Harald!
Ito ang hitsura ng luwalhati, mga kaibigan ko!
Ano? Hoy!
Pagsalubong sa bayani! Halika na! Ipahinga mo ang isip mo!
Harald!
Makapangyarihang Pinuno, itakda ang mga sundalong 'to sa Banal na Mga Anghel,
bantayan sila ng Iyong lakas, at ingatan sila ng Iyong pag-iingat.
-Amen! -Amen!
Ngayong araw, sinasalubong natin ang pagbabalik ng mahal nating hukbo…
at ipinagdiriwang ang malaki nilang tagumpay sa Sicily!
Ang tagumpay ng inyong mga anak,
mga anak ng pinakamalalakas na mga tao sa mundo,
ang mga tao ng Constantinople.
Imperyong umaabot mula sa Alps hanggang sa Asya!
Ngayon, ipinakikilala ko ang asawa ko, si Emperatris Zoe.
Georgios Maniakes… at Harald Sigurdsson,
tunay kayong mga anak ng Constantinople.
May utang na loob kami sa inyo.
Bilang gantimpala sa matatagumpay ninyong mga gawa sa Sicily,
ginagawaran namin kayo ng titulo, ang Spatharokandidatos,
ang pinakamataas na karangalan ng Mandirigma ng Imperyo.
Tingnan ang inyong mga bayani!
Nakabalik ka na.
Si William ang ipinunta ko.
Kamag-anak niya ako. Wala kang karapatang angkinin siya.
May kapangyarihan ako ng Duke, ipinagkatiwala niya siya sa 'kin.
Patay na ang tatay niya! Siya na ang Duke. Kasama siya dapat ng pamilya niya.
Titulo niya lang ang pakialam mo.
Hindi siya aalis.
Bangon, William. Uuwi ka kasama ko.
Will… Si Alfred 'to.
Sabi mo gisingin kita pagdating nila.
Narito na sila!
Binangungot ka na naman?
Makikilala mo na ang bangungot ko.
KASTILYO NG BAYEUX NORMANDY
Isara ang mga pasukan!
-Mahal kong kapatid… -Richard.
-Haring Canute… -Richard.
Tuloy kayo sa bahay ko.
Mabuting pumunta rito.
Namunga naman ba ang paglalakbay n'yo sa Roma?
Oo.
Pero nakakapagod.
Mabuting mapalapit sa tahanan.
Gusto ko nang makita ang mga bata.
-Nanay! -Alfred!
Lumaki ka na.
Matagal na akong malayo.
Kumusta po ang Roma? Nakita n'yo ang Papa?
Oo. At ikukuwento ko sa 'yo 'yon.
Nasa'n ang kapatid mo?
Narito po ako.
Sa pinag-iwanan n'yo.
Edward, maayos mo dapat batiin ang Hari ng Inglatera.
Panginoon ko… matagal nang panahon.
Oo nga.
Kasinggalang ka pa rin sa pagkakatanda ko.
Kamahalan, ipapakilala kita kay William, ang Duke ng Normandy.
Mga Kamahalan. Maligayang pagdating sa Normandy.
William, hindi mo ako naaalala pero ako ang lola Emma mo.
At ako ang bantay niya, si Walter, kapatid ng nanay niya.
Namumuno ako para sa kanya hanggang nasa edad na siya.
Karangalang makilala kayo, Mga Kamahalan.
Gusto kong mas palawakin ang kalakal…
-Sumama ka kay Alfred. -…sa kontinente.
Sa mga kuwarto n'yo! Dito.
-Nanay. -Salamat.
Sino pa ang tutulong kundi ang mga pinsang Norman?
Di kailangan ng Normandy ang wool ng Inglatera.
Di 'yon ang narinig ko.
Baka mali ang dinig mo.
Baka dapat nating tanungin ang Kamahalan.
William, mukha kang mapag-isip na binata.
Baka dapat akong maghintay ng isang taon sa pamumuno mo
tapos mag-usap tayo ng kalakalan.
Tiyo ko ang magsasalita.
Kung bababaan ng Inglatera ang presyo ng wool,
posibleng mangailangan ang Normandy.
Tumaba't yumaman siya sa bata.
Di kailangang babaan ang presyo.
Kontrolado na niya ang Normandy. Ginagatasan niya 'to.
Magiging 15 na si William. Makukuha niya ang kapangyarihan niya.
Mas malamang na maaksidente siya sa kamay ng pinagtitiwalaan niyang bantay.
Si Walter ang magiging Duke.
Nakakalungkot na manipis ang dugong Rollo na nasa kanya.
Baka.
O baka naghihintay siya ng oras.
At ikaw naman?
Dahil 'yon naniniwala kami sa mga tao…
Iniisip ko ang mga anak ko at ang kahihinatnan nila.
Sabihin mo sa amain mo kung ano'ng nakita mo ro'n.
Napakainam ng wool na Norman.
Iniisip ko ang hinaharap.
…ang mga tungkulin ko sa kalakal sa Normandy.
Kita mo? Alam niya ang sinasabi niya.
Asawa!
Gytha! Ano'ng ginagawa mo rito?
Akala ko nasa Roskilde ka.
Noon pero ayaw kong palampasin ang mga pagdiriwang sa tag-init.
-Tatay! -Harold! Tostig!
Ba't narito ka?
Ipinapabalita ni Canute sa tatay niya ang kasunduan sa Roma.
Wala rito si Forkbeard.
Nasa talon sila ng lola ko
para mag-alay para sa Landvaettir.
Ano 'yon? Simbahan?
Hindi. Mga espiritung nangangalaga sa lupaing 'to ang Landvaettir.
Akala ko mga Kristiyano kayo, may takot sa Diyos.
Halika, may ipapakilala ako.
Harefoot! Lumabas ka at nang makilala mo ang asawa ko.
Asawa, siya si Prinsipe Harald Harefoot, anak ni Haring Canute.
Harefoot, siya ang asawa ko, si Earl Godwin.
Godwin, ikaw mismo ang taong gusto kong makita.
Talaga?
At hubad ka.
Pasok!
Sabi sa 'kin ni Gytha, nakikinig daw sa 'yo ang tatay ko.
Ayos 'yon kasi gusto kong maging susunod na Hari ng Inglatera.
Inglatera?
Alam mong may mga iba pang mauuna sa linya ng pagmana ng trono.
Ang kapatid mong si Svein, ang anak ni Emma, si Harthcanute
at mga anak niya kay Aethelred, sina Edward at Alfred.
Hindi ko sila inaalala.
Pero baka dapat mong gawin.
Kaya kailangan kita.
Ano'ng dapat kong gawin para mangyari 'yon?
Magandang simula ang mga damit.
Ba't di ka kasama ng mga kaibigan mong tanggapin ang mga papuri ng Emperador?
Kasi responsable ako sa isang bagay na hindi dapat ipagdiwang.
Ano'ng sinasabi mo?
Kaalaman.
Pitong taon kong hinanap 'yon.
Nawala ang sarili ko.
Ano'ng gagawin mo?
Hanapin sa'n ko huling kilala ang sarili ko.
Emperatris.
Di pa ako nakakita ng sobrang daming ginto!
Di ka pa kasi nakakapasok sa Palasyo ng Imperyo.
-Emperatris. -Emperatris.
Masaya akong makita kayong lahat. Nasa'n si Leif?
Di pa namin nakita mula nang pumasok sa lungsod.
Siya si Leif. Nagpaplano pa rin ng sarili niyang daan.
Ni di ko na maalala ang Elena sa Dnieper.
Ako rin. Pero naaalala ko ang masasayang oras natin do'n.
Ako rin.
Emperatris.
Spatharokandidatos.
Ang ganda mo.
Hiyang ka sa pagiging asawa.
Sa mga tagumpay mo…
gusto mo pang bumalik sa Norway para maging hari?
Hindi kailanman nabago ang mga gusto ko. 'Yon ang tadhana ko.
Puwedeng magbago ang mga tadhana.
-Ano 'to? -Harald!
Spatharokandidatos, dapat kang sumama sa 'min.
Patawad sa eksena, walang dapat makaalam kung nasa'n ang lugar na 'to.
Maaasahan ba kita, Harald Sigurdsson?
Nakamit ko na'ng tiwalang 'yan.
Pumasok ka na sa taguan ng Emperador.
Ang kayamanan mula sa mga siglo ng mga pananakop.
Wala pa akong nakitang napakaganda.
Hindi 'yan para tingnan mo.
Para kunin mo 'yan.
Tradisyon noon pang daan-daang mga taon sa bayaning mananakop.
Puwedeng mapasaiyo ang anumang nasa mga silid na 'to.
Pero gaya ng sa buhay…
may limitadong oras ka lang.
Halika, Zoe.
Hayaan nating pumili si Harald.
Hindi mo kailangang pumili. Puwede mong kunin lahat.
Lumalakas ang kapangyarihan ng reyna.
Siguradong ideya niya ang papuntahin ako rito.
Si Harefoot naman?
Hari ng Inglatera?
Tapos ka na?
Lagi kang kakailanganin ni Canute.
Dapat mo lang ipaalala sa kanya paminsan-minsan.
At hindi ka niya lingkod.
Pamilya ka.
Hindi ko alam.
May kakaiba sa pagkakataong 'to…
kay Emma.
Tama na ang tungkol kay Emma.
-Mga Wend! -Mga Wend!
Inaatake tayo! Takbo!
Mga Wend!
Kunin ang mga bata, sa gitna lang kayo!
Tostig! Harold!
Huwag!
Gytha!
Takbo!
Nanay!
Kapatid ko.
Tinago ko na lahat. Makakabili ka na ng dalawang hukbo gamit 'yon.
'Yon pa rin ang plano?
Naaalala ko ang mga mithiin ko.
Masaya ako.
Akala ko talaga ikukulong ka ni Romanos sa pakikipag-usap kay Zoe.
Wag mo akong alalahanin, Kaysan.
Sabihin mo…
Nakita mo si Leif?
Di pa mula pumasok sa lungsod.
Hahanapin ko ba?
Huwag.
Hahanapin ko.
Leif!
Leif?
Ano'ng ginagawa mo?
Ito ang ipinaglaban mo.
Sa mga pinuntahan natin, 'yan ang mga gantimpala mo.
Binalak kong gamitin ang kaalaman para mas bumuti ang mundo.
Ginamit ko para mas palalain.
Leif, di mo kasalanan ang nangyari sa Syracuse.
Kanino pala?
Sino ang tumuklas na mahahalo ang mga elemento para magpaapoy?
Sino ang nagdisenyo ng paraan para gawin 'yon?
Ano'ng iisipin ni Mariam?
Siya… Madidismaya siya.
Oo. Ang huli.
Ang huli.
Wala nang balikan mula rito.
Ikaw ang huli…
Ang huling anak ng Uppsala.
Dapat kang mabuhay.
Si Harald!
Buhay pa siya. Kasama siya ni Stigr.
Freydis…
Kumusta siya?
Malakas siya.
Gaya ng nanay niya.
Purihin ang mga diyos. Gising ka na.
Akala namin wala ka na.
Basta dito ka lang. Binabantayan ka ng mga diyos.
Ilan ang namatay?
Mahigit kalahati.
Maraming matatanda at…
mahihina ang malulusog na nabuhay.
Nasa harinang kinalakal sa Kattegat ang lason.
Matalinong paraan.
Sobrang hirap atakehin ang Jomsborg, hahanap sila ng bagong paraan.
Pero sino ang gumawa?
Malapit na yata nating malaman.
Siguro nagtataka 'yon kung gumana ang plano nila.
Dapat maghanda tayo pagdating nila.
Handa? Sa ano, Freydis?
Iilan lang ang mga mandirigmang makakalaban, mahihina lahat.
Makakaalis tayo.
Bago sila dumating.
At saan pupunta? Napaliligiran tayo ng mga Kristiyano sa lahat ng dako.
Dumating ang mensahe mo.
Lahat ng ginawa natin sa simula ng pagkakaibigan natin,
ginawa nating magkasama.
Sa Tulay ng London…
Sa Kattegat…
Sa Dnieper.
Ayaw kong magpaalam.
Di nagbago ang pagkakaibigan natin.
Pero ako, oo.
Sa pupuntahan ko, di ko kailangan 'to.
Gusto kong ibigay sa 'yo.
Gaya ko, laging sasabihin ang totoo.
Pero gagana lang kung gagamitin.
Sana ipaalala niyan kung pa'no ka nakarating.
Ikaw ang pinakamagaling na nabigador na kilala ko.
Sana mahanap mo na ang hinahanap mo.
Inasahan ko dapat 'yon.
Di mo masisisi ang sarili mo.
Puwede. Ako ang pinili.
May pangitain ako ng bagong tahanan ng mga tao ko.
Ipinaglaban ko ang lugar na 'to.
Pinatay ko si Olaf at ibang mga kaaway na sinubukang sirain 'to at…
At ngayon…
kung kailan kailangan ko ang mga diyos…
ninakawan nila ako ng lakas.
Baka dahil ayaw ka nilang lumaban.
Pero ganito ako.
Ibig sabihin, baka di 'to ang tirahang ipaglalaban.
Baka ibang lugar ang dapat mong puntahan.
Saan?
Baka sa Greenland. Naro'n ang mga tao mo.
Walang mga puno sa Greenland…
Di 'yon ang nakita ko.
Wala akong sagot. Freydis, ikaw lang ang may sagot.
Pero masasabi kong marami sa mundo ang di natin alam.
Nasa abot-tanaw 'yon
at nilalantad lang 'yon sa mga taong
may dahilan at tapang na hanapin 'yon.
Harald!
Nababagabag ka.
Ang mga anak ko…
Mga estranghero sila.
Pareho pa rin si Alfred pero galit si Edward dahil narito sila sa Normandy.
Kung iniwan sila sa Inglatera no'ng wala ako…
manganganib sila.
Hindi sila mapoprotektahan kahit ng kasal natin.
Alam mo 'yan.
Pero napabalik ko sana sila pagbalik mo.
Di ko ginawa.
Galit si Edward.
Kasi pinakasalan kita.
Para sa 'kin.
Ninakaw ng salbaheng 'yon ang korona ng tatay natin. Ako na dapat ang hari.
Binuhay niya tayo.
Buhay ang tawag mo rito? Hari akong walang kaharian.
Bubuo ako ng hukbo ng mga Norman, pupunta ako sa Inglatera.
Magkakamali ka.
Di ka pa handa.
Hintayin mo ang oras mo.
Wag ipakita sa kaaway na banta ka. Hayaang makalimutang nariyan ka!
'Yan ba ang ginagawa mo? Laging sunod kay Walter?
Oo.
At saksi ko ang Diyos,
pagdating ng oras, kukunin ko ang akin!
Matapang na salita.
Sinusumpa ko.
Gagawin mo ba?
Sa pagbawi ng atin.
Sa pagpili ng oras.
Mga kulay ni Olaf?
Oo.
Pero pinatay mo siya.
May anak siya. Si Magnus.
Kung kahit may isang dosenang mandirigma, madali silang mapalulubog.
Alam niyang wala.
Ano na'ng gagawin natin?
Aalis sa Jomsborg.
Aalis? Masyado nang huli!
Hindi. Di nagdala ng pulutong si Magnus
kasi akala niya tapos na ang laban.
Tama siya. Hukbo ng mga patay na mga Jomsviking ang lalabanan niya.
Mismo.
Sapat 'yon para talunin siya.
Huwag kang bumalik sa Norway.
Narito ang kinabukasan mo.
Ang gagawin mo lang…
ay tanggapin 'to.
BATAY SA SERYENG VIKINGS NA GAWA NI MICHAEL HIRST