Biegiem!
OBÓZ OLAFA DROGA DO VINGULMÖRK
Gdzie on jest?
Gdzie Olaf?
Zabrali go!
Zabrał go Widłobrody!
NA PODSTAWIE SERIALU WIKINGOWIE MICHAELA HIRSTA
WIKINGOWIE: WALHALLA
Moja była pierwsza.
Ty gotujesz.
Nie tak szybko.
Moja trafiła w serce.
Nie tylko gotujesz, ale i niesiesz.
HÅLOGALAND, NORWEGIA 322 KILOMETRY NA PÓŁNOC OD KATTEGAT
Zmienię ci opatrunek.
Rana się zagoiła.
Ja to ocenię.
Pokaż.
Zasklepiła się.
A infekcja zniknęła.
Mówiłem ci.
Ale nie zagoiła się w pełni.
Ale na tyle… bym wyruszył do Kattegat.
Sam ją opatrzysz.
Freydis.
Nie zostanę tu na zawsze.
Chcę widzieć się z Widłobrodym i zażądać tego, co moje.
Myślisz, że odda ci Norwegię?
Knut złożył mi przysięgę.
On tak, ale jego ojciec nie.
Armia Widłobrodego nie jest tam, by chronić waszej umowy.
Zrozumie, kiedy mu to wyjaśnię.
On poluje na Olafa!
Myślisz, że na ciebie nie?
Nie wiemy, co się dzieje w Kattegat,
kto jeszcze żyje.
Tym bardziej pora wrócić.
Nie boję się Widłobrodego.
Może powinieneś.
Co radzisz?
Zostać w dziczy?
Tak.
Lub przenieść się.
Czy nie lepiej wychować dzieci gdzieś, gdzie nie zaznają wojny?
Moje dzieci mają władać Norwegią,
nie chować się w dziczy!
Twoje dzieci?
Nasze dzieci.
O ile będziemy je mieć.
Freydis…
Muszę wrócić.
Wiesz o tym.
Chcę, żebyś poszła ze mną.
Wiem, że ryzykuję, ale muszę.
Olaf musi zapłacić.
Chodź. Proszę.
Musimy iść.
Matko!
Witaj w Kattegat! Cudownie tu, prawda?
Tak, wspaniale.
- Śmierć byłaby nagrodą. - Uciekaj, Wasza Wysokość, już.
Właśnie!
Dzień dobry, Wasza Wysokość.
Przypłynął statek z Danii.
Król Knut przesyła wieści. Wygrali dwie bitwy przeciwko Wendom.
- A wieści o jego powrocie do Anglii? - Na razie nic, Wasza Wysokość.
Cały czas martwi się o twoje bezpieczeństwo.
Sama zapewnię go o swoim bezpieczeństwie,
dam wam list, kiedy będziecie odpływać.
Mój mąż nie martwiłby się o mnie,
gdybyś nie dał mu powodu.
Dałem mu powód, bo moim zadaniem jest ochrona królowej,
jak i Londynu, gdy go nie ma.
Słyszałem plotki w gospodach.
Nie przejmuję się tym, co słyszałeś w gospodach.
Jesteśmy bezpieczni.
Huskarlowie nie pozwolą tu nikomu wtargnąć,
przypomnę o tym Knutowi.
Dlaczego już idziesz?
Królowa nie będzie mnie szukać jeszcze przez godzinę.
Póki nie dostanę błogosławieństwa Knuta,
musimy ukrywać się przed królową.
Jeśli się o nas dowie, odeśle cię.
Nie zniosę tego.
Naprawdę martwisz się o jej bezpieczeństwo?
Bezpieczeństwo nas wszystkich.
Król jest w Danii, a Widłobrody w Kattegat.
- Zło nie próżnuje. - Gospody.
Mało rzetelne źródło wieści.
Martwią mnie wszystkie groźby.
Gdybyś straciła wszystko jak ja,
byłabyś gotowa na najgorsze,
byle to się nie powtórzyło.
Musisz się do tego przyzwyczaić.
Taki jestem.
Mało w tym miejsca na szczęście.
- O czym marzysz? - O czym marzę?
Tak. Jakie masz nadzieje?
Kiedy zamykasz oczy,
gdzie widzisz nas za 20 lat?
Widzę mnóstwo dzieci.
Znają twoją czystą miłość.
Będą dorastać bez strachu, nie tak jak ja.
Kiedy będą dorosłe, rozjadą się po kraju,
a każde będzie miało swoje królestwo.
Poza najstarszym.
On będzie wyjątkowy.
Wielki wojownik, wykształcony i mądry.
A pewnego dnia…
zostanie królem.
- Królem Anglii? - Tak.
Nasze rody nie mają krwi królewskiej.
A nawet gdyby miały,
królowa ma dwóch synów z Ethelredem,
a dzieci Knuta
nie pozwolą na to.
Pytałaś mnie o marzenia.
Marzyć zawsze wolno.
Co widziałaś?
Ja…
Myślałam, że to wilk,
ale myliłam się.
Doprawdy?
Tylko dlatego, że go tu nie ma, nie oznacza, że go nie widziałaś.
Czułaś się zagrożona?
Nie, tylko…
spłoszona, zaskoczona.
Dobrze.
Zapamiętaj to.
Dlaczego? Co to znaczy?
Znaki, których tak szukasz, są wszędzie,
musisz tylko ufać temu, co widzisz i czujesz.
Mam dość zagadek odnośnie do przyszłości.
Nie dajesz mi odpowiedzi.
To spokojne miejsce,
ale krzyki, od których uciekasz, nie znikną tylko dlatego,
że ich nie słyszysz.
Wszystko w porządku?
Co robisz?
Wybieram się z tobą do Kattegat.
Dobre miejsce na widowisko.
Mówią, że Swen Widłobrody ma powiesić Olafa.
Wieszanie, angielska tradycja.
Wolałbym krwawego orła.
To egzekucja godna wikinga.
Wiele dawnych obyczajów zanika.
Odejdź.
Jesteś Leif Eriksson.
Brat Freydis.
Mam na imię Jorundr.
Napijesz się?
Nie.
Twoja siostra też tu będzie?
Co cię to obchodzi?
Wciąż wielu uważa ją za ostatnią córkę Uppsali.
Myślę, że chciałaby, by chrześcijański tyran, Olaf Haraldsson,
dostał, na co zasłużył.
Dostanie to, na co zasłużył.
Nikim nie gardzę bardziej niż zdrajcami.
A ty, Olafie Haraldssonie…
jesteś zdrajcą.
Nie.
Knut bez mojej wiedzy
obiecał mojemu bratu coś, co należy do mnie!
Nie miał do tego prawa.
Ty nie masz prawa.
Norwegia nigdy nie była twoja,
mimo to w tajemnicy zebrałeś wojska.
Spiskowaliście, by odebrać ją mojemu synowi.
Powinienem cię zabić.
Zabij mnie!
Oszczędź mi wykładu.
Nie chcę cię zabić.
Mam inne plany.
Nie!
Knut walczy w Danii, muszę do niego dołączyć.
Mój wnuk, Swen,
będzie królem Norwegii.
Swen?
Jarlowie zabiją go w miesiąc.
Nie.
Będziesz go chronił.
Jeśli myślisz, że będę go bronił,
by ocalić życie, to jesteś głupcem.
Wolałbym umrzeć.
Wiem o tym.
Dlatego nie o twoje życie chodzi.
Ojcze.
Zaczekaj!
Magnusie!
Moja propozycja.
Chroń mojego wnuka, ucz go, jak być królem,
wikingiem, mężczyzną,
broń go przed nieprzyjaciółmi jak własnego syna,
a ja zrobię to samo dla twojego.
Jeśli się zgodzisz,
obiecuję ci, że pewnego dnia
korona Norwegii,
choć nie trafi do ciebie,
trafi do niego.
Ale…
jeśli coś się stanie Swenowi…
Dostanę twoje słowo?
Wasza Wysokość.
- Zrobiłam to, bo… - Bo jesteś chciwa!
Jako żona miałam prawo.
Zagroziłaś królestwu mojego syna!
A co gorsze, weszłaś w drogę mnie!
Powinienem cię zabić.
Zamiast tego…
to będzie twój nowy dom.
Tutaj? W Kattegat?
Tak, tutaj w Kattegat! Myślisz, że po co cię tu ściągnąłem?
Bym zabrała synów i wróciła do Jelling.
Mam inne plany.
Ściągnąłeś mnie na kraniec świata!
Aelfgifu!
Bądź wdzięczna, że wciąż żyjesz!
Ludu Kattegat!
Zwołałem was tu, by przekazać wam,
że mój wnuk, Swen Knutsson,
będzie nowym królem Norwegii!
A jego matka,
królowa Aelfgifu z Danii,
zostanie w Kattegat jako jego regentka.
By zapewnić Kattegat bezpieczeństwo,
jarl Olaf Haraldsson,
niegdyś wróg,
a teraz mój przyjaciel, będzie obrońcą króla.
Zdrajca! Wynoś się!
Nie będzie dziś żadnej egzekucji.
Dziękuję, królu Widłobrody.
Sprawiłem zawód?
Tak!
Zatem musimy to zmienić.
Przyjaciele!
Kattegat grozi dawny sojusznik.
Mój brat, Harald Sigurdsson,
uważa, że jest prawowitym królem Norwegii.
Przekonał tę pogańską wiedźmę,
Freydis Eriksdotter, by mu pomogła.
W tej chwili
zbierają pogańskie wojska, by zabijać chrześcijan
i ruszyć na Kattegat!
Ale nie pozwolę na to.
Co zrobisz?
Ten kufer i podobne dwa
dla człowieka lub rodziny, która przyniesie mi ich głowy!
Szybciej.
Matko, to ona.
To ona.
Widzisz?
Musimy iść. Chodź.
- Idziemy. - My na łódź.
Dokąd płyną?
- Najpierw zapłata. - Mówiłam, że to ona!
To ty, prawda?
- Kto? - Jesteś Freydis!
Obrończyni Wiary, prawda?
Nie wiem, o kim mówisz.
Widziałam twoją próbę w Kattegat.
Poznaję twój miecz!
Przyszłaś nam pomóc, prawda?
Nie.
Przykro mi, ale się mylisz.
Chodź, musimy się spieszyć.
Dokąd płyniecie?
Kåre zniszczył naszą wioskę przed upadkiem Kattegat.
Chrześcijańscy jarlowie nie pozwolą jej odbudować.
Znajdziemy nowy dom.
Nie wypłyniecie tym na morze.
Potoniecie, jeśli nadejdzie burza.
Mają czekać na nas statki.
I zabrać was dokąd?
Do nowej Uppsali za morzem.
Miejsca zwanego Jomsborg.
- Trzy monety, poganinie. - Idziemy.
Szybko! Inaczej przegapicie przypływ.
Dziękuję.
Jeszcze dwoje!
Do łodzi.
Amen.
Nie dotykaj hostii, Wasza Wysokość. Jest zatruta. Straż, za nim!
Za nim! Stój!
Zatrzymać go!
Nie dajcie mu uciec!
Brać go!
Bokiem!
- Brać go! - Zatrzymać go!
Brać go!
Biegiem!
Tędy!
Gdzie on jest?
Którędy?
Tam! Szybko!
Zabrać go do celi.
Widziałem ich.
To na pewno oni?
Walczyłem z księciem Haraldem w Londynie.
Rozpoznałbym go,
a ją ludzie nazywali Obrończynią Wiary.
Gdzie oni są?
Zabiorę was tam, jeśli mi zapłacicie.
Nie mogłaś im pomóc.
Nie mogłam nawet powiedzieć, kim jestem.
Szukają u mnie rady, a ja…
Daję im wątpliwości.
Mam być Obrończynią Wiary.
Kiedyś…
już tak nie będzie.
Trzymaj się, chłopcze.
Jeszcze jeden.
Już czas.
Bądź grzeczny.
Zajmij miejsce.
Przynieś ojcu dumę.
Przynieś dumę mnie.
Przyniosę, dziadku.
Ufaj jarlowi Olafowi.
Będzie cię chronił, póki nie wrócę ja lub twój ojciec.
Oczywiście.
Dobry chłopak.
Uszanuję moją obietnicę.
Ja również.
Ufasz Olafowi?
Nie muszę mu ufać.
On musi ufać mnie.
Nie powinnam była cię słuchać.
Słuchałaś swojej ambicji, nie mnie.
Jeśli masz nowe plany na zdobycie władzy, zachowaj je dla siebie.
Jesteś tu potężną kobietą, Aelfgifu.
Królową regentką na ważnym terenie.
Póki jarlowie nie zabiją mnie i mojego syna.
Nie dojdzie do tego. Zaufaj mi.
Mam ci zaufać?
Nigdy więcej.
Zobaczymy.
Olafie!
Co się stało?
Wiemy, gdzie jest książę Harald.
Łowcy nagród go szukają.
Pojedziemy za nimi. Zbierz ludzi.
Wasza Wysokość.
Gotowy na pierwszą lekcję?
To dobrze. Nie zapomnisz jej.
Już!
Leif!
- Co się dzieje? - Ścigają was.
Musimy uciekać.
Olaf jest niedaleko.
Już. Musimy uciec.
Idziemy.
Dlaczego wróciłeś do Kattegat?
By powiedzieć Widłobrodemu, co obiecał mi Knut.
Ale na to już za późno. Widłobrody opuścił kraj,
a jego wnuk jest nowym królem.
Swen? Syn Knuta?
Tak, a Olaf jest jego obrońcą.
Więc czemu idziemy tędy? Muszę wrócić i zmierzyć się z bratem!
Haraldzie, to byli łowcy nagród.
Olaf oferuje nagrodę za wasze głowy.
Nigdzie nie jesteście bezpieczni. Musimy być w ruchu.
Wciąż ciepłe! Są niedaleko.
Do tego miejsca doszły dwie osoby.
Kolejna do nich dołączyła i poszli tamtędy.
Idą w kierunku wybrzeża.
Dalej!
Proszę.
Przepraszam, Wasza Wysokość.
Potrzebujesz może czegoś?
Czego dowiedzieliśmy się od zabójcy?
Niewiele, ale dowiemy się więcej.
Zapewniłem dodatkową ochronę przy wszystkich drzwiach.
Dziękujemy, earlu Godwinie.
Dziękujemy.
Przepraszam, że ci nie ufałam.
Mój mąż będzie twoim dłużnikiem.
Ja wciąż jestem jego dłużnikiem.
Życzę dobrej nocy.
Zmieniłeś się.
- Wcale nie. - Ależ tak.
Twoje oczy.
Chłód.
Widziałam to…
u ojca, ale… nigdy u ciebie.
Ruszamy do Nowogrodu.
- Nowogrodu? Na Rusi? - Tak.
Mój wuj Jarosław jest tam władcą.
Powiem mu, że Widłobrody złamał przysięgę.
Dostanę od niego wsparcie.
To daleka podróż.
Jaki mamy wybór? Uciekać?
Jeśli mogę odebrać, co moje,
muszę ruszyć do Nowogrodu i zebrać własną armię.
Leif Eriksson!
Zaczekaj! Jestem przyjacielem!
Znam go z Kattegat. Wypytywał o ciebie.
- Czego od niej chcesz? - Jestem Jorundr.
- Nie o to pytał! - Jestem Jomswikingiem.
- Co to znaczy? - To piraci.
- Morscy złodzieje. - Wyznajemy dawną wiarę.
Jestem tu, by pomóc,
jeśli chcecie przeżyć, chodźcie ze mną.
Nigdzie z tobą nie pójdziemy.
- Co to za symbol? - Sieć Skulda. Macierz przeznaczenia.
Widziałam już ten symbol.
To nie przypadek, że go spotkaliśmy.
Nic o nim nie wiemy.
Prowadź.
Czy ci ludzie wyznają dawną wiarę?
Tak, ocaleli z chrześcijańskiej czystki.
- Olaf złapie nas w pułapkę! - Nie zdąży przed łodziami.
Nie w tej mgle. Nikt nie popłynie.
Ale my tak! Znamy mgłę i pływy.
Zaczekajcie na nas.
Nie możemy tu zostać.
To zbyt niebezpieczne.
Nie zostawię tych ludzi.
Jeśli to tu mam polec,
niech tak będzie.
Więc polegnę z tobą.
Grenlandczycy.
Nie ułatwiacie sprawy.
- Schowajmy się. - Musimy się schować!
- Szybko! - Dalej!
- Proszę! - Już.
Będzie dobrze.
Rozmawiałeś z kimś.
Z Liv?
Tak.
Tak myślałam.
Co ci powiedziała?
Żebym pozbył się gniewu.
Brzmi jak ona.
Czemu jest tu z tobą, a nie w Walhalli?
Ponieważ…
kiedy umierała, chciała, żebym obiecał, że się z nią tam spotkam.
Nie mogłem.
Dlaczego?
Bo już nie wierzę, Freydis.
Być może to nie Liv trzyma tu ciebie,
a to ty nie chcesz pozwolić jej odejść.
A teraz…
muszę ci coś powiedzieć.
Spodziewam się dziecka.
Czy Harald wie?
Nie.
Obiecaj mi…
- Obiecaj, że mu nie powiesz. - Dlaczego?
Nie mogę urodzić dziecka,
które będzie rządzić chrześcijańskim krajem.
Myślisz, że Harald tego zechce?
Nie.
Ja na to nie pozwolę.
Myślisz o swoim bracie.
Przyrodnim.
Nie wiem, czemu czuję się zdradzony.
Ja zdradziłem jego.
To trudne,
zostawić Norwegię.
Przeznaczenie, o którym myślałem przez całe życie.
Opuszczasz kraj, ale się nie poddajesz.
Kiedyś będziesz królem.
To twoje przeznaczenie.
Ale nie moje.
Wiem.
Nie byłabym dobrą królową.
Nie zgodzę się.
Już jesteś cudowną królową.
Widzę to w oczach ludzi.
Nie rozumiem tego.
Ja tak.
To twój dar.
Znaleźliśmy ich.
- Jadą tu! - Na plażę! Szybko!
- Już! - Prosto!
Na plażę! Szybko!
Prędko!
Biegiem! Prosto!
Uciekajcie!
Nie ma dokąd uciec!
Jesteśmy w pułapce!
Bez litości!
Zabić wszystkich!
- Do łodzi! - Do łodzi!
Już! Pchamy!
Pchamy!
Nie!
Patrzcie na ogień!
Przypłynęliśmy po ciebie, Freydis.
Dołącz do nas w Jomsborgu.
Udało nam się.
Bywaj, bracie.
Zawsze będziesz w moim sercu.
A ty w moim.
Nowogród jest na wschód.
Nie mam zamiaru wiosłować sam.
Dlaczego nie?
Myślałem, że to nic dla Grenlandczyka.
Tak, ale lubimy towarzystwo.
No już. Bierz się do roboty.
Napisy: Jakub Jadowski