale go zrobili, ja nie mogę.
Rety, jakie podobne. Jeszcze trochę.
Co do…?
Dobra, Liz. Wybrałaś dwójkę. Dlaczego?
Kto to?
Jak myślisz?
Cześć.
Dlaczego zwlekałaś pół roku, zanim wezwałaś hydraulika?
Nie każdy ma kasę na czarną godzinę.
To nie takie trudne. Wystarczy odkładać kawałek każdej wypłaty.
Ile ci płacą?
- Nic? - Nic.
- Czyli nie zarabiasz? - Nie.
Joachim jest zachwycony, bo chce wziąć Lilli na stałe.
Idę do łóżka. Posłałam ci.
- Dobranoc. - Idę.
Nie zostaniesz?
Nie, mam wyczerpane baterie, a jutro trenuję.
Pomogę z łazienką.
Co jak Joachim ma rację? Może Lilli powinna u niego zostać?
Nie gadaj głupot.
Ma ogródek, a Lilli lubi się bawić na dworze…
Nie przejmuj się. To nie ogródka jej potrzeba.
Najważniejsze, żebyś ty przy niej była. Nie jest…
Masz jakieś ploteczki?
- Co? - Jakieś wieści albo coś.
Anders rozwodzi się z Teą.
Chce uczyć nurkować w Tajlandii, a jemu szkodzi słońce.
Bo jest albinosem.
Zgadza się, to widać. „Pada deszcz? Nie, to słońce”.
Znów kryminał?
- Czy… jakiś dobry? - Gjermund.
Nigdy się nie ogarnie, jeśli będziesz ją niańczył.
Ona urodziła jako 20-latka, nie ty.
Wszystko za nią robisz. Zagłaskasz ją.
Nieprawda.
Cudownie, że kochasz siostrę, ale to nie twoja wina.
Niełatwo było dorastać tylko z matką.
Jasne, ale czy miałeś przez to zostać w domu,
nie iść na studia i robić za drugiego ojca?
Jest dorosła i musi umieć sobie radzić.
Tak, masz całkowitą rację.
Nie śpisz? Mam wygniecioną bluzkę. Muszę wyprasować.
Rozumiem…
Oddam wam za nią.
Aha.
Pięknie.
Smaczne było.
Gjermund!
Wychlała nasze Barolo. Nawet nie jestem zła, tylko pod wrażeniem.
Pogadam z nią.
Powodzenia.
Rzeczywiście.
Cześć.
Gniewa się na mnie?
Masz gust. Barolo rocznik 86' jest warte
dziesięć tysięcy koron.
Trzymasz takie butelki w domu?
Przepraszam.
Pogadajmy. To nie może dłużej trwać.
Dobra.
Masz plan?
Tak. Pomyślałam, że zostanę tu chwilę i się zastanowię.
Nie możesz być na moim garnuszku. Nic nie robisz.
Potrafię być odpowiedzialna. Mogę wynosić śmieci, słać łóżka…
Co?
Jesteś skończoną niedojdą? Bo takie masz nastawienie.
Musisz zacząć myśleć jak zwycięzca.
Na Instagramie tak piszą?
Mówię serio.
Dobra, myśleć jak zwycięzca. Czyli jak ty?
Tak. Chodzi o uporządkowanie sobie życia.
Jak to zrobić, mądralo?
Cholera, nie wiem. Ja na przykład trenuję do Birkena.
Fajnie, że lubisz narty. Jak każdy facet po 40-ce.
Nie muszę być oryginalny. Chodzi o wytyczenie sobie
celu i jego realizowanie. Polecam.
Wystartować?
Nie, ale obrać sobie jakiś cel.
Albo…
To dobry pomysł, żebyś…
Czemu nie. Wystartuj w Birkenie. Świetna myśl.
Żartujesz?
Jak na ciebie to bardzo ambitne. Wielu zmieniło się na lepsze, robiąc coś
- ekstremalnego. - Nie myślałeś nigdy,
że już nie będę lepsza?
Tak, niestety, tak.
Ale jest nadzieja. Nawet jeśli się nie uda,
nabierzesz trochę szacunku do siebie i motywacji.
Jasne.
Wyznaczenie sobie celu ma wiele zalet.
Nie, nic z tego.
No weź.
To znajdź inne lokum.
Zadzwoń do mamy.
Spytaj, czy zwolni ci kanapę w Halden.
Poważnie?
Masz wyjść za dziesięć minut.
Żartujesz sobie?
Birken albo Halden. Jedno z dwojga.
Silje pożyczy ci strój.
Nie jeżdżę na nartach.
To się nauczysz.
30 DNI DO BIEGU BIRKEN
I jak?
Z palców. Nie opieraj się tak na rękach.
Nie cierpię cię!
Zrobiłaś kilometr w 27 minut, a Birken to 54 kilometry! Ruszaj się!
Kawał drogi!
Zniszczymy cię i odbudujemy! Jazda!
Przede wszystkim zwróć uwagę na warunki. Obserwuj pogodę. Spędzisz miło czas,
jeśli dobrze przygotujesz narty.
- Dobra, pobudka! Trenujemy. - Słabo się dziś czuję.
Jasne. Dawaj.
Dlaczego jesteś goła?
Bo śpię goła.
Idziemy.
Dobra, 67 minut.
Serio? To dobry wynik?
Minęło cię dwoje 80-latków. Mogłoby być lepiej.
Muszę wracać. Zrób parę kółek, a potem Øyvind cię odwiezie.
Emilie, nie stój na szlaku.
Jeszcze kółeczko, dawaj!
Halo.
- Podoba mi się tapeta z sizalu. - Mnie też, ale czy przyklei się do cegieł?
Rozumiem, ale…
Cześć.
Staramy się o dziecko.
Wydaje mi się, że rozumie.
Tak…
Nie chcemy, żeby ludziom było nas żal,
więc mówimy, że wolimy nie mieć dzieci.
Długo się staracie?
Od trzech lat. W zeszłym roku zaczęliśmy próbować
ze sztucznym zapłodnieniem.
W wielu małżeństwach wystarczy przestać się starać, żeby…
Też próbowaliśmy, ale to na nic. Słuchamy podcastów i wszystkiego innego.
Przykro mi.
Znajomi nic nie wiedzą, więc jeśli możesz…
Pewnie.
Tak.
Ale… może schowaj to, zanim przyjdzie Lilli.
Tak.
Cześć!
Zaczęłaś trenować?
Tak, do Birkena.
- Boki zrywać. - Co to Birken?
Bardzo długi narciarski bieg przełajowy. Dla ludzi,
którzy tylko trenują i myślą o nartach.
Jak twoja fajna mama.
Naprawdę?
Tak. Gjermund mnie trenuje.
Aha.
Przyjdziecie mi pokibicować? Będzie mi miło.
Z tatą? Moglibyśmy?
Jeśli mama mówi poważnie, musimy to zobaczyć.
Wejdź, nie stój na mrozie.
Przytul się.
Bądź grzeczna.
Dzięki.
Teraz wy.
- My? - Tak.
Proszę. Chodźmy.
Celina odbierze ją wcześniej. Ma dużo do zrobienia w domu.
W domu?
Nie zaczynaj.
Nie zaczynam.
Mamy 15 jajeczek i dosyć nasienia. Pozostaje sprawdzić,
czy plemniki dobrze pływają.
Ale radzę zacząć rozważać inne możliwości.
Mianowicie jakie?
Rodzinę można założyć na wiele sposobów. A także mieć udane życie bez potomstwa.
Po co to?
Pani chce nam tylko pomóc…
- znaleźć jakąś alternatywę. - Zgadzasz się z nią, że lepiej się poddać?
Kto trzepał do słoiczka?
No właśnie, kto?
Na razie skupmy się na tym, żeby stworzyć zarodek.
Powiesz mi, co myślisz?
Nic.
Nic? Milczysz całą drogę, bo o niczym nie myślisz?
Chyba pójdę na trening przed obiadem.
Czyli myślałeś o treningu? O to chodziło?
- Dobrze, nie pójdę. - Nie o to mi chodzi.
Tego chcesz.
Wcale nie.
Tylko czego?
No czego?
Silje.
Ciociu?
Silje?
Zaplotłabyś Lilli warkoczyki? Czy później?
Nie, zawsze chętnie to zrobię. Chodź.
Masz gumkę?
Tak.
Zaplotę ci, a ty załóż skuwki. Jakie byś chciała?
Ty wybierz.
Zróbmy zwykły. Jak ci idą tańce?
Dobrze.
Jakiego ruchu mnie nauczysz?
Kickball change'a.
A pokażesz mi, jak robi się popping i locking?
Tak, pokażę ci.
Mówisz? Super, zawsze chciałam to umieć.
Co rysujesz?
Robię kalendarz. Nauczyłam się w szkole.
Bardzo ładny.
Dzięki.
- A to co? - Urodziny Celiny.
Czyli ważna data.
A to?
Tu ja i tata kibicujemy ci na Birkenie.
Poważnie? Ale fajnie.
Ale trzeba to schować i iść spać.
Narysuję jeszcze jedną rzecz.
Jedną?
Jedną.
Rozumiem. I śpisz z tym wszystkim?
- Ze wszystkim. - Dobra.
Nie zaprosiłaś ich zbyt pochopnie? Nie przejechałaś nawet pięciu kilometrów.
- Prosiłem, żebyś wyjęła moje narty. - Co cię ugryzło?
Nic.
Pomożesz?
Nie mogę tego…
Unieś kostkę.
Unieś. Unieś, mówię.
Kurwa, wspaniale!
Wracasz sama. Muszę odetchnąć.
Co jest? Nie zostawiaj mnie tu. Gjermund!
Halo. Gdzie najbliższy przystanek?
- Nie tutaj. Trzeba pojechać do Roa. - To daleko?
Nie, i to fajna trasa.
Dzięki.
Zastawmy stół. Na pewno niedługo tu będzie.
Czy możemy… nie myśleć dziś wieczorem o tym wszystkim?
Spędźmy razem miło wieczór.
- Dobrze? - Dobrze.
Gjermund!
Całkiem cię pogięło?
Co?
Zostawił mnie samą na pustkowiu!
Wcale nie zostawiłem.
- Ciebie to bawi? - Nie, zupełnie nie.
Przyjechałaś tutaj na nartach?
Pojechałam do Roa i wsiadłam do jebanego autobusu. Aż z Sorkedalen!
To wspaniale. Z Sorkedalen do Roa jest jakieś
13 kilometrów. Brawo. Cześć.
- Przejechała na nartach 13 kilometrów. - Nieźle. Klasycznie?
Na nartach.
A dokąd?
Przez las.
Cześć.
Zgłodniałaś?
Tak, zgadza się.
Chcesz wina?
Nie, dzięki.
Jutro trening.
Dobrze.
Ale tobie poleję.
Ja… też nie chcę.
Właśnie.
- Chcielibyśmy coś ogłosić. - Serio?
To nic trudnego.
Znowu to samo.
O rany! Gratulacje!
Gratuluję.
Cieszymy się.
Trzymam kciuki.
Czyli w sumie będzie czwórka.
Właściwie piątka.
Bliźniaki.
Bliźniaki?
- Może wy weźcie jedno? - Dawno zdecydowaliśmy.
Naprawdę nie chcecie?
To takie smutne. Skąpicie światu najlepszej mamy.
Dzieci bardziej słuchają Silje, niż nas.
Nie możemy mieć dzieci.
Wybacz, nie wytrzymam.
Nie mamy dzieci, bo nie możemy.
Staraliśmy się od dawna. Próbowaliśmy wszystkiego. In vitro,
sztucznego zapłodnienia…
Ale prawda jest taka, że…
O Jezu. Przepraszam.
Nie, nie przepraszaj. Proszę cię, nie rób tego.
Bardzo się cieszymy, że wam się udało. Naprawdę.
I poza tym mamy zarodek w zamrażarce.
Zgadza się.
Jest więc nadzieja.
Co prawda nie w domu…
Dobrze.
Zatem - zdrowie. Zdrowie… bliźniaków i zarodka.
W porządku?
Chyba tak. Nie wiem.
Nie.
Halo.
Naprawdę? Skończyli w mieszkaniu, mogę wracać.
Świetnie!
Wspaniale. Dobrze. Czyli mogę wracać jutro, czy…?
Ładnie.
Tak.
Jadę na szlak, zanim się ściemni. Dołączysz jutro?
Nie wiem.
No weź.
Mam Lilli co drugi tydzień.
Tak, rozumiem.
Może byłem zbyt wielkim optymistą.
Może.
To powodzenia w szukaniu pracy i…
Do usłyszenia.
Powodzenia z biegiem, dzieckiem i…
Tak, dziękuję.
Ładnie. Nowy sedes.
Nie mogę się doczekać, aż go wypróbuję.
No.
Na stronie widzimy 11 654 ogłoszenia od pracodawców.
Na początku należy wprowadzić nazwę zawodu, który… chcemy wykonywać.
Wpiszmy na przykład: „pracownik stołówki”.
Aż tak źle?
Nie. Prawda? Są… modne.
Tak!
Nowoczesne. Wyglądasz,
jakby twoje oczy zapuściły wąsy,
ale tylko ciut.
Boki zrywać.
A jak twój projekt Birken?
Na szczęście to koniec, bo już nie nocuję u Gjermunda.
Deczko typowe.
- Co? - Nic, nieważne. Nie przejmuj się.
Co masz na myśli?
Szybko się zniechęcasz.
Wolisz iść na skróty.
Kiedy ostatnio coś dokończyłaś? Cokolwiek?
Tak się cieszyłam z tych brwi, a teraz widzę tylko dwa
rozjechane ślimaki.
Co ja sobie zrobiłam?
Sto, tak?
Więcej.
Nie mam pracy ani żadnego pomysłu na życie.
Mam za to miejsce w biegu i córkę, która chce mnie zobaczyć.
W tych warunkach trzeba ci nawoskować narty. Øyvind, pomógłbyś jej?
Brawo.
14 DNI DO BIEGU BIRKEN
SIEDEM DNI DO BIEGU BIRKEN
Mamo, papier się skończył!
Ile zrobiłaś?
Pięć okrążeń.
To 15 kilo! Dawaj!
Już padam!
Zrobisz jeszcze jedno! Gazu!
Tak jest! Odpychaj się nogami!
Do następnego.
Cześć.
Hej, Celino.
Ładnie ci odstaje.
Już nie ma odwrotu.
Pięknie się śmiejesz.
DWA DNI DO BIEGU BIRKEN
Tak jest najwydajniej. Odpychajcie się kijkami i pozwólcie
im zniknąć za wami. Nie pociągajcie ich, bo wrócą same.
Lekarka dzwoniła.
Dobrze, oddzwoń.
Ty mógłbyś?
Carina Larsen.
Tutaj Gjermund Vik i Silje, jest pani na głośniku.
Cieszę się, że państwo dzwonią. Ale, niestety, mam złe wieści.
Tak?
Zarodek nie przetrwał rozmrożenia.
Radziłabym zastanowić się, czy chcą państwo próbować dalej.
Tak.
Wrócimy do tematu w przyszłym tygodniu.
Dobrze, będziemy w kontakcie.
Pa.
Chcę dziecko.
Wiem.
Dobrze. Czyli trzeba…
Usiądźmy razem w weekend… i zastanówmy się, co robimy dalej.
Ale jutro jadę na Birkena.
Wiedzieliśmy, że kuracja może się nie powieść.
Jesteś pierdolonym robotem czy co?
Ale umawialiśmy się, że…
Nie mogę się wypisać tuż przed startem. Jadę z Øyvindem, Helgem, siostrą…
Wiesz, że wszystko przez ciebie?
- Tak, wiem. - Pokazałbyś, że ci zależy.
Nie chcę przestawać próbować!
- Ale nie trzeba się szprycować hormonami! - Czyli nie warto żyć? Nie
warto dalej żyć bez dziecka?
Wcale tego nie mówię!
Właśnie że tak! Nic tylko dziecko i dziecko! Bez przerwy!
Jesteś gotowa zostać mamą?
Boję się tego.
Te myśli nie pozwalają mi zasnąć.
No i to wielka odpowiedzialność.
Poradzisz sobie. To przychodzi samo.
Tak?
Dwa miesiące temu miałam zalane mieszkanie, ale…
Już ogarnięte.
Ruszamy?
Nie ma zbyt gęstej mgły.
Dobra.
Dziecko chce iść na narty?
Napiłaś się?
Dawaj, Lilli! Tak trzymaj!
Z tą techniką nie masz szans! Trzeba używać tułowia!
Przecież używam!
Ramion, brzucha i bicepsów!
Nie odpychasz się tylko rękami. Siła jest w nogach!
W rękach.
Zmień lekko technikę. Używaj tułowia i rąk.
Z drogi!
Żyjesz?
Co robisz? Pogięło cię?
To on cię pchnął.
Ty, nie on.
Ile masz lat? Nie pchnęłam cię.
Parę słów krytyki i odwalasz coś takiego?
Parę słów krytyki, Joachim?
Od dwóch lat nie słyszę
niczego poza krytyką.
Niszczysz sobie życie. To fakt, nie krytyka.
Wcale, kurwa, nie niszczę.
Tak.
To raczej ty chcesz, żeby wszystko wzięło w łeb.
I sama o to zadbasz.
Jesteś jebanym psychopatą.
A ty frajerką!
Przepraszam. Od teraz ja i tata będziemy
się przyjaźnić.
Lilli?
Spójrz na mnie.
Skarbie, rozumiem, że się gniewasz. Ale pomyśl,
jak fajnie będzie zobaczyć mamę w sobotę.
Nie chcę! Idź sobie!
- Ale… - Wyjdziesz stąd?
- Mam wyjść? - Tak!
Dobra.
Nie kłóćmy się przy niej.
- Nie możemy. - Nie.
Weźmy się w garść.
Jutro pojadę, ale zobaczymy się po biegu.
Najlepiej będzie ograniczyć kontakt do minimum
i żeby Lilli zamieszkała tu na stałe. Jeśli się nie zgadzasz,
pójdziemy na konsultację do urzędu.
Nie mówisz serio.
Tak, mówię.
- Ale… - Koniec tematu.
Silje?
Przeszliśmy do drugiego etapu i kazali nam dobrać się w pary.
I układaliśmy zdania po jednym słowie.
Niesamowite, na jakie zdania się wpada i w jakie
rejony idzie. Nie do wiary.
To wielkie wyzwanie dla umysłu. Nie widziałem dotąd czegoś takiego.
To…
- Jest… - Bardzo…
Długi…
Karton…
Który…
Bardzo imponujące. Świetna robota, panowie.
- Zaciąłem się. - Myślałem nad szpadlem, ale…
Spokojnie.
Nie, nie. Nie mogę cię blokować.
- To ja skupiłem się na jednej rzeczy. - Całkiem cię zgasiłem.
W porządku. Myślałem tylko o tym kartonie. Wydawało mi się, że pasuje.
JEDEN DZIEŃ DO BIEGU BIRKEN
Na salę gimnastyczną…
Tutaj.
Fajnie.
Tu mamy nocować?
To część atrakcji. Tak spali pierwsi Birkebeinerzy.
Jeździli tysiąc lat temu między szkołami?
Tak.
Może pani gdzieś indziej? Muszę być wpięty do gniazdka.
Co?
Żebym nie chrapał.
Tam są wolne materace.
Dobra.
Nie chcę budzić ludzi.
Hej. Poproszę wodę.
Z lodem.
Madeleine?
Hej. Znamy się?
Nie, ale… oglądam twoje kursy w internecie.
Fajnie. Dają coś?
Tak, bardzo dużo. Pobiję osobisty rekord.
Super.
- Poradzisz mi, jak nawoskować narty? - Nie.
Nie powiesz mi?
Zapomnij. Jeszcze byś mnie przegonił.
Muszę z czegoś żyć.
Czyli… z tego się utrzymujesz?
Tak.
Hej.
Cześć.
Nie mam pamięci do twarzy. Znamy się?
Nie. Pomyliłam cię z kimś innym.
Na pewno? Wydajesz mi się znajoma.
Mam dość pospolitą twarz, więc…
Sikałaś w parku.
Nie.
Miło cię widzieć.
Ciebie też.
Tu raczej jest dość sedesów.
Wolałam żyć po swojemu.
Nie chcę być jak reszta tych owiec, rodzić dzieci i kupować domu z ogródkiem.
Rozumiesz?
Tak. Doskonale rozumiem.
A ty co? Niech zgadnę? Trójka dzieci, Volvo, pies…
Fakt, mam Volvo. Trafiłaś jedno z trzech.
Za wolność.
Za wolność. Jak chcesz spożytkować swoją?
Wyniosę się w góry.
Tak?
Będę się wspinać w lecie, jeździć w zimie i po prostu żyć.
Zbuduję szałas…
Idziemy?
Dogonię was później. Idźcie sami.
Gdzie nocujecie?
- W szkole. - Hardkorowo.
Zgadza się. Twardziele z nas.
Ja bym nie mogła.
Nie?
Przed biegiem muszę się wymoczyć w wannie. Rozgrzać stawy i mięśnie.
Dlatego wynajęłam domek.
Z jacuzzi?
Nie wiem, jak je włączyć. Nic nie działa.
Ekspertem nie jestem, ale mam takie w domu. Jaka to marka?
Może wpadniesz i rzucisz okiem?
Jasne, mógłbym. Chętnie się odwdzięczę…
- Ekstra, dzięki. - …za wszystko, czego mnie…
Tak?
Tak.
To wszystkie guziki?
Tak. Nie wiem, jak włączyć dysze.
Gotowe.
Magiczny dotyk. Wystarczy potrzymać guzik.
Dobra.
To ja…
Ciepła?
Co?
Woda!
- Ciepła… - Przebiorę się!
Dobra, to życzę powodzenia…
Nie, wskakuj!
Tak. Dobra.
Czyli jesteś tylko ochotnikiem. To znaczy wcale nie „tylko”.
Od jak dawna to robisz?
Przyjeżdżam tu z kolegami co rok. To taka tradycja.
A ty? Co robisz na co dzień?
Szukam teraz czegoś nowego.
A dokładniej? Pracy? Chłopaka?
Chyba tego i tego.
Czyli jesteś otwarta na wszystko?
Właśnie, na wszystko.
Dzięki za eskortę.
Nie ma za co. To kiepska okolica.
Powodzenia jutro.
- Dzięki. - I dobrej nocy.
Nocuję obok tych tutaj - starszego brata i faceta z chrapiącego bez maszynki -
więc nie wiem, czy usnę, ale spróbuję.
Możesz u mojej matki.
Ma pełno miejsca i też jutro jedzie, więc już śpi.
Muszę chyba pocierpieć z bratem.
No jasne. Dobra, to do jutra.
Cześć.
Będę w kamizelce Birken i na skuterze śnieżnym.
A ja - na nartach.
Znajdę cię.
Masować?
Tak. Ale miło.
Tutaj?
Lżej.
Dobra.
Nie prześpimy się.
Nie chciałem…
Muszę spać co najmniej dziesięć godzin przed biegiem.
Tak, słusznie.
Ale nocujesz tutaj?
Tak.
Może poszczęści ci się jutro po biegu.
Fajnie będzie.
Gdzie brat?
Nie wiem.
Nie?
- No? - Gdzie jesteś?
Znalazłem inne miejsce na nocleg.
Wybrałeś tę szkołę, a teraz rezygnujesz?
Idź spać, widzimy się jutro.
Halo.
Cześć. Zaproszenie aktualne?
No pewnie.
Tylko cicho, mama już śpi.
Tędy.
Masz jeszcze tę piżamkę?
Zaraz ją włożę.
Tak?
Tu masz kołdrę i poduszkę.
Dzięki.
Śpij dobrze.
Ty też. I dziękuję.
Proszę.
Dobranoc.
Hej.
Szukasz łazienki?
Niezupełnie.
Nie?
Nie.
Halo.
Nie ma mnie.
A ja?
Spoko. Nie zniosę jej pytań.
Chodź.
Hej.
Nie masz poszewek?
Dzięki.
Według mnie gościom należy się powleczona pościel.
Nie uważasz, Ole Martinie?
Wiem, że tam jesteś.
No to… dobranoc.
Dobranoc. I dzięki za gościnę.
Na ile jesteś z siebie dumny? Od jednego do dziesięciu?
Niezbyt.
Mama bywa… przytłaczająca.
Wydała się miła.
Moja nic nie robiła i mówiła, że to bezstresowe wychowanie.
Całkiem fajnie.
Nie ruszamy razem?
Cześć.
- Wjedziemy na trzy góry. - I z tylu zjedziemy.
Gdzie byłeś?
Lepiej się pakujmy.
Co to?
Co ty, zdjąłeś obrączkę?
Jak przed każdym biegiem, bo mnie ociera.
- Co knujesz? - Nic. Nic a nic.
Co się dzieje? Powiedz mi.
Myślę, że ja i Silje powinniśmy się rozstać.
Właściwie od lat się nie kochamy.
Przy Madeleine czuję…
Co za Madeleine?
Taka influencerka.
Boże drogi.
Nigdy nie rozumiałem się z Silje tak jak z nią.
- Od jak dawna ją znasz? 12 godzin? - Oboje chcemy tego samego.
Nagle odkryłeś, czego chcesz?
Wyniosę się do takiego miejsca jak to…
Do Reny?
Dokądkolwiek. Chcę prowadzić ośrodek, jeździć zimą, wspinać się latem,
skakać ze spadochronem wiosną.
Na tym polega życie. Chcę budować własne szałasy
i robić wszystko sam.
Zawsze robisz się przed tym Birkenem taki głupi?
Stało się jasne, że muszę pogadać z Silje i się rozwieść.
Dawno powinienem.
Gjermund. Byłeś z Silje 15 lat, a teraz chcesz to wszystko przekreślić dla jakieś
- 25-latki, którą ledwie znasz. - 34-latki.
W porządku.
- W takim razie droga wolna! - I bardzo dobrze.
Dlaczego ważą plecaki?
Bo muszą…
Emilie…
- Ma… - Plecak…
Musi ważyć 3,5 kilo, czyli tyle, ile ważył następca tronu,
którego przewieźli Birkebeinerzy. Ważą je też na mecie.
Teraz mi to mówisz?
Dobrze.
Hej, hej.
Za lekki.
Ale…
Nie wiecie, ile właściwie ważył następca tronu.
Mógł być wcześniakiem.
Ja byłem.
Aha.
Pięć tygodni za wcześnie. Było mi bardzo trudno.
Ale… W sensie… Wcale nie wygląda mi pan na wcześniaka.
A jak powinienem?
- Ma pan zwykłą twarz. - Możecie jej dać butelkę
z wodą? Śpieszy nam się.
Tak.
Dobrze.
Dziękuję.
Chodź.
Wkrótce zaczynamy! Za pięć minut rusza kolejna grupa.
Proszę zająć miejsca i posilić się przed wyścigiem. Widzimy,
jak zawodnicy śpieszą na start.
Startujesz z ostatnią grupą, czyli stamtąd.
Jadę sama?
Zgadza się.
Do zobaczenia.
Cześć. Mogę tutaj?
Suń się.
Cześć.
Natarłeś dobrym woskiem?
Miejmy nadzieję.
Idziemy potem na randkę, tak?
Tak jest.
Sprawdzałem.
Tak, tak. Tylko najpierw muszę cię przegonić.
To się okaże.
Wszyscy gotowi! Do startu zostało 30 sekund.
Wielu zawodników ćwiczyło cały rok, by pobić swoje dawne rekordy.
Wszystko zmierzało właśnie do tego momentu.
I ruszyli! Grupa narciarzy pędzi w pogoni
za nowym osobistym rekordem. Życzę wszystkim powodzenia!
Moja droga Silje.
Przyznam, że jestem kiepskim mówcą.
Jednak patrząc na wystąpienie mojego poprzednika,
chyba jest dla mnie nadzieja.
Ślub to poważna decyzja.
Przeżyliśmy kilka gorszych lat. Nie było pewne, że się tu znajdziemy.
Jednak póki mamy siebie nawzajem… raczej wszystko będzie dobrze.
Tak.
Dotarliśmy do grupy numer 16. Oto wielu dzielnych śmiałków,
którzy podchodzą do wyścigu pierwszy raz.
Jedni wrócili do siebie po chorobie, inni w tym roku podnoszą
poprzeczkę ciut wyżej.
Świetnie wyważona grupa, tworząca miłą atmosferę. Życzę powodzenia!
Grupa numer 16 ruszyła! Zawodników czeka ostateczna przeszkoda:
54-kilometrowa trasa do pokonania na nartach.
Trzeba być istnym wulkanem energii.
Grupa podejmuje się największego wyzwania w swoim życiu. Udanego biegu!
Proszę się napić. Zasłużyła pani.
Proszę.
AUTOBUS DLA ODPADNIĘTYCH
Lilli?
Nie zjesz pysznej bułeczki?
Chcę jechać do mamy.
Wiem, ale nie możemy.
Ale obiecałeś!
Wiem, jednak to był głupi pomysł. To daleko,
a mama czasem wpada na takie głupstwa.
Ale to niesprawiedliwe!
Cała Emilie. Wymyśla jakąś bzdurę,
a potem wszyscy muszą ją łapać,
gdy się potyka.
Kazała mi zmienić terminy, bo szła na kaligrafię,
by rzucić ją po miesiącu.
Posłuchaj.
Zamknij się wreszcie.
Co?
Ciągle o niej gadasz.
Nieprawda.
- I to niby ona tkwi w miejscu? - Nie tkwi, tylko musi się…
Nie skończyłam!
Tak nie wygląda zamknięty rozdział w życiu. Nie jestem ślepa.
To jasne, że nie możesz jej wybaczyć.
Nie mogę.
Pomyśl, jak ja się czuję. Zaszłam z tobą w ciążę.
To boli.
Nie ma… Nie ma na to miejsca. Musisz się z tego wyleczyć.
Wszyscy jesteśmy rodziną. Emilie do niej należy,
a ty wieszasz na niej psy. Przez co też cierpię.
Ja i Lilli.
Czy zobaczymy mamę?
Pewnie, tylko trzeba wypatrywać. Gdzieś tam jest.
Ciekawe, jaki ma strój.
Nie pamiętam.
Hej.
Znów się spotykamy.
Tak.
Cóż…
Oszczędzaj siły, jeszcze 50 kilometrów.
Teraz mamy dobre tempo.
Tak.
Do mety zbliża się dwóch zawodników! To…
Mats Erlend Lindstrøm z numerem 319 oraz Henrik Sæther z 320!
Kto będzie tegorocznym zwycięzcą?
W porządku?
Czuję, że mam za dużo kwasu mlekowego.
To raptem dziewięć kilometrów. Jeszcze 45.
Fakt.
Mamy zwycięzcę w Lillehammer. To numer 319…
Że co? Nie ma takiej możliwości.
Trzeba ruszać.
Gotowa?
Wie pani co? Zostanę i jeszcze się napiję. Niech pani jedzie.
Nie pękasz?
Nie, nie poddaję się. Widzimy się na mecie. Może panią dogonię.
Tak?
Nie miej sobie za złe. Też nie dojechałem do mety.
- Dokąd to? - Zobaczyć mamę!
Ostrożnie.
Dobrze.
Ogrzejesz się w autobusie.
Panie kierowco? Muszę wyjąć narty.
Powie pan tamtemu?
Co pani wyrabia?
Trzeba uważać!
- Żyjesz? - Jędzo!
Chrzań go, jedziemy!
Ejże! Na prawo!
Z drogi! Z drogi, szmato jebana!
Co jest?
Muszę zrobić siku.
Lej po drodze, ja nie czekam!
Z drogi!
- Ktoś pani pomoże? - Powinien. Już do niego dzwoniłam.
Hej! Co się stało?
- Coś nie tak z moją nogą. - Znacie się?
Tak.
Ktoś mnie zabierze.
Zaczeka z nią pani?
Tak.
Dobrze? Dziękuję.
Boli panią?
Myślę, że… O, już są.
Cześć.
Tu jesteś.
Jak widać.
W porządku?
Tak, tylko się zmęczyłam. Od tych nart.
Wyglądasz nieźle.
Mówisz?
Dzięki. Ty też.
Halo. A ja siedzę i marznę.
Wybacz. Co jest, mamo?
Nie wiem, poślizgnęłam się. Pomożesz mi? Dzięki.
Za kwadrans zamykają Kvarstad.
O kurde. Dobra, to pa.
Pa.
Powodzenia.
Udanego biegu!
Jeden zawodnik, Trond Fjereide, zgubił czerwony plecak.
Ma w nim kluczyki do samochodu i prowiant, więc byłby wdzięczny za jego zwrócenie.
To jest to, moi drodzy! Przed nami bardzo porywający finisz!
Ivar Tømmerdal z numerem 3214, a tuż za nim Olav Åberg z numerem 4172!
Natomiast na miejscu trzecim plasuje się Åse Nerland!
Silje!
Cześć!
To ciocia.
- Cześć. Jak dobrze was tu widzieć. - Witaj, ciotuniu. Widziałaś Gjermunda?
Ostatnio mijał Midtflejjet, więc jest niedaleko.
Sprawdzisz?
Można ich śledzić.
Emilie też sprawdzisz?
Tak. Emilie jest na Raudfjellet. Przejechała 20 kilometrów. Jeszcze 34.
Dobra. To będzie długi dzień.
Dzień dobry. Jest już wpół do czwartej, więc…
Ale nie jesteśmy tacy surowi. Mogą państwo biec dalej.
Chcę.
To proszę. Powodzenia.
Czyli jesteśmy ostatni! Zamykają!
O szlag.
Następna stacja to Sjusjøen. Pilnuje jej skończony naziol!
Zatrzymał mnie rok temu!
Tłumaczyłem mu,
że mam rozedmę i obniżoną pojemność płuc i jestem w połowie niepełnosprawny,
ale nie, odprawił mnie z kwitkiem.
To daleko?
12 kilometrów. Jedź ze mną, to może zdążysz!
Fajnie, dzięki. Jesteśmy małą drużyną.
Żadną drużyną.
Wszystko gra?
Mam starą kontuzję kolana. Muszę je trochę oszczędzać.
Na pewno?
Tak, jedźcie.
Chcemy pobić rekordy!
Tak.
SILJE: KIBICUJĘ CI NA STADIONIE!
Nadjeżdżają kolejni zawodnicy. Gratulujemy! Pokonali 54 kilometry i pędzą
w kierunku mety.
Jestem więc w połowie inwalidą i mam chronioną posadę w firmie. Brat mi
załatwił. Właściwie to bardziej staż.
Technicznie to „stroboskopowe zmniejszenie pojemności płuc”,
ale nikt nie zna tej nazwy.
Wszyscy przejmują się tylko mniejszościami, a nie ludźmi,
którzy oddychają jak przez słomkę.
Jadą Øyvind i Helge.
Gratulacje.
A gdzie Gjermund?
Minęliśmy go przy Midtfjell.
Mówił, że kolano go boli, ale jechał dalej.
Ciągle tam jest.
Zgubił nadajnik?
Nie, jest w ruchu. Spójrz.
Ale zboczył z trasy. Jest w lesie.
Dobra.
NISKI POZIOM BATERII
Mówił, że trzeba zacząć od nowa. Że są formularze, kolejki, rachunki…
Muszę siku.
Lej w spodnie, bo nie zdążymy!
Zaczekaj.
Jedziemy na końcu! Nie spóźnię się do ostatniej stacji!
Jesteśmy drużyną!
Nie jesteśmy!
Ej!
Na litość boską.
Pozdrów Emilie, jeśli ją spotkasz. Oby zdążyła do ostatniej stacji.
Oby.
Przykro mi, ale musi pani stanąć. Jest 17.35.
Przejechałam ponad 40 kilo.
Względy bezpieczeństwa.
Co pan pierdoli? Niby komu tu zagrażam?
Bluzga pani?
To pięć minut. Tamci byli o wiele milsi.
Proszę zdjąć narty i wsiąść do autobusu. Nie, bez wygłupów. Proszę stanąć. Stajemy,
mówię! Zmusza mnie pani do tego!
Hej!
W tym ratraku nie ma kierowcy!
Kurwa! Kurwa mać! Nie!
Hej!
Hej! Tutaj!
Gjermund!
Silje?
Co tu robisz?
Co się stało?
Przeczytałem wiadomość i…
Nie wiem.
Silje, ja…
Nie…
Nie mogę już…
starać się o dziecko.
Nie mogę.
Trzeba przyznać, że życie…
nie zawsze idzie po naszej myśli.
Szło, gdy cię poznałem.
Przepraszam.
Ja też.
Przepraszam.
Sprawmy sobie psa.
Tylko nieliniejącego.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Chłodno mi.
Kurde, narty. Narty zostawiłem.
Nadjeżdża Kari Rokke z numerem 8435. Walczyła dzielnie także rok temu,
ale w tym ukończyła wyścig!
Mama będzie niedługo?
Dobre pytanie.
Zbliżamy się do końca…
Patrzcie, jedzie jeszcze ktoś!
Hej, gdzie masz plecak?
No nie. Kurwa.
Kurwa.
Chodźcie, pomóżmy jej!
Ile ma ważyć?
Cztery czy pięć kilo.
Łap piwko!
- Ile waży? - Dawaj sześciopak!
Bo ją zdyskwalifikują!
Chyba styknie!
Dajesz!
Jedzie kolejna zawodniczka. Proszę o brawa!
Nadjeżdża całkiem sama…
To ona!
Chodź, Emilie!
Dawaj, mamo!
Pokonała 54 kilometry, jadąc przez góry i tysiąc metrów
przewyższenia! A teraz,
po 11 godzinach mozolnego wysiłku,
zbliża się do mety! Niesamowite!
Przebyła norweskie góry i zasługuje na to, by nazywać się prawdziwą Birkebeinerką!
Przed wami prawdziwa wojowniczka!
I tak, po dziesięciu… dziesięciu godzinach i 47 minutach
wreszcie dociera do mety! Gratulacje dla Emilie Lunde!
Cześć.
Pomożesz mi?
Cześć!
Cześć.
- Pomożesz? - Jasne.
Dzięki.
Jestem… pod wrażeniem.
Mówisz?
Dzięki.
Jesteśmy dumni.
Dziękuję, że przyszliście.
Pomożesz?
Emilie!
Cześć!
Gratulacje.
Nie spodziewałem się. Myślałem, że nie dasz rady.
Ja też. Au…
Brawo!
A plecak?
Pełen piwa!
OSIEM MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Wesołych.
Wesołych. Udanej zmiany.
Dzięki.
Wesołych.
Cześć! Wesołych Świąt! Już Wigilia.
Tak!
Cześć. Papier się skończył, jakby co.
Cześć.
Tak się cieszę.
Mój piękny.