Wala ang bangka.
Umalon.
Halos di kami nakaligtas.
Masyadong malayo ang mga isda.
Masyadong malalim ang tubig para sa natirang mga bangka.
Patawarin mo ang anak ko, Erik.
Ang matalik mong kaibigang si Trygve ay nasa bangka noong nawala ito.
Ito lang ang huli namin.
Sige na, kunin mo.
Hindi.
Bigyan n'yo ang iba.
Salamat.
May tsismis na pagbalik ng mga mangangalakal,
may mga susubok na bumalik sa Norway.
Laging may tsismis.
Naghirap na tayo noon.
Pero hindi ganito.
Walang isda malapit sa pampang
at walang kahoy para kumpunihin ang mga bangka.
Pinabayaan na raw sila ng mga diyos.
Ano sa tingin mo?
Gusto akong kutyain ng mga diyos.
Alam nilang hindi ako makakabalik sa Norway o sa Iceland.
Di ko kayang maiwang mag-isa rito.
Sinusubok nila ako…
pero di nila ako iniiwan.
Pag may mangangalakal,
magiging handa tayo.
Mabuhay si Ægir!
Nawa ang namatay nating mga marinero
ay tanggapin sa iyong gintong bulwagan ng iyong mga anak…
Mga mangangalakal!
Taga-dito po kayo?
Dati.
Tatay!
Si Freydis 'yon!
Bumalik ang anak natin!
Tatay!
Tingnan nga kita.
Freydis!
Nanay!
Sumuko na akong makikita pa kita ulit.
Sino ang mga taong 'to?
Mga tao ko sila.
Galing kami sa Jomsborg, naghahanap ng tirahan. Ako ang pinuno nila.
Ang neneng ko…
isang pinuno.
Hindi po neneng ang nanay ko.
Dakila po siyang mandirigma, binibini ng kalasag.
At sino ang may sabi niyan?
Matapang na totoy?
Hindi po, ako po si Harald Haraldsson.
Ang apo mo.
Dito pala napunta lahat ng pula sa balbas ko, ano?
Masaya akong makilala ka, Harald Haraldsson.
Ako si Erik.
Ito ba'ng ama?
Hindi. Ako si Stigr.
Siya po ang kapareha ko. Di namin kasama ang tatay ni Harald.
Salamat sa mga diyos bumalik ka.
Oo. Salamat sa mga diyos.
Mga taga-Jomsborg, ako si Erik ang Pula! Maligayang pagdating sa Greenland!
Walang bangka ngayon.
Pa'no ako maniniwala?
Hindi, salamat.
May makikita kang kahanga-hanga…
Ihagis mo ulit 'yan at maniniwala kaming lahat na kasabwat mo ang demonyo.
Huwag ako, Padre! Tanggap lang ng Panginoon ang estilo ko.
Maligayang pagdating, estranghero.
Ano'ng kailangan mo?
May hinahanap ako sa bayang 'to.
Tagagawa ng mapa.
Ako 'yon. Ako si Calinicus.
Ako si Leif. Naniniwala akong may mapa mo ako.
Gusto sana kitang kausapin tungkol dito.
Nagkakamali ka. Hindi akin 'to.
-Sigurado ka? -Kilala ko ang akin.
Patawad. Ano'ng ginagawa ko? Halika.
Malayo ang nilakbay mo.
Saluhan mo kami ng pamilya ko. Sige?
Oo.
Iwan mo ang gamit mo rito.
May kasalo tayo ngayon.
-Napuntahan mo na lahat 'to? -Hindi pa.
'Yang lupa sa dulo
ang pinakamalayo kong narating sa bangka mula sa bahay.
Mabuti na lang may pintuan ako kung sa'n inaanod ang buong mundo.
Viking na naggi-Griyego at gumagamit ng astrolabe na Arabo.
At nasa pagawaan ko siya.
Leif.
Mukha lang mapanganib ang mga bata.
Patawad.
Nakikilala mo 'yan?
Isda sa malamig na tubig.
Humuli ako no'ng bata pa ako.
Lionfish.
Makamamatay.
Patingin ngayon ng mapa ko.
Akala ko di iyo 'yan.
Inaamin ko kapag ligtas na at tinatanggi ko kapag hindi.
Oo. Akin 'to.
O ang bahagi nito.
Binigay ko sa isang marino maraming taon na. Sa'n mo nakita 'to?
Sa Sicily, Ang Aklat ng Hindi Nalalaman.
Tamang tahanan para dito.
Ano,
ano'ng gusto mong malaman?
Mapa ng ano 'yan?
Sabihin mo sa 'kin.
Sa tingin ko…
ito ang timog baybayin ng Greenland.
Pinanggalingan kong bayan 'to.
At ito ang lupang pinaniniwalaan kong nakita ko no'ng bata pa ako.
Totoo kaya 'yon?
Ikinalulungkot ko. Di ko masasagot 'yan.
Pero ginuhit mo 'yan.
Marami akong ginuguhit.
Narinig mo siguro 'yon sa nakakita no'n.
Hindi.
Sa'n nakabatay ang mga mapa mo?
Kakain na po.
Halika. Kumain tayo.
-Kaunting pagkain. -Gutom po kami!
Dahan-dahan diyan.
Heto.
Nagkaroon siguro ng taggutom.
Mahirap mabuhay rito.
Salamat.
Di kailangan niyan. Pinababantayan sa 'min 'to ni Erik.
Mas panatag ako sa kandado namin.
Pinabagsak ni Leif ang Tulay ng London?
Oo.
At Viking ang Hari ng Inglatera?
At ikaw, binibini ng kalasag ng Kattegat.
Mandirigma.
At nasa'n si Leif? Malapit na ba siyang bumalik?
Naghiwalay kami…
pitong taon na.
Wala na akong balita.
Humiwalay ka sa pamilya mo.
Oo.
Hinanap niya sa Rus ang kinabukasan niya
kasama si Prinsipe Harald Sigurdsson, tatay ni Harald ko.
Prinsipe ng Norway.
At Kristiyano.
-Ayaw mong sumama sa kanila? -Ayaw ko.
May manghuhula sa Uppsala at binigyan ako…
ng pangitain at ng tadhana ko.
Sa Jomsborg, tagapangalaga ako ng lumang pananampalataya.
Anong "lumang pananampalataya" ang sinasabi mo?
Marami nang nagbago mula no'ng huling nasa Norway ka.
Kristiyanong mundo na 'yon.
Wala nang lugar sa ibang paniniwala.
Narito kami para humanap ng bagong tahanan.
Iniligas kami ni Stigr no'ng nilason kami.
Manggagamot.
At magaling pong lumaban.
Napakaraming kuwento, di ako makasabay.
Pero ngayong narito ka,
may oras tayong magkuwentuhan.
Sinabi mo na?
Aalis kami bago matapos ang tag-init.
Aalis?
Oo.
Di Greenland ang destinasyon namin.
Sa mas malayong kanluran kami pupunta,
sa Gintong Lupain na sinabi ni Leif noon.
Ang "Gintong Lupain"?
Oo.
Malayo ang nilakbay n'yo para sa kuwentong pambata.
Kumbinsido akong 'yon din ang lugar sa pangitain ko.
Tadhana ko 'to at hahanapin ko 'yon.
Dapat muna nating ipagdiwang sa isang piyesta ang pagbabalik mo.
Mahabagin at maawaing Diyos,
salamat sa pagkain at sa maraming pagpapala
at sa pagbibigay ng bisitang masasaluhan namin nito.
Amen.
-Amen. -Amen.
Amen.
Sige na. Huli 'yan ngayon, sa labas mismo ng pinto namin.
Nakikilala mo 'yan?
Lasang isda na mula Greenland.
Ang isda sa pagawaan mo.
Kasi parehong isda 'yan.
Imposible.
Sa Norte lang 'to.
Sigurado ka?
Baka taga-Greece at mahilig lang maglakbay.
Halimbawang tama ka. Pa'no napunta mula rito papunta sa Greenland?
Mga agos.
Malalaking mga ilog sa dagat na umaagos mula sa silangan pakanluran.
Kaya lang, mula kanluran pasilangan ang mga agos sa Greenland.
Pero nasa balbas mo ang katibayan ng sabi ko.
Nasa'n 'yon?
Piraso ng kahoy…
mula sa krus na kinamatayan ng Panginoong Hesukristo.
Pinakasagradong relikiya nga.
Pa'no mo nakuha ang pinagpalang bagay, Kamahalan?
Tinulungan ko ang Kanyang Kabanalan sa isang pribadong problema.
Ang dalaw sa Roma,
pinagtibay ang halaga ng Inglatera sa mga Kristiyano.
May utang na loob kami sa 'yo.
Ngayon lang pinakapanatag ang Imperyo.
Kamahalan,
nagkusa akong gumawa ng charter para sa lupa.
Para magtayo ng simbahan
sa alaala ng dalaw mo sa Roma.
Lugar kung sa'n makapagpapasalamat ang mga tao sa basbas ng Papa.
Napakaganda.
Titiyakin kong babasahin niya.
Habang lumalakas ang imperyo ko,
mas humihina ako.
Noon,
kaya kong mamugot ng ulo sa isang taga ng palakol ko.
Ngayon, hirap akong humawak ng papel.
Kahit sino makakahawak ng palakol.
Pero dakila lang ang namumuno.
Wala sa mga kamay mo ang lakas mo.
Sakop no'n ang buo mong pagkatao.
No'ng kinuha ko ang Inglatera at naging Hari,
nangako akong iingatan kita.
Na di kita iiwang nakalantad gaya ng ginawa ni Aethelred.
Tinupad mo.
Pero hindi na ako magtatagal.
-Halika. -Wag mong sabihin 'yan.
Tama ang Kanyang Kabanalan.
Dapat isipin ko ang pamana ko.
Parang tatay nila ang mga anak ko,
palaaway,
malakas
at ambisyoso.
Nagpasya akong pumunta sa Kattegat
at gusto kong lahat ng mga anak ko at anak mong
puntahan ako ro'n.
Tigil.
Magbantay riyan.
Earl Godwin.
-Kailangan ko ang tulong mo. -Sige, Kamahalan.
Humihina na raw ang anak ko, sabi ng mga tao kong kasama ni Canute.
Sa tingin ko, wala sa mga anak niya kay Aelfgifu
ang susunod na hari ng Inglatera.
Ano'ng sinasabi mo?
Hindi ililipat ni Canute ang korona sa mga anak ni Emma.
Hindi.
Sang-ayon ako.
Di mo sinasabing mapupunta kay Harthacanute?
Bata pa siya.
Di 'yan ang mungkahi ng lolo mo, Prinsipe Harefoot.
Ang susunod na Hari ng Inglatera ay siya mismo.
Kalokohan 'yan.
Lolo, magaling kang Viking pero matanda ka na.
Sabihin mo sa kanya. Biro 'yon.
Maganda yatang ideya 'yan, Kamahalan.
Ano'ng maipaglilingkod ko?
Ano? Nagbibiro ka.
Seryoso talaga ako.
Wala kang karanasan para kunin ang korona
gaya ng mga anak ni Emma at ni Harthacanute, nasa Norway si Svein
gayong namuno na sa Inglatera ang lolo mo no'ng wala ang tatay mo
at ginagalang siya ng mga maharlika.
Nangako kang tutulungan ako.
Nangako lang akong kapag oras mo na,
aalukin kita ng parehong katapatan at gabay
na inalok ko sa tatay at lolo mo.
Nasa panahon 'yon.
Alam kong maaasahan kita.
Talagang mahalaga sa 'kin ang pamilya ko.
Nakikita ko 'yan.
Mabuti.
May isa pa akong gustong ipakita sa 'yo.
Binubusog man nito ang pamilya ko,
ito…
ang bumubusog sa isip ko.
Ang kilalang mundo.
At mundong di ga'nong kilala.
Ba't mo tinatago 'to?
Kasi marami sa nakikita mo rito, tinuturing na erehiya ng Simbahan.
Halimbawa, walang Hardin ng Eden at mapapansin mong bilog ang hugis nito.
Di 'to erehiya kung totoo 'to.
Mauulila ang mga anak ko dahil sa katotohanan.
Nilakbay ko ang ilog na 'to.
Tama ka. Ito ang Greenland.
At mga agos ang mga linya.
Mga ilog sa dagat.
Pero sabi ko nga,
umaagos pasilangan lagpas ng Greenland.
Oo pero iniisip mong dalawang magkaibang mga agos ang mga 'yan.
Pa'no kung di dalawa kundi iisa ang nagdadala ng isda natin?
Malaking bagay lang ang makapagpapaliko sa gayong kalakas na agos.
Isang bagay, siguro…
gaya nito?
Totoo pala.
Nakita ko 'to.
Nakita ko ang ibang mundo.
Siguro.
Ano'ng sabi mo? Katibayan 'to.
Hindi, papel 'yan.
Ang katibayan, mayroon dapat makahanap no'n.
Purihin ng lahat
ang Emperador na Viking.
Sa lahat ng tao, ikaw ang nakakaalam na iba ang gusto ko.
Mabuti 'yan.
Puwedeng napakasandali lang ng paghahari ng isang emperador.
Halos di tumagal ng isang taon si Constantine sa tronong 'yan.
Halos isang dekada na ang kapangyarihan ni Romanos.
Kahanga-hangang tagumpay 'yon.
Kahanga-hanga siyang pinuno.
Marami akong natutunan
at marami pang matututunan.
Parang di ka nagmamadaling umalis.
Aalis ako sa Constantinople pag handa na ako.
Di bago 'yon.
Parang mas maliit lahat.
Ang dalampasigan, ang mahabang bahay.
Pati ang nanay ko.
Ikaw ang nag-iba.
Mula nang umalis ka, naglakbay ka, lumaban ka, naging pinuno.
Pareho pa rin ang Greenland. Ikaw ang lumaki.
Maligayang pagdating, mga tao ng Jomsborg. Mga pagod sa paglalakbay at problema n'yo.
Nawalan ng tahanan at mga mahal sa buhay.
Ang malupit na sakit ng pagkatapon.
Alam ko 'yan.
Nauunawaan ko 'yan.
Pero ligtas kayo rito, tanggap kayo sa komunidad naming
itinayo para kupkupin ang mga naghahanap ng kalayaan
mula sa persekusyon.
At ngayong gabi, inuutusan ko kayong
magpakabusog at mamahinga.
Ngayong gabi, inyo ang akin
at mukhang akin ang inyo.
Salamat sa pagbabahagi ng mga pagkain n'yo.
Ngayong gabi,
ipinagdiriwang din natin ang pag-uwi ng anak ko!
Iniisip ko 'tong paglalakbay n'yo.
Itong plano.
Tingnan mo sila.
Kulang pa ba'ng hirap nila?
Kaya ko sila gustong dalhin sa ligtas na lugar.
Bakit hindi rito?
Bakante ang mga bukid, naghihintay ang lupa na mabungkal.
Mahirap ang taglamig pero alam mo na 'yon.
May binhi at gamit ka.
Muli mong maitatayo ang buong bayan ng Kanluran.
Tawagin mong Freydis-fjord.
Tatay, di lang 'to para sa 'kin. Ginagawa ko 'to para sa mga tao ko.
Ipapakita ko sa 'yo bukas ang mga bukid.
-Lalo na… -Gusto mong may kasama ngayong gabi?
Ayaw ko.
Narinig mo ang pinuno namin,
"Akin ang inyo."
Kung lalapit ka pa, sasaksakin kita.
Mahihirapan kang saksakin siya kapag hawak kita.
Bumalik kayo sa mesa n'yo.
-Ano'ng sabi mo? -Narinig n'yo ko.
Patigilin mo sila.
Matanda na siya. Kaya niya ang sarili niya.
Di ako nag-aalala kay Stigr. Kundi sa mga tao mo.
Sino sa tingin mo ang kausap mo?
Lasing ka. Ayaw kitang saktan.
Ano 'to?
Pumunta ka sa bahay ko
at ipinahiya mo ang mga tao ko.
Huwag. Maghintay ka.
Alam ko na kung bakit gustong gusto ka ng anak ko!
Dismayado ka.
Nagpunta ako para sa mga sagot.
Mga tanong ang binigay mo.
Nakita kitang nanalangin.
Naniniwala ka sa Diyos?
May mga panahong pinagdudahan ko siya.
Pero may katibayan ng kapangyarihan Niya
para maniwalang totoo Siya.
Gayon din ang mga mapa ko.
Ang mga 'yon ay nalikom na katibayan, agham
na nagtuturong totoo ang pinaniniwalaan ko.
Pero kung katibayang pisikal, di mo mahahanap dito.
Naro'n 'yon sa malayo.
Lagpas sa mga tangos.
Naghihintay 'yon ng taong may kakayahan mo para matuklasan 'yon.
Sinagot mo ang mga tanong ko ngayon
maliban sa mahalaga.
Ang nagdala sa 'yo sa Norway.
Pinatay mo siya?
Oo.
Nag-ukit ako ng krus sa dibdib niya.
Sa mga kuwento mo, 'yan ang paborito ko.
Matagal na 'yon.
Nagbago na ako mula no'n.
Anumang sabihin mo, ako ang pinuno nila.
Di magbabago 'yon.
Mahirap tanggapin ang ilang mga bagay.
Alam kong ipinagmamalaki mong itinayo mo 'to,
na tumagal ka higit sa inakala pero…
Nananalo kami sa pagiging buhay.
Pero panalo pa rin ba 'to?
Maraming nagbago mula nang umalis ka, anak.
Una,
lumipat ang mga isda sa timog at kasama nila ang mga narwhal at walrus
na may mga ivory na pangkalakal.
Kung walang puno para sa mga bangka, di sila mahahabol.
Tapos tumitindi ang taglamig.
Mabuti sa mga tao natin ang Gintong Lupain.
-Hindi. -Ba't mo nasabi?
Kasi…
Ilang taon ko nang sinubukang hanapin 'yon at di ko 'yon nahanap.
Hindi ako bulag.
Akala mo di ko nakikita ang nangyayari sa mga tao ko?
Pag-alis n'yo ni Leif,
paulit-ulit akong naglayag sa inisip niyang nakitaan niya no'n,
kung naro'n nga 'yon, naro'n na kami at wala rito,
kung sa'n laging mahangin at pinagtatawanan ako ng mga diyos.
Ang Gintong Lupain ni Leif
ay pantasya.
Totoo ang pangitain
at di mo ako mapipigilan.
Matigas ang ulo.
Kanino ko namana 'yon?
Pahiram man lang ng bangka para mangisda bago kayo umalis.
Oo naman.
Matulog ka na. Ako pa rin ang tatay mo.
Duwag ka, di mo kayang gawin 'yan.
Godwin?
Magandang gabi, Kamahalan.
Magkita tayo sa bahay.
Susunod ako agad.
Zoe, mag-usap tayo.
Harald.
Ikaw ba 'yan?
Emperador. Humihingi ako ng paumanhin.
Di ko naisip na ikaw ang nagpatawag.
Hindi kita pinatawag pero masaya akong narito ka.
Gusto kitang kausapin.
Sa maraming taon,
naging malapit tayo.
Para kang kapatid sa 'kin.
At ikaw sa 'kin, Emperador.
At bilang kapatid, kilalang kilala kita.
Ang kalakasan mo
at kahinaan mo.
Emperador…
Akala mo di ko malalamang sumisiping ka sa asawa ko?
Alam kong kung tinanong kita
magiging nakakahiya sa 'ting dalawa.
Kaya…
Hinayaan kong akitin ka ng asawa ko.
Bakit?
Kasi di ko siya mabubuntis.
Sino pang mas mainam na magbigay ng tagapagmana
maliban sa mahal kong kapatid?
Huwag!
Emperador! Pigilan siya!
Hindi!
Pinatay niya ang Emperador!
Hindi! Patibong 'to!
Hulihin siya.
Hoy!
BATAY SA SERYENG VIKINGS NA GAWA NI MICHAEL HIRST